I OSK 938/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1471/15 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną. Nieruchomość położona w gminie W., w obrębie [...], w województwie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha i działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę drogi pod nazwą "Budowa drogi ekspresowej S5 [...] - [...], na odcinku [...] /bez węzła/ - węzeł [...] - [...] ". Ww działki nr [...] i [...] w dacie wydawania powyższej decyzji Wojewody [...] stanowiły własność J. P. (księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w T. IV Wydział Ksiąg Wieczystych). Jak wynika z działu IV ww księgi wieczystej na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...],[...], obręb [...], o pow. [...] ha, z podziału której powstały działki nr [...] i [...], w dniu [...] maja 2012 r. ustanowiona była hipoteka umowna zwykła w kwocie 400 000,00 zł (słownie: czterysta tysięcy złotych) na rzecz A, S.A., tytułem zabezpieczenia umowy o dostawę produktów leczniczych i materiałów medycznych. Odszkodowanie z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w gminie [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...],[...], obręb [...] zostało ustalone w oparciu o operat szacunkowy z dnia 17 października 2013 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. I. W toku postępowania ustalono, że wcześniej sporządzony operat szacunkowy (operat szacunkowy z dnia 30 maja 2013 r. - w aktach sprawy) nie może stanowić podstawy do ustalenia wysokości odszkodowania, ponieważ wykorzystana w nim cena transakcyjna jednej z nieruchomości porównawczych była nieprawidłowa, w związku z czym rzeczoznawca sporządził operat szacunkowy z dnia 17 października 2013 r., w którym skorygował ten błąd. W świetle powyższego organ I instancji stwierdził, że operat szacunkowy spełnia wymogi określone w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, wobec czego należy go uznać za prawidłowy, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, a tym samym dopuścić jako dowód w sprawie. Wierzyciel Skarżącego A. S. A. (pismo pełnomocnika K. C. z dnia 18 września 2013 r.) poinformowała organ, iż kwota wierzytelności zabezpieczona na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...],[...], obręb [...], o pow. [...] ha, z podziału której powstały działki nr [...] i [...], hipoteką umowną zwykłą z dniem 18 września 2013 r. wynosiła 250 674,71 zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. P. w wysokości 0,00 zł i na rzecz A.S.A. w wysokości 140.206,00 zł z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności powyższej nieruchomości, uznając, że cała kwota za wywłaszczoną nieruchomość przysługuje wierzycielowi byłego właściciela nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra złożył J. P. wnosząc o przyznanie odszkodowania na rzecz E. sp. z o.o. (cesjonariusza) podnosząc, iż dokonał na rzecz powyższej spółki przelew swoich wierzytelności. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie błędnie uznano A.S.A. za stronę postępowania i beneficjenta odszkodowania, ponieważ z uwagi na przejście praw do przedmiotowego odszkodowania stroną postępowania administracyjnego stał się cesjonariusz, co zostało przez organ I instancji pominięte, powodując tym samym naruszenie procedury administracyjnej. W ocenie Skarżącego organ błędnie przyjął, iż stroną uprawnioną do otrzymania odszkodowania za przejętą nieruchomość jest wierzyciel hipoteczny, gdyż takie odszkodowanie należy tylko do właściciela nieruchomości i pozostaje w jego wyłącznej dyspozycji. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. P. w wysokości 0,00 zł i na rzecz A.S.A. w wysokości 140.206,00 zł z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha i działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod budowę drogi pod nazwą "Budowa drogi ekspresowej S5 [...] - [...], na odcinku [...] /bez węzła/ - węzeł [...] – [...]" Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2014 roku nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że zgodnie z art. 12 ust. 4 f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Powyższe oznacza, że odszkodowanie ustala się na rzecz każdego z podmiotów wywłaszczanych praw rzeczowych, które istniały w dniu orzekania o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z treści powołanego przepisu wprost wynika, że prawo przeniesienia wierzytelności przysługuje wierzycielowi, którym w niniejszej sprawie jest A. S.A., nie zaś dłużnikowi J. P. Stąd też, w ocenie Ministra, odwołanie jako niezasadne nie podlegało uwzględnieniu zaś decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości. Wobec jej przeznaczenia drogowego słusznie do porównań przyjęto transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Ustalona wartość jest uzasadniona cechami rynkowymi charakteryzującymi tę nieruchomość. Autor operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę do ustalenia odszkodowania, wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny i oparł się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych. W ocenie Ministra, prawidłowo również organ pierwszej instancji zaliczył ustaloną kwotę odszkodowania na spłatę wierzytelności hipotecznej. W dziale IV księgi wieczystej Nr [...] 7, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T., widniał wpis hipoteki zwykłej w wysokości 400.000,00 zł na rzecz A.S.A. tytułem zabezpieczenia umowy o dostawę produktów leczniczych i materiałów medycznych. W aktach sprawy znajduje się pismo od A.S.A., sporządzone przez pełnomocnika K. C. z dnia 18 września 2013r., w którym spółka poinformowała organ, iż kwota wierzytelności zabezpieczona na nieruchomości oznaczonej jako działka [...] z obrębu [...], z podziału której powstały działki nr [...] i [...], hipoteką umowną zwykłą z dniem [...] września 2013r. wynosiła 250.674,71 zł. Z tego powodu, zdaniem Ministra, nie ma wątpliwości, że cała kwota za wywłaszczoną nieruchomość przysługuje A. S.A., jako mieszcząca się w aktualnej kwocie zadłużenia obciążającego Skarżącego. Organ odwoławczy również podniósł, iż komornik sądowy R. B. poinformował Wojewodę [...], iż na wniosek wierzyciela A.S.A. wszczęto postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi J. P. o zapłatę należności głównej 244.346.87 zł, odsetek zaległych 13.794,12 zł, opłaty egzekucyjnej 38.834,05 oraz wydatków gotówkowych 3.362,05 zł i do powyższych roszczeń zajęto w myśl 895 Kpc. wierzytelności dłużnika należne mu od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Wojewodę [...], z tytułu odszkodowania należnego dłużnikowi J. P. w wyniku nabycia z mocy prawa (wywłaszczonej) przez Skarb Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Z powyższego pisma wynikało, iż kwota aktualnego zadłużenia wobec wierzyciela hipotecznego przewyższała wartość przedmiotowej nieruchomości, a tym samym ustalonego odszkodowania. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zgodnie z przywołanymi na wstępie przepisami zobowiązany był do przyznania całości ustalonego odszkodowania na rzecz wierzyciela hipotecznego. Nadto Minister wskazał, iż zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wywiódł, iż z treści powołanego przepisu wprost wynika, że prawo przeniesienia wierzytelności przysługuje wierzycielowi, którym w niniejszej sprawie jest A.S.A., nie zaś dłużnikowi J.P. Wobec powyższego Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] października 2014 roku wydał zaskarżoną decyzję utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] przyznającą odszkodowanie za przejętą nieruchomość wierzycielowi hipotecznemu Skarżącego A.S.A. Skargę na powyższą decyzję złożył J.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa o postępowaniu administracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie art. 28 oraz art. 77 i art. 80 i 81 kpa przez organ administracji publicznej II instancji w tym samym stopniu przez organ administracji, który wydał decyzję w I instancji. Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1471/15 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji Ministra infrastruktury i Rozwoju a także poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 roku poz. 687 ze zm.). Operat szacunkowy jest zaś jednym z dowodów w sprawie, i tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie przez organ administracji, stosownie do art. 77 Kpa. W szczególności na podstawie art. 80 Kpa rozpoznając sprawę organ administracji ma prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna. Złożony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy winien spełniać nie tylko formalne wymogi takiego dokumentu określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach rangi wykonawczej, ale musi też opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości stanowi operat szacunkowy z dnia 17 października 2013 r., sporządzony na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego A. I., który nie był przez żadną ze stron, w tym Skarżącego, kwestionowany. W ocenie tego Sądu w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy dokonano oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości, opierając się na prawidłowym ww. operacie szacunkowym – Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny i oparł się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych w oparciu o § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Sąd podniósł, iż organ odwoławczy nie ma racji podnosząc brak możliwości zmiany po stronie