II GSK 2329/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 377/15 w sprawie ze skargi O.D. na uchwałę Sejmiku Województwa L. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasady i trybu przyznawania i pozbawiania stypendium sportowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., postanowieniem objętym skargą kasacyjną, odrzucił skargę O.D. na uchwałę Sejmiku Województwa L. z dnia [...] lutego 2011 r., nr VI/55/11 w przedmiocie zasad i trybu przyznawania i pozbawiania stypendium sportowego. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: W dniu 19 stycznia 2015 r. skarżący O.D. złożył osobiście w siedzibie Sejmiku Województwa L. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na uchwałę tego organu z dnia [...] lutego 2011 r., nr VI/55/11. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie uchwałą z dnia 27 marca 2015 r., która została doręczona skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2015 r. Skarżący złożył skargę na uchwałę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. w dniu 27 marca 2015 r., zaś Sąd ten przekazał ją organowi przy piśmie z dnia 31 marca 2015 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w L. odrzucając skargę wskazał, że zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ województwa udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – termin ten wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna się już bieg drugiego z tych terminów. Jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczył odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeśli natomiast organ nie doręczył stronie odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wezwania, to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, powinna być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Sąd I instancji uznał, że termin sześćdziesięciodniowy upłynął skarżącemu w dniu 20 marca 2015 r. Wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł O.D., zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi A. w L. do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 2 p.p.s.a. w sytuacji, gdy strona skarżąca otrzymała odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w 75 - tym dniu od tego wezwania, co skutkowało otwarciem nowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi od dnia doręczenia tejże odpowiedzi – zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu kastor podniósł, że przekroczenie terminu przez organ w doręczeniu odpowiedzi, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, otwiera nowy, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Sejmik Województwa L. wniósł o jej oddalenie podstaw oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddane zostało postanowienie Sądu I instancji wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 53 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 53 § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. zwrócić trzeba uwagę na pogląd prawny wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, na który to pogląd prawidłowo powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Choć w uchwale mowa jest o ustawie o samorządzie gminnym, to ze względu na tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa, stanowisko zawarte w uchwale zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie. We wspomnianej uchwale wskazano, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Z powyższego wynika więc, iż po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź, gdy organ udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem, jeżeli organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, po zakreślonym terminie sześćdziesięciu dni, to wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, nie rozpoczyna biegu termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Z treści cytowanych przepisów wynika jasno, że dla ustalenia, że doszło do uchybienia terminu niezbędne jest jednoznaczne ustalenie początku i końca biegu terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu następującym po dacie wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. w dniu 20 stycznia 2015 r. i upłynął w dniu 20 marca 2015 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę po raz pierwszy bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. w dniu 27 marca 2015 r., która została przekazana do organu przy piśmie z dnia 31 marca 2015 r., a zatem tą druga datę należało przyjąć jako datę złożenia skargi. Ponownie skarżący złożył skargę za pośrednictwem organu w dniu 7 kwietnia 2015 r., a więc po otrzymaniu w dniu 3 kwietnia 2015 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że data doręczenia odpowiedzi na wezwanie, które nastąpiło po upływie 60-dniowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. pozostawała już bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi, gdyż w sytuacji, kiedy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie w przewidzianym prawem terminie, strona zobowiązana jest do wniesienia skargi najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania (tj. w okolicznościach niniejszej sprawy do dnia 20 marca 2015 r.). W związku z powyższym skarga wniesiona przez skarżącego złożona została po upływie przewidzianego prawem terminu i z powyższych względów podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnośnie wniosku organu o zwrot kosztów należy wyjaśnić, że o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, dostępna w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).