II GSK 917/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 361/15 w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia w sektorze owoców i warzyw 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. Ż. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zwraca J. Ż. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 1791 (tysiąc siedemset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi i skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 361/15, oddalił skargę J. Ż. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: J. Ż. – (dalej: skarżący lub wnioskodawca) – w dniu [...] września 2014 r. złożył wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia w ramach mechanizmu "Tymczasowe nadzwyczajne wsparcie producentów owoców i warzyw". Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Kielcach decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. udzielił skarżącemu częściowego wsparcia w łącznej kwocie 28 690,36 zł. Orzekając na skutek odwołania skarżącego, Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie wysokość wsparcia w przeliczeniu na 1 ha upraw, z których pochodził produkt objęty wycofaniem na bezpłatną dystrybucję przekroczyła maksymalny poziom wsparcia określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1190; dalej: rozporządzenie RM z dnia 4 września 2014 r.) – 3060 euro. Tym samym wyliczenie wysokości wsparcia z tytułu działania wycofania śliwek w ramach bezpłatnej dystrybucji dokonanego przez J. Ż. zostało ustalone na łączną kwotę 6867,67 euro, po przeliczeniu 28 690,36 zł. tj. w wysokości stanowiącej iloczyn maksymalnego poziomu wsparcia określonego w załączniku nr 3 ww. rozporządzenia i powierzchni tych upraw. Zdaniem organu II instancji, działki nr [...] oraz nr [...] nie zostały zgłoszone w Powiadomieniu z dnia [...] września 2014 r. oraz jego korekcie z dnia [...] września 2014 r., ani we Wniosku z dnia [...] września 2014 r. Tym samym nie były przedmiotem kontroli i nie mogły zostać uwzględnione podczas wyliczenia wsparcia. Skarżący bowiem we wniosku z dnia [...] września 2014 r. oświadczył, że wycofał 40 014 kg śliwek uprawianych w gruncie na powierzchni 1,31 ha, to jest na działce ewidencyjnej nr [...]. Wnioskodawca oświadczył, że znane mu są warunki uczestnictwa w mechanizmie "Tymczasowe nadzwyczajne wsparcie producentów owoców i warzyw" oraz zobowiązał się do ich przestrzegania. Organ rozpatrzył żądanie wniosku zgodnie z jego treścią, która została jasno sprecyzowana. Uzasadniając oddalenie skargi J. Ż. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarżący, kwestionując kwotę udzielonego wsparcia, wskazuje, iż zadeklarował jedną działkę nr 160 o powierzchni 1,3100 ha i przekazanie 40 ton śliwek. Producent podał, że deklarowany plon dotyczył wszystkich będących w jego użytkowaniu działek. Jak podkreślił, był on informowany o tym, że należy się opierać na deklarowanej ilości upraw, a nie na ilości działek. W Powiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia wycofania owoców i warzyw w związku z brakiem możliwości sprzedaży spowodowanym rosyjskim embargiem – część B – oświadczenia dotyczące deklaracji działek rolnych z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący zadeklarował wycofanie produktów (śliwek i jabłek) w łącznej ilości 100 000 kg. W odniesieniu do śliwek skarżący wskazał jedną działkę nr 160 o pow. gruntów rolnych wynoszącej 1,31 ha. W odniesieniu do jabłek wskazał trzy inne działki, z jednoczesnym określeniem ich powierzchni. W korekcie powiadomienia i dołączonym do niej oświadczeniu zawartym w części B z dnia [...] września 2014 r. skarżący ilość śliwek, jaką zamierza wycofać, określił na 40 000 kg, nie zmienił jednocześnie oświadczenia, co do działki, z której pochodzić będą wycofane produkty. W części B – oświadczenia dotyczącej deklaracji działek rolnych, dołączonego do Wniosku o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia z dnia [...] września 2014 r. – skarżący zawarł oświadczenie o rezygnacji z wycofania jabłek uwzględnionych w powiadomieniu, nie zostało natomiast zmienione w żaden sposób oświadczenie w zakresie dotyczącym śliwek. Jednocześnie skarżący, składając Wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia, oświadczył, że zna i zobowiązuje się do przestrzegania Warunków uczestnictwa w mechanizmie "Tymczasowe nadzwyczajne wsparcie producentów owoców i warzyw", a także, że zna i akceptuje wysokość maksymalnych stawek wsparcia oraz sposób wyliczenia pomocy finansowej określonej na podstawie przepisów rozporządzenia RM z dnia 4 września 2014 r. oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 (część D – oświadczenia i załączniki). Z powyższego wynika, iż skarżący znał zasady działania ww. mechanizmu i okoliczność ustalenia maksymalnych stawek wsparcia. Sąd I instancji podkreślił, że twierdzenie skarżącego o udzieleniu przez organ I instancji informacji, że nie jest istotna powierzchnia działek, jest gołosłowne. Wnioskodawca bowiem, składając w dniu [...] września 2014 r. oświadczenie, nie zawarł informacji o zmianie deklaracji co do działek, z których pochodziły śliwki. W odniesieniu do jabłek (co do których ostatecznie wycofał swoją deklarację) wskazywał trzy różne działki o różnym areale, co wskazuje na posiadanie u producenta wiedzy, iż do uzyskania nadzwyczajnego wsparcia istotne jest wskazanie nie tylko ilości produktów przeznaczonych do wycofania, ale także oznaczenie działek, z których te produkty będą pochodzić. Wobec tego, iż informacje o łącznym areale, z którego pochodziły wycofane śliwki, zostały przez skarżącego przekazane dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji w dniu [...] lutego 2015 r. (data nadania przesyłki), nie mogły one odnieść oczekiwanego skutku, a wniosek o wsparcie został przez organ I instancji rozpoznany zgodnie z przepisami prawa. W ocenie Sądu I instancji, wskazanie ilości produktu większej niż jego przeciętna wydajność z hektara nie stanowi braku wniosku podlegającego uzupełnieniu, o jakim mowa w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.). Okoliczność ta nie powoduje niemożliwości rozpoznania wniosku i pozostawienie go bez rozpoznania, ale wpływa na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Z uwagi na niebudzące wątpliwości oświadczenia skarżącego co do posiadania wiedzy o jego obowiązkach i mechanizmach, w których uczestnictwo zadeklarował, brak jest także, w ocenie Sądu I instancji, podstaw do skutecznego postawienia organom zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a., obligującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. J. Ż. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż: a) art. 64 § 2 k.p.a. nie miał zastosowania w sprawie, gdyż wskazanie we wniosku większej ilości produktu niż przeciętna wydajność z 1 ha nie stanowiła braku formalnego wniosku, podczas gdy takie wskazanie, które znacznie różni się od standardowych norm, jest brakiem w rozumieniu ww. artykułu; b) art. 8 k.p.a. nie został naruszony, gdyż skarżący wiedział, jakie obowiązują procedury przy udzielaniu nadzwyczajnego wsparcia, podczas gdy skarżący jest rolnikiem, który podpisując oświadczenia o zapoznaniu się z procedurami przyznawania dopłat nie zrozumiał ich, podobnie jak chyba większość rolników, opierając się o zapewnienia i informacje urzędników, a deklarując ilość produktów z jednej działki, która odbiegała od przeciętnych norm kilkukrotnie musiała wzbudzić podejrzenia organu i zobowiązany on był do wyjaśnienia sprawy, m. in. poprzez wezwanie do usunięcia braków wniosku czy też poinformowanie nawet i telefoniczne o błędnie wypełnionym wniosku, co spowodowałoby, że organ administracji publicznej prowadziłby postępowanie w zgodzie z zasadą zaufania do organów publicznych, a w mniejszej sprawie wiedząc zapewne o błędzie we wniosku, organ władzy publicznej zamiast próbować go skorygować, to bardzo szybko wydał decyzję negatywną dla skarżącego, który nawet nie miał prawa obrony na tamtym etapie postępowania, co jest rażąco sprzeczne z zasadą zaufania władzy publicznej, której już na pewno nie ma skarżący do tychże organów, gdyż na skutek niezawinionego błędu utracił ponad 80.000 zł, a wystarczyłby, aby organ poinformował o tymże braku, co jednak nie uczynił, a o którym musiał wiedzieć, co wynika też z treści zaskarżonych decyzji. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Rynku Rolnego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. poz. 624 i poz. 1503), z dniem 31 sierpnia 2017 r. znosi się Agencję Rynku Rolnego i Agencję Nieruchomości Rolnych, a z dniem 1 września 2017 r. tworzy się Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, którego organizację i zadania będzie regulowała ustawa z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. poz. 623 i poz. 1503). Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa: "W sprawach sądowych, sądowo-administracyjnych, administracyjnych lub egzekucyjnych, w których stroną lub uczestnikiem są organy ANR lub Agencja Rynku Rolnego, lub organy ARR, stroną lub uczestnikiem stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosownie do swojej właściwości Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa lub organy KOWR albo Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa lub organy ARiMR". Organ wyjaśnił, że część dotychczasowych zadań Agencji Rynku Rolnego, w tym dotyczące m.in. wsparcia w sektorze owoców i warzyw, przejmie jako zadania własne ARiMR (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1512 i 2048) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2017 r.). Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 13 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu Prezesa ARiMR, który stał się stroną niniejszego postępowania w miejsce dotychczasowego organu Prezesa zlikwidowanej Agencji Rynku Rolnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, a zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w przepisie § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W sprawie niniejszej skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuca ona bowiem naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, błędne jest stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., bowiem organ władzy publicznej, stosując normę prawną określoną ww. przepisem, zobowiązany był wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez skorygowanie ilości zadeklarowanych produktów lub powierzchni działek, z której produkty te pochodzą. Brak takiego działania, według skarżącego, rażąco narusza naczelną zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a. Odnosząc się do powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywiedzione w tej postaci zarzuty procesowe nie są zasadne i nie podważają skutecznie trafności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Przede wszystkim za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W przepisie tym określono bowiem właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi natomiast podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Za nieusprawiedliwiony uznać należy też zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Poza sporem w sprawie pozostaje bowiem, że skarżący, wnosząc o wsparcie, zadeklarował wyłącznie jedną