II SA/Sz 255/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]r., nr[...] , wydaną na podstawie 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." i art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 80 ust. 1, art. 85 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", po rozpatrzeniu wniosku A. C. z dnia [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., znak:[...] , ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "[...] ", planowanego do realizacji w miejscowości P. przy ul.[...], zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza P. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając powyższą decyzję Kolegium ustaliło, że Burmistrz P. , po rozpoznaniu wniosku Spółka A. z o.o. sp. k.a., decyzją z dnia [...] r., znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "[...] ", planowanego do realizacji w miejscowości P. przy ul.[...] , na terenie działki nr [...] (obręb P. 2). Decyzja ta wobec niewniesienia odwołania przez żadną ze stron postępowania stała się ostateczna. Następnie, wnioskiem z dnia [...] r. A.C. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., wskazując na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Wyjaśniła, że jest właścicielką działek nr [...] oraz właścicielką domu przy ul. [...] w P. i nie została poinformowana o przedsięwzięciach planowanych na sąsiadujących działkach jako strona postępowania. Zawiadomienie skierowano bowiem na nieznany jej adres w K.. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., znak:[...] . Wnioskiem z dnia [...] r. A. C. zwróciła się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że w prowadzonym postępowaniu była świadomie pomijana przez organ. Wskazała, że w poprzednich latach zawiadamiana była przez Urząd Miasta w P. ach o składanych wnioskach, dotyczących działek bezpośrednio sąsiadujących z jej działkami. Wszelkie pisma, jak i pisma w sprawie podatku od nieruchomości kierowane były na adres "[...] ", gdzie mieszka i prowadzi działalność gospodarczą od ponad 20 lat. Natomiast decyzja organu I instancji rozstrzygała o prawach i obowiązkach Spółka A. z o.o. spółka komandytowa, jednakże w opinii A. C., dotyczy również jej interesu prawnego. W tej sytuacji skierowanie decyzji do "jakiejś A. C., zamieszkałej w K. nie oznacza nieprawidłowego doręczenia tej decyzji". Zaznaczyła, że nie wyklucza, że w K. mieszka A. C., której doręczono decyzję, mimo tego, że nie jest stroną w sprawie. Podniosła także, że jest właścicielką działek nr[...] , [...] , a także działki nr [...] wraz z budynkiem mieszkalnym. W piśmie z dnia [..] r. A.C. dodatkowo podniosła, że w sprawie należy uwzględnić wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn.: II GSK 391/13. W wyroku tym Sąd potwierdził słuszność stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z urzędu nieważności decyzji zezwalającej na gospodarowanie odpadami na terenie oznaczonym w planie miejscowym inaczej niż "O". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] r. odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu nieważności decyzji organu I instancji wskazało, że bezsporne w sprawie jest, że A. C. była stroną postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "[...] " planowanego do realizacji w miejscowości P. przy ul. [...] , na terenie działki nr [...] (obręb P. 2), zakończonego decyzją Burmistrza P. z dnia [...] r., znak:[...] . Jest ona bowiem właścicielką nieruchomości, które sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji objętej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium, powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych, podkreśliło, że w sprawie istotne jest również to, że przez pojęcie "skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną" rozumieć należy jako rozstrzygnięcie przez organ o prawach i obowiązkach podmiotu, który w świetle przepisów prawa, w danej sprawie nie jest stroną postępowania. Nie można natomiast przesłanki tej utożsamiać z niewłaściwym doręczeniem przesyłki zawierającej decyzję. W sprawie zakończonej decyzją Burmistrza P. rozstrzygnięto o prawach i obowiązkach "[...] " Spółka z o.o. sp. k.a., na wniosek której wszczęto postępowania w sprawie. Co za tym idzie, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. W szczególności wniosku takiego nie można wyprowadzić z podnoszonej przez A. C. okoliczności związanej z nieprawidłowym - w jej ocenie - doręczaniem pism w toku postępowania. Po pierwsze, bowiem decyzja ta rozstrzygała o prawach i obowiązkach podmiotu, który wystąpił z wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Po drugie, A. C., jako właścicielka działek sąsiadujących z terenem inwestycji, miała przymiot strony tego postępowania. Nie przekreśla tego fakt, że korespondencja kierowana była na adres w K. . Mając na względzie powyższe, Kolegium uznało zarzut z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. za nieuzasadniony. Odnosząc się do podniesionej przez A. C. przesłanki rażącego naruszenia prawa, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegającej na rażącym naruszeniu przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia [...] r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Podstawą zarzutu podniesionego przez A. C. jest zatem niezgodność przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zdaniem strony, skutkować powinno wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Ustalenie natomiast środowiskowych uwarunkowań stanowi w ocenie skarżącej rażące naruszenie prawa. Kolegium wskazało, że poddało analizie treść obowiązującej w dniu wydania decyzji, uchwały nr XLVI/361/06 Rady Miejskiej w Policach z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zakłady" (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2007 r., Nr 30, poz. 449). Z akt postępowania wynika, że działka, na której realizowane jest przedsięwzięcie znajduje się w obrębie terenu elementarnego oznaczonego na planie symbolem 9 ZCH 15 PU, tj. terenu obiektów produkcyjno-usługowych, łączącego w sobie przeznaczenie określone w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 uchwały. Tymczasem strona rażącego naruszenia prawa dopatruje się w tym, że przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu odzysku odpadów z tworzywa sztucznego powinno zostać zlokalizowane wyłącznie na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "O", co według załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), określającego podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, odpowiada przeznaczeniu terenu pod gospodarowanie odpadami. Organ ten podał dalej, że z art. 3 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21) wynika, że przez gospodarowanie odpadami rozumie się zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Istotne jest jednak to, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "O" oznaczono co prawda tereny pod gospodarowanie odpadami, jednak wyłącznie w zakresie przeznaczenia pod składowiska odpadów (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b planu miejscowego). Składowanie odpadów stanowi zaś jeden ze sposobów unieszkodliwiania odpadów w ramach gospodarowania nimi. Zdaniem Kolegium, nie można więc powiedzieć, że w analizowanym planie miejscowym symbolem "O" oznaczono tak gospodarowanie odpadami, jak i składowanie odpadów. Z treści ww. zapisu wynika bowiem jednoznacznie, że dotyczy on wyłącznie składowania odpadów, które stanowi jeden ze sposobów gospodarowania nimi. Jednocześnie, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pn. "Zakłady" dla terenów oznaczonych jako "PU", tj. terenów obiektów produkcyjno-usługowych nie zawarto zapisów ograniczających możliwość realizacji przedsięwzięć polegających na budowie zakładów odzysku odpadów. Wobec powyższego, zlokalizowanie inwestycji polegającej na budowie zakładu odzysku odpadów z tworzywa sztucznego, nie stanowiło naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, organ wskazał, że o ile więc w rozpatrywanej sprawie może zachodzić niezgodność w zapisach co do przeznaczenia terenu, to dopatrywać się jej można w kategorii rozbieżności miejscowego planu z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzenne (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Okoliczności te nie stanowiły jednak przedmiotu postępowania. W świetle powyższego, zarzut rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Kolegium uznało za nieuzasadniony. Analiza przepisów uchwały nr XLVI/361/06 Rady Miejskiej w P. z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "Zakłady" doprowadziła do wniosku, że o ile postanowienia planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem "O" wybiórczo traktują pojęcie gospodarowania odpadami, ograniczając je wyłącznie do składowania odpadów, to z tej przyczyny nie można mówić o oczywistej niezgodności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. z planem miejscowym. Kolegium stwierdziło, że analizowana w toku niniejszego postępowania decyzja Burmistrza P. z dnia [...] r., znak: [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, czy też przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ten bowiem nie mógł odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w sytuacji braku niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r., sygn.: II GSK 391/13, wbrew opinii strony, nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Końcowo organ zaznaczył, że zbadał również, czy zaskarżona decyzja Burmistrza P. nie jest obarczona pozostałymi wadami, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wykazało, że pozostałe przesłanki z art. 156 pkt 1-7 K.p.a. również nie zostały w niniejszej sprawie spełnione, albowiem decyzja organu I instancji z dnia 5 grudnia 2012 r., wydana została na podstawie właściwej podstawy prawnej (pkt 2), nie rozstrzyga sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (pkt 3), w dniu wydania decyzja była wykonalna (pkt 5), a jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą (pkt 6), a także nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Na powyższą decyzję A. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., uzupełnioną pismem procesowym z dnia [..] r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia istoty sprawy; - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez błędną wykładnię ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przez to zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z tym planem. Mając powyższe na uwadze A. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania, a także o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się z argumentacją Kolegium, że to co nie jest literalnie zabronione aktem prawa miejscowego jest przez to dozwolone. Zakład odzysku odpadów nie jest obiektem produkcyjnym. Ponadto, zdaniem A. C., należy wziąć pod uwagę, że planowany zakład ma z odpadów produkować paliwo. Natomiast literalnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość lokalizacji stacji paliw. W ocenie skarżącej, analizując uchwałę nr XLVI/361/06 Rady Miejskiej w P. z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "[...] i ich najbliższego otoczenia. Na terenie tym znajdują się potężne zbiorniki amoniaku i rurociąg amoniaku, tory kolejowe, obiekty istotne dla obronności państwa. Skarżąca zaznaczyła, że Kolegium zauważyło, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "O" oznaczono co prawda tereny pod gospodarowanie odpadami jednak wyłącznie w zakresie przeznaczenia pod składowiska odpadów. Dotyczy to terenów elementarnych: [...] O - tereny składowisk odpadów (o powierzchni [...] ha) i [...] - tereny składowisk odpadów, teren urządzeń i obiektów energetyki wiatrowej (o powierzchni [...ha). Oba tereny to składowiska odpadów produkcyjnych [...] P. . Przepisy miejscowego planu wykluczają zatem, na całym terenie objętym jego ustaleniami, możliwość lokalizacji przedsięwzięć, takich jak zakład odzysku odpadów. Zdaniem skarżącej, oznacza to, że Burmistrz P. , na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku miał obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Podkreśliła, że na działce inwestycyjnej, zlokalizowanej na terenie elementarnym [..] w latach 2000-2004 zbierane były odpady w postaci olejów przepracowanych, jednak Rada Miejska w P. uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie usankcjonowała tego stanu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jedynie gromadzenie odpadów, jeśli prowadzone jest ono jako działalność uboczna, to znaczy naturalnie towarzysząca prowadzeniu innego rodzaju, zasadniczej (podstawowej) własnej działalności usługowej bądź produkcyjnej. Znajduje to potwierdzenie w § 4 ust. 7 lit. g uchwały wprowadzającej plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego, ustalającym zasady gospodarki odpadami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Należy dodać, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia dla Spółka A. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w S. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p.n. "[...] " w P. ach przy ul. [...] , na terenie działki[...] , obręb P. 2 zainicjowała A. C. zarzucając we wniosku z dnia [..] r. naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że jako właścicielka działek [...] oraz domu przy ul. [...] w P. ach nie była informowana o przedsięwzięciach planowanych na sąsiednich działkach, albowiem zawiadomienia w tej sprawie były kierowane na nieznany jej adres w K. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. albowiem - jak wskazało w jej uzasadnieniu - decyzja została skierowana do podmiotu, który wystąpił o jej wydanie, tj. Spółka A. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w S. . Nie stanowi natomiast naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenie decyzji osobie, która wprawdzie jako strona brała udział w postępowaniu lecz związane z tym postępowaniem pisma były nieprawidłowo kierowane na adres w K. . W skierowanym do Kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca kwestionowała doręczanie jej korespondencji w postępowaniu zwykłym na nieznany jej adres a nadto podnosiła zarzut wydania przez Burmistrza P. decyzji środowiskowej pomimo niezgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje na tym terenie lokalizacji stacji paliw. Zarzucała również, że podmiot, na który decyzja środowiskowa została przeniesiona ([...]) posiada zezwolenie Starosty P. kiego na gospodarowanie odpadami i ich magazynowanie przez okres 3 lat, co jest niezgodne z planem miejscowym, który w miejscu lokalizacji inwestycji przeznaczenie terenu określa symbolem [...] , czyli tereny produkcyjno- usługowe. W ocenie Sądu, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..] r., która jest przedmiotem skargi, jest zgodna z prawem. Kolegium prawidłowo podkreśliło, że postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma ustalić, czy decyzja ostateczna będąca przedmiotem tego postępowania, wydana w trybie zwyczajnym, dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Nie jest natomiast celem tego postępowania rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w kolejnej instancji, albowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym jest sprawa już ostatecznie rozstrzygnięta. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, albowiem jest to odstępstwo od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Ustalenia Kolegium co do zaistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek nieważnościowych są prawidłowe tak samo, jak prawidłowa- z punktu widzenia przepisu art. 156 § 1 K.p.a.- jest decyzja Burmistrza P. z dnia 5 grudnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach [...]. Podkreślić należy, że wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt 1-6 K.p.a. noszą znamiona wad istotnych kwalifikowanych. Mają one charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. "Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej" (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, wyd. 3, s. 643). Wady określone w pkt 1 i 4 art. 156 § 1 K.p.a. wskazują na naruszenie elementu podmiotowego hipotez norm materialnych (w przypadku organu - normy kompetencyjnej, w przypadku osoby niebędącej stroną - normy merytorycznej). Wydanie decyzji bez podstawy prawnej (pkt 2) to typowy przykład sprzeczności z normami materialnymi wyższego stopnia (M. Kamiński, Nieważność decyzji administracyjnej. Studium teoretyczno prawne. Kraków 2006, s. 245). Rażące naruszenie prawa (pkt 2) to nic innego, jak zaprzeczenie elementu przedmiotowego hipotezy normy merytorycznej (zastosowanie normy do stanu faktycznego sprawy, który znajduje się poza zakresem jej unormowania) lub zanegowanie treści dyspozycji tej normy. "Trwała niewykonalność decyzji (pkt 5) oznacza, że decyzja jest sprzeczna z dyspozycją normy merytorycznej, gdyż niewykonalność implikuje negację faktyczną stanu rzeczy przewidzianego w zakresie jej unormowania, przy założeniu, że ustanowiona norma wyższego stopnia sama ma charakter wykonalny" (tamże, s. 246). Jeśli wykonanie decyzji wywołuje czyn zagrożony karą (pkt 6), to zachodzi sprzeczność z naczelnymi normami merytorycznymi. Naruszenie res iudicata (pkt 3) oznacza, że zanegowano w całości normy materialne podlegające uprzednio konkretyzacji (tamże, s. 245). Jak już wyżej Sąd wskazał, naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ma miejsca wówczas, jak to mylnie wskazuje skarżąca, gdy chodzi o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz wtedy, gdy dotyczy rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2007 r., I OSK 350/06 (dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji.". W postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej decyzję tę Burmistrz P. wydał prawidłowo, na rzecz wnioskodawcy Spółka A. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w S. , natomiast – nie pomijając A. C. jako strony w tym postępowaniu- organ wadliwie dokonał doręczenia tej decyzji. Nie jest to jednak wada uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Rażące naruszenie prawa, stanowiące przyczynę nieważności decyzji administracyjnej, musi nosić znamiona uchybień o wyjątkowym ciężarze gatunkowym unicestwiającym nawiązany stosunek administracyjnoprawny. W doktrynie prawa administracyjnego ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana. Naruszenia prawa należy uznać za rażące w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. wady decyzji administracyjnej mieszczące się w zakresie rażącego naruszenia prawa powinny mieć wymiar materialny, a więc obejmować sferę norm prawa materialnego administracyjnego. Jak się jednak wydaje (wskazuje na to orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktryna) mogą w grę wchodzić także rażące naruszenia norm prawa procesowego, przy czym jedynie takie, które przekładają się w konsekwencji na kwalifikowane wady materialne wydanej decyzji. Przenosząc te ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż podstawowy zarzut skarżącej wskazujący na rażące naruszenie prawa dotyczy niezgodności decyzji Burmistrza P. z dnia 5 grudnia 2012 r. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co winno skutkować- zgodnie z art. 80 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.)- odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Dla terenu elementarnego, na którym ma funkcjonować przedsięwzięcie pn. "[...] ", tj. działki nr [...] obręb P. 2, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pn. "[...] " (uchwała Nr XLVI/361/06 Rady Miejskiej w P. z dnia 4 lipca 2006 r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. Zacho. z 2007 r. Nr 30, poz. 449) ustalił przeznaczenie: [...] tereny obiektów produkcyjno- usługowych. W kwestii gospodarowania odpadami organ odwołał się do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów. W § 3 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej uchwały, symbolem PU na rysunku planu oznaczone zostały tereny obiektów produkcyjno-usługowych przeznaczone pod funkcje gospodarcze z zakresu produkcji, składów, baz i magazynów; dopuszcza się obiekty usługowe niekolidujące z przemysłowym charakterem terenu z wyłączeniem produkcji i przetwórstwa żywności, budynków związanych ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży; dopuszcza się maszty dla urządzeń telefonii komórkowej, bocznice kolejowe, obiekty ciepłownictwa, elektroenergetyki (z wyjątkiem siłowni wiatrowych), wodne, kanalizacyjne, gazownicze, telekomunikacyjne oraz inne obiekty infrastrukturalne przeznaczone do obsługi funkcji produkcyjno-usługowych. Decyzja środowiskowa, jak już wyżej wskazano - dotyczy budowy zakładu odzysku odpadów. Plan miejscowy, z którym niezgodność decyzji środowiskowej zarzuca skarżąca, w kwestii gospodarowania odpadami odnosi się wyłącznie do ich składowania (O - gospodarowanie odpadami - tereny składowisk odpadów). Tymczasem przepisy ustawy o odpadach w art. 3 ust. 1 pkt 2 definiują gospodarowanie odpadami jako zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Na terenie elementarnym, na którym inwestor planuje realizację przedsięwzięcia opisanego w decyzji środowiskowej, gminny prawodawca nie przewidział żadnych rozwiązań odnoszących się do odpadów (brak oznaczenia terenu symbolem O) jak i ograniczeń w gospodarowaniu odpadami (ich przetwarzaniu), a zatem niezasadny jest zarzut braku zgodności tej decyzji z planem miejscowym. Jak słusznie zauważyło Kolegium, wybiórcze potraktowanie w postanowieniach planu miejscowego kwestii gospodarowania odpadami nie przesądza o oczywistej niezgodności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. z przepisem art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku [...]. Plan miejscowy zezwala na terenie działki [...] obręb P. 2 prowadzenie działalności produkcyjnej nie wprowadzając równocześnie żadnych ograniczeń w kwestii gospodarowania odpadami. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu odzysku odpadów z tworzywa sztucznego, ze względu na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., a więc rażące naruszenie prawa , jak również z innych przyczyn tam wskazanych (Sąd z urzędu dokonał także oceny zaskarżonych decyzji w zakresie innych przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 K.p.a.). Skoro zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. jak i decyzja ją poprzedzająca z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r. jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. , na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę A. C. oddalił.