III SA/Gd 688/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej w K. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz "A" Spółki Jawnej w K. kwotę 3017 (trzy tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr DI.8140.2.56.2014 z dnia 21 maja 2014 r., nałożył na "A" Spółkę jawną z siedzibą w m. P. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł – ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ww. ustawy z kwoty 54.300 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zespół kontrolny Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w okresie od 16 kwietnia 2014 r. do 21 maja 2014 r. przeprowadził trwająca 6 dni kontrolę problemową w zakresie przestrzegania przez "A" Spółkę jawną z siedzibą w m. P. (zwaną dalej: "spółką", "skarżącą") obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Z kontroli został sporządzony protokół nr [...], z którym wspólnik spółki zapoznał się w dniu 25 maja 2014 r. W trakcie kontroli stwierdzono szereg naruszeń tj.: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; skrócenie dziennego czasu odpoczynku; skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień; udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień; naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd. Organ stwierdził, że spółka nie wykorzystywała swoich pojazdów do prac związanych z ochroną przeciwpowodziową, lecz wykonywała przewozy drogowe towarów, które nie podlegają zwolnieniom, określonym w art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 13 ust.1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 ). Spółka w dniu 13 września 2014r. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, że organ nie wyjaśnił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, nie uwzględnił interesu społecznego i zignorował wyjaśnienia spółki, oparł się na niekompletnym materiale dowodowym, błędnie ustalił stan faktycznego sprawy poprzez nieprawidłowe wyliczenie okresów do wczytywania danych z kart kierowców oraz z pojazdów, nie powołał podstaw prawnych naruszeń i zasadności nałożenia kar. Nadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jej zdaniem uzasadnienie rozstrzygnięcia jest nierzetelne, a inicjatywa dowodowa w zakresie spełnienia przesłanek z art. 92b lub 92c ustawy o transporcie drogowym została przerzucona na stronę, co jest niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 22 czerwca 2015 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, lit. r i lit. s, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.4, lp. 5.2, lp. 5. 3, lp. 5. 4, lp. 6.1.4, lp. 6.2.1, lp. 6.3.9, lp. 6. 3. 11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 13, rozdział VI Załącznika IB rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że wymienione wcześniej przez organ naruszenia zostały ustalone podczas kontroli przedsiębiorstwa przeprowadzonej w dniach 9 czerwca 2014r. – 24 lipca 2014r. i zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 24 lipca 2014r. nr [...]. Dalej organ wskazał co było przedmiotem kontroli i jaki był jej zakres, stwierdzając, że w tym okresie przedsiębiorca dysponował licencją wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał 1 kierowcę. Następnie organ przedstawił zarzuty wniesionego pismem z dnia 2 października 2014 r. odwołania, w którym zarzucono naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie prawidłowo stanu faktycznego, nie uwzględnienie interesu społecznego i zignorowanie wyjaśnień strony, wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nieprawidłowe wyliczenie okresów do wczytywania danych z kart kierowców oraz pojazdów, nieprawidłową kwalifikację prawną czynności tankowania i prowadzenia pojazdu oraz brak powołania podstaw prawnych naruszeń i zasadności nałożenia kar. W odwołaniu zarzucono również nieprawidłowe obliczenia po stronie organu, dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku, ustaleń, dotyczących wczytywania danych na podstawie rzeczywistych dni działalności a nie dni kalendarzowych oraz przechowywania danych z pojazdów o nr rej. [...] i [...]. Zdaniem odwołującej się strony nie uwzględniono również okoliczności wykonywania przewozu przez kierowcę S. B. w dniach od 17 lutego 2014 r. do 23 marca 2014 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 2 tej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie zaś do art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy opisał naruszenia, które stwierdzono podczas kontroli w spółce oraz kary naliczone za te naruszenia, wskazał także jakie przepisy prawa krajowego i wspólnotowego miały zastosowanie w przypadku poszczególnych naruszeń. Następnie stwierdził, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy ulega zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ pierwszej instancji i wynosi 28.900 zł. W tej sytuacji zasadnym było uchylenie decyzji organu niższej instancji i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji zważył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym dokumenty przedstawione przez stronę w żaden sposób nie pozwalają stwierdzić, iż spółka faktycznie wykonywała przewozy drogowe wyłączone - na podstawie art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców - spod mocy obowiązywania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Spółka przedstawiła jedynie faktury na zakup materiałów budowlanych w tym kruszyw a także kolejowe listy przewozowe potwierdzające fakt dostawy tychże materiałów do stacji Trzebiatów. Zdaniem organu należy zatem uznać, że strona nie jest i nie będzie w stanie udowodnić, że przewozy drogowe w związku z wykonywaniem których doszło do naruszeń były wyłączone spod reżimu rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Organ odwoławczy podkreślił, że przedsiębiorca wykonujący przewozy drogowe rzeczy pojazdami powyżej 3,5 tony musi bezwzględnie przestrzegać przepisów ww. rozporządzenia. Skoro - w jego ocenie - cześć przewozów nie podlega przepisom tego aktu to powinien dokładnie je rejestrować, gdyż przepisy te określają maksymalne dopuszczalne normy czasu pracy kierowców. Organ nie znalazł w sprawie podstaw do przyjęcia, że przewozy objęte kontrolą podlegały ww. wyłączeniu, co oznacza konieczność stwierdzenia naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym na łączną kwotę 20.000 zł. Nie znajdowały również zastosowanie przepisy art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na powstanie okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć, a mogły wpłynąć na powstanie naruszeń. Zdaniem organu brak również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. W sprawie kierowcy nie przedstawili wydruków z tachografów lub wykresówek opisanych zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. "A" Spółka jawna zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła brak związku uzasadnienia tej decyzji z rzeczywistą treścią odwołania, w szczególności w zakresie zarzutów, podniesionych rzekomo w odwołaniu, których Skarżąca nie podnosiła. Nie kwestionowała również ustaleń organu w zakresie stwierdzonych odstępstw od przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 wskazując, że ujawnione w wyniku kontroli odstępstwa od ww. przepisów nie stanowią naruszenia przepisów, ponieważ w jej ocenie, przewozy, wykonywane pojazdami spółki, podlegały zwolnieniom z zakresu stosowania ww. przepisów. Ponadto nie dysponuje ona pojazdami o nr rej. [...] oraz [...], a zatem zarzuty organu są nieuzasadnione. W ocenie skarżącej organ odwoławczy w uzasadnieniu odnosi się do innej decyzji wydanej na inny podmiot lub innego odwołania. Zarzuciła również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu założenia, że skarżąca nie wykorzystywała swoich pojazdów do prac związanych z ochroną przeciwpowodziową, lecz wykonywała przewozy drogowe towarów, które nie podlegają zwolnieniom, określonym w art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 13 ust.1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Nadto, wskazała na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców oraz art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W uzasadnieniu skarżąca zauważyła, że zasadnym jest stwierdzenie naruszenia i nałożenie kary pieniężnej wyłącznie za naruszenie, określone jako niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie, dotyczącego pojazdu o nr [...]. Odnośnie pozostałych stwierdzonych przez organ odstępstw od przepisów rozporządzenia nr 561/2006 oraz rozporządzenia nr 3821/85, w ocenie skarżącej, nie stanowią one naruszenia przepisów, a to z uwagi na fakt, iż w okresie objętym kontrolą wykonywała głównie prace, które z mocy obowiązujących przepisów wyłączone są ze stosowania art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz z zakresu stosowania rozporządzenia nr 3821/85, ponieważ są to prace związane z ochroną przeciwpowodziową i pracom tym były podporządkowane niemal wszystkie przejazdy, wykonywane pojazdami spółki. Biorąc pod uwagę cytowane regulacje, organ niesłusznie odmawia racji argumentom skarżącej, dotyczącym możliwości zwolnienia - z zakresu stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 - prac związanych z ochroną brzegów morskich. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. N rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił, że niewłaściwie został określony adresat decyzji, co powinno skutkować stwierdzeniem ich nieważności. Nadto rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego podlega uchyleniu, bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 czerwca 2015 r. (nr [...]) orzekająca o uchyleniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 sierpnia 2014r. (nr [...]) w całości i nakładająca na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie (ust. 1), przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). Art. 92a ust. 3 ustawy określa górne granice kar pieniężnych nakładanych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, co uzależnione jest od ilości zatrudnionych u takiego podmiotu kierowców w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Do wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją doszło w związku z przeprowadzoną przez zespół kontrolny Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w okresie od 16 kwietnia 2014 r. do 21 maja 2014 r. kontroli problemowej w zakresie przestrzegania przez "A" Spółkę jawną z siedzibą w m. P. obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy nakłada się w drodze decyzji administracyjnej ( art. 93 ust. 1 ustawy ). Zatem postępowanie w sprawie nałożenia kary prowadzone jest na podstawie przepisów postępowania administracyjnego zawartych ustawie w dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanym dalej "k.p.a.". Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w postępowaniu administracyjnym, spoczywa na organie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Ma to istotne znaczenie z uwagi na to, że sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dodać należy, że sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji publicznej w wykonaniu obowiązku o którym była mowa powyżej, gdyż do kompetencji sądu orzekającego należy jedynie kontrola legalności decyzji wydanej na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 października 2013 r., II SA/Go 637/13, LEX nr 1387192). Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji znalazły się istotne rozbieżności dotyczące stanu faktycznego sprawy. Nie ulega wątpliwości, że pierwsza część decyzji, w której organ przedstawił stan faktyczny sprawy i zarzuty odwołania, dotyczy zupełnie innej sprawy niż sprawa, która była przedmiotem rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazanych wyżej wymogów nie spełnia, bowiem przedstawiony w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy jest inny od ustalonego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i nie pozostaje w związku ze sprawą, o której mowa w sentencji decyzji. W uzasadnieniu mowa jest również o odwołaniu i zarzutach odwołania wniesionego w innej sprawie. Dodać należy, że mamy tutaj do czynienia z istotnym błędem, którego dopuszczono się w stosowaniu prawa. W orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd, że błąd i omyłka co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej nie podlegają sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. ( zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., I OSK 579/13, LEX nr 1336406). Tak skonstruowane uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi dokonanie jej kontroli, w szczególności czy została ona wydana po rozważeniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i po dokonaniu jego właściwej oceny. Organ ma bowiem wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jest to to tym bardziej istotne, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości, zatem przestała ona istnieć w obrocie prawnym. W takim stanie sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., stąd postawiony w skardze jako pierwszy zarzut braku związku uzasadnienia z rzeczywistym stanem sprawy należało uznać za zasadny. Sąd nie podziela postawionego przez pełnomocnika skarżącej Spółki zarzutu błędnego określenia adresata decyzji. Obie wydane w sprawie decyzje zostały skierowane do "A" Spółki jawnej z siedzibą w m. P.. Jak wynika z treści art. 8 w związku z art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.) podmiotem praw i obowiązków w spółce jawnej jest spółka, a nie wspólnicy spółki. Zatem prawidłowo organy przyjęły, że stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją była spółka. Odnosząc się z kolei do zarzutu wadliwego rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, a to poprzez wadliwe skonstruowanie jej sentencji, Sąd stwierdza, co następuje. Mając na uwadze treść art. 107 § 1 k.p.a. należy, że to sentencja decyzji zawiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do zakresu praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków. Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło. Ma to szczególne znaczenie w decyzjach, których wykonanie może przebiegać z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, tak jak ma to miejsce z niniejszej sprawie ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2014 r. III SA/Gd 500/14, LEX nr 1503981). W niniejszej sprawie organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w całości i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Tak sformułowane rozstrzygnięcie mogło na pierwszy rzut oka budzić zdziwienie, bowiem organ pierwszej instancji nałożył na skarżąca karę w takiej samej wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wydanie takiego rozstrzygnięcia było uzasadnione tym, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ pierwszej instancji i wynosi 28.900 zł. Wysokość nałożonej kary ograniczono na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy do kwoty 20.000 zł i karę w takiej wysokości nałożono na skarżącą w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, w odróżnieniu od organu pierwszej instancji, nie zawarł w sentencji decyzji określenia, z którego wynikałoby, że wysokość kary ograniczono na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z kwoty 28.900 zł, co zdaniem Sądu nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze prezentowane wcześniej stanowisko w kwestii prawidłowej konstrukcji rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy (...). Zaskarżona decyzja zawiera oba te elementy, zawiera przy tym rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, które nie budzi wątpliwości co do jego treści. Na koniec Sąd stwierdza, że z uwagi na wskazane wyżej wady, jakimi dotknięta jest zaskarżona decyzja, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi jest przedwczesne. Z wyżej przytoczonych powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.