działkę (o nr ewidencyjnym [...]), z której dokonać miał wycofania produktu (śliwek) w ramach bezpłatnej dystrybucji. Sąd I instancji zasadnie wskazał, iż w Powiadomieniu o zamiarze wycofania zawarte zostały informacje o ilości produktu jak i powierzchni, z której produkt ten pochodzi. Dokonując korekty wniosku, poprzez rezygnację z wycofania jabłek uwzględnionych w powiadomieniu, producent nie zmienił danych dotyczących działania wycofania śliwki. We wniosku o wsparcie żądanie wnioskodawcy wyraźnie zostało sprecyzowane poprzez poinformowanie o przeprowadzeniu działania wycofania celem bezpłatnej dystrybucji wskazanej ilości śliwek z podanej powierzchni gruntu. Wniosek zatem w tym zakresie, jak zasadnie uznał Sąd I instancji nie zawierał jakichkolwiek braków, które uniemożliwiałyby jego merytoryczne rozpoznanie. Akceptując wydaną w sprawie decyzję, Sąd I instancji nie dopuścił się zatem naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, organ ma obowiązek wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisie prawa, gdy zawiera braki inne, niż niewskazanie adresu wnoszącego Pojęcia "przepisów prawa" ustalających inne wymagania użyto tu wyłącznie na oznaczenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym nie może być wątpliwości, iż powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996r. sygn. II SA 1473, OSP 1997, z 7-8 poz. 136 ). Tym samym rację należy przyznać Sądowi I instancji, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazanie ilości wycofanego produktu większej, niż jego przeciętna wydajność z hektara nie stanowiło w żaden sposób braku formalnego wniosku podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Okoliczność ta bowiem nie powodowała niemożliwości rozpoznania wniosku i pozostawienia go bez rozpoznania, a jedynie wpływała na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Jednocześnie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest też podstaw, by skutecznie postawić organom zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. obligującego organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Z zasady zaufania obywateli do organów państwa wynika między innymi, że jeśli charakter i zakres żądania zawartego we wniosku strony budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Zasada zaufania obywateli do organów państwa jest mocno powiązana z zasadą praworządności, zasadą prawdy obiektywnej, zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Podkreślił to NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r., II GSK 183/06, LEX nr 290139, stwierdzając, że wynikająca z art. 8 k.p.a. zasada zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. W sprawie niniejszej, prowadzonej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U z 2012 r. poz. 633 ze zm.), nie można jednakże pomijać przepisu art. 7 ust 1 tego aktu, który odwołując się do – mającego zastosowanie w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa ARR – Kodeksu postępowania administracyjnego, wyłącza zastosowanie w tych postępowaniach art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 §1 oraz art. 81 k.p.a. Jednocześnie naruszenia zasady określonej art. 8 k.p.a. trudno się doszukać w sprawie niniejszej wobec niebudzących wątpliwości oświadczeń skarżącego co do posiadania wiedzy o jego obowiązkach i mechanizmach, w których uczestnictwo zadeklarował. Działania bowiem skarżącego deklarującego znajomość zasad i warunków uczestnictwa w mechanizmie wsparcia poprzez dokonywanie korekt dowodzą posiadanej przez niego pełnej wiedzy, iż do uzyskania nadzwyczajnego wsparcia istotne jest wskazanie nie tylko ilości produktów przeznaczonych do wycofania, ale także oznaczenie działek, z których produkty te będą pochodzić. Tym samym organ administracji, opierając się na danych zawartych we wniosku o wsparcie zgodnie z żądaniem skarżącego, któremu to żądaniu nie sposób przypisać formalnego braku ani też błędu, skoro wysokość wsparcia w przeliczeniu na 1 ha upraw przekroczyła maksymalny poziom wsparcia określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z 4 września 2014 r., określił wysokość wsparcia w wysokości stanowiącej iloczyn maksymalnego poziomu wsparcia i zadeklarowanej przez skarżącego powierzchni upraw, z których pochodzą produkty objęte operacją wycofania. Skoro zaś informacja o łącznym areale powierzchni gruntów, z którego pochodziły wycofane śliwki, innym aniżeli zadeklarowany we wniosku, wskazana została przez skarżącego dopiero w odwołaniu, nie mogła ona, jak słusznie przyjęto, odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. W powyższym stanie rzeczy nie zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji, a zatem nie został naruszony art. 151 p.p.s.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn, wobec stwierdzenia, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie są uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i – w myśl art. 184 p.p.s.a. – podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego przyznanych na rzecz organu, którym – wobec likwidacji na podstawie art. 45 ust 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624) Agencji Rynku Rolnego – stał się w sprawie niniejszej, na mocy art. 47 ust. 2 tego aktu, biorący udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, orzeczono jak pkt II wyroku w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. O zwrocie zaś nadpłaconego wpisu od skargi i skargi kasacyjnej wobec tego, że podlegały one opłacie stałej orzeczenie w pkt III sentencji wydano na podstawie art. 225 i art. 233 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193).