II SA/Kr 1017/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M.K. kwotę 500 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 12 stycznia 2015 r. znak: [...] , w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm., dalej: u.p.b.), odmówił wydania nakazu rozbiórki obiektów kawiarni "[...] ", lokalizacja w B. przy ul. [...] na działkach nr [...] i [...] w stosunku do inwestora J.K. i W.K. W uzasadnieniu organ wskazał szczegółowo na przebieg postępowania toczonego od 2003r. po wniosku Z.K. i M.K. . Organ ustalił, iż przedmiotowy budynek był wybudowany w dwóch etapach. Pierwotny obiekt kawiarni o wymiarach 10,20 x 7,63 m został wybudowany około 1993 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. ostateczną decyzją dnia 17.03.1993 r. [...] zezwolił L. i J.K. na kontynuowanie robót przy budynku usługowym - kawiarni. Zawiadomienie o oddaniu do użytku budynku zostało zgłoszone w dniu 13.10.1993 r. W świetle powyższego legalność tej części przedmiotowego budynku nie budzi wątpliwości. M.K. kwestionuje legalność ww. decyzji i ww. zgłoszenia do użytkowania sugerując, że oparto się na sfałszowanych dokumentach. Jeżeli decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dowody lub w wyniku przestępstwa, to jest to przesłanka do wznowienia postępowania jednak uchylić takiej decyzji nie można jeżeli od daty jej wydania upłynęło 10 lat. W niniejszym przypadku upłynęło 21 lat. W zakresie drugiego etapu - rozbudowa była prowadzona w oparciu o ostateczną decyzję Burmistrza P. z dnia 10.02.1994 r. o symbolu [...] orzekającą o pozwoleniu na budowę budynku magazynowo-biurowego na działalność gospodarczą. Wynik postępowania dowodowego organu (oświadczenia stron, zeznania świadków, w tym rozprawa administracyjna oraz wyrok sądu karnego w zakresie poświadczenia nieprawdy w dzienniku budowy nie rozstrzygają jednoznacznie czy obiekt został rozbudowany bez decyzji orzekającej o budowie. Jednak postępowanie organów administracji architektoniczno budo wlanej w sposób jednoznaczny wskazuje, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia 10.02.1994 r. pozostaje w obrocie prawnym, a więc obiekt był rozbudowany w sposób legalny. Ponadto nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest orzeczeniem zdecydowanie wkraczającym w sferę prawną obywatela, ingerującym w konstytucyjne prawo własności i nie może być stosowany jeżeli organ władzy publicznej ma jakiekolwiek wątpliwości co do słuszności jego zastosowania. W dniu 7.06.2006 r. organ przeprowadził czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości i dokonał pomiarów odległości przedmiotowego budynku od północnej granicy działki i od budynku mieszkalnego stanowiącego własność Z.K. i M.K. Ustalono, że odległość przedmiotowego budynku od północnej granicy działki wynosi 4,45m, a odległość od budynku mieszkalnego stanowiącego własność w/w osób wynosi około 9m. W/w nie przedstawiły okoliczności z których miałby wynikać ich interes prawny w toczonym postępowaniu. Budynek kawiarni [...] " w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, będącą własnością M.K. i Z.K. . Zlokalizowany jest w odległości 4,5m od północnej granicy działki, a więc więcej niż to wymaga § 12 ust. l pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielem nieruchomości sąsiedniej jest obecnie tylko M.K. . Ustalając ponownie krąg stron postępowania, ustalono, że treść księgi wieczystej prowadzonej dla działek [...] i [...] nie jest aktualna, tj. osoby wpisane jako właściciele zmarły. Na podstawie oświadczenia J.K. ustalono, że właścicielami tych działek są J.K. W.K. i L.K. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.K. zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, tj. błędne przyjęcie przez organ, że przepis art. 48 ust. 1 in fine u.p.b. nie jest paralelny z zapisem art. 37 ust. 1, co implikowało błędne ustalenie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stwierdził zatem wygaśnięcia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia 10.02.1994 r., a więc pozostaje ona w obrocie prawnym" dalej skoro decyzja o pozwoleniu na budowę została już w całości wykonana, a roboty budowlane zostały zakończone, to ewentualne stwierdzenie wygaśnięcia jej nie miałoby żadnego znaczenia prawnego", choć zgodnie z art. 37 ust. 1, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat (w uprzednim brzmieniu 2 lat) od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata (2 lata), a wygaśnięcie pozwolenia na budowę następuje z mocy prawa i wydawane w tej sprawie decyzje stwierdzające wygaśnięcie ex tunc mają wyłącznie deklaratoryjny charakter; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, w szczególności poprzez ocenę, iż prace przygotowawcze mogą polegać na czynnościach niewidocznych dla obserwatora z zewnątrz, wytyczenie obiektu może być niewidoczne dla osób nie wstępujących na teren z zewnątrz, a organ nie może w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, kiedy faktycznie przystąpiono do budowy oraz czy zaistniały przesłanki do wygaszenia decyzji i czy należy traktować przedmiotową budowę jako zrealizowaną po utracie mocy obowiązującej przez decyzję orzekającą o pozwoleniu na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją nr [...] z dnia 16 czerwca 2015r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 u.p.b., utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu, iż pierwszy etap budowy obiektów będących przedmiotem niniejszego postępowania został wykonany na podstawie decyzji nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 17 marca 1993 r., którą zezwolono L. i J.K. , E.R. i. K.K. na kontynuowanie prac budowlanych przy budynku usługowym "kawiarnii", na parceli [...] przy ul. [...] w B. Z uwagi na fakt zalegania w aktach PINB uwierzytelnionych za zgodność z oryginałem dokumentów dotyczących uzyskania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. nr [...] z dnia 10 lutego 1994r. udzielającej pozwolenia na budowę budynku magazynowo-biurowego na dz. nr [...] w B. w tym Projektu technicznego budynku magazynowo-biurowego zlokalizowanego na parceli nr [...] w B. przy ul. [...] należy przyjąć, iż I etap budowy budynku kawiarni został zakończony przed wydaniem decyzji z 1994 r. Świadczy o tym zawarcie w projekcie budowlanym części obiektu oznaczonego na rysunkach jako Istniejący budynek kawiarni "[...] ". W tym kontekście w ocenie organu bez znaczenia pozostaje kwestia braku posiadania w aktach PINB dziennika budowy nr [...] o którym mowa w wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt: [...] (wyrokiem tym sąd umorzył postępowanie karne m.in. o przestępstwo z art. 270 § 1 kk polegające na antydatowaniu wpisów dotyczących przebiegu prac inwestycyjnych przy przedmiotowym budynku). Kluczowym zatem w ocenie organu odwoławczego dla przyjęcia zaistnienia samowoli budowlanej jest ustalenie czy inwestor po uzyskaniu decyzji z 1994 r. nie rozpoczął wykonywania robót budowlanych w okresie dwóch lat od dnia w którym decyzja ta stała się ostateczna lub w trakcie wykonywania robót budowlanych, zostały one przerwane na okres dwóch lat. (w okresie od 1 stycznia 1995 r. do dnia 22 sierpnia 2008 r. art. 37 ust. 1 u.p.b. wskazywał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stalą się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata). Jak wynika z uwierzytelnionej kserokopii decyzji z 1994 r. (k. [...] ), stała się ona ostateczna z dniem 8 marca 1994 r. Co do podstaw do oceny zaistnienia tych przesłanek w aktach PINB znajduje się szereg sprzecznych ze sobą zeznań lub oświadczeń co do daty rozpoczęcia II etapu budowy na podstawie decyzji z 1994 r. przedmiotowej budowy. I tak M.K. utrzymuje, iż budowa została rozpoczęta w 1999 r. (vide k [...] ). Z.K. , której wniosek stał się przyczyną wszczęcia postępowania również wskazywała na rok 1999 (k. [...] ). K.P. wskazał w protokole przesłuchania z dnia 9 listopada 2007 r. iż budowa była prowadzona systemem gospodarczym i według jego wiedzy nie było przerwy większej niż dwa lata (k. [...] ). J.K. podczas rozprawy administracyjnej PINB z dnia 11 lutego 2009 r. wskazał, iż rozbudowa kawiarni [...] " miała miejsce około 12 lat temu tj w 1996 r. i była prowadzona bez przerw dłuższych niż dwa lata(k. [...] ) ). Z.K. w protokole przesłuchania świadka z dnia 4 marca 2010 r. wskazał, iż do połowy 1999 r. przy pierwotnym obiekcie kawiarni nic się nie działo, nic nie było budowane. Dopiero w drugiej połowie 1999 r. przystąpiono tam do prac budowlanych (k.