I SA/Po 588/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...], [...] R. s.c. w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. z dnia [...] stycznia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł,- (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Po 588/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 09 stycznia 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. przedłużył R. Spółce Cywilnej (dalej zwanej spółką lub skarżącą) termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł wykazanej w deklaracji na podatek od towarów i usług za miesiąc listopad 2014 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podatkowy wyjaśnił, że w deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2014 r. skarżąca wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni, w kwocie [...] zł. Wraz z deklaracją przedłożono wniosek o przyśpieszenie terminu zwrotu nadwyżki. W kontekście powyższego wskazano, że stosownie do postanowień art. 87 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług – na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku (...), w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia (...) – przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a, 4a-4f stosuje się odpowiednio. Zaznaczono przy tym, że stosownie do postanowień art. 87 ust. 2 zdanie drugie i trzecie powołanej ustawy – jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. wyjaśnił przy tym, że w stosunku do skarżącej została wszczęta kontrola podatkowa, której na dzień wydania wymienionego na wstępie postanowienia nie zakończono. Poczynione w toku kontroli podatkowej ustalenia wykazały, że skarżąca nabyła na podstawie faktury nr [...] towar handlowy od X. o wartości netto [...] zł, z którego to nabyciem związanym był podatek VAT w kwocie [...] zł. W związku z pozyskaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. informacją, że w stosunku do kontrahenta skarżącej prowadzona jest kontrola podatkowa, organ podatkowy I instancji wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego we Y. