II SA/Gd 236/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2015 r., nr [....] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej z dnia 10 lipca 2013 r. udzielającą A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w G. stanowiącej działkę nr [...] o pow. 1,4635 ha, obręb ewidencyjny [...], będącej współwłasnością K. W. i M. B., w związku z realizacją inwestycji celu publicznego określonego w decyzji tego organu z dnia 9 lipca 2013 r. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2012 r. A. wystąpiła do Prezydenta Miasta, wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, m.in. o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], położonej w G., w obrębie [...], dla której III Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgę wieczystą nr [...], stanowiącej współwłasność M. B. i K. W., poprzez udzielenie zgody na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów oraz urządzeń do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x110 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmujący odcinek linii o długości ok. 151 m, a także, w przypadku wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania ze wskazanej nieruchomości, o wydanie zezwolenia na niezwłoczne jej zajęcie i nadanie mu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazana inwestycja została objęta decyzją Wojewody z 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...] wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej zwanej "ustawą o Euro". Decyzją z dnia 9 lipca 2013 r. Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 1,4635 ha, obręb ewidencyjny [...], poprzez udzielenie inwestorowi A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x100 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o długości ok. 151 m - zgodnie z projektem wskazanym w załączniku, stanowiącym integralną część decyzji. Następnie, decyzją z dnia 10 lipca 2013 r. Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 518), zwanej dalej u.g.n., orzekł o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości gruntowej, nadając równocześnie wskazanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja o ograniczeniu korzystania z opisanej nieruchomości jest ujęta w również w decyzji Wojewody z dnia 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wydanej w oparciu o ustawę z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tj.: Dz.U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej zwaną ustawą "o Euro". Organ wyjaśnił, że w świetle ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne przedsiębiorstwa energetyczne zobowiązane są do rozwijania i modernizowania sieci energetycznych. Wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem A. służyć ma realizacji jednej z takich inwestycji zmierzających umożliwienia rozwoju południowych dzielnic G. oraz miejscowości B. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli M. B. i K. W., w którym odnośnie decyzji o niezwłocznym zajęciu, wydanej w trybie art. 124 ust. 1a wskazali, że nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności trzeba należy uznać za działanie przedwczesne i naruszające uzasadniony interes prawny obydwu skarżących, albowiem inwestor nie podjął jeszcze żadnych konkretnych kroków w celu realizacji inwestycji. Na potwierdzenie tego, odwołujący przedstawili pismo Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego z dnia 27 maja 2013 r., w którym poinformowano m.in., że do przedmiotowego Wydziału nie wpłynął do dnia 27 maja 2013 r. wniosek w sprawie pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2013 r. i umorzył w całości postępowanie prowadzone przed tym organem. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości prowadzone w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, gdyż inwestycja w związku z realizacją, której organ I instancji, ograniczył w decyzji z dnia 9 lipca 2013 r. sposób korzystania ze wskazanej na wstępie nieruchomości, została objęta decyzją Wojewody z dnia 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, wydaną na podstawie ustawy o Euro. Z związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2013 r., była rozstrzygnięciem wydanym w związku z realizacją przedsięwzięcia Euro 2012, a w konsekwencji, zgodnie z dyspozycją art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. nr 26 poz. 133 ze zm.) podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Wobec tego Wojewoda stwierdził, że nie było podstaw do wydania odrębnej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, a postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe. Kontrolując legalność powyższej decyzji wskutek skargi inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 212/14, uchylił powyższe rozstrzygnięcie Wojewody z dnia 30 stycznia 2014 r. wskazując, że pomimo braku określenia granic temporalnych obowiązywania tej ustawy, cel ustawy o Euro uzasadnia tezę o niedopuszczalności jej zastosowania do przedsięwzięć nierozpoczętych przed rozpoczęciem turnieju, wymienionych w rozporządzeniu z 2009 r., tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 8, poz. 52 ze zm.), i niezrealizowanych przed rozpoczęciem turnieju. W takiej sytuacji zachodziła konieczność procedowania w oparciu o przepisy ogólne. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia 27 lutego 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 10 lipca 2013 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) był zobligowany do uwzględnienia ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 212/14. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzję taką wydał bowiem wobec przedmiotowej nieruchomości Prezydent Miasta, wykonujący zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, w dniu 9 lipca 2013 r. Organ odwoławczy rozważył wystąpienie okoliczności przewidzianych w art. 108 k.p.a. i ważnego interesu gospodarczego, uzasadniających wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Organ wskazał, że zgodnie z art. 108 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Wojewoda wskazał, że inwestor we wniosku z dnia 6 czerwca 2012 r. wyjaśnił, że projektowana linia elektroenergetyczna jest ważnym elementem dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji [...] oraz, że ze względu na brak możliwości zasilenia południowych dzielnic G. oraz miejscowości B., przez długi okres czasu nie były wydawane warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej dla nowych odbiorców. Organ stwierdził, że budowa przedmiotowej linii energetycznej jest realizacją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., stanowiącego, że celami publicznymi są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ odwoławczy podkreślił, że zapewnienie dostaw energii ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na rozwój cywilizacyjny regionu oraz poziom życia obywateli. Jest również elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Także Wojewoda, wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z dnia 31 marca 2011 r. stwierdził, że planowana inwestycja jest niezbędna dla rozwoju południowych dzielnic G., oraz miejscowości B., a stacja pozwoli na realizację inwestycji mieszkaniowych i usługowych obecnie wstrzymanych ze względu na brak możliwości ich zasilenia. Organ odwoławczy wskazał, że linia ta wraz ze stacją [...] znacznie poprawią pewność zasilania aglomeracji [...], a także umożliwią dalszy rozwój gospodarczy regionu. Podkreślił, że w chwili obecnej w tym rejonie istnieje poważny niedobór mocy na potrzeby inwestycji budowlanych. Nadto organ wskazał, że z wyjaśnień inwestora wynika, że planowana inwestycja domyka pierścień energetyczny, który umożliwi zasilanie odbiorców z różnych stron a w przypadku wystąpienia awarii na którymkolwiek z jego odcinków, zapewni nieprzerwaną dostawę energii elektrycznej. Obecnie przy braku wybudowania przedmiotowej linii, w razie wystąpienia awarii, istnieje znaczne ryzyko przerw w dostawie energii. Wojewoda, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego i uzasadnia wydanie decyzji przewidzianej w art. 124 ust. 1a u.g.n. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji, że wydanie decyzji uzasadniał wyjątkowo ważny interes strony. Sam obowiązek ustawowy zapewnienia przez inwestora dostaw energii elektrycznej w sposób ciągły i niezawodny oraz zapewnienia odbiorcom świadczenia tych usług nie przesądza automatycznie o wyjątkowo ważnym interesie strony. Taki automatyzm prowadziłby bowiem do nadrzędności interesu przedsiębiorstwa energetycznego nad interesem pozostałych jednostek. Organ wskazał, że nie zmienia to jednak faktu, iż przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. w niniejszej sprawie zaistniały, a rozstrzygnięcie organu I instancji jest uzasadnione. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ stwierdził, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom wydanym w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest obligatoryjne. Oznacza to, że jeśli organ rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości stwierdzi, że przesłanki do jej wydania zaistniały, nie może ponownie badać czy zachodzi potrzeba nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w myśl art. 108 k.p.a. Nadanie zatem zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności nie można uznać za przedwczesne. Organ uznał za niezasadny zarzut, że inwestor nie wystąpił dla planowanego przedsięwzięcia o pozwolenie na budowę, wskazując, że zezwolenie wydane w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. daje inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest warunkiem koniecznym dla ubiegania się o pozwolenie na budowę. W skardze na powyższą decyzję M. B. zarzucił naruszenie art. 124 i art. 126 u.g.n. poprzez wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości z bezpodstawnie wydanym rygorem natychmiastowej wykonalności. Skarżący zarzucił, że organ błędnie odnosi powyższą sprawę do wykonawstwa robót budowlano – montażowych linii 2x110 kV, podczas gdy dotyczy ona wyłącznie ustalenia lokalizacji trasy przebiegu tej linii zgodnie z projektem stanowiącym integralną część decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rygoru natychmiastowej wykonalności i zniesienie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. skarżący wyjaśnił, że inwestycja realizowana jest od 30 lat i zarzucił, że inwestor wyjaśniał początkowo, że jest ona potrzeba dla realizacji turnieju Euro a obecnie powołuje się na konieczność zapewnienia prądu osiedlom. Wskazał on, że inwestor zaniżył wartość należnego mu odszkodowania, a po zrealizowaniu inwestycji nie będzie on zainteresowany wypłatą odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Wojewody, który orzekając w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2013 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w G., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., związany był oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 212/14, w której przesądzono, że organ I instancji rozpoznając wniosek z dnia 6 czerwca 2012 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w G. prawidłowo procedował w trybie u.g.n., opierając swoje rozstrzygnięcia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i zezwalające na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na przepisach art. 124 ust. 1 i ust. 1a u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z art. 124 ust. 1a u.g.n. wynikają następujące przesłanki warunkujące udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości: 1. wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, 2. realizacja inwestycji celu publicznego, 3. zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 108 k.p.a., tj.: a. konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, b. konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, c. interes społeczny, d. wyjątkowo ważny interes strony, 4. wystąpienie ważnego interesu gospodarczego. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzały: 1) decyzja Wojewody z dnia 31 marca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji pn.: "Budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...]", wydaną na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r., nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej zwanej "ustawą o Euro" (decyzja ostateczna); 2) decyzja z dnia 9 lipca 2013 r. Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w G., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. 1,4635 ha, obręb ewidencyjny [...], poprzez udzielenie inwestorowi A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. nieruchomość przewodów i urządzeń elektrycznych służących do przesyłania energii elektrycznej oraz podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w postaci dwutorowej linii napowietrznej 2x100 kV wraz z jednym słupem energetycznym, obejmującej odcinek linii o długości ok. 151 m (decyzja ostateczna). Bezspornym w sprawie jest charakter wskazanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., który zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń do katalogu celów publicznych. Powyższe potwierdza spełnienie dwóch pierwszych warunków uzasadniających wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. W odniesieniu natomiast do pozostałych przesłanek, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Organy wskazały, że realizacja inwestycji objętej decyzją Wojewody z dnia 31 marca 2011 r., w tym budowa linii energetycznej w części obejmującej działkę nr [...], ma istotny wymiar społeczny i gospodarczy dla regionu. Planowana inwestycja jest niezbędna dla rozwoju południowych dzielnic G. oraz miejscowości B., pozwoli na realizację inwestycji usługowych i mieszkaniowych, obecnie wstrzymywanych ze względu na brak możliwości ich zasilenia. Projektowana linia wraz ze stacją [...] znacznie poprawią pewność zasilania aglomeracji [...], a także umożliwią dalszy rozwój gospodarczy regionu, w którym obecnie odnotowuje się znaczny niedobór mocy na potrzeby inwestycji budowlanych. Przyjęto, że ze względu na dynamikę rozwoju aglomeracji [...] rośnie zapotrzebowanie na energię elektryczną, co wymaga zwiększenia mocy przełączeniowej. Istniejąca infrastruktura energetyczna jest przeciążona i wyeksploatowana w takim stopniu, że w południowych dzielnicach G. możliwości zasilania nowych odbiorców są w dużej mierze ograniczone. Organy prawidłowo uznały za przekonywującą argumentację inwestora, że planowana inwestycja domyka tzw. pierścień energetyczny, który umożliwi zasilanie odbiorców z różnych stron oraz, w przypadku wystąpienia awarii na którymkolwiek odcinku, zapewni nieprzerwaną dostawę energii elektrycznej, a wybudowanie planowanej linii usunie ryzyko przerw w dostawie energii w razie wystąpienia awarii, a tym samym zmniejszy zagrożenie wystąpienie szkód z tego tytułu. W świetle powyższego organy zasadnie uznały, że cel w postaci stworzenia warunków dla zapewnienia i utrzymania odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci przesyłowej w tym rejonie zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz umożliwi realizację nowych inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu. Skarżący zarzucał zmienność argumentacji inwestora w zakresie uzasadnienia wniosku o wydanie decyzji. W ocenie Sądu, zmienność ta nie wyłącza jej zasadności, a organy obowiązane były do oceny aktualnie przytaczanego uzasadnienia wniosku. Okoliczność, że inwestor poprzednio powoływał się na okoliczności związane z przedsięwzięciem Euro 2012, było związane z faktem złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego w trybie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Wobec zdezaktualizowania się możliwości realizowania inwestycji w tym trybie, inwestor miał prawo zmiany podnoszonej argumentacji. Skarżący błędnie poczytywał wydanie zaskarżonej decyzji jako przedwczesne, uzasadniając to twierdzeniem, że planowana inwestycja znajduje się dopiero na etapie lokalizacji przebiegu linii energetycznej i jej budowa nie została rozpoczęta. Proces inwestycyjny składa się z szeregu etapów, które w efekcie prowadzą do stworzenia pełnych warunków dla realizacji inwestycji. W przypadku inwestycji celu publicznego proces inwestycyjny zapoczątkowuje decyzja lokalizacyjna, którą w przedmiotowej sprawie wydał Wojewoda w dniu 31 marca 2011 r. Następnie, jeśli w sposób dobrowolny inwestor nie uzyska od właściciela nieruchomości objętej planowaną inwestycją pozwolenia na jej zajęcie, właściwy organ na jego wniosek może wydać decyzję w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, której konsekwencją może być wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzje te stanowią podstawę uzyskania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Posiadanie takiego prawa zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) jest niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor zamierzając wystąpić o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę musiał zatem uprzednio uzyskać podlegającą wykonaniu decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącego. Podniesiony w skardze zarzut braku przesłanek do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest uzasadniony. Z art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie tego rygoru nie jest zatem pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek. Dodatkowo wskazać należy, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego, w tym przebieg planowanej inwestycji na nieruchomości nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania. Zasadność ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości mogła być badana jedynie w skardze na decyzję wydaną na podstawie art. 124 u.g.n. Podobnie kwestie związane z wypłatą odszkodowania nie są objęte zakresem niniejszej sprawy i nie mogły być przez Sąd rozważane. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.