dłużnika. Temu stanowisku zaprzecza treść art. 519 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu). Przy czym powyższa okoliczność zdaniem WSA w Warszawie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na fakt dokonania wzmiankowanej cesji wierzytelności przysługującej mu w stosunku do Skarbu Państwa z tytułu odszkodowania za przejęcie nieruchomości, na inny podmiot. Również Skarżący nie przedstawił dowodu zbycia przedmiotowej nieruchomości, co skutkowałoby zmianą osoby właściciela. Zatem podnoszone zarówno w odwołaniu jak i skardze okoliczności nie znajdywały w ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadnienia w materiale dowodowym ustalonym w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w trakcie prowadzonego postępowania strony miały zapewniony czynny w nim udział, w tym możliwość zapoznania się z operatem szacunkowym oraz całością zebranych dowodów w sprawie (zawiadomienia Wojewody [...] z dnia 5 września, 17 października i 15 listopada 2013 r- w aktach sprawy). Uznał w konsekwencji odmienne stanowisko Skarżącego w tym zakresie za niezasadne. Reasumując, Sąd pierwszej instancji całkowicie podzielił stanowisko organów obu instancji, iż nie było podstawy do przyznania powołanego odszkodowania Skarżącemu z uwagi na wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne do powyższych wierzytelności należnych mu od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Wojewodę [...]. Stąd też zdaniem Sądu decyzje obu organów nie naruszają prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P., zwracając się o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, jednocześnie zrzekając się rozprawy. Postawiono w niej wyrokowi zarzut naruszenia art. 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. przez uchybienie przez sąd administracyjny dokonania oceny, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny przez organ administracyjny i dochowano przepisom procedury tj. art. 10 § 1 i art. 28, 77, 80 i 81 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uchybienie w tym zakresie uszło uwadze sądu administracyjnego. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest kontrfaktyczne w kwestii cesji uprawnień na inny podmiot. Zdaniem skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej. Brak jest bowiem w ocenie J. P. możliwości dokonania jednoznacznej rekonstrukcji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a zatem i możliwości ustalenia przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w sprawie jest oczywiste i udokumentowane, iż J. P. po zawiadomieniu go przez GDDKiA w piśmie z dnia 21 listopada 2013 r. o konieczności wskazania przez J.P. numeru konta bankowego, na który zaliczyć można wypłatę ustalonego przez nadawcę odszkodowania, dokonał skutecznie cesji tej przysługującej mu wierzytelności na beneficjenta cesji E. Sp. z .o. o. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została złożona przez J. P. w dniu 16 kwietnia 2015 r. Oznacza to, że znajduje w sprawie zastosowanie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. w brzmieniu z dnia wniesienia skargi, a zatem niniejsza skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, gdyż jest oparta wyłącznie na zarzucie znajdującym podstawę w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaś strona skarżąca zrzekła się rozprawy i inne strony jej nie zażądały. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zatem rozpoznaniu podlega skarga kasacyjna w granicach postawionego w niej zarzutu. Analizowany pod powyższym kątem zarzut skargi kasacyjnej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło do uchybienia art. 1 w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. – w związku z art. 10 § 1 i art. 28, 77, 80 i 81 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie zaskarżony wyrok nie narusza ani art. 141 § 4 p.p.s.a., ani przywołanych przepisów tej ustawy określających kompetencje orzecznicze sądu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także poglądu, że w sprawie doszło do uchybienia przepisom procedury administracyjnej podanym w petitum skargi kasacyjnej a niedostrzeżonym przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z wymienionych w przepisie elementów konstrukcyjnych albo nie pozwala w sposób pewny ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny. Treść uzasadnienia powinna umożliwić prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności lub braku zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem możliwa kontrola orzeczenia, którego elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. formułuje się w sposób lakoniczny, niejasny czy nielogiczny. Przy tym wada uzasadnienia musi mieć wpływ na sentencję orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2015 r., I GSK 31/14 i cytowane tam orzecznictwo). Mając na uwadze powyższe zauważyć wypada, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a.: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jasne są także przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny. Uznał on bowiem, że nie było podstawy do przyznania powołanego odszkodowania Skarżącemu z uwagi na wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne do powyższych wierzytelności należnych mu od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Wojewodę [...]