[...] ). Zdaniem WINB nie istnieje żadna okoliczność żeby uznać zeznania inwestora tj. J.K. za niewiarygodne. Jednocześnie, z uwagi na bardzo szeroki katalog prac przygotowawczych wpływający na uznanie budowy za rozpoczętą i upływ znacznej ilości czasu od dnia wydania decyzji z 1994 r., możliwym jest iż osoby składające w sprawie oświadczenia być może nie rozróżniały wykonywania prac przygotowawczych na działkach sąsiednich od faktycznych robót budowlanych przy budowie obiektu. Ponadto w aktach PINB znajduje się zdjęcie lotnicze wykonane w dniu 22 lipca 1998 r. i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w roku 1998, które obrazuje stan przedmiotowej działki w dacie wykonania zdjęcia. Zdjęcie to jest niewyraźne i w ocenie WINB na jego podstawie można stwierdzić, iż prawdopodobnie nie ma na tym zdjęciu obiektu o którego rozbudowie traktuje decyzja z 1994 r. lecz z tego ustalenia nie można wysuwać wniosku, iż inwestor nie wykonywał do tego czasu żadnych prac związanych z procesem budowlanym o których mowa w art. 41 u.p.b. Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 lutego 2008 r. sygn. akt [...] skazano K.P. za winnego popełnienia występku z art. 271 § 1 k.k., tj. tego iż w okresie od 1999 r. do 03 grudnia 2004 r.(...) będąc kierownikiem budowy budynku magazynowo-biurowego dla działalności gospodarczej zlokalizowanego w B. przy ul. [...] na działce [...] (...) poświadczył nieprawdę dokonując w nim zapisów nie odzwierciedlających prawdziwego stanu faktycznego a mających istotne znaczenie prawne, datowanych: - 7 maja 1994 r. (...); - 28 września 1995 r. (...); -10 czerwca 1997 r.(...); -l grudnia 2000r.(...) (k. [...] akt PINB). Zatem treść dziennika budowy nr [...] (którego uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia zalega w aktach PINB - k. [...]) i to co potwierdza ten dokument musu być odczytywana zgodnie z jego treścią. W/w wyrok Sądu wskazuje, iż nie zakwestionowany jest tylko wpis datowany na dzień 12 października 1999 r., w którym kierownik budowy opisał, cyt: dokonałem odbioru wykonania stanu surowego wraz z konstrukcją dachu i pokrycia budynku magazynowo-biurowego. Roboty wykonano prawidłowo zgodnie z projektem i ustaleniami. Można przystąpić do robót wykończeniowych. Powołany wyrok, którego ustalenia wiążą pośrednio na mocy art. 11 p.p.s.a. również organ nadzoru budowlanego, określił tylko i wyłącznie, iż kierownik budowy poświadczył nieprawdę dokonując w dzienniku budowy zapisów nie odzwierciedlających prawdziwego stanu faktycznego. Wskazane w tym dzienniku budowy wpisy należy uznać za nieprawdziwe, co jednak nie pozwala na konstatację, iż z powodu poświadczenia w dzienniku budowy roboty budowlane lub prace przygotowawcze nie odbyły się. Brak jest też innego dowodu iż roboty takie lub prace nie były wykonywane. Kluczowym dla rozstrzygnięcia jest jednak decyzja Wojewody z dnia 17 maja 2011 r. znak: [...] którą w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 uchylono w całości decyzję Starosty O. z dnia 30 września 2010 r. znak: [...] orzekającej o wygaśnięciu decyzji z 1994 r. i umorzono postępowanie organu I instancji. Zatem właściwy w sprawie organ administracji publicznej tj. Wojewoda , uchylił w całości decyzję Starosty O. z dnia 30 września 2010 r. znak: [...] orzekającej o wygaśnięciu decyzji z 1994 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W tej sytuacji organ jest związany w/w decyzją Wojewody , który jest właściwy w kwestii wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 1994 r. nie pozwala również na uznanie obiektu za wybudowany samowolnie z powodu zaniechania robót budowlanych lub prac przy budowie obiektu budowlanego przez okres powodujący z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym okoliczność ta rzutuje na brak możliwości uznania robót budowlanych wykonanych w ramach udzielonego pozwolenia na budowę jako mieszczących się pod pojęciem samowoli budowlanej. Jednocześnie M.K. , jako właścicielowi działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] na której położony jest przedmiotowy budynek przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu. Przedmiotowy obiekt znajduje się w bliskości południowej granicy działki nr [...] , której M.K. jest właścicielem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M.K. , zarzucając naruszenie art. 7, 76 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 kpa polegające na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, art. 8 , 11, 12, 28 kpa poprzez prowadzenie sprawy w sposób przewlekły i nieefektywny - od czerwca 2003r. i negowanie praw skarżącego jako strony, art. 86 w zw. z art. 140 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia niezbędnej czynności dowodowej w postaci przesłuchania drugiego z inwestorów W.K. , pomimo, iż sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, art. 107 § 3 kpa przez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkretnych dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa. tj. błędne przyjęcie przez organ, że przepis art. 48 ust. 1 in fine u.p.b. nie jest paralelny z zapisem art. 37 ust. 1u.p.b., a ponadto art. 36a pkt 1 i pkt 6 poprzez brak wyjaśnienia kwestii dokumentowania odstępstw jako istotnych lub nie od projektu budowlanego podczas całego procesu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności należy wskazać, że obowiązkiem organu jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. O ile co do zasady zgodzić się należy z organem, że dokonanie ustaleń w oparciu, o które można stwierdzić, że doszło do wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę musi być niewątpliwe, to jednak okoliczność ta nie zwalnia organu z należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego. W przedmiotowym wypadku ocena zebranego materiału dowodowego nie spełnia wymogów k.p.a. Podkreślić należy, że istotą sprawy jest ustalenie, czy roboty budowlane zostały rozpoczęte w okresie 2 lat od kiedy decyzja stała się ostateczna i czy budowa nie została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. W tym zakresie organ dysponował m.in. sprzecznymi zeznaniami świadków i stron postępowania oraz materiałem fotograficznym. Właściwa ocena wiarygodności zeznań wymagała od organu porównania dokumentacji fotograficznej z treścią zeznań w zakresie wykonanych robót budowlanych. Znajdujące się w aktach zdjęcie obrazuje stan faktyczny na dzień 22.07.1998 roku, a zatem na okres kiedy zdaniem inwestorów budowa była zaawansowana, a zdaniem skarżącego w ogóle nie była rozpoczęta. O ile na fotografii mogą być niewidoczne takie prace jak wytyczenie obiektu w terenie, wykonanie przyłączy, czy niektóre prace dotyczące niwelacji terenu, to jednak fragmenty budynku z pewnością widoczne by były. W ponownym postępowaniu zadaniem organu będzie zatem porównanie stanu faktycznego wynikającego z zeznań poszczególnych osób i ocena, czy stan faktyczny ten winien być widoczny na fotografii. Innymi słowy i przykładowo, jeśli z zeznań określonej osoby wynikać będzie że np. w miesiącach letnich 1997 roku wykonane były fundamenty i ściany nośne, to konfrontacja takich zeznań z materiałem fotograficznym (który zresztą może być uzupełniony) winna prowadzić do eliminacji takiego dowodu jako niewiarygodnego. Eliminacja poszczególnych dowodów jako niewiarygodnych lub niemiarodajnych dla ustalenia istotnego stanu faktycznego, da podstawę do jego ustalenia w oparciu o te dowody, które ze sobą korespondują i nie budzą wątpliwości co do wiarygodności. W zależności od potrzeb i okoliczności, materiał dowodowy może być ponadto uzupełniony. Na tej płaszczyźnie rozważań wskazać też należy, że na przeszkodzie tym ustaleniom nie stoi ostateczna decyzja Wojewody z dnia 17 maja 2011 r. znak:[...] . Decyzją tą umorzono bowiem postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z 1994 r. pozwoleniu na budowę na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Biorąc pod uwagę, że wygaśniecie decyzji następuje z mocy prawa, ewentualne orzeczenie o tym ma charakter deklaratoryjny, a w obrocie prawnym nie występuje decyzja, która merytorycznie rozstrzygałaby tę kwestię, nie ma przeszkód aby organ czynił ustalenia w przedmiocie stanu faktycznego, dającego podstawę do oceny, czy decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła, czy też nie. Przechodząc do dalszych rozważań podkreślić należy, że nawet jeśli ustalenia organu prowadzić będą do konkluzji, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wygasła, to przy ocenie legalności wykonanych robót, organ nie jest zwolniony z oceny, czy przedmiotowy obiekt wybudowany jest zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i projektem. W tym zakresie organ w ogóle nie dokonał ustaleń i oceny. Natomiast zebrany materiał mimo że jest znikomy, to budzi zastrzeżenia co do zgodności wybudowanego obiektu z projektem. Wyjaśnienie tych wątpliwości też będzie zadaniem organu w ponownym postępowaniu. Na tej płaszczyźnie zaznaczyć należy, że organ błędnie (a w każdym razie bez żadnej podstawy wynikającej z materiału dowodowego) przyjął, że wymiary 10,20m. x 7,63 m. dotyczą pierwotnego obiektu kawiarni wybudowanego około 1993 r. Z projektu technicznego znajdującego się na k.[...] i następnych wynika, że wymiary te dotyczą budynku kolejnego tj. realizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 10.02.1994 r. o symbolu [...] . Taki wniosek wynika ponadto z porównania parametrów obiektu zgłoszonego do użytkowania w dniu 13.10.1993r., realizowanego w oparciu o ostateczną decyzję Kierownik Urzędu Rejonowego w P. z dnia 17.03.1993 r. [...] . Wskazana powierzchnia użytkowa i zabudowy tego obiektu, w żadnym stopniu nie koresponduje z powierzchnią jaka powstaje z iloczynu wymiarów 10,20m. x 7,63 m. Tak więc z akt sprawy wynikałoby, że wymiary 10,20m. x 7,63 m. dotyczą budynku kolejnego tj. realizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 10.02.1994 r. Uwzględniając powyższe wymiary, obiekt realizowany w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 10.02.1994 r. powinien mieć kształt prostokąta. Tymczasem na mapie załączonej do zawiadomienia o zgłoszeniu do użytkowania z 16.12.2000 roku (k. 13f i nast.) jest to kwadrat. Powyższa okoliczność budzi zastrzeżenia, czy obiekt ten został wybudowany zgodnie z projektem. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie zatem wyjaśnienie powyżej wskazanych wątpliwości oraz przeprowadzenie stosownego postępowania w przedmiocie, czy parametry techniczne obiektu zrealizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 10.02.1994 r. są zgodne z tym pozwoleniem i projektem. Kończąc należy wskazać, ze w niniejszym postępowaniu sądowym rozpatrywana była skarga na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 16 czerwca 2015r. znak: [...] , wniesionego do sądu za pośrednictwem tego organu. Z uwagi na powyższe przedmiotem oceny nie mogła być decyzja innego organu tj. Wojewody z dnia 17 maja 2011 r. znak:[...] . Również art. 135 p.p.s.a. nie daje podstawy do uchylenia w/w decyzji tj. Wojewody , gdyż zakończone przed nim postępowanie nie było postępowaniem prowadzonym w granicach niniejszej sprawy, w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. odnośnie decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.