II SA/Sz 1138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. i R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: I. odrzucić skargę. II. zwrócić skarżącym S. B. i R. B. kwotę [...] ([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. G. od decyzji Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej T-Mobile Polska nr [...], na terenie działki nr [...], obr. [...]. W ocenie Kolegium, w opisanej powyżej sprawie odwołujący nie miał przymiotu strony postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wnieśli S. B. i R. B., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, którzy brali udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed organem I instancji. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy w tej samej dacie wydał w stosunku do M. G. drugą decyzję (merytoryczną) o utrzymaniu w mocy kwestionowanej decyzji. Doszło więc do sytuacji, w której w stosunku do jednego ze skarżących – M. G., w skutek rozpoznania wniesionego odwołania, wydane zostały dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia. Nadto wskazali, że organ nieprawidłowo odmówił M. G.przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, nie wskazując dlaczego i na jakiej podstawie. Organ w ogóle nie zbadał i nie ocenił, czy planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomość M. G.. Skarżący na wezwanie sądowe, uiścili kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi w sprawie niniejszej (k. 20). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej, sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, zobligowany jest, w pierwszej kolejności, ocenić dopuszczalność wniesionej skargi przed sądem administracyjnym, Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc w świetle ww. przepisu, skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, przy czym chodzi tutaj o przepisy prawa materialnego, ustrojowego, jak i procesowego. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Stąd też, skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (vide: postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, opubl. w Lex nr 742360). Istotą więc legitymacji skargowej jest uprawnienie podmiotu do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem (vide: M. Jagielska w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz red. R. Hauser i M. Wierzbowski, CH BECK Warszawa 2013, str. 290). Zdaniem Sądu, S. B. i R. B. - którzy nie są adresatami postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania złożonego przez M. G. – nie posiadali legitymacji procesowej w zaskarżeniu tego postanowienia do sądu administracyjnego, bowiem postanowienie to nie reguluje ich sytuacji procesowej w spornym postępowaniu. Wprawdzie ww. postanowienie zostało doręczone skarżącym, lecz nie jest to wystarczający powód do przyznania tym osobom legitymacji do kwestionowania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotowe postanowienie rozstrzyga wyłącznie o prawach M. G. w zakresie możliwości kwestionowania przez niego decyzji organu I instancji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jedynie ta osoba, którą organ uznał za nieuprawnioną do wniesienia środka zaskarżenia, ma możliwość podważenia oceny organu i domagania się merytorycznego, ponownego rozpoznania sprawy. Zainteresowanie skarżących pozytywnym rozstrzygnięciem kwestii statusu strony M. G. w postępowaniu zaskarżonym jego odwołaniem, nie może stanowić podstawy do uznania istnienia po stronie skarżących legitymacji procesowej do zaskarżenia postanowienia z dnia [...] r. Reasumując, skarga S. B. i R. B. jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot, jest niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, jak w pkt I postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a. O zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu orzeczono odpowiednio w pkt II postanowienia, na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.