II SA/Wa 856/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej zobowiązał Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej do rozpatrzenia wniosku M.P. o wypłatę odprawy i wydania decyzji administracyjnej w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. po rozpatrzeniu wniosku M.P. odmówił wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie art. 81 kpa przez co okoliczności ustalone przez organ nie mogły być uznane za udowodnione, a powyższa wada nie mogła być usunięta w postępowaniu odwoławczym. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], na podstawie art. 122 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 z późn. zm.), odmówił wypłaty M.P. odprawy, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że M.P. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. z dniem [...] maja 2014 r. Na podstawie art. 122 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ poinformował M.P. o przysługujących mu prawach, wyznaczył termin na ewentualne zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz pouczył o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. M.P. skorzystał z przysługujących praw, zapoznał się z aktami i w dniu [...] grudnia 2014 r. złożył wniosek, w którym wniósł o włączenie do akt postępowania kopii decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. i nr [...] z dnia [...] maja 2014., karty powołania nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., rozkazu personalnego nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień i rozkazu personalnego nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr MON. Zwrócił się o uwzględnienie faktu braku spełnienia drugiej i trzeciej przesłanki z art. 122 ustawy o Straży Granicznej, ponieważ powstanie stosunku służbowego w Wojsku Polskim nastąpiło [...] maja 2014 r. czyli 16 dni po zwolnieniu ze Straży Granicznej. Podkreślił, że zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych odprawa przysługuje tylko za okresy zawodowej służby wojskowej, zatem za okres służby w Straży Granicznej Wojsko Polskie odprawy nie wypłaci, w związku z tym przedmiotową odprawę powinna wypłacić Straż Graniczna. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wskazał, że M.P. z pominięciem drogi służbowej pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Straży Granicznej o zwolnienie go ze służby w trybie przyśpieszonym z dniem [...] maja 2014 r. Informację o planowanym zwolnieniu komendant oddziału powziął w dniu [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na pismo Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień [...] (na którego ewidencji pozostawał M.P.) telefonicznie oraz pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. [...] powiadomił, że wobec ww. prowadzone są czynności zmierzające do wcielenia go do zawodowej służby wojskowej przez Departament Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej. W dniu [...] maja 2014 r. do organu wpłynęło pismo [...], którym Szef Oddziału Kadr Wojsk Lądowych poinformował o powołaniu M.P. (na własny wniosek) do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała oraz wskazał jednostkę wojskową i stanowisko, na którym ma być pełniona. Do pisma został załączony rozkaz personalny nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2014 r., którym M.P. został powołany do zawodowej służby wojskowej. Ponadto w dniu [...] maja 2014 r. organ otrzymał pismo [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] informujące o podjęciu służby w tej komendzie przez M.P. w dniu [...] maja 2014 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej odnosząc się do przedłożonej przez stronę decyzji Prezydenta [...] nr [...], uznał, że posiadanie statusu bezrobotnego bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od [...] do [...] maja 2014 r. nie przesądza o braku bezpośredniości w zatrudnieniu. Biorąc pod uwagę powyższe fakty oraz to, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. M.P. złożył oświadczenie, iż z tytułu służby pełnionej w Wojsku Polskim otrzymał odprawę w wysokości miesięcznego uposażenia, a także to, że w dniu [...] maja 2014 r., w myśl art. 109 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, otrzymał "z góry" przysługujące mu za cały miesiąc maj uposażenie wraz z dodatkami o charakterze stałym, a jednocześnie z tytułu podjęcia służby w Wojsku Polskim w dniu [...] maja 2014 r. od tego dnia wypłacono mu uposażenie za ten sam okres, tj. od [...] maja 2014 r., organ uznał, że M.P. podjął zawodową służbę wojskową bezpośrednio po zwolnieniu ze Straży Granicznej. M.P. zarzucając w odwołaniu naruszenie art. 118 ust. 1 pkt 1 i art. 122 ustawy o Straży Granicznej, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty poprzez przyznanie odprawy na podstawie art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 12 oraz ust. 3 otrzymuje odprawę. M.P. został zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 3 (własna prośba). Przepis art. 122 stanowi, że odprawa, o której mowa w art. 118, oraz świadczenia określone w art. 121 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Z