I SA/Wa 974/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi B. C., J. K., A. K., B. Z., R. D., G. K., K. K., A. S. i J. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Skarbu Państwa solidarnie na rzecz B. C., J. K., A. K., B. Z., R. D., G. K., K. K., A. S. i J. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pani B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Pana A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości B. – uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., w części dotyczącej oznaczenia stron postępowania jako B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych osób uprawnionych i w tym zakresie orzekł o oznaczeniu stron postępowania jako Pani B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K, Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., oraz w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Pismem z dnia 31 grudnia 1990 r. Pani M. K. wystąpiła do Urzędu Rejonowego w D. o przyznanie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez A. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 30 marca 2005 r. Starosta D. przekazał według właściwości ww. wniosek wraz z aktami sprawy do Wojewody [...].  Dodatkowo wnioskiem z dnia 30 grudnia 2008 r. Pani B. C., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Pana A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości B. Pismem z dnia 24 lutego 2009 r., Wojewoda [...] wystąpił do Pani B. C. o uzupełnienie i przesłanie wymaganych ustawowo dokumentów oraz oświadczeń celem rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Pani B. C. zwróciła się z prośbą o czasowe zawieszenie postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Do prośby załączyła zgodę pozostałych stron na zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Wojewoda [....] zawiesił przedmiotowe postępowanie na podstawie art.97§1 pkt 4 k.p.a. informując w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 98 § 2 k.p.a.: "jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane". Minister Skarbu Państwa wskazał, iż wprawdzie w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r., nr [...], Wojewoda [...] podał błędną podstawę prawną (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zamiast art. 98 § 1 k.pa.), jednak zarówno treść uzasadnienia ww. postanowienia jak i pouczenie stron co do treści art. 98 § 2 k.p.a. wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż powyższy błąd należy zakwalifikować jako oczywistą pomyłkę pisarską. Powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2009r., zostało doręczone stronom w dniu 29 września 2009r. Organ podał, że upływ trzyletniego terminu, w którym strony mogły się zwrócić o podjęcie postępowania nastąpił w dniu 16 września 2012 r. i żadna ze stron postępowania w terminie trzech lat od daty zawieszenia postępowania, tj. do dnia 16 września 2012 r., jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Pana A. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości B. Pismem z dnia 24 marca 2015 r. Pani B. C., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., odwołała się od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r.. Podniosła, iż na skutek szeregu problemów życiowych nie była w stanie zajmować się przedmiotową sprawą. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pani B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., – uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., w części dotyczącej oznaczenia stron postępowania jako B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych osób uprawnionych i w tym zakresie orzekł o oznaczeniu stron postępowania jako Pani B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., oraz w pozostałej części utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w niniejszej sprawie strony nie zwróciły się o podjęcie zawieszonego na ich wniosek postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 k.p.a. Trzyletni termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął w dniu 16 września 2012 r. W ocenie organu odwoławczego nie ma znaczenia, z jakiej przyczyny strona nie wystąpiła z wnioskiem o podjęcie zawieszonego na jej wniosek postępowania. Treść art 98 § 2 k.p.a. w tym zakresie jest jasna i jego wykładnia nie budzi żadnych wątpliwości. Z akt sprawy nie wynika, by strony zwracały się do Wojewody o podjęcie zawieszonego postępowania przed upływem trzyletniego terminu. W złożonym odwołaniu od decyzji organu wojewódzkiego nie wskazano również żadnych okoliczności, które potwierdzałyby, że z wnioskiem takim występowano wcześniej. Powodem wydania decyzji o umorzeniu niniejszego postępowania nie była ocena spełnienia wymogów formalnych wniosku, ani merytoryczna ocena przedstawionych dowodów. Decyzja tej treści wynika z przepisów prawa które stanowią, iż wskutek niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na wniosek stron (po upływie trzyletniego terminu na złożenie wniosku o podjęcie postępowania), żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Zdaniem Ministra Skarbu Państwa strona po ewentualnym podjęciu postępowania mogła zwrócić się ponownie o jego zawieszenie, a nawet wskazać w piśmie przed upływem terminu o problemach jakie napotkała w związku z prowadzonym postępowaniem. Następnie wskazano, że zgodnie z przepisem art. 98 k.p.a. okres zawieszenia nie jest zależny od żadnych innych okoliczności, w związku z którymi strona zwróciła się o zawieszenie postępowania, nie ma także możliwości przedłużenia tego okresu ponad ramy ustawowe. Zakończenie okresu zawieszenia na wniosek strony może więc nastąpić wyłącznie poprzez złożenie wniosku o podjęcie postępowania, w przeciwnym razie organ prowadzący postępowanie musi uznać wniosek za wycofany. Termin do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na wniosek, określony w art. 98 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym. Czynność dokonana po upływie tego terminu jest bezskuteczna, a termin taki nie może zostać przywrócony. Decyzja organu I instancji została w ocenie Ministra na w/w podstawach formalno-prawnych, a nie wynika z negatywnej, merytorycznej oceny dowodów. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, stwierdzono, iż organ I instancji nie mógł postąpić inaczej jak po upływie trzyletniego terminu uznać wniosek strony za wycofany i wydać decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego. Ponadto Minister Skarbu Państwa wskazał, że w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nie wskazano w sposób właściwy, kto jest adresatem tej decyzji. Wojewoda [...] ograniczył się bowiem do stwierdzenia, iż Pani B. C. działała w imieniu własnym "oraz pozostałych osób uprawnionych", bez sprecyzowania osób reprezentowanych przez B. C. Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż błędne jest rozumienie i zastosowanie przez organ w niniejszej sprawie art. 98 §1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie skarżącej zgodnie z brzmieniem art. 98 §1 k.p.a. , jeżeli w okresie 3-ch lat od daty zawieszenia postępowania, żadna ze stron nie zwróci się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Poprzez zwrot: "żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane" , przepis ten stwarza fikcję prawną cofnięcia wniosku, co oznacza że skutek upływu trzyletniego terminu jest identyczny ze skutkiem faktycznego cofnięcia wniosku, W takiej sytuacji, organ powinien rozważyć, czy nie ma przeszkód w uwzględnieniu cofnięcia wniosku. Zgodnie bowiem z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie , jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie to zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Ta ostatnia przesłanka umorzenia nie została zbadania, organ nie podjął żadnych czynności w celu jej rozważenia. Nie zostało to dokonane w postępowaniu, które ze względu na jego przedmiot, ma charakter szczególny. Dotyczy bowiem rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP, której ewentualne przyznanie leży nie tylko w interesie ubiegającej się o to strony ale też w interesie społecznym jako uczynienie zadość sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano, gdyż zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając stanowisko organu wskazać należy, że przepis art. 97 § 1 i 2 k.p.a. reguluje instytucję obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] zawieszając postępowanie w sprawie na tej właśnie podstawie prawnej, słusznie uwzględnił konieczność przeprowadzenia postępowań spadkowych w celu wykazania następstwa prawnego. Nie miała zdaniem Sądu znaczenia okoliczność, że o konieczności przeprowadzenia tych postępowań poinformowała organ wnioskodawczyni, czy jak stwierdza organ w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania – "B. C. zwróciła się z prośbą o zawieszenie postepowania do czasu przeprowadzenia postępowań spadkowych". Braki w postaci niewykazania następstwa prawnego rodzą konieczność zawieszenia postępowania do czasu stwierdzenia nabycia spadku w postaci postanowień spadkowych przez sąd powszechny lub potwierdzenia dziedziczenia przed notariuszem( art. 97§1pkt 4 k.p.a.-gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ). Organ bez uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty dotyczące kręgu spadkobierców właściciela nieruchomości położonej poza obecnymi granicami RP nie mógł bowiem kontynuować postępowania. Zatem podstawa zawieszenia postępowania ( obligatoryjne zawieszenie postępowania) wskazana przez organ I instancji była zdaniem Sądu właściwa. Błędne natomiast były sformułowania uzasadnienia postanowienia o zawieszeniu postępowania, przywołujące treść przepisu art. 98 § 2 k.p.a., regulującego skutki fakultatywnego zawieszenia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie bowiem wówczas, gdy do zawieszenia dochodzi na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.( fakultatywne zawieszenie postępowania) - organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Przy tak wskazanej podstawie zawieszenia postępowania - jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane ( art.98§2 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości zatem, że organ I instancji prawidłowo z urzędu dokonał zawieszenia postępowania, natomiast błędnie określił skutki jakie zawieszenie postępowania na podstawie art. 97§1 pkt 4 k.p.a. mogło spowodować. Okoliczności rozważane przez oba organ przy prawidłowym wskazaniu przez organ I instancji za podstawę zawieszenia - art. 97§1 pkt 4 k.p.a., a będące poza sporem, że od czasu zawieszenia przedmiotowego postępowania do czasu wydania decyzji umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez A. K. w miejscowości B. – minęły ponad trzy lata, jak również okoliczność, że żadna ze stron nie zwróciła się o podjęcie niniejszego postępowania, nie mają zdaniem Sądu dla przedmiotowego rozstrzygnięcia znaczenia. W tym miejscu Sąd przywołuje treść art.. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie ma zatem charakter obligatoryjny, a organ ma obowiązek zawieszenia postępowania i podejmowania czynności tylko w celu jego podjęcia. Stanowi o tym art. 100 k.p.a. wskazujący na obowiązek organu administracji, który z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Ustawodawca uznał zatem, że przyczyny zawieszenia postępowania, określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowią przeszkodę w dalszym prowadzeniu postępowania. Ustanie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania rodzi obowiązek organu administracji publicznej jego podjęcia. Organ więc z urzędu obowiązany jest do sprawdzenia, czy nie ustały przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Również strona może żądać, po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania, jego podjęcia. Natomiast zawieszenie postępowania na wniosek strony, o którym mowa w art. 98 § 1 k.p.a., nie jest obligatoryjne w tym sensie, że ustawodawca nie wskazuje, iż musi wystąpić sytuacja, która uniemożliwia jego prowadzenie. Wynika to, m.in. ze stanowiska orzecznictwa, że złożenie przez stronę wniosku o zawieszenie postępowania, w sytuacji, gdy w sprawie występuje wielość stron, nie powoduje niejako automatycznego zawieszenia tego postępowania, gdyż sformułowanie zawarte w przepisie art. 98 § 1 kpa "nie sprzeciwiają się inne strony", należy rozumieć jako oświadczenie woli pozostałych stron, wyrażające zgodę na zawieszenie postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II SA/Op 378/14, opubl. LEX 1542211). Z tego też powodu, w przypadku zawieszenia postępowania na wniosek, nie występuje przesłanka, która w sposób obiektywny uniemożliwia organowi dalsze jego prowadzenie. Odnosząc się do skutków prawnych fakultatywnego zawieszenia postępowania należy stwierdzić, iż takie zawieszenie postępowania oparte jest w postępowaniu administracyjnym na zasadzie dyspozycyjności stron. Skuteczność jednak czynności procesowej strony pozostawiona jest ocenie organu administracji publicznej, od jego oceny zależy bowiem zawieszenie bądź odmowa zawieszenia postępowania. Oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcie zawieszonego postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność strony, która złożyła żądanie zawieszenia postępowania. W razie zatem gdy strona złoży żądanie podjęcia zawieszonego na jej wniosek postępowania, organ obowiązany jest wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Jednakże – jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). Powyższe rozważania Sąd poczynił jedynie na marginesie celem wskazania różnić obu instytucji zawieszenia postępowania – obligatoryjnego i fakultatywnego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, przed organem I instancji nie doszło do błędnego zastosowania instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania – poprzez wskazanie podstawy prawnej zawieszenia w postaci art. 97§1 pkt 4 k.p.a. Organ musiał zawiesić postępowanie, gdyż bez wykazania następstwa prawnego zgodnie z obowiązującym prawem, organ nie mógłby kontynuować postępowania. Minister Skarbu Państwa niesłusznie zdaniem Sądu wskazał, iż podanie tej podstawy prawnej stanowi błąd, który zakwalifikował jako oczywistą pomyłkę pisarską. Podkreślenia przy tym wymaga, że błędy w stosowaniu prawa - takie jak mylne zastosowanie przepisu prawnego, nie są ani na gruncie orzecznictwa sądowo - administracyjnego ani na gruncie doktryny traktowane jako oczywiste omyłki. ( patrz Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego wyd.13 do art.113 J.Borkowski, B.Adamiak). Organ II instancji winien natomiast odnieść się do nieprawidłowo wskazanych skutków obligatoryjnego zawieszenia postępowania, które wskazane zostały przez organ I instancji, a mających zastosowanie jedynie w sytuacji fakultatywnego zawieszenia postępowania na wniosek strony lub stron. Minister Skarbu Państwa wadliwie zatem zastosował do własnego rozstrzygnięcia przepis art.98§ 2 k.p.a., regulujący skutki prawne fakultatywnego zawieszenia postępowania. Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. zawieszając niniejszą sprawę na wniosek strony, wskazał jako podstawę prawną – art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda [...] umorzył przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 98 § 2 k.p.a., mimo, iż art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazany przez organ jako podstawa zawieszenia niniejszego postępowania, nie przewiduje możliwości umorzenia postępowania z uwagi na upływ trzech lat od dnia zawieszenia postępowania administracyjnego. Wobec tego, że jako podstawę zawieszenia słusznie wskazano przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie było też podstaw do umorzenia postępowania w sprawie z wniosku B. C., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji jest wynikiem naruszenia przez organy obu instancji przepisów procedury administracyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 98 § 2 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Po zwrocie akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, organ winien dokonać analizy czy ustały powody, dla których postępowanie zostało zawieszone. W zależności od rezultatu ustaleń organ albo podejmie postępowanie celem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty, albo zobowiąże wnioskodawczynię B. C., działającą w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Pana J. K., Pana A. K., Pani B. Z., Pani R. D., Pana G. K., Pana K. K., Pani A. S., Pani J. K., do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wykazania następstwa prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.