II SA/Lu 377/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r., nr VI/55/11, w przedmiocie stypendium sportowego postanawia odrzucić skargę. O. D. wniósł do Sądu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Lubelskiego z dnia 28 lutego 2011 r., nr VI/55/11, w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych i nagród Województwa Lubelskiego za osiągnięte wyniki sportowe oraz wyróżnień dla osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2011 r. nr 38, poz. 862 ze zm). Skarga ta datowana na 26 marca 2015 r., została złożona osobiście w Sądzie w dniu 27 marca 2015 r., zaś Sąd przekazał ją organowi przy piśmie z dnia 31 marca 2015 r. (k. 41-46 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Lubelskiego wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 ze zm.) skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jakkolwiek uchwała ta dotyczy skargi wniesionej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), to niewątpliwie mając na uwadze tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa w tym zakresie, należy uznać, że stanowisko NSA zawarte w tej uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. Mając na uwadze poglądu wyrażony w powyższej uchwale składu poszerzonego NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na uchwałę sejmiku województwa określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten wprowadza zatem dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ województwa udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – termin ten wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna się już bieg drugi z tych terminów. Jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczył odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeśli natomiast organ nie doręczył stronie odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wezwania, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, powinna być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa strona skarżąca złożyła osobiście w siedzibie organu dniu 19 stycznia 2015 r. (k. 1 akt administracyjnych sprawy). Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie uchwałą z dnia 27 marca 2015 r., nr VI/92/2015, która została doręczona stronie skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r. (k. 3 akt administracyjnych sprawy). Nie budzi również wątpliwości, że skarga O. D. z dnia 26 marca 2015 r. została złożona bezpośrednio do Sądu w dniu 27 marca 2015 r., zaś Sąd przekazał ją organowi przy piśmie z dnia 31 marca 2015 r. (k. 41-46 akt sądowych). Następnie w dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżący wniósł w niniejszej sprawie jeszcze raz skargę na opisaną – tym razem za pośrednictwem Sejmiku Województwa Lubelskiego. Skoro odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono stronie skarżącej w dniu 3 kwietnia 2015 r., to sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął w dniu 20 marca 2015 r. Skarga O. D. złożona w rozpoznawanej sprawie podlegała zatem odrzuceniu jako spóźniona, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.