art. 122 wynika więc, że pomimo zwolnienia funkcjonariusza ze służby z zastosowaniem jednej z wymienionych w art. 118 ust. 1 podstaw prawnych prawo do odprawy nie przysługuje, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu podjął zawodową służbę wojskową lub inną służbę, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Organ stwierdził, że na gruncie art. 122 ustawy o Straży Granicznej podjęcie zawodowej służby wojskowej przez M.P. nastąpiło "bez jakiegokolwiek pośrednictwa". Podjęcia tej służby nie poprzedzał okres innego zatrudnienia, czy jakiejkolwiek innej działalności zawodowej. Wręcz przeciwnie, M.P. został powołany do zawodowej służby wojskowej (na własny wniosek) rozkazem personalnym nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2014 r., natomiast ze służby w Straży Granicznej został zwolniony rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. z dniem [...] maja 2014 r. Oznacza to, że do zawodowej służby wojskowej został powołany przed zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej przy czym faktycznie podjął tę służbę w dniu [...]maja 2014 r. czyli 16 dni po zwolnieniu ze Straży Granicznej. W ocenie organu odwoławczego uzyskanie statusu bezrobotnego zmierzało do wywołania wrażenia, że ww. nie podjął zawodowej służby wojskowej bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej. Organ wskazał, że M.P. uzyskał status bezrobotnego i podjął zawodową służbę wojskową w okresie, za który otrzymał uposażenie ze Straży Granicznej z tytułu pełnienia służby w tej formacji, a ponadto za część tego okresu, tj. od dnia [...] do [...] maja 2014 r. otrzymał również uposażenie od Wojska Polskiego. Przedstawiony stan faktyczny, w którym okresy wypłaty uposażenia z tytułu służby w różnych służbach nie tylko się stykają ale także częściowo pokrywają uzasadnia twierdzenie, że M.P. trafił do zawodowej służby wojskowej wprost ze Straży Granicznej, czyli bezpośrednio. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji nie narusza art. 118 ust. 1 pkt 1 i art. 122 ustawy o Straży Granicznej. Organ wskazał przy tym, że NSA w wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10 stwierdził, że słowo "bezpośrednio" nie jest także tożsame ze zwrotem "bez dnia przerwy", na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 1994 r., sygn. akt II SA 234/94. Tym bardziej więc w pojęciu bezpośredniości mieści się pojęcie podjęcia służby w następnym dniu po zwolnieniu ze służby w Policji. Jednocześnie z wyroku NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10 wynika, że podjęcie służby po upływie jednego roku od dnia zwolnienia z innej służby nie spełnia warunku bezpośredniości. Odnosząc się do twierdzenia strony, co do nie spełnienia trzeciej przesłanki z art. 122 ustawy o Straży Granicznej, gdyż odprawa przysługująca w Wojsku Polskim zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje tylko za okresy zawodowej służby wojskowej, organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10 stwierdził, iż: "Ustawodawca nie uzależnił prawa do odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby od wysokości odprawy w poszczególnych rodzajach służb, lecz od tego, czy w innej służbie, niż służba w Policji przysługuje prawo do odprawy. Przepis art. 118 ustawy o Policji nie zawiera bowiem ograniczeń, które wskazywałyby na to, że należy go stosować tylko wtedy, gdy warunki uzyskania odprawy w innej służbie są w pełni tożsame z warunkami jej uzyskania na podstawie ustawy o Policji". Mając na uwadze ww. orzeczenie zapadłe na gruncie ustawy o Policji, skoro również art. 122 ustawy o Straży Granicznej nie zawiera ograniczeń, które wskazywałyby na to, że należy go stosować tylko wtedy, gdy warunki uzyskania odprawy w innej służbie są w pełni tożsame z warunkami jej uzyskania na podstawie ustawy o Straży Granicznej, brak jest podstaw prawnych do wypłaty odprawy funkcjonariuszowi zwolnionemu z tej służby, który przy zachowaniu warunku bezpośredniości podjął zawodową służbę wojskową. Organ wskazał też, że nie dostrzegł przesłanki, która mogłaby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, nadto w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji. Ewentualne wady decyzji usuwane są w ramach postępowania odwoławczego. Decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 118 ust. 1 pkt 1) ustawy o Straży Granicznej poprzez jego błędne zastosowanie, mimo iż ze stanu faktycznego sprawy nie wynikają przesłanki wskazujące na utratę uprawnienia do odprawy, w związku ze zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej; 2. naruszenie art. 122 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię zwrotu "bezpośrednio" skutkujące uznaniem, że po zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej podjął bezpośrednio zawodową służbę wojskową, co w konsekwencji doprowadziło organ do podtrzymania decyzji o odmowie wypłaty odprawy. W uzasadnieniu na wstępie wskazał, że decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej oraz utrzymującą ją w mocy decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej zawierają wadę, gdyż dotyczą odmowy wypłaty odprawy. Tymczasem z treści art. 122 UoSG wynika wprost, że mowa jest o nieprzysługiwaniu świadczenia, a nie o odmowie wypłaty świadczenia. Dlatego też podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących przepisach UoSG. Skarżący podniósł, że nie można zgodzić się z organem, że zawodową służbę wojskową podjął bezpośrednio po zakończeniu służby w Straży Granicznej. Argument, że skoro podjął zawodową służbę wojskową w okresie wypłaty uposażenia ze Straży Granicznej, uznał za całkowicie nietrafny. Wskazał, że zawodową służbę wojskową pełni od dnia [...] maja 2014 r. (dzień stawienia się w jednostce wojskowej, w której został wyznaczony rozkazem personalnym Wojskowego Komendanta Uzupełnień [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. na stanowisko służbowe). Podniósł, że pobieranie uposażenia za określony okres nie może być traktowane na równi z tym, że w tym okresie był nadal zatrudniony w Straży Granicznej. Skarżący nie zgodził się z argumentami Komendanta GSG, iż podjęcie zawodowej służby wojskowej nastąpiło bezpośrednio po zakończeniu służby w Straży Granicznej. Zwrotu "bezpośrednio" nie należy interpretować w sposób dowolny, tak jak to uczynił organ. Podał, że od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. zgodnie z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. uzyskał status osoby bezrobotnej, a zawodową służbę wojskową podjął dopiero w dniu [...] maja 2014 r. Przerwa pomiędzy służbą w Straży Granicznej, a zawodową służbą wojskową wyniosła 16 dni, zatem wbrew twierdzeniom Komendanta [...], z całą pewnością nie nastąpiło bezpośrednie przyjęcie do służby wojskowej po zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej. Wskazał nadto, że odprawa przysługująca w Wojsku Polskim zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje tylko za okresy zawodowej służby wojskowej (bez uwzględnienia okresów służby w innych formacjach), zatem za okres służby w Straży Granicznej odprawę powinna wypłacić Straż Graniczna. Podał, że przed zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej złożył oświadczenie o otrzymaniu odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w 2007 r., celem ustalenia wysokości odprawy z tytułu pełnienia służby w Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie tej nie został naruszony ani przepis art. 118 ust. 1 pkt 1, ani przepis art. 122 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.). Organ nie naruszył też przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 12 oraz ust. 3 otrzymuje odprawę. M.P. zwolniony został ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] maja 2014 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. w trybie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej (pisemne zgłoszenie wystąpienia przez funkcjonariusza ze służby). Przepis art. 122 powołanej ustawy stanowi, że odprawa, o której mowa w art. 118, oraz świadczenia określone w art. 121 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie w niniejszej sprawie, czy M.P. bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. W takim przypadku bowiem odprawa, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej nie przysługuje zwolnionemu funkcjonariuszowi. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że M.P. z tytułu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej odprawa, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 122 ustawy o Straży Granicznej nie przysługuje i zasadnie negatywnie rozpatrzył wniosek strony. W sprawie nie budzi przy tym wątpliwości, że organ w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. rozstrzygnął, powołując się na przepis art. 122 ustawy o Straży Granicznej, o braku uprawnienia wymienionego funkcjonariusza do odprawy, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wynika to jednoznacznie z uzasadnienia decyzji. Sąd nie podziela zatem zarzutu skargi, że podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy prawnej w przepisach ustawy o Straży Granicznej. Podstawę prawną decyzji stanowi bowiem przepis art. 122 w zw. z art. 118 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Za niezasadny Sąd uznał zarzut dowolniej interpretacji przez organ użytego przez ustawodawcę w przepisie art. 122 ustawy o Straży Granicznej zwrotu "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby". Zarzut błędnej wykładni we wskazanym zakresie i błędnego zastosowania powołanego przepisu przez organ skarżący oparł na fakcie wydania przez Prezydenta [...] w dniu [...] maja 2014 r. decyzji o uznaniu skarżącego z tymże dniem za osobę bezrobotną i na fakcie pozostawania osobą bezrobotną do dnia [...] maja 2014 r., a podjęcia zawodowej służby wojskowej dopiero w dniu [...] maja 2014 r. W ocenie skarżącego przerwa pomiędzy służbą w Straży Granicznej a zawodową służbą wojskową wyniosła 16 dni i powyższe świadczy o braku bezpośredniości, o której mowa w art. 122 ustawy o Straży Granicznej. Skarżący stawiając wymieniony zarzut pomija jednakże wszystkie inne okoliczności, jakie w tej sprawie