II GSK 1266/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1458/15 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę W. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekła w następującym stanie sprawy: w dniu 18 listopada 2014 r. w miejscowości B., na ul. N. (droga powiatowa o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t), przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów, którym prowadzony był w imieniu skarżącego przewóz ładunku sypkiego w postaci piasku. W toku kontroli przeprowadzono ważenie pojazdu przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C o numerach fabrycznych [...] i [...], a w jego wyniku stwierdzono, że nacisk dla pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego (oś druga) wyniósł 11,4 tony, co stanowi przekroczenie o 3,40 tony (przekroczenie o 42,5 %). Stwierdzono również, że nacisk dla potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 25,45 t, co stanowi przekroczenie o 1,45 t (przekroczenie o 6,04 %) oraz, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 43,85 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 3,85 t (przekroczenie o 9,62 %). Wyniki kontroli stały się podstawą decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Mając na uwadze wyniki uzyskanych pomiarów nacisków osi, organ I instancji stwierdził, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych i dróg publicznych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII. Organ wskazał, że kierowca nie posiadał przy sobie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2015 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji decyzję. W motywach organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wskazywał, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ zaznaczył, że do kontroli zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C, które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, zaś kontrolę przeprowadzono w miejscu wyznaczonym do tego typu czynności. Wskazał, że brak regulacji prawnej odnośnie procedury ważenia pojazdów przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych powodował, że inspektorzy wykonując czynności pomiaru stosują zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Zgodnie z instrukcją obsługi możliwe było, bo taka możliwość nie została wykluczona, ważenie pojazdu dwoma wagami. Proces ważenia mógł być przeprowadzony na co najmniej dwa sposoby, jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu, pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami, bądź ważenie etapami, w zależności od liczby osi pojazdu, gdzie każda oś jest ważona osobno a następnie zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Organ wskazał, że dwie wagi SAW połączone kablem stanowią pomost, za pomocą którego możliwy jest pomiar masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu, który w praktyce wygląda w ten sposób, że pojazd najeżdża po kolei poszczególnymi osiami na parę wag zaś wyniki pomiarów poszczególnych osi są sumowane, w wyniku czego otrzymuje się naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję, przywołując treść art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 oraz art. 140aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.), wskazał, że zakres odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy też nacisków na osie, uzależniony jest od wyników ważenia pojazdu. Z tego też względu wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Za niesporne Sąd I instancji uznał, że do pomiaru parametrów poddanego kontroli zespołu pojazdów użyto dwóch wag SAW 10C z ważnym świadectwem legalizacji ponownej, zaś ważenia dokonano w miejscu, w którym przeprowadzone były pomiary pochylenia terenu, stanowisko kontroli było zatwierdzone przez geodetę uprawionego i które było specjalnie przystosowane do ustawienia jednej pary wag. Przywołując treść załączonego przez organ dokumentu pt. "Opis techniczny instrukcja obsługi – Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C", sporządzoną przez producenta wag SAW 10C - PAT-PIETZSCH Automatisierungstechnik GmbH z siedzibą w Niemczech, w której punkcie 2.2.2. wskazano, że waga SAW 10A/C może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku, nacisku koła, nacisku na oś, nacisku na grupę osi lub pomiaru ciężaru 2 lub 3 osiowych samochodów ciężarowych, Sąd stwierdził, że takiego zapisu instrukcji nie wynikała możliwość posługiwania się wagami tego typu do ustalania dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi kontrolowanego pojazdu pięcioosiowego. Sąd stwierdził ponadto, że zgromadzony materiał dowodowy oraz motywy zawarte w decyzji nie pozwalały na ustalenie, czy stwierdzone naruszenie masy rzeczywistej pojazdu i dopuszczalnych norm nacisku osi, zostało ustalone przy użyciu prawidłowych urządzeń. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. Przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 64d ust. 1, art. 140aa ust. 1 – 3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. przejawiające się błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że w zakresie ustaleń faktycznych sprawy organ nie wyjaśnił wątpliwości, czy wagi typu SAW 10C używane w zespołach dwóch wag mogą dawać precyzyjne pomiary nacisków na osie w pojazdach więcej niż trzy osiowych oraz czy można przy ich pomocy określać masę całkowitą takich pojazdów, podczas gdy okoliczność ta nie mogła mieć znaczenia w sprawie, skoro ważeniu poddany został dwuosiowy pojazd silnikowy (ciągnik siodłowy) wyposażony w dwie osie pojedyncze oraz trzyosiowy pojazd – naczepa ciężarowa – wyposażona w jedną oś wielokrotną składającą się z trzech osi składowych, których sposób pomiaru nacisku odpowiadał przewidzianemu w instrukcji obsługi tych wag, a ponadto samo już tylko naruszenie w zakresie przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej – wobec rozmiarów tego przekroczenia (42,5%) – uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w orzeczonej przez organ wysokości 15.000 zł, za brak wymaganego w takim przypadku zezwolenia kategorii VII, natomiast skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wyniki pomiaru ww. parametrów wskazane za pomocą wag SAW 10C w trakcie kontroli były błędne, a jeśli tak to w jakim stopniu, natomiast organy dowiodły w toku postępowania, że w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń w zakresie nacisku osi pojedynczych pojazdu oraz potrójnej osi naczepy, a w konsekwencji także masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów, które wyłącznie w znaczeniu prawnym stanowią pojazd członowy; 2. Przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że zarówno świadectwo legalizacji jak i instrukcja obsługi wag typu SAW 10C, nie określają w sposób jednoznaczny, że za pomocą jednej pary tych wag możliwym jest pomiar nacisków osi pojazdów o liczbie osi większej niż trzy oraz ich masy całkowitej, wobec czego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uzyskać na tę okoliczność opinię Głównego Urzędu Miar i ewentualnie opinię biegłego, podczas gdy z dokumentów tych wynika, że pomiar nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdów poddanych kontroli był prawnie i technicznie dopuszczalny oraz w pełni wiarygodny; 3. Prawa materialnego (z ostrożności procesowej), art. 1 ust. 2 lit a pkt ii dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE, poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenia wag SAW 10C do użytkowania – art. 1 ust. 2 lit. a pkt 2 i art. 3 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, których powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152) polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że za pomocą wag typu SAW 10C nie było prawnie dopuszczalne wyznaczenie nacisku osi oraz masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów, podczas gdy przepisy te wraz z dokumentami dopuszczającymi wagi do użytku wprost przewidują możliwość pomiaru za ich pomocą zarówno nacisku osi wielokrotnych, jak i masy całkowitej pojazdów 2 lub 3 osiowych, czyli takich pojazdów jakie poddane kontroli w niniejszej sprawie (dwuosiowy pojazd samochodowy i trzyosiowa naczepa). Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W. D. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Na wstępie należy podkreślić, iż w skardze kasacyjnej wyartykułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności zatem odnieść trzeba się do zarzutów dotyczących naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 64d ust. 1, art. 140aa ust. 1 – 3, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) p.r.d. : 1) przejawiające się błędnym przyjęciem przez Sąd I instancji, że w zakresie ustaleń faktycznych sprawy organ nie wyjaśnił wątpliwości, czy wagi typu SAW 10C używane w zespołach dwóch wag mogą dawać precyzyjne pomiary nacisków na osie w pojazdach więcej niż trzy osiowych oraz czy można przy ich pomocy określać masę całkowitą takich pojazdów, 2) przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że zarówno świadectwo legalizacji jak i instrukcja obsługi wag typu SAW 10C, nie określają w sposób jednoznaczny, że za pomocą jednej pary tych wag możliwym jest pomiar nacisków osi pojazdów o liczbie osi większej niż trzy oraz ich masy całkowitej, wobec czego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien uzyskać na tę okoliczność opinię Głównego Urzędu Miar i ewentualnie opinię biegłego, podczas gdy z dokumentów tych wynika, że pomiar nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdów poddanych kontroli był prawnie i technicznie dopuszczalny oraz w pełni wiarygodny. Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów nie podzielił. Wskazać należy, iż art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu Sąd I instancji przepisu tego nie naruszył. Fakt, iż Sąd odmienne ocenił wartość dowodową i kompletność poszczególnych dowodów zawartych w aktach sprawy, niż uczynił to organ, nie jest powodem do twierdzenia, iż Sąd I instancji naruszył tenże przepis. Art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazuje natomiast, iż: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło również do naruszenia tego przepisu ustawy przez Sąd I instancji. Za niezasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. ze wskazanymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o drogach publicznych. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że zakres odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz za popełnione naruszenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy też nacisków na osie, uzależniony jest od wyników ważenia pojazdu. Dlatego też wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej. Nie budzi sporu między stronami postępowania, iż w analizowanej sprawie do pomiaru wskazanych parametrów użyto dwóch wag SAW 10C nr 891946 i 891699 z ważnym świadectwem legalizacji ponownej, zaś ważenia dokonano w miejscu, w którym przeprowadzone były pomiary pochylenia terenu, stanowisko kontroli było zatwierdzone przez geodetę uprawionego i które było specjalnie przystosowane do ustawienia jednej pary wag. Jak zauważył Sąd I instancji na etapie postępowania odwoławczego organ do akt sprawy załączył dokument pt. "Opis techniczny instrukcja obsługi – Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C", sporządzoną przez producenta wag SAW 10C – P. GmbH z siedzibą w Niemczech. W punkcie 2.2.2. przedmiotowej instrukcji wskazano, że cyt.: "SAW 10A/C może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku, nacisku koła, nacisku na oś, nacisku na grupę osi lub pomiaru ciężaru 2 lub 3 osiowych samochodów ciężarowych." Rację ma Sąd I instancji, że z przedmiotowego zapisu instrukcji obsługi nie wynika możliwość posługiwania się wagami tego typu do ustalania dopuszczalnej masy całkowitej i nacisków osi kontrolowanego pojazdu pięcioosiowego, tj. kontrolowanego w niniejszej sprawie. Nadto Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał się na załączone do akt administracyjnych sprawy pismo I. Inc. z siedzibą w Kanadzie, producenta wag SAW 10C II, z dnia 10 grudnia 2014 r., w którym producent wskazał, że wagi SAW 10C II mogą być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej, oraz że całkowita masę pojazdu można określić poprzez dodanie wszystkich obciążeń na oś. W ocenie organu to oświadczenie potwierdza możliwość ważenia jedna parą wag SAW 10C nacisków na osie oraz dopuszczalną masę całkowitą pojazdów mających 4 lub więcej osi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę dokonana przez WSA, iż uszło uwadze organu, że ww. oświadczenie producenta dotyczy zupełnie innego typu wag (SAW 10C II) niż zastosowane w przedmiotowej sprawie (SAW 10C), z odrębną instrukcją obsługi. Tym samym organ nie ustosunkował się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego użycia wag SAW 10C do wyznaczenia masy całkowitej oraz nacisków osi kontrolowanego pięcioosiowego zespołu pojazdów. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, jak i wyjaśnienia organu zawarte w zaskarżonej decyzji, nie pozwalają na ustalenie kluczowej w sprawie kwestii, dla możliwości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, mianowicie, czy stwierdzone naruszenie masy rzeczywistej pojazdu i dopuszczalnych norm nacisku osi, zostało ustalone przy użyciu prawidłowych urządzeń. W konsekwencji wątpliwości te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też organ, rozpoznając ponownie sprawę, winien wyjaśnić kwestię zgodności z przepisami ważenia nacisków osi pojazdów lub zespołów pojazdów o więcej niż trzech osiach, przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10 C, uwzględniając stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt II GSK 1315/13 oraz dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II GSK 1724/14). NSA w składzie orzekającym w tej sprawie podziela zawarte w uzasadnieniach wskazanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie, że ani świadectwo homologacji ani Instrukcja obsługi wag SAW 10 nie określają w sposób jednoznaczny, że przy pomocy stanowiska z jedną parą wag można ważyć pojazdy o liczbie osi większej niż trzy ani też, że przy użyciu wskazanych wag można ustalać masę całkowitą ważonego pojazdu oraz to, że kiedy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieje wątpliwość podnoszona przez stronę, zasadne jest poszerzenie materiału dowodowego poprzez uzyskanie jednoznacznej opinii Głównego Urzędu Miar w przedmiocie możliwości zastosowania jednej pary wag SAW 10 do wyżej wskazanych celów, ewentualnie także opinii biegłego dla ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli pomiary, nawet jeżeli są nieprecyzyjne, pozwalają obliczyć w sposób obiektywny i precyzyjny rzeczywiste naciski na osie w kontrolowanym pojeździe oraz jego masę. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż prawidłowo Sąd I instancji zastosował w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uznając zasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle wskazanych wyżej rozważań, przedwczesnym byłoby odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pomieszczonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, skoro nie były one przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd I instancji w tej sprawie i Sąd ten ich nie stosował, z uwagi na uchylenie decyzji ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie zasadnie Sąd I instancji uznał za mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.