VI SA/Wa 1458/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz W. D. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. D. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267),ar. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3 i 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej także jako p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. - zwanej dalej u.d.p.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] listopada 2014 r. w miejscowości B. na ul. N. (droga powiatowa o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t) inspektorzy transportu drogowego zatrzymali do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...]. Zespołem pojazdów kierował Z. D., który w imieniu skarżącego wykonywał przewóz ładunku sypkiego w postaci piasku. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C o numerach fabrycznych 891946 i 891699. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk dla pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego (oś druga) wyniósł 11,4 tony, co stanowi przekroczenie o 3,40 tony (przekroczenie o 42,5 %). Stwierdzono że nacisk dla potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 25,45 t, co stanowi przekroczenie o 1,45 t (przekroczenie o 6,04 %). Ponadto stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 43,85 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,85 t (przekroczenie o 9,62 %). W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli drogowej naruszeniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W toku postępowania skarżący złożył pismo z dnia [...] listopada 2014 r., w którym podkreślił, że użycie w przedmiotowej kontroli wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SA dyskwalifikuje ustalenia tej kontroli, gdyż wagi SAW 10C nie są przystosowane do ustalenia ewentualnego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Skarżący powołał się na stanowisko Najwyższej izby Kontroli (Delegatura w L.), zawarte w wystąpieniu pokontrolnym nr [...] oraz stanowisko Głównego Urzędu Miar zawarte w piśmie z dnia 22 kwietnia 2011 r.nr WPRPWP/M31 076/354/11 iż "odpowiednie do ustalenia dmc są wagi nieautomatyczne klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym MAX". Ponadto skarżący wskazał na konieczność stosowania interfejsu oraz przewodu pomiędzy wagami podczas mierzenia nacisku jaki wywiera oś na drogę. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podkreślił, że nacisk dla pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego (oś druga) wyniósł 11,4 tony, co stanowi przekroczenie o 3,40 tony (przekroczenie o 42,5 %). Stwierdzono że nacisk dla potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 25,45 t, co stanowi przekroczenie o 1,45 t (przekroczenie o 6,04 %). Ponadto stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 43,85 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,85 t (przekroczenie o 9,62 %). Mając na uwadze wyniki uzyskanych pomiarów nacisków osi, organ stwierdził, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych i dróg publicznych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII. Organ wskazał, że kierowca nie posiadał przy sobie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego organ podniósł, że brak regulacji prawnej odnośnie procedury ważenia pojazdów przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych powoduje, że inspektorzy stosują zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Z instrukcji wag wynika zalecenie ważenia równocześnie kół jednej osi, a para wag w celu określenia nacisku może być połączona kablem o długości 5 m. Oba odczyty podają więc obciążenie osi. Odnosząc się do argumentacji strony opartej na treści pism NIK i GUM organ I instancji wskazał, że stanowiska te nie zostały poparte żadna analizą prawna ani tym bardzie faktyczną. Ponadto organ wskazał na definicję osi zawarta w art. 3 pkt 57 p.r.d.. w świetle którego brak jest podstaw do twierdzenia, iż niedopuszczalnym jest sumowanie pomierzonych w toku kontroli (przy użyciu legalizowanych i przeznaczonych do tego wag, na legalizowanym miejscu do ważenia pojazdów) nacisków kół jednej osi. Zgodnie z przytoczoną instrukcja użytkowania wag połączenie dwóch sztuk podczas ważenia jednej osi kablem stanowi jedynie zalecenie, które umożliwia odczyt zsumowanych wartości z dwóch wag. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżący ponowił zarzuty zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. w zakresie możliwości użycia wag typu SAW 10 C do wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej i nacisków osi wielokrotnych. Na etapie postępowania odwoławczego do akt sprawy załączono tłumaczenie z języka angielskiego informacji producenta wag z dnia 10 grudnia 2014 r. oraz dokument zatytułowany "Opis techniczny instrukcja obsługi – Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C". Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2015 roku utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. W ocenie organu drugiej instancji z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ zaznaczył, że do kontroli zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C o numerach fabrycznych 891946 i 891699. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Lesznie z datą ważności do 31 lipca 2015 r. Kontrolę przeprowadzono w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonym przez kompetentny organ, legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia równości terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 6 listopada 2014 r. Organ odwoławczy uznał, że brak regulacji prawnej odnośnie procedury ważenia pojazdów przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych powoduje, iż inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego wykonując czynności pomiaru stosują zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Tabela w pkt 2.5 instrukcji obsługi wag typu SAW 10C przedstawia propozycje ustawienia wag dla różnych pojazdów i nie wyklucza to ważenia pojazdu dwoma wagami. Z treści protokołu kontroli nie wynika, aby podczas czynności pomiaru występowały jakiekolwiek nieprawidłowości. Zgodnie z instrukcją producenta przedmiotowych wag w czasie ważenia pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów powinny być podłożone wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze. Z instrukcji ważenia wag SAW 10C wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Dalej organ wyjaśnił, że z powyższej instrukcji wynika, iż proces ważenia może być przeprowadzony na co najmniej dwa sposoby. Jest to jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu, pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami, bądź ważenie etapami, w zależności od liczby osi pojazdu. W takim przypadku każda oś jest ważona osobno a następnie zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Instrukcja wskazuje, że podczas kontroli dwie wagi do pomiaru nacisku koła mogą być wzajemnie połączone przy zastosowaniu kabla. Instrukcja wskazuje również, że gdy połączy się dwie wagi kablem, na obu wagach będzie można odczytać obciążenie osi poprzedzone literą A. Wystarczy w takim przypadku obserwować wagę z jednej strony samochodu. W trybie pracy "wyświetlacza obciążenia osi" (z kablem połączeniowym) można wprowadzić również tryb pracy "stop" dla jednej wagi. W przypadku połączenia kablem o długości 5 m oba odczyty podają obciążenie osi. Jak wynika z tabeli pomiarów podczas kontroli każdy pomiar wskazywał nacisk danej osi. Warto zwrócić uwagę, że dwie wagi SAW połączone kablem stanowią ten pomost, a kierowca do protokołu nie wniósł żadnych uwag, jakoby wagi nie były połączone. Organ podkreślił, że taki sposób ważenia, zgodny z instrukcją producenta, stosują organy inspekcji transportu drogowego podczas pomiarów masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu. Pomiar wygląda w ten sposób, że pojazd najeżdża po kolei poszczególnymi osiami na parę wag. Wyniki pomiarów poszczególnych osi są sumowane, w wyniku czego otrzymuje się naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 roku skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący postawił zarzuty: - naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 6 k.p.a. poprez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ i instancji bez podstawy prawnej, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, - naruszenie przepisów postepowania w aspekcie art. 81 k.p.a. poprzez powołanie dowodu, odnośnie którego na dano możliwości wypowiedzenia się. Treść obszernej skargi w istocie koncentruje się na kwestii braku możliwości użycia wag SAW 10C do wyznaczenia masy całkowitej oraz nacisków osi kontrolowanego pojazdu. Wskazuje także na sprzeczność Instrukcji obsługi wag z pismem producenta z dnia 10 grudnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie natomiast do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII wynosi: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Tym samym zakres odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy też nacisków na osie, uzależniony jest od wyników ważenia pojazdu. Z tego też względu wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 237/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie skarżący zarówno na etapie postępowania administracyjnego, zarówno poprzedzającego wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej, jaki i w odwołaniu od niej, podnosił zarzut błędnego dokonania ważenia pojazdu, z wykorzystaniem nieprzeznaczonych do takiego pomiaru wag. Rodziło to w konsekwencji po stronie organu obowiązek pełnego wyjaśnienia zagadnienia prawidłowości dokonania procedury pomiaru pojazdu. W kontekście powyższego zarzutu, organy obu instancji wskazały zapisy instrukcji obsługi wag typu SAW 10C, który dopuszcza sumowanie nacisków osi przy ważeniu danego typu pojazdu, w tym z osiami wielokrotnymi. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji na poparcie tezy, że procedura ważenia przebiegała prawidłowo, przywołał nadto kolejne postanowienia instrukcji przedmiotowych wag, dotyczące sposobów dokonywania ważenia pojazdów oraz treść pisma producenta wag z dnia 10 grudnia 2014 r. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie niesporne, że do pomiaru wskazanych parametrów użyto dwóch wag SAW 10C nr 891946 i 891699 z ważnym świadectwem legalizacji ponownej, zaś ważenia dokonano w miejscu, w którym przeprowadzone były pomiary pochylenia terenu, stanowisko kontroli było zatwierdzone przez geodetę uprawionego i które było specjalnie przystosowane do ustawienia jednej pary wag. Na etapie postępowania odwoławczego organ odo akt sprawy załączył dokument pt. "Opis techniczny instrukcja obsługi – Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C", sporządzoną przez producenta wag SAW 10C – P. GmbH z siedzibą w Niemczech. W punkcie 2.2.2. przedmiotowej instrukcji wskazano, że cyt.: "SAW 10A/C może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku, nacisku koła, nacisku na oś, nacisku na grupę osi lub pomiaru ciężaru 2 lub 3 osiowych samochodów ciężarowych." W ocenie Sądu z przedmiotowego zapisu instrukcji obsługi nie wynika możliwość posługiwania się wagami tego typu do ustalania dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi kontrolowanego pojazdu pięcioosiowego, tj. kontrolowanego w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał się na załączone do akt administracyjnych sprawy pismo I. Inc. z siedzibą w Kanadzie, producenta wag SAW 10C II, z dnia 10 grudnia 2014 r., w którym producent wskazał, że wagi SAW 10C II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej, oraz że całkowita masę pojazdu można określić poprzez dodanie wszystkich obciążeń na oś. W ocenie organu to oświadczenie potwierdza możliwość ważenia jedna parą wag SAW 10C nacisków na osie oraz dopuszczalną masę całkowitą pojazdów mających 4 lub więcej osi. W ocenie Sądu uszło uwadze organu, iż ww. oświadczenie producenta dotyczy zupełnie innego typu wag (SAW 10C II) niż zastosowane w przedmiotowej sprawie (SAW 10C), z odrębną instrukcją obsługi (vide: wyrok z dnia 26 marca 2014 r. sygn.. akt VI SA/Wa 1825/13 oraz wyrok z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1709/14– wskazane rozróżnienie obydwu typów wag). Tym samym organ nie ustosunkował się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego użycia wag SAW 10C do wyznaczenia masy całkowitej oraz nacisków osi kontrolowanego pięcioosiowego zespołu pojazdów. Zgromadzony bowiem w aktach administracyjnych materiał dowodowy, jak i wyjaśnienia organu zawarte w zaskarżonej decyzji, nie pozwalają na ustalenie kluczowej w sprawie kwestii, dla możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, mianowicie, czy stwierdzone naruszenie masy rzeczywistej pojazdu i dopuszczalnych norm nacisku osi, zostało ustalone przy użyciu prawidłowych urządzeń. Podniesione przez Sąd wątpliwości mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też organ, rozpoznając ponownie sprawę, wyjaśni kwestię zgodności z przepisami ważenia nacisków osi pojazdów lub zespołów pojazdów o więcej niż trzech osiach, przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10 C. Ponadto organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1315/13 oraz dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1724/14). NSA stwierdził, że ani świadectwo homologacji ani Instrukcja obsługi wag SAW 10 nie określają w sposób jednoznaczny, że przy pomocy stanowiska z jedną parą wag można ważyć pojazdy o liczbie osi większej niż trzy ani też, że przy użyciu wskazanych wag można ustalać masę całkowitą ważonego pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższych wyrokach skonstatował, że kiedy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieje wątpliwość podnoszona przez stronę, zasadne jest poszerzenie materiału dowodowego poprzez uzyskanie jednoznacznej opinii Głównego Urzędu Miar w przedmiocie możliwości zastosowania jednej pary wag SAW 10 do wyżej wskazanych celów, ewentualnie także opinii biegłego dla ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli pomiary, nawet jeżeli są nieprecyzyjne, pozwalają obliczyć w sposób obiektywny i precyzyjny rzeczywiste naciski na osie w kontrolowanym pojeździe oraz jego masę. NSA wskazał, że zasadne jest uznanie, że w ww. sprawach wymagane są wiadomości specjalne, które te wątpliwości usuną. Zatem na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego wysoko wykwalifikowanego specjalisty posiadającego wiedzę z zakresu wag i ważenia, który jednoznacznie wypowie się, jakie pomiary mogą być dokonywane przy pomocy spornych typów wag, w jakich konfiguracjach i liczbie wagi powinny być używane oraz jak powinny być ustawione, aby pomiar był rzetelny i nie budził wątpliwości, a także czy można przy pomocy dwóch wag, a w szczególności dwóch różnych wag, ustalić dopuszczalna masę całkowitą pojazdu wieloosiowego. Zdaniem NSA precyzyjna opinia odwołująca się do instrukcji obsługi wag, ich świadectw homologacji, opinii producenta i wiedzy specjalistycznej, a także odnosząca się do wyżej wskazanych stanowisk NIK i GUM pozwoli ustosunkować się do zastrzeżeń wszystkich skarżących kwestionujących wyniki ważenia uzyskane przy pomocy spornych wag. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższą ocenę, bowiem na mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.