wystąpiły, a nadto samo brzmienie przepisu art. 122 ustawy o Straży Granicznej. Powołany przepis nie wymaga, aby bezpośrednio – po zwolnieniu ze służby – miało miejsce rozpoczęcie pełnienia zawodowej służby wojskowej (stawienie się w jednostce wojskowej, w której wyznaczono na stanowisko służbowe), jak rozumie to skarżący, ale stanowi o bezpośrednim – po zwolnieniu ze służby – przyjęciu do zawodowej służby wojskowej. Pojęcie "przyjęty do zawodowej służby wojskowej" użyte przez ustawodawcę w art. 122 ustawy o Straży Granicznej jest pojęciem szerszym i nie może być utożsamiane z pojęciem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej. W sprawie niniejszej skarżący, jeszcze będąc w służbie w Straży Granicznej, rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., powołany został do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała. W uzasadnieniu tegoż rozkazu wskazano: "stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych. Na wniosek zainteresowanego". Podano na jakie stanowisko i w jakiej jednostce żołnierz zostanie wyznaczony. Po powołaniu do zawodowej służby wojskowej M.P. wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. z prośbą o zwolnienie na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej ze służby w Straży Granicznej z dniem [...] maja 2014 r. Z tym też dniem, zgodnie z prośbą, będąc już powołany do zawodowej służby wojskowej, został zwolniony ze służby w Straży Granicznej. W ocenie Sądu, już na podstawie powyższego można stwierdzić, iż spełniona została przesłanka bezpośredniego przyjęcia do zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 122 ustawy o Służbie Granicznej, wykluczająca wypłatę odprawy, o której mowa w art. 118 ust. 1 pkt 1 ustawy o Straży Granicznej. Bez znaczenia w tych okolicznościach, dla prawidłowej wykładni przepisu art. 122 ustawy o Straży Granicznej, pozostaje to, że stanowisko służbowe wyznaczone zostało rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2014 r., a skarżący stawił się do służby, jak podaje, dopiero w dniu [...] maja 2014 r. Także uzyskanie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w tym czasie nie zmienia faktu, że skarżący powołany został do zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr MON już w dniu [...] marca 2014 r. Podjęcie przez skarżącego służby wojskowej po upływie 16 dni od dnia zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, nie stanowi zatem o nieprawidłowej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przez organ przepisu art. 122 powołanej ustawy. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10, zgodnie z którym określenie bezpośrednio oznacza, że tuż po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz został bez zbędnej zwłoki przyjęty do innej służby. Słowo "bezpośrednio" nie może być jednakże utożsamiane ze zwrotem "bez dnia przerwy", na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 1994 r., sygn. akt II SA 234/94. Bezpośrednio to innymi słowy "w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś". Wyrok ten zapadł wprawdzie w sprawie, której przedmiotem była odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, a nie w Straży Granicznej, jednakże znajdujący w tamtej sprawie zastosowanie przepis art. 118 ustawy o Policji stanowił, że odprawa nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. W ocenie Sądu, powołanie do zawodowej służby wojskowej jeszcze w czasie pełnienia służby w Straży Granicznej wypełnia pojęcie bezpośredniego przyjęcia do zawodowej służby wojskowej, o którym stanowi art. 122 ustawy o Straży Granicznej. Podniesiona przez organ kwestia otrzymania przez M.P. uposażenia za miesiąc maj ze Straży Granicznej i uzyskania za część tego miesiąca uposażenia z tytułu zawodowej służby wojskowej pozostaje natomiast bez znaczenia w sprawie. Na gruncie przepisu art. 122 ustawy o Straży Granicznej wskazania wymaga jednocześnie, że w Wojsku Polskim przysługuje odprawa. Nadto, skarżący podał w skardze, że otrzymał odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w 2007 r. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się także oświadczenie M.P. w tym zakresie. W odniesieniu do twierdzeń skarżącego, iż za służbę w Straży Granicznej powinno nastąpić niejako uzupełnienie wcześniej otrzymanej odprawy, Sąd wskazuje, że odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10 jednoznacznie stwierdził, że regulacja wskazująca kiedy odprawa nie przysługuje ma zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę także pogląd taki prezentuje. Należna jest tylko odprawa jednorazowa. Kwestia warunków uzyskania odprawy w innej służbie nie ma znaczenia dla zastosowania przepisu art. 122 ustawy o Straży Granicznej. Również interes strony nie pozwala na dokonanie takiej wykładni przepisu art. 122 ustawy o Straży Granicznej, jak chciałby tego skarżący, albowiem przyznanie prawa do uzyskania przez funkcjonariusza odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, w warunkach powołanego przepisu, przeczyłoby racjonalności ustawodawcy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.