VII SA/Wa 1000/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku S. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2015 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2014 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] .08.2014 r., nr [...], nakazującą właścicielom – R. i S. S. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku letniskowego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].08. 2014 r., nr [...], nakazał właścicielom – R. i S. S. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku letniskowego, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].09.2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2014 r., nr [...], wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego S. S. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2014 r. nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].02.2015 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2014 r., nr [...]. S. S. wnioskiem z dnia [...].03.2015 r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2015 r., znak: [...]. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...].02.2015 r., znak: [...], że będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2014 r., nr [...], nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...].11.2012 r. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku letniskowego, znajdującego się na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w dniu [...].11.2012 r., ustalono, że na ww. działce znajduje się obiekt budowlany składający się z przyczepy o wymiarze rzutu 2,90m x 8,00m z dachem łukowym, obudowy z płyt brukowych i zadaszonego wejścia od strony zachodniej obiektu. Zadaszenie wsparte na dwóch słupkach stalowych o wymiarze rzutu 0,80m x 0,85m. Wewnątrz przyczepy wydzielone są pomieszczenia o funkcji łazienki z w.c. i umywalką oraz pokój z aneksem kuchennym. Przedmiotowy obiekt postawiony na dwóch kołach oraz stemplach stalowych, na narożach przyczepy. Stemple wraz z ramionami stanowią integralną część przyczepy. Obiekt wyposażony jest w instalację sanitarną, wodociągową i elektryczną. Przyczepa wokół obłożona jest płytami brukowymi, stanowiącymi obudowę. W dniu kontroli Pan S. S. oświadczył, że przyczepa kempingowa typu "[...]" została przyprowadzona i rozłożona około 2008 r. Stemple stalowe są integralną częścią przyczepy, które są rozkładane na czas postoju aby uniknąć systemu kolebkowego. Płyty brukowe to osłona przeciwko gryzoniom. Zadaszenie nad wejściem jest składane lub demontowane na czas podróży. Ponadto do protokołu z dnia [...].10.2013 r. Pan S. S. wniósł następującej treści oświadczenie, że " (..) zadaszenie nad wejściem od strony zachodniej stanowi integralną część przyczepy kempingowej oraz stanowi funkcjonalną całość, która jest demontowana na czas przejazdu. Przyczepa ustanowiona jest w tym miejscu i w takiej formie od 2009r. Od tego czasu nie była transportowana w inne miejsce i znajduje się do dnia dzisiejszego. Przyczepa podłączona jest na stale do instalacji elektrycznej i wodociągowej. Posiadam pozwolenie na budowę zbiornika na nieczystości płynne ([...] z dnia [...].05.2008r. Starosty [...]), który to zbiornik obsługuje przedmiotową przyczepę. Pod kołami i stemplami nie podkopywałem terenu. Przyczepa jak wjechała na działkę tak została do dnia dzisiejszego. Płyty brukowe stanowiące obudowę nie mają charakteru stałego. Zostały zastosowane z uwagi na gryzonie, które mogłyby poprzegryzać wszelkie rurki". Na podstawie poczynionych ustaleń, przedmiotowy obiekt został zakwalifikowany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego. Na realizację tego obiektu wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego względu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie na podstawie przepisów art. 48 Prawa budowlanego. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...].01.2014 r., nr [...], znak: [...], wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie budynku letniskowego, znajdującego się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...] oraz nałożył na właścicieli – R. i S. S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia: czterech egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Zobowiązani obowiązku nałożonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie wykonali. Wobec czego powiatowy organ nadzoru wydał na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego decyzję o nakazie rozbiórki. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej w świetle przepisów Prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające swoje pierwotnej funkcji transportowo- komunikacyjnej, za obiekty budowlane (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.02.2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2271/12). Z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa przyczepa kempingowa nie spełnia funkcji transportowo- komunikacyjnej, lecz funkcję mieszkalno- rekreacyjną, jest zatem obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego, zasadnym było wdrożenie procedury określonej w art. 48 Prawa budowlanego. Bez wpływu na rozstrzygnięcie organ uznał pozostałe argumenty podnoszone przez Skarżącego. W szczególności okoliczność, na którą wskazywał S. S., że jest zasłużonym członkiem korpusu służby cywilnej i służby zagranicznej RP. Organy nadzoru budowlanego nie mogą odstąpić od nakazu rozbiórki obiektu wynikającego z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego z powołaniem się na wyjątkowe przesłanki, takie jak zasady współżycia społecznego, czy szczególnie trudna sytuacja strony. W rezultacie GINB stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].08.2014r., nr [...] nakazująca R. i S. S. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku letniskowego, znajdującego się na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], jest zgodna z przepisem art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].08.2014 r. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. S. Wskazał w niej, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego kwalifikującym przyczepę kempingową jako obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę. Wskazał, że wystarczającą okolicznością świadczącą o legalności postawienia przyczepy było zgłoszenie do urzędu gminy. Za niezrozumiałą uznał procedurę legalizacyjną a w szczególności konieczność ponoszenia opłaty. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując wcześniej przedstawioną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przystępując do analizy przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budził wątpliwości. Wynika z niego, że Skarżący w latach 2008/2009 posadowił na swojej działce przyczepę kempingową typu holenderskiego. Niezmienne do dnia orzekania przez organy nadzoru budowlanego znajduje się w tym samym miejscu. Przedmiotowy obiekt budowlany składa się z przyczepy o wymiarze rzutu 2,90m x 8,00m z dachem łukowym, obudowy z płyt brukowych i zadaszonego wejścia od strony zachodniej obiektu. Zadaszenie wsparte na dwóch słupkach stalowych o wymiarze rzutu 0,80m x 0,85m. Wewnątrz przyczepy wydzielone są pomieszczenia o funkcji łazienki z w.c. i umywalką oraz pokój z aneksem kuchennym. Przedmiotowy obiekt postawiony na dwóch kołach oraz stemplach stalowych, na narożach przyczepy. Stemple wraz z ramionami stanowią integralną część przyczepy. Obiekt wyposażony jest w instalację sanitarną, wodociągową oraz elektryczną i na stałe jest podłączony do sieci wodociągowej i elektrycznej. Nadto przyczepa jest podłączona do znajdującego się na działce zbiornika na nieczystości płynne. Przestrzeń pomiędzy gruntem a przyczepą obudowana jest płytami brukowymi. Teren wokół przyczepy utwardzony jest betonową kostką brukową. W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, że przyczepa pełni swoją pierwotną funkcję. Należy zauważyć, iż kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej w świetle przepisów Prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07 Lex nr 537719, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 380/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1504/10 Lex nr 760003). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 29 Prawa budowlanego. W przepisie tym został zawarty wyczerpujący katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z koniecznością dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. Jeden z takich wyjątków przewiduje art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W takich przypadkach budowa tymczasowych obiektów budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Przedmiotowa przyczepa kempingowa ma charakter tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem. Jednakże, z uwagi na fakt, że od początku jej posadowienia nieprzerwanie przez okres kilku lat pełni funkcję mieszkalno – letniskową uznać należy, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego nie zaliczyły przedmiotowej przyczepy do kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jak słusznie zauważyły organy, sporny obiekt nie należy też do żadnej innej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestorzy nie wykazali się pozwoleniem na budowę, dlatego organy nadzoru budowlanego zobowiązane były zbadać, czy usytuowanie przyczepy kempingowej zgodne jest z ustaleniami obowiązującego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy obiekt nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego). Organy nadzoru budowlanego prawidłowo wdrożyły procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Skarżący nie wykonał nałożonych obowiązków umożliwiających legalizację samowoli budowlanej dlatego organ zobowiązany był zastosować art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazując rozbiórkę obiektu budowlanego. Wyjaśnić należy, iż ustawodawca posłużył się pojęciem "rozbiórka obiektu budowlanego" co jednak nie jest tożsame z rozebraniem (demontażem) na poszczególne części, czy elementy obiektu zrealizowanego w innym miejscu i jedynie ustawionego na danym terenie. W takim wypadku wykonanie rozbiórki polega na usunięciu (wywiezieniu) obiektu z terenu, na którym został nielegalnie posadowiony. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270).