I OZ 1842/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 167/15 o wymierzeniu Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa grzywny i zwrocie kosztów postępowania w sprawie z wniosku G.P. w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie w terminie skargi G.P. wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na tę skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w dniu 18 sierpnia 2015 r. (data wpłynięcia do organu) strona złożyła skargę na bezczynność Prokuratorii w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Prokuratoria przekazała skargę przy piśmie z dnia 17 września 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Organ nie wykonał zatem swojego obowiązku we właściwym czasie, co uzasadniało wymierzenie grzywny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i oddalenia wniosku o nałożenie grzywny oraz zwrotu kosztów postępowania. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegającą na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, tj. nietrafnym wskazaniu, iż skarga skarżącego G.P. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na wniosek o ukaraniu grzywną, podczas gdy została ona przekazana przed wpływem do Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa odpisu wniosku o nałożenie grzywny, 2. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nałożenie grzywny możliwe jest przy dochowaniu terminu z art. 54 § 2 P.p.s.a. i niedochowaniu terminu z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 3. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu grzywny w sytuacji, gdy brak było podstaw do uznania, że zastosowanie tego środka karnego spełniało jakąkolwiek ze swoich funkcji, 4. art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu grzywny w wysokości 500 zł w sytuacji gdy zachodziły liczne "okoliczności łagodzące", co wskazał sam Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesione zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie zatem do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a. podmiot ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 18 sierpnia 2015 r., została przekazana Sądowi w dniu 17 września 2015 r. (w tym dniu nadane zostało pismo, w którym organ przesłał skargę oraz odpowiedź na nią, a także zgromadzone w sprawie dokumenty). Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. Jednocześnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajdują usprawiedliwionej podstawy twierdzenia zawarte w zażaleniu, jakoby sankcja przewidziana w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie miała zastosowania w sprawach, w których termin przekazania skargi określony jest w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten stanowi regulację szczególną jedynie w odniesieniu do art. 54 § 2 P.p.s.a., skraca bowiem tylko termin, w jakim organ zobligowany jest do przesłania Sądowi skargi, wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Nie znosi on zatem w żadnym razie tego obowiązku, a wręcz zaostrza wymogi, jakie stawiane są organowi. Nie można zatem w żaden sposób przyjąć, że w sytuacji, kiedy organ zobligowany jest do działania w warunkach zaostrzonego rygoru w zakresie terminu przesłania skargi, jednocześnie zwolniony był od sankcji za niedochowanie tegoż terminu. A do tego w istocie zmierza argumentacja zawarta w zażaleniu. Wbrew twierdzeniom organu grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierzona może być w każdej sytuacji przekroczenia terminu przekazania skargi, niezależnie od tego, czy termin ten będzie liczony według ogólnej normy z art. 54 § 2 P.p.s.a., czy też na podstawie przepisu szczególnego, którym w niniejszej sprawie jest art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia sensu regulacji zawartej w art. 55 § 1 P.p.s.a., bowiem organ pozostawałby bezkarny w sytuacji, kiedy w istocie jego zawinienie miałoby charakter daleko bardziej poważny, niż w sprawach, w których zastosowanie znajdowałby ogólny termin do przekazania skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.