I SA/Ol 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego na 2011r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego na 2011r.. Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że E. i S. S. aktem notarialnym z dnia 10.01.2011r. "[...]" nabyli od Agencji Mienia Wojskowego "[...]" zabudowaną działkę nr 56 o pow. 14,2100 ha położoną w N. "[...]" w gminie M.. Spór dotyczy niewykazania do opodatkowania 7 budynków posadowionych na tej nieruchomości przez podatników którzy stwierdzili, że są to budowle, a ponadto uznali, iż grunt już od chwili nabycia winien być opodatkowany z uwzględnieniem przeprowadzonej przez nich po nabyciu zmiany klasyfikacji. Sporna stała się także kwestia wieku drzewostanu na stanowiących przedmiot sporu gruntach. W świetle ustaleń postępowania złożone przez podatników w dniach 11 lutego, 14 i 29 listopada 2011r. informacje w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego organy uznały za niezgodne ze stanem faktycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) trzykrotnie uchylało wydane w niniejszej sprawie decyzje Burmistrza (dalej Burmistrz, organ I instancji) – decyzjami z 5.09.2011r., 16.07.2012r., i 21.01.2013r.. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt I SA/Ol 53/14 uchylił kolejną decyzję Kolegium z dnia "[.1.]" utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza. Sąd stwierdził, że organ podatkowy ponownie powinien dokonać oceny opinii biegłego i ewentualnie wezwać go do uzupełnienia jej w zakresie braków odnoszących się do cech badanych obiektów budowlanych a ponadto zobowiązany jest ustalić prawidłową powierzchnię użytkową obiektów nr 4-5, jeśli będzie obstawał przy stanowisku, że stanowią one budynki. Wyjaśnienia wymagała ponadto kwestia wieku drzewostanu na stanowiących przedmiot sporu gruntach. W tym celu organ powinien ustalić w Starostwie Powiatowym jaka jest rzeczywista treść Tymczasowego Planu Zagospodarowania Lasu. Organ zobowiązany też został do szczegółowego odniesienia się do okoliczności i ocen ujętych w opinii budowlanej J. R. (sporządzonej na zlecenie podatników), oraz do podstawowego zarzutu strony dotyczącego uwzględniania zmian w ewidencji. Po uprawomocnieniu się ww. wyroku Kolegium decyzją z dnia 7.07.2014r. uchyliło decyzję organu podatkowego I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz zobowiązał biegłego J. T. B. do wydania opinii uzupełniającej do opinii z czerwca 2013r. dotyczącej obiektów nr 4-9 położonych na działce nr 19-56/7 w N. "[...]". Opinię uzupełniającą organ I instancji otrzymał 28.11.2014r.. Organ I instancji po zakończeniu dowodowego postępowania podatkowego, ww. decyzją z dnia "[...]" ustalił podatnikom E. i S. S. wymiar podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2011r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania podatkowego, w kwocie 27.947,00 zł, w tym: 1. podatek rolny w kwocie 62 zł za okres od 5.07.2011r. do 12.12.2011r., gdzie wskazano grunty razem - 5,01 ha (Ps IV -2,25 ha, Ps V-2,76 ha), grunty opodatkowane- 2,25 ha (Ps IV - 2,25 ha), grunty zwolnione -2,76 ha (Ps V), grunty przeliczeniowe do opodatkowania -1,5750 ha (2,25 ha x 0,70 ha = 1,5750 ha), 2. podatek leśny w kwocie 59 zł za okres od 5.07.2011r. do 12.12.2011r., gdzie wskazano lasy razem 4,48 ha, lasy opodatkowane 4,19 ha, zwolnione - 0,29 ha, 3. podatek od nieruchomości w kwocie 27.821,00 zł, na którą składają się: – 5.034,75 zł za budynki - za okres od 17.01.2011r. do 30.07.2011r.: nr 1 -powierzchnia użytkowa 88 m2, nr 2 - 275 m2, nr 3 - 205 m2, nr 4 do 9 - każdy po 51,92 m2 (razem 311,52 m2), nr 10 - 315 m2, nr 11 - 309 m2, nr 12 - 309 m2, nr 14 - 225,84 m2; łącznie 13 budynków o powierzchni użytkowej 2038,36 m2, – 2.993,56 zł za budynki - za okres od 30.07.2011r. do 31.12.2011r.: łącznie po rozbiórce budynku nr 2 (275 m2) i nr 11 (309 m2) - pozostało 1454,36 m 2, – 15.631,00 zł za grunty - za okres od 17.01.2011r. do 5.07.2011r., powierzchnia gruntów Tr - 142100 m2, – 4.161,67 zł za grunty - za okres od 5.07.2011r. do 12.12.2011r.: nieużytki -0,1800 ha (zwolnione z podatku) i grunty pozostałe - 45400 m2 - (Ba - 0,0800 ha, Bi -0,8700 ha, Bz - 2,7400 ha, dr - 0,8500 ha). Jako podstawę prawną organ wskazał art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 6, art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 136, poz. 969 ze zm.), dalej u.p.r., art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2002r. nr 200, poz. 1682 ze zm.), dalej u.p.l., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l., oraz stosowne komunikaty Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawach średniej ceny skupu żyta i średniej ceny sprzedaży drewna, jak też uchwały Rady Miejskiej w M. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że z aktu notarialnego z dnia 10.01.2011r. wynikało, iż w skład nabytej nieruchomości wchodzi grunt o łącznej powierzchni 14,21 ha fizycznego, sklasyfikowany jako "Tr" oraz ww. 13 budynków. Organ I instancji szeroko omówił postępowanie w sprawie i wskazał na przeprowadzone dowody. Podkreślił, że w wyniku ustalania rzeczywistej treści Tymczasowego Planu Zagospodarowania Lasu otrzymał informację od Starosty Powiatowego (dalej Starosta), że organ ten nie posiada Tymczasowego Planu Zagospodarowania Lasu, przy czym błędnie podano w rejestrze datę stanu obowiązywania jako 1.05.2009r., ponieważ został on sporządzony wraz z mapą gospodarczą wg stanu na dzień 1.10.2011r.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania S.S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" organ odwoławczy na podstawie opinii biegłego powołanego przez organ, jak też oględzin, a także pisma Agencji Mienia Wojskowego z 21 maja 2013r. wyszczególnił, że obiekty nr 4-9 są budynkami. Obiekty te posiadają nośne ściany zewnętrzne i stropodachy, a więc są wydzielone z przestrzeni i trwale powiązane z gruntem. Są one obsypane z trzech stron i od góry. Mają wejście do środka. Obiekt nr 14 także jest budynkiem a nie budowlą, bowiem jest wydzielony z przestrzeni. Posiada dwie podłużne ściany samonośne, dwie ściany szczytowe nośne oraz dach. Ściana podłużna posiada otwory okienne, o czym świadczą ościeżnice metalowe. Ściany szczytowe mają otwory na wrota, o czym świadczą okucia do zamocowania wrót. Układ nośny hali o konstrukcji stalowej jest oparty na stropach. Ściany podłużne samonośne i ściany szczytowe nośne mają ławy fundamentowe. Kolegium nie podzieliło oceny opinii prywatnej J. R.. Sporządzona na zlecenie strony opinia budowlana z 13.11.2012r. nie zawierała dokładnego opisu każdego z obiektów. W opinii tej zabrakło też m.in. wskazania, że obiekt nr 14 ma fundamenty i jest trwale związany z gruntem. Ponadto ustalenia zawarte w dokumencie przedłożonym przez stronę w postaci opinii J. R. nie podważyły skutecznie ustaleń oraz wniosków J. B. oraz ewidencji gruntów. W opinii J. R. brak jest bowiem jakiegokolwiek uzasadnienia dla stwierdzeń typu: obiekty o nr 4, 5, 6, 7, 8 i 9 są wojskowymi budowlami obronnymi zwanymi schronami, budowla oznaczona nr 14 jest typową wiatą. Nawiązując do wyroku z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt I SA/Ol 53/14 SKO podało, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków zostały uwzględnione przez organ podatkowy. Podatnicy nabyli grunt o pow. 14,2100 ha co wynikało z ww. aktu notarialnego z dnia 10.01.2011r. oraz informacji o zmianie geodezyjnej z dnia 17.01.2011r.. Po przeprowadzeniu prac geodezyjnych okazało się, iż