IV SA/Wa 2060/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Marszałka Województwa [...] znak [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Pismem z dnia [...] listopada 2013r. Urząd [...] zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingami podziemnymi, elementami zagospodarowania terenu, drogami, chodnikami, niezbędną infrastrukturą techniczną, na części działek ew. nr [...] oraz na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], dla wnioskodawcy, którym jest D. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Marszałek Województwa [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej inwestycji, wskazując że teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się w rezerwie terenu wskazanej dla planowanej ponadlokalnej trasy drogowej – Trasy [...], której przebieg ustalony został w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], który – stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "upzp") – utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. Dalej organ podał, że planowana trasa drogowa stanowi element systemu transportowego [...] (obwodnica o podwyższonym standardzie) i jako taka jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] – Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. Tym samym zamiar realizacji powyższej inwestycji budowlanej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 upzp. Powyższe uzasadnia odmowę uzgodnienia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż jej realizacja byłaby w sprzeczności z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego, o charakterze ponadlokalnym, jaką jest ww. trasa drogowa. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła spółka D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. uchyliło zaskarżone postanowienie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Marszałek Województwa [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zadań samorządu województwa. W uzasadnieniu postanowienia podano, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza istnienie kolizji wnioskowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, gdyż teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się w rezerwie terenu ustalonej dla planowanej ponadlokalnej trasy drogowej klasy ekspresowej (Eo). Tym samym zamiar realizacji inwestycji budowlanej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 upzp.. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń zapisów Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] z 1992r., a także brak szczegółowej analizy zapisów tego planu w kontekście projektowanej przez D. inwestycji oraz nie zawarcie wyników tych ustaleń w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonego postanowienia. Spółka zarzuciła również brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując zażalenie przywołało treść art. 53 ust. 4 pkt 10a upzp, zgodnie z którym decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa, regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Kolegium wskazało, że z załączonych do akt sprawy map wynika, że teren planowanej inwestycji jest usytuowany w pasie terenu zarezerwowanego pod budowę Trasy [...]. Jednakże w sprawie dotyczącej planowanej inwestycji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok z dnia 10 kwietnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11, który zgodnie z art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiąże w sprawie ten sąd oraz organy orzekające. W wyroku tym WSA w Warszawie stwierdził, że istotnym jest zapis art. 53 ust. 5a, który przewiduje, że w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. W następstwie wydania przez Marszałka orzeczenia odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na planowane zadania o znaczeniu krajowym, Prezydent zobowiązany był do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nieuchwalenie natomiast w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nieustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z zadaniami, w związku z planowaniem których doszło do odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji, nakłada na organ główny obowiązek wydania orzeczenia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pomimo braku wymaganego uzgodnienia. Mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną przez WSA w Warszawie, Kolegium uznało, iż, odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań samorządu województwa nie ma żadnego znaczenia dla możliwości ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Niezgadzajac się z ww. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. spółka D. z siedzibą w [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Marszałka Województwa [...] zarzucono naruszenie: • art. 124 § 2 k.p.a. polegający na braku analizy zarzutów sformułowanych w zażaleniu oraz nie ustosunkowanie się do tych zarzutów przez SKO; • art. 6, 7, 77 § 1 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia i analizy zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności poszczególnych zapisów planu; • art. 53 ust. 4 pkt. 10a i art. 53 ust. 5 upzp poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Marszałka Województwa [...] i w konsekwencji stwierdzenie, iż nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej przez D. inwestycji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że procedura planistyczna w zakresie węzła komunikacyjnego Trasy [...] i projektowanej Trasy [...] nie została dotychczas zakończona. Tym samym od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy sytuacja formalno-prawna i faktyczna nieruchomości będących własnością D. nie uległa zmianie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymując w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji przy ul. [...], zobowiązane było do dokonania oceny zasadności takiego projektu decyzji z punktu widzenia przepisów prawa regulującego daną kwestię. Ustalenia organu II instancji sprowadziły się jednak do wskazania kilku wyroków WSA, bez własnej analizy tematu, w szczególności organ nie podjął wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie uzasadnił również przesłanek, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy. SKO nie podjęło żadnych działań aby sprawdzić aktualne uwarunkowania urbanistyczne na obszarze Dzielnicy [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014, poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym wskazać należy, iż Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane kryteria i w granicach sprawy, uznał iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że przepis art. 60 ust.1 upzp nakłada na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy m.in. obowiązek dokonania uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Obowiązek ten wynika również z przepisu art. 64 ust.1 ustawy określającego, które z przepisów regulujących wydawanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego znajduje odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (wśród tych przepisów wymieniono art.53 ust.3 - 5a ustawy). W myśl art. 53 ust. 4 pkt 10a upzp decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych lub samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z póżn. zm.). Z kolei przepis art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy doprecyzowując zakres przedmiotowy wyżej omawianego uzgodnienia, wskazuje na ustalone w planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Nie ulega wątpliwości w rozpoznanej sprawie, że teren zamierzonej inwestycji budowlanej znajduje się w rezerwie terenu wskazanej dla planowanej ponadlokalnej trasy drogowej – tzw. Trasy [...]. Przebieg tej trasy ustalony został w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego [...], który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003r. Przy tym planowana Trasa [...], stanowi element systemu transportowego [...] (obwodnica o podwyższonym standardzie) i jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] – Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. Tym samym słusznie organy uznały, że zamiar realizacji inwestycji budowlanej na terenie położonym w rezerwie terenu dla planowanej inwestycji drogowej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 upzp. Okoliczność ta uzasadnia natomiast odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż jej realizacja byłaby w sprzeczności z zamiarem realizacji inwestycji celu publicznego, o charakterze ponadlokalnym, jaką jest ww. trasa drogowa. Nie zasługują tym samym na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze dotyczące niewyjaśnienia przez organ II instancji stanu faktycznego sprawy. Stan ten nie budzi bowiem wątpliwości. Okoliczność położenia terenu, na którym ma być realizowana inwestycja skarżącego w rezerwie przeznaczonej pod tzw. Trasę [...] nie była również kwestionowana przez skarżącego. Jakkolwiek Sąd podziela zarzut, iż uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odnosi się do wszystkich kwestii poruszonych w środku zaskarżenia, nie mniej zagadnienia poruszane w zażaleniu nie miały znaczenia dla sprawy. Stąd ich pominięcie w rozważaniach Kolegium należało uznać za uchybienie procesowe, ale bez znaczenia dla wyniku sprawy. W szczególności bowiem bez znaczenia dla zasadności odmowy uzgodnienia pozostają informacje co do ewentualnego zabudowania innych gruntów położonych w pasie rezerwy, czy też jakieś bliżej nie określone aktualne uwarunkowania urbanistyczne na obszarze Dzielnicy [...]. Zaznaczyć jednak trzeba, że w okolicznościach rozpoznanej sprawy mieć należy na uwadze fakt, brzmienia art. 53 ust. 5a upzp, znajdującego zastosowanie w związku z art. 64 ust.1 tej ustawy. Stosownie do tego przepisu, w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Mając na uwadze powyższe, zaskarżone postanowienie nie może stanowić przeszkody do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, upłynął okres 9 miesięcy, na który – zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 53 ust. 5a upzp – powinno być zawieszone postępowanie wszczęte tym wnioskiem. W rozpoznanej sprawie postępowanie nie zostało zawieszone, jednak jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1747/11 (który to wyrok mocą art. 170 p.p.s.a. jest wiążący dla organów), okoliczność ta nie stanowi przeszkody dla wydania orzeczenia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Tym samym, mimo wydania postanowienia odmawiającego uzgodnienia, organ nie może – rozpatrując wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy – oprzeć ewentualnej decyzji negatywnej o przesłankę braku uzgodnienia. Konkluzja ta wynika bowiem wprost ze wskazanego wyżej wyroku. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.