. Zweryfikował także stosowanie w sprawie przepisów postępowania wyjaśniającego, stwierdził bowiem, że "w sposób prawidłowy dokonano oszacowania wartości przedmiotowej nieruchomości, opierając się na prawidłowym ww. operacie szacunkowym – Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez niego wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny i oparł się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych w oparciu o § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego." Nie sposób zatem twierdzić, jak czyni to skarżący kasacyjnie, że zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Odnosząc się do prawidłowości zweryfikowania przez organ kręgu stron postępowania administracyjnego w sprawie, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie ustalenia Sądu pierwszej instancji oparte na aktach sprawy. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego kasacyjnie, w sprawie wcale nie jest i nie było "oczywiste i udokumentowane, że J. P. po zawiadomieniu go przez GDDKiA w piśmie z dnia 21 listopada 2013 r. o konieczności wskazania przez J. P. numeru konta bankowego, na który zaliczyć można wypłatę ustalonego przez nadawcę odszkodowania, dokonał skutecznie cesji tej przysługującej mu wierzytelności na beneficjenta cesji E. Sp. z .o.o.". W świetle akt sprawy twierdzenie J. P. o dokonaniu cesji i jej udokumentowaniu jest gołosłowne. Wskazać należy, że J.P. nie powiadomił Wojewody [...] o cesji wierzytelności na rzecz E. Sp. z o.o. Nie przedłożył np. aktu notarialnego stwierdzającego przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości na inny podmiot prawa. Także na etapie postępowania przed organem drugiej instancji J. P. nie przedstawił niczego, co choćby uprawdopodobniałoby jego twierdzenie o cesji wierzytelności. Trudno zarazem przyjąć, że organ administracji ma z urzędu obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na każdą okoliczność podawaną przez stronę, w dodatku podawaną niedokładnie. O przeprowadzenie takiego dowodu nie wnosił zresztą także sam J. P., mimo przysługującego mu uprawnienia wskazanego w art. 78 § 1 k.p.a. Warto przypomnieć, że w myśl art. 7 k.p.a., z urzędu lub – właśnie – na wniosek stron organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z podanych przyczyn uznać należy, że ustalenia organów administracji i sądu pierwszej instancji znajdują oparcie w aktach sprawy, nie są zaś – jak twierdzi skarżący kasacyjnie – "kontrfaktyczne". Dodać także warto, że potwierdzenia cesji J. P. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie przedłożył również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nawet przy okazji wniesienia skargi kasacyjnej. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że w świetle udokumentowanego stanu faktycznego sprawy nie można mówić o cesji na rzecz E. Sp. z o.o. w L. Jeżeli zaś skarżący kasacyjnie uważa, że akta administracyjne sprawy są niekompletne, winien był wówczas wytknąć to w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Warto także nadmienić, że zgodnie z art. 12 ust. 4f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 2031) odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 tego przepisu, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W warunkach tej sprawy, jeżeli nawet skarżący dokonałby cesji, to niezmieniłoby to kręgu stron wynikającego z cytowanego przepisu. A zatem kwestia cesji nie była istotna dla wyniku tej konkretnej sprawy, w związku z czym organ nie miał obowiązku wzywać skarżącego do nadesłania materiałów potwierdzających zawarcie umowy cesji. Z przedstawionych powodów nie sposób potwierdzić, że doszło do uchybienia oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. – w związku z art. 10 § 1 i art. 28, 77, 80 i 81 k.p.a. – przez oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji. Dodać wypada, że podane przepisy określające postępowanie dowodowe nie były powiązane w ramach zarzutów z zastrzeżeniami względem operatu szacunkowego, którego prawidłowość nie budziła wątpliwości skarżącego. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna nie zasługiwała w sprawie na uwzględnienie. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.