powierzchnia nabytej przez podatników nieruchomości wynosi 14,1511 ha. Różnica w powierzchni wynika z rozliczenia działek po podziale z dokładnością do 1 m2. SKO wskazało, że z zawiadomienia Starosty które wpłynęło do organu podatkowego w dniu 11.07.2011r. wynikało, że działka 56 przed zmianą dokonaną decyzją Starosty z dnia 27 czerwca 2011r. była zakwalifikowana jako Tr - tereny różne. Po zmianie nieruchomość została zakwalifikowana jako: pastwiska trwałe Ps IV o powierzchni 2,2500 ha, pastwiska trwale Ps V o powierzchni 2,7600 ha, tereny przemysłowe Ba o powierzchni 0,08 ha, inne tereny zabudowane Bi o powierzchni 0,8700 ha, tereny rekreacyjno- wypoczynkowe Bz o powierzchni 0,8500 ha, lasy Ls o powierzchni 4,4800 ha i nieużytki o powierzchni 0,1800 ha. Organ podatkowy ustalając podatki - zarówno od nieruchomości, jak i podatek rolny, wziął pod uwagę datę zmiany w ewidencji gruntów wskazane zarówno w zawiadomieniu z dnia 17.01.2011r. jak i z 11.07.2011r.. Kolegium wyjaśniło, że nie można uznać za zasadne stanowisko podatnika co do tego, iż opodatkowanie gruntów za cały okres, licząc od dnia nabycia nieruchomości (10.01.2011r.) powinno uwzględniać zmiany wprowadzone w ewidencji w związku z ww. decyzją Starosty z dnia 27 czerwca 2011r. o zatwierdzeniu klasyfikacji użytków gruntowych. Inne bowiem było zakwalifikowanie gruntów do 27 czerwca 2011r., a inne po tym dniu, w związku z tym organ podatkowy był i jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Nadto poprzednik prawny podatników - Agencja Mienia Wojskowego w piśmie z dnia 21 maja 2013r. wyjaśniła, obiekty nr 4 - 9 są budynkami. Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13.10.2010r. sygn. akt I SA/Gd 484/10, zgodnie z którym ewentualne zmiany uwidocznionych w ewidencji danych, po upływie tego roku podatkowego, pozostaną bez wpływu na wynik przedmiotowego postępowania, albowiem zmiany w ewidencji nie będą odnosiły się do stanów faktycznych już zaistniałych, lecz na przyszłość. Organ odwoławczy powołał się na art. 1, art. 7 ust.1 pkt i 2 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym i wskazał, że istotne jest określenie wieku drzew, znajdujących się na gruncie stanowiącym przedmiot podatku. Podniósł, że w uproszczonym planie lasu Starosta wyszczególnił działki leśne wraz z podaniem rodzaju i wieku drzew. Wskazał także w piśmie z dnia 7.01.2015r., że uproszczony plan urządzenia lasu został zatwierdzony w dniu 15.02.2012r. i zawiera m.in. mapę gospodarczą drzewostanu na dzień 1.10.2011r. z oznaczonymi oddziałami, gatunkiem głównym i jego wiekiem oraz rejestr działek leśnych według właścicieli. Starosta wyjaśnił, że w przesłanym rejestrze błędnie podano datę 1.05.2009r., ponieważ rejestr ten został sporządzony według stanu na dzień 1.10.2011r.. Kolegium wyjaśniło w powyższym zakresie, że organ podatkowy wysokość podatku leśnego ustalił na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów (zawiadomienie o zmianie z 5.07.2011r. - zmiana klasyfikacji gruntów na dz. 56 i zawiadomienie o zmianie z dn. 12.12.2011r. - podział działki 56 na dz. 56/1 do 56/9). Podatek leśny wymierzono za 4,19 ha lasu za 5 miesięcy 2011r. (okres od 5.07.2011r. do 12.12.2011r.), las o pow. 0,29 ha podlega zwolnieniu (zgodnie z rejestrem działek leśnych Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu). Kolegium zwróciło uwagę, że organ podatkowy I instancji uznał, iż zakupiona przez podatników nieruchomość nie jest związana z działalnością gospodarczą. Cytując w związku z tym fragment uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z 27 marca 2014r. sygn. akt I SA/OI 53/14 SKO podało, że organ I instancji stwierdził, że z zapisu aktu notarialnego wprawdzie wynika, iż nabywca kupuje nieruchomość ze środków pochodzących z działalności gospodarczej i na potrzeby tej działalności, ale jak ustalił w nabytej nieruchomości nie była prowadzona żadna działalność. Miejscem wykonywania działalności gospodarczej przez podatnika jest: M. ul. O. "[...]", a nie nabyta w styczniu 2011r. nieruchomość. W związku z powyższym podatek od gruntu wymierzono za grunt pozostały, niezwiązany z działalnością gospodarczą. Jako podstawę opodatkowania budynków o nr 1-3 oraz 10-12 organ podatkowy przyjął powierzchnię użytkową wykazaną przez podatników, natomiast w odniesieniu do pozostałych budynków przyjął powierzchnię użytkową wskazaną w opinii powołanego w sprawie biegłego. Kolegium podzieliło to stanowisko. SKO końcowo podało, że na podstawie art. 234 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nakazanie SKO przeprowadzenia powtórnego postępowania w oparciu o dowody, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił organowi oparcie postępowania na błędnych danych wynikających z niczym niepopartych dowodów. Podniósł, że organy uznały tylko ich własne dowody nawet, jeśli dowody te były w oczywisty sposób fałszywe. Z kolei oświadczeniom strony nie przyznano żadnej wartości dowodowej. W tym zakresie w sposób przykładowy podał, że: 1. organy zignorowały kilkakrotnie podnoszoną przez podatnika jako błędną, informację o lasach, przesłaną ze Starostwa Powiatowego; w jego ocenie wystarczające było porównanie dwóch dat: zakupu nieruchomości z datą podaną przez starostwo; 2. jako strona nie otrzymała przesyłki, w której była decyzja, przy czym nowo wybrany operator pocztowy dwukrotnie miał dostarczyć awizo, którego jednak nie otrzymał; wyjaśnił, że zawsze odbiera pisma organu; zarzucił, że organ nie sprawdził powodów niedoręczenia przesyłki; 3. od czterech lat organy I i II instancji pomijały fakt, że przed wprowadzeniem w dniu 27 czerwca 2011r. do ewidencji gruntów i budynków przez Starostę, teren działki nie był w zasadzie odnotowany; jako teren powojskowy otrzymał kategorię Tr (tzw. tereny różne) nie wnikając, co znajduje się na gruncie; skarżący poniósł koszty zmiany tego stanu, a Starosta oparł się na błędnym przeświadczeniu, iż ewidencja budynków w Gminie M. została założona w 2014r.; organy nie sprawdziły co zawiera owa ewidencja, czego skutkiem jest niniejsze postępowanie; 4. zagubiono dowody, jakie składał w toku prowadzonego postępowania - akta sprawy nie zawierają mapy sytuacyjno-wysokościowej, którą przekazał wraz ze skargą do SKO; mapa zawierała wszystkie elementy znajdujące się na gruncie, łącznie ze wszystkimi obiektami budowlanymi zarówno budynkami i budowlami; to na niej opierał się opracowując stanowisko. Natomiast cała praca skarżącego nie została uwzględniona. Nawiązując do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 13.10.2010r. sygn. akt I SA/Gd 484/10, powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący podał, że grunty i budynki znalazły się w ewidencji na podstawie decyzji Starosty z dnia 27 czerwca 2011r.. Zatem zgodnie ze stanowiskiem zaaprobowanym przez organ, przed tą datą nie można tych gruntów i budynków uwzględniać przy obliczeniu podatku. Nie można też liczyć do podatku rozebranych wcześniej budynków, bo wcześniej nie było ich w ewidencji. Wobec tego, że organy obu instancji nie dają wiary jego twierdzeniom, skarżący zwrócił się do Sądu z prośbą o wystąpienie do Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego o podanie, od kiedy zostały zmienione zapisy w ewidencjach dotyczące jego działki. Odpowiedź Starosty, udzieloną na jego wniosek, skarżący załączył do skargi. Dołączył do skargi: zaświadczenie otrzymane od Starosty wraz z mapą ewidencyjną, decyzję klasyfikacyjną i decyzję o podziale działki nr 56. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", odmówił przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów zawartych w skardze. Skarżący na rozprawie powtórzył, że nie otrzymał decyzji. Oświadczył, że przedmiotem opodatkowania jest ponad 14 ha. Jego intencją jest to, aby las, który znajduje się na działce, był opodatkowany jako las od chwili nabycia gruntów. Nie zgodził się z opinią biegłego powołanego przez Burmistrza i podał, że obiekty znajdujące się pod ziemią oraz wiatą to budowle. Potwierdził to biegły powołany przez skarżącego - J. R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny badał zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", wynika, że kontrolowana decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 p.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia dniu 27 marca 2014r., sygn. akt I SA/OI 53/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[.1.]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego na 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze ww. oceny Sądu, zawarte w powyższym wyroku, organ podatkowy ponownie powinien dokonać oceny opinii biegłego i ewentualnie wezwać go do uzupełnienia jej w zakresie braków odnoszących się do cech badanych obiektów budowlanych a ponadto zobowiązany był ustalić prawidłową powierzchnię użytkową obiektów nr 4-5. Wyjaśnienia wymagała ponadto kwestia wieku drzewostanu na stanowiących przedmiot sporu gruntach oraz kwestia klasyfikacji gruntów. . Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżona decyzja dotyczy zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości. Skarżący i jego żona są współwłaścicielami nieruchomości , która została nabyta na podstawie umowy w formie aktu notarialnego z dnia 10.01.2011r., o łącznej powierzchni 14,21 ha fizycznego, sklasyfikowanej jako "Tr" oraz 13 budynków. Organ podatkowy wysokość podatku leśnego ustalił na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów (zawiadomienie o zmianie z 5.07.2011r. - zmiana klasyfikacji gruntów na dz. 56 i zawiadomienie o zmianie z dn. 12.12.2011r. - podział działki 56 na dz. 56/1 do 56/9). Podatek leśny wymierzono za 4,19 ha lasu za 5 miesięcy 2011r. (okres od 5.07.2011r. do 12.12.2011r.), las o pow. 0,29 ha podlega zwolnieniu (zgodnie z rejestrem działek leśnych Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu). Nie budzi zastrzeżeń Sądu stanowisko organu odwoławczego odnośnie kwalifikacji prawnej obiektów nr 4-9. Na podstawie opinii biegłego powołanego przez organ, jak też oględzin, a także pisma Agencji Mienia Wojskowego z 21 maja 2013r. wyszczególnił, że obiekty nr 4-9 są budynkami. Prawidłowa jest konkluzja Organu, że opinia prywatna sporządzona przez J. R. nie podważyła skutecznie ustaleń oraz wniosków J. B. oraz ewidencji gruntów. Przy ustaleniu stanu faktycznego organ prawidłowo przyjął dane wynikające z rejestru gruntów. Przy określeniu wielkości zobowiązania podatkowego oparto się na zawiadomieniach Starostwa Powiatowego. Organ II instancji zasadnie przyjął, że Burmistrz uwzględnił zmianę ilości hektarów fizycznych i przeliczeniowych, stosownie do zawiadomień Starostwa Powiatowego w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów z Tr na inną. Po zmianie nieruchomość została zakwalifikowana jako: pastwiska trwałe Ps IV o powierzchni 2,2500 ha, pastwiska trwale Ps V o powierzchni 2,7600 ha, tereny przemysłowe Ba o powierzchni 0,08 ha, inne tereny zabudowane Bi o powierzchni 0,8700 ha, tereny rekreacyjno- wypoczynkowe Bz o powierzchni 0,8500 ha, lasy Ls o powierzchni 4,4800 ha i nieużytki o powierzchni 0,1800 ha. Organ podatkowy ustalając podatki - zarówno od nieruchomości, jak i podatek rolny, wziął pod uwagę datę zmiany w ewidencji gruntów wskazane zarówno w zawiadomieniu z dnia 17.01.2011r. jak i z 11.07.2011r.. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy p.g.k za datę powstania okoliczności uzasadniającej powstanie obowiązku podatkowego należało uznać w niniejszej sprawie datę zmiany treści ewidencji, czyli datę określoną w zawiadomieniu jako datę wprowadzenia zmiany w ewidencji w trybie § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. O wymiarze podatku nie decyduje bowiem sposób korzystania z nieruchomości. O kwalifikacji prawnej gruntu decydują przepisy prawa materialnego. W konsekwencji dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie miały znaczenia inne okoliczności. Decyzja Starosty o przekwalifikowaniu tych gruntów wywoływała skutki ex nunc. Łączne zobowiązanie pieniężne mogą opłacać tylko podatnicy podatku rolnego, którzy płacą ponadto podatek od nieruchomości lub podatek leśny lub oba te podatki. Zgodnie z treścią art. 6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczącego przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Dla ustalenia podstawy wymiaru podatku od nieruchomości przyjmuje się dane zawarte w ewidencji gruntów. Za bezprzedmiotowy należy uznać zarzut wadliwości doręczenia decyzji przez Organ I instancji. Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. odmówił przeprowadzenia dowodów z dokumentów dołączonych do skargi. Należy wskazać, że Sąd co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego. Ponadto wszystkie dokumenty, które przedłożył skarżący znajdują się w aktach sprawy. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Ponadto zostały wykonane wszystkie zalecenia sądu. Ustalenia faktyczne mają poparcie w zgromadzonym i ocenionym zgodnie z regułami postępowania procesowego materiale dowodowym. Za bezzasadny należy uznać zarzut w przedmiocie błędnego stanu faktycznego Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dopuścił dowód z opinii uzupełniającej celem wyjaśnienia okoliczności spornych. Biegły dr. inż. T. B. w swej opinii jednoznacznie wskazał, że obiekty nr 4-9 położone na działce nr 56/7 w miejscowości N. "[...]" są budynkami, obiekt nr 14 jest budynkiem. Dnia 9 stycznia 2015r. wpłynęło pismo Starosty i mapa gospodarcza drzewostanów. Z ich treści wynika, że powierzchnia lasu przekraczającego 40 lat to 4,19 ha, natomiast do 40 lat 0,29 ha. Naczelny Sąd administracyjny w uchwale z 3 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 11/13 wypowiedział się na temat kwalifikacji prawnej budynków i budowli. NSA w uzasadnieniu uchwały powołał się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego odnoszące się do wskazanej problematyki. W wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33 /09, w którym Trybunał rozstrzygając o zgodności art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji, zwrócił uwagę na to, że skoro regulacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie definicji "budowli" odsyła do przepisów ustawy - Prawo budowlane, to obie te ustawy obarczają te same mankamenty i niejasności legislacyjne. Niezwykle istotne dyrektywy interpretacyjne Trybunał Konstytucyjny zawarł w pisemnych motywach tego orzeczenia. Podsumowując swoje rozważania Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że: "za "budowle" w rozumieniu u.p.o.l. można uznać: 1) jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 P.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b P.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową, 2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 P.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu P.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu P.b. nie są instalacje.". Na podstawie art.151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.