I OSK 154/17

Dnia 2 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt: II SA/Bd 1100/15 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [..] sierpnia 2015 r., nr [..] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt: II SA/Bd 1100/15 oddalił skargę M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 18 czerwca 2014 r. M.J. zwróciła się o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Burmistrz S.K. decyzją z dnia [..] lipca 2014 r., znak: [..] odmówił przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego wnioskowanego na A.J. Decyzję powyższą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy decyzją z dnia [..] sierpnia 2014 r., znak:[..]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt: II SA/Bd 1083/14 po stwierdzeniu uchybień przepisom postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [..] sierpnia 2014 r., w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [..] lipca 2015 r., znak: [..] uchyliło w całości decyzję Burmistrza S.K. z dnia [..] lipca 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [..] lipca 2015 r., znak: [..] Burmistrz S.K. odmówił M.J. świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego, wnioskowanego na matkę A.J. Organ ustalił, że miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie (2 osoby) wyniósł 702,25 zł, podczas gdy podstawą do przyznania zasiłku jest nieprzekroczenie kwoty 623 zł na osobę w rodzinie. Ponadto wnioskodawczyni nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką zatem nie zrezygnowała z pracy na rzecz opieki nad matką, tymczasem w związku ze zmianą przepisów od dnia 1 stycznia 2013 r. warunkiem ubiegania się o specjalny zasiłek opiekuńczy jest faktyczna rezygnacja z pracy. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia [..] sierpnia 2015 r., znak: [..] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że wnioskowane świadczenie nie może być przyznane ponieważ dochód został obliczony prawidłowo i przekracza ustawowe kryterium w wysokości 623 zł na osobę. M.J. wniosła skargę do sądu administracyjnego podnosząc, że dochód został obliczony błędnie, wymieniła wszystkie dodatki, które winny podlegać odliczeniu na łączną kwotę 7.459,22 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę wskazał, że podstawę materialnoprawną zakwestionowanej decyzji stanowi art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), a nabycie prawa do świadczenia uzależnione jest od łącznego spełnienia zawartych w tym artykule przesłanek. Zgodnie § 1 ust. 1 pkt 2 obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 959) od dnia 1 listopada 2012 r. do dnia 31 października 2014 r. wysokość kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, wynosi 623,00 zł. Ustalony w postępowaniu dochód (702,25 zł) przewyższał ustawowe kryterium dochodowe, wobec czego organ zobligowany był do odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Powyższe wyliczenie dochodu skarżącej było prawidłowe, a organ dokonał pomniejszenia dochodu o wszystkie elementy, które mogły zostać w danej sytuacji odliczone. Sąd podkreślił, że przy obliczaniu dochodu decydującego o przyznaniu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego uwzględnia się legalną definicją dochodu rodziny, zawartą w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Ustawa ta nie przewiduje pomniejszenia dochodu o wskazane przez skarżącą składniki: ryczałt energetyczny, deputat węglowy i dodatek pielęgnacyjny. Ustawodawca w art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustanowił tzw. zasadę równoważnika zasiłkowego, dopuszczając tym samym możliwość przekroczenia granicy kryterium dochodowego, nieskutkującą odmową przyznania zasiłku. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione kryteria uwzględnienia podwyższenia kryterium dochodowego ze względu na to, że przekroczenie kryterium jest wyższe od najniższego udzielanego na dany okres zasiłkowy zasiłku rodzinnego (na dzień wydania zaskarżonej decyzji - 77 zł), bowiem suma kryterium dochodowego (623 zł) i ówcześnie obowiązująca najniższa kwota zasiłku rodzinnego (77 zł) wynoszą 700 zł, dochód skarżącej ustalono natomiast na 702,25 zł. Sąd nie dopatrzył się zatem nieprawidłowości w działaniu organów, zarówno w kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa, albowiem ocena ta została dokonana przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.J. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu obowiązku zgromadzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zbadania, wykazania w uzasadnieniu decyzji jasnych i zrozumiałych podstaw wydania decyzji negatywnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z materiału dowodowego nie wynika, co zostało wliczone do dochodu wykazanego w zaświadczeniu Urzędu Skarbowego w S.K. ponieważ kwota ta nie została rozbita na składniki, a zatem nie wiadomo czego dotyczy. Nie wiadomo też, czy dodatki, których odliczenia domaga się skarżąca zostały uwzględnione (wliczone) w tym zaświadczeniu. Nie wynika to ani z uzasadnienia decyzji organów ani z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Zdaniem skarżącej kasacyjnie doszło do naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaistniały naruszenia postępowania administracyjnego o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceniając tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania należy w zwrócić uwagę na jego wadliwą konstrukcję, z jednoczesnym uwzględnieniem poglądu wyrażonego w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09) sprowadzającego się do stanowiska o możliwości zrekonstruowania przez Naczelny Sąd Administracyjny – zwłaszcza na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej - zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej w ramach tego zarzutu powołuje zarówno przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który określa kompetencje sądu administracyjnego I instancji w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje lub postanowienia w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który odnosi się do przypadków stwierdzenia prze sąd innego niż dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie zatem niewątpliwe jest tylko to, że skarżąca kasacyjnie – wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości nie zgadza się z jego treścią. Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy, zgodnie z którą "...stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" oraz dyspozycji, zgodnie z którą "Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części". Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest więc spełnienie hipotezy w postaci uwzględnienia skargi. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten nie uwzględnił skargi, a mimo to uchylił zaskarżony akt. Uwzględniając pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt: I OPS 10/09 sprowadzający się do stanowiska o możliwości samodzielnego zidentyfikowania zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej należy uznać, że skarżąca kasacyjnie naruszenia przepisów postępowania upatruje w niezastosowaniu przez Sąd art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. (który jest przepisem ogólnym) i oddaleniu skargi, mimo że zaistniały wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów art. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w postępowaniu przed organami. Wprawdzie zarzut ten jest sformułowany w sposób bardzo ogólny, niemniej jednak okoliczność ta - przy uwzględnieniu argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - nie uniemożliwiała jego merytorycznego rozpoznania. Naruszenia powołanych przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w zaniechaniu zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i dokładnego wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wskazuje na niejasne podstawy wydania decyzji. Zarzutu tego nie można podzielić. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. może stanowić podstawę do formułowania zarzutów skargi kasacyjnej jedynie wespół z innymi przepisami postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego, do naruszenia których w ocenie skarżącego doszło (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2011 r., II GSK 526/10, LEX nr 1081571). Ważne jest przy tym podkreślenie, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. można podważać kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, a nie podstawę prawną rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., I OSK 1424/11, LEX nr 1107461) czy kwestie dokonanej przez sąd wykładni prawa i błędnej, czy mało wyczerpującej argumentacji sądu. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, to nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia wskazanego wyżej przepisu (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., I OSK 1426/11, LEX nr 1126266). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji w kontekście treści art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. kontrola zaskarżonej decyzji była prawidłowa. Sąd słusznie uznał, że w toku postępowania przeprowadzonego przez organ administracji nie doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych nie potwierdza stanowiska strony skarżącej kasacyjnie o tym, że Sąd I nie dostrzegł istotnych braków w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organy. W istocie organy nie uchybiły obowiązkom płynącym z powyższych regulacji, prawidłowo ustaliły fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy wynika, że organ ten rozpatrzył sprawę i podzielił stanowisko organu I instancji co do braku podstaw do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego określonego w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś art. 107 § 3 k.p.a. określa wymogi formalne uzasadnienia decyzji. Bez wątpienia organy są zobowiązane do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie wskazał, aby decyzje warunków tych nie spełniały, nie stwierdził, aby istniał w postępowaniu administracyjnym dowód, który nie został oceniony w granicach przepisu art. 80 k.p.a., ani nie wskazał, aby uzasadnienie decyzji obarczone było wadami, pod kątem warunków treściowych, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Stąd więc zarzut, iż Sąd "za wszelką cenę usprawiedliwia wszelkie naruszenia przepisów, których dopuścił się organ II instancji" nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Należy bowiem podkreślić, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd może dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem tej decyzji (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2006 r., uwaga 9 do art. 106; T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze 2005 r., uwaga 6 do art. 106). Sąd administracyjny jedynie ocenia, czy organy administracji ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do przyjętego stanu faktycznego. Podstawą orzekania przez sądy administracyjne są akta sprawy administracyjnej zawierające materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania. Stawiany w skardze kasacyjnej zarzut, że Sąd w pełni podzielił argumentację organu II instancji, co do wszystkich okoliczności sprawy nie mógł być zatem uwzględniony. Nie ma także podstaw do twierdzenia o zaakceptowaniu przez Sąd I instancji naruszenia w postępowaniu administracyjnym zasady wskazanej w art. 8 k.p.a., która odnosi się do sposobu procedowania przez organy i ściśle wiąże się m.in. z obowiązkiem informacyjnym wobec stron, o którym mowa w art. 9 k.p.a. oraz obowiązkiem wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Decyzja zaskarżona do Sądu I instancji została uzasadniona obszernie i rzeczowo, z odniesieniem się do okoliczności faktycznych, stanu prawnego i zarzutów skarżącej. Skarga kasacyjna w jakikolwiek sposób nie uzasadnia tego zarzutu, a więc i nie eksponuje jego ewentualnego istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko tak sformułowany zarzut mógłby podlegać ocenie. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych nie potwierdza stanowiska strony skarżącej kasacyjnie o tym, że Sąd I instancji nie dostrzegł istotnych braków w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organy. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej decyzja SKO w Bydgoszczy stwierdza, że dodatek pielęgnacyjny i ryczałt energetyczny nie zostały wliczone do dochodu wskazanego przez Urząd Skarbowy i nie zostały uwzględnione w obliczeniach. Wyjaśniono również istotę zaświadczenia o dochodów wystawionego przez właściwy urząd skarbowy jako podstawy ustaleń w zakresie spełnienia przez wnioskodawczynię kryterium dochodowego uzyskania wnioskowanego świadczenia. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. ----------------------- 2