I SA/Gd 1460/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia P. K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2007 r. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 16 sierpnia 2010 r., wydał decyzję, określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za II kwartał 2007 r. w kwocie 74.716 zł.; za III kwartał 2007 r. w kwocie 19.471 zł. oraz za IV kwartał 2007 r. w kwocie 9.366 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. stwierdził, iż odwołanie podatnika od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "O.p."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając skargę na ww. postanowienie uznał, iż jest ona zasadna i wyrokiem z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 230/11 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2154/11 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. I SA/Gd 375/13 oddalił skargę . Podatnik pismem z dnia 8 stycznia 2013 r. skierował do organu pierwszej instancji wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r., wskazując jako podstawę wznowienia postępowania nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję w dniu 16 sierpnia 2010 r. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, gdyż w jego ocenie okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo uchylenia tejże decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 246 §1, art. 217 §1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p. i w związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo ocenił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, które uzasadniłaby stwierdzenie, że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Fakt przestawienia przez stronę określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej wystąpiło. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie przesłanki wznowieniowej nie przesądza o jej wstrzymaniu. Tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowienia doprowadzi do uchylenia decyzji ostatecznej, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 246 O.p. Dalej organ, mając na uwadze treść wniosku strony o wznowienie postępowania oraz zażalenia, stwierdził, iż powtórzono w nich zarzuty zawarte odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. Zdaniem organu, podatnik zmierza do udowodnienia, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, co nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem w toku postępowania wznowieniowego nie podlega ponownemu badaniu ustalony w sprawie stan faktyczny, czy też jego ocena. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż nie znalazł uzasadnienia zarzut naruszenia art. 246 § 1 O.p. Prawidłowość tego stanowiska potwierdza fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 31 lipca 2013 r. wydał decyzję, w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, iż nietrafne są zarzuty podatnika, dotyczące wadliwego sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego postanowienia, ponieważ zawiera ono wszystkie elementy, ujęte w art. 217 oraz art. 210 O.p. Nawiązując do zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. z dniem 31 grudnia 2012 r., organ wskazał, mając na względzie treść art. 245§ 1 pkt 3 lit.b oraz art. 245 §2 O.p., że rozstrzygnięcie kwestii upływu terminu przedawnienia ma znaczenie tylko w przypadku konieczności wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nadto organ stwierdził, iż rozważanie przedawnienia zobowiązań podatkowych na etapie wniosku w sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, co do której złożono wniosek o wznowienie postępowania, nie znajduje uzasadnienia i tym samym wbrew sugestiom strony nie zaszła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o akta egzekucyjne. Niezrozumiała jest również teza podatnika, że skoro wysokość zobowiązań podatkowych, wynikających z deklaracji VAT-7K za II,III, IV kwartał 2007 r. nie została zakwestionowana przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego, to brak było podstaw do wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r., określającej wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług, a postępowanie podatkowe dotyczące wymiaru zobowiązań podatkowych winno być umorzone jako bezprzedmiotowe. W tym zakresie organ argumentował, iż nie jest sporne, że przeprowadzone czynności kontrolne u podatnika były podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego, które zakończono wydaniem decyzji, określającej wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika podniósł, że opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 246 §1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegającej na bezzasadnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, 2. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 , art. 187§ 1 i §2, art. 188, art 190 § 1 i §2, art. 191, art 192 O.p., 3. art 217 § 1 i § 2 w zw. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu wadliwego postanowienia przez organ I instancji, 4. art. 70 §1 O.p. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT, objętych decyzją z dnia 16 sierpnia 2010 r. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w niniejszej sprawie organy błędnie przyjęły, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 245 §1 pkt 3 lit.b O.p. ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zdaniem skarżącego organy błędnie uznały, że kwestia przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Wbrew ocenie organów podatkowych w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 §1 O.p., toteż obowiązkiem organów podatkowych było wnikliwe rozpatrzenie wszystkich kwestii związanych z przedawnieniem zobowiązań podatkowych. Skarżący dowodził, iż nie nastąpiła przerwa w biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie został wobec niego zastosowany zgodnie z prawem żaden środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p. przed dniem 31 grudnia 2012r. Ponadto nie wystąpiło również zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. na podstawie art. 70§ 6 pkt 2 O.p., ponieważ żadne z postępowań, jakich był stroną nie dotyczyło bezpośrednio decyzji, określającej wysokość zobowiązań podatkowych. Postępowania sądowoadministracyjne dotyczyły kwestii stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a więc przedmiotem tych postępowań nie była prawidłowość określenia zobowiązań podatkowych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W związku z tym, zdaniem podatnika przedawnienie zobowiązań podatkowych nastąpiło z dniem 31 grudnia 2012 r. Co istotne w jego przekonaniu, Dyrektor Izby Skarbowej pominął wszystkie wnioski dowodowe zawarte w zażaleniu z dnia 24 czerwca 2013 r. Strona skarżąca wskazała także, że organ bezzasadnie odmówił uchylenia decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. i umorzenia postępowania podatkowego. Skarżący podniósł, że organ I instancji, wydając decyzję z dnia 16 sierpnia 2010 r., dokonał błędnej oceny stanu faktycznego. Zdaniem podatnika sprzedaż działek gruntu nie stanowiła profesjonalnej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, lecz była sprzedażą okazjonalną. Zatem skarżący stwierdził, że został bezpodstawnie opodatkowany podatkiem VAT według stawki 22%. Skarżący podkreślił, że w orzecznictwie przyjmuje się, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celach odsprzedaży, lecz spożytkowaniu w celach prywatnych, przy czym liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. W związku z powyższym, zdaniem podatnika wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2007 r. nie została zakwestionowana, a więc nie było podstaw do wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji, określającej wysokość zobowiązań w podatku VAT, a postępowanie, dotyczące wymiaru zobowiązań podatkowych powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 §1 O.p. Ponadto w opinii skarżącego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, tj. art. 165 §4, art. 137 § 3 w zw. z art. 123 §1 O.p. ze względu na fakt pozbawienia go udziału w tym postępowaniu, gdyż postanowienie o wszczęciu postępowania doręczono pełnomocnikowi, zamiast stronie. Zatem wszystkie czynności dowodowe w postępowaniu podatkowym nie wywarły żadnych skutków prawnych dla strony. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddane zostało rozstrzygnięcie, dotyczące odmowy wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy postępowanie toczące się po wznowieniu postępowania na podstawie przesłanek wynikających z art. 240 § 1 O. p. Stosownie do treści art. 246 § 1 O. p. organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z powołanego przepisu wynika zatem, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji na tej podstawie prawnej dotyczy sytuacji, kiedy w trybie określonym w Rozdziale 17 Ordynacji podatkowej ("Wznowienie postępowania") zostanie na podstawie art. 243 § 1 tej ustawy stwierdzona dopuszczalność wznowienia postępowania podatkowego poprzez wydanie przez organ podatkowy postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Takie postępowanie może zostać wznowione z urzędu i na żądanie strony w sytuacji, kiedy zaistnieją przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 10 tej ustawy, a tylko na żądanie strony z przyczyn wskazanych w pkt 4, 8, 11 i 9. Jeśli strona wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania wznowieniowego składa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, to jego rozpoznanie może nastąpić dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ nie bada merytorycznie decyzji, która jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz jedynie, mając na uwadze wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ocenia, czy istnieje podstawa do uchylenia ostatecznej decyzji. Przy czym ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej nie może być dowolna, lecz winna być wynikiem rzetelnej oceny okoliczności sprawy. Co ważne, jedyną przesłanką, którą w świetle omawianego przepisu powinien kierować się organ podatkowy, jest prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Przepis nie uzależnia zastosowania tej instytucji od ważnego interesu strony (por. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa - komentarz 2007, LexisNexis 2007., str. 748). Zdaniem Sądu, skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej konieczność wznowienienia postępowania stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny kwestia wznowienia postępowania. W okolicznościach faktycznych sprawy, w dacie rozstrzygania przez Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. w wyniku złożonego zażalenia, była już wydana decyzja z dnia 31 lipca 2013 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, który po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r. Tym samym stwierdzić należy, że wydanie decyzji, odmawiającej uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania spowodowało, iż w sprawie nie występuje prawdopodobieństwo uchylenia tejże decyzji. Uznanie w ramach instytucji wstrzymania wykonania decyzji, na tym etapie procedowania, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 sierpnia 2010 r. w sytuacji, gdy wydano już decyzję, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 16 sierpnia 2010r. byłoby sprzeczne z treścią tej decyzji. Niezależnie od powyższego Sąd podziela pogląd organu, że fakt przedstawienia przez stronę określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej wystąpiło. Ponadto, w postępowaniu o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Tylko bowiem uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowienia doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art.246 O. p. W ocenie Sądu, treść wniosku strony o wznowienie postępowania oraz zażalenia wskazuje, że podatnik zmierza do wykazania, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Jednakże brak jest podstaw do traktowania tej incydentalnej instytucji procesowej tak, jak gdyby wydanie postanowienia na podstawie wspomnianego przepisu następowało na podstawie tych samych reguł, co załatwienie sprawy podatkowej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego. Nie są zatem uprawnione zarzuty strony skarżącej w tym zakresie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organy nie zastosowały w niniejszej sprawie art. 245 §1 pkt 3 lit.b. O.p. ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. z dniem 31 grudnia 2012 r. Sąd zaznacza, że rozstrzygnięcie kwestii upływu terminu przedawnienia ma znaczenie tylko w przypadku konieczności wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Podzielić należy pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że rozważanie przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, do czego zmierzał podatnik na etapie wniosku w sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, co do której złożono wniosek o wznowienie postępowania, nie znajdowało uzasadnienia i tym samym, wbrew zarzutom skarżącego nie było konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o akta egzekucyjne. W ocenie Sądu, błędne jest przekonanie skarżącego, że wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług nie została zakwestionowana przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji z dnia 16 sierpnia 2010 r., określającej wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług i tym samym postępowanie winno być umorzone. Wypada w tym zakresie jedynie zauważyć, iż postępowanie podatkowe zostało wszczęte z urzędu w związku z wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty za II, III, IV kwartał 2007 r. W celu sprawdzenia prawidłowości dokonanego rozliczenia podatku VAT za ww. okresy oraz wykonując zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej, wynikające z decyzji z dnia 24 października 2008 r., przeprowadzono czynności kontrolne, których ustalenia były podstawą do wszczęcia postępowania wobec podatnika. W konsekwencji powyższego wydano decyzję w dniu 16 sierpnia 2010 r., określającą wysokość zobowiązań podatkowych za II, III, IV kwartał 2007 r., a więc bezspornym jest, że wysokość tych zobowiązań podatkowych została zakwestionowana przez organ podatkowy. Odnosząc się do zarzutu braku skutecznego wszczęcia postępowania i w konsekwencji nieskutecznego doręczenia decyzji, wypada jedynie zauważyć, że zagadnienie to podlegało już kontroli sądowoadministracyjnej w orzeczeniach zapadłych w związku ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 lutego 2011r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012r., sygn. akt I FSK 2154/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013r., sygn. akt I SA/Gd 375/13). Nie budzi zatem wątpliwości, że wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług poprzedziło prawidłowe wszczęcie postępowania podatkowego. Co istotne, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wreszcie bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 , art. 187§ 1 i § 2, art. 188, art 190 § 1 i §2, art. 191, art 192 O.p., które nie znalazły szerszego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi. Ocena zaskarżonego rozstrzygnięcia nie dała podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym miejscu jeszcze raz podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Brak jest podstaw do traktowania tej incydentalnej instytucji procesowej tak, jak gdyby wydanie postanowienia na podstawie wspomnianego przepisu następowało na podstawie tych samych reguł, co załatwienie sprawy administracyjnej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego. W świetle tego, co wyżej powiedziano, kwestionowane postanowienia odpowiadają wymogom określonym w art. 217 § 1 i § 2 w zw. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p., znajdując podstawy w obowiązującym prawie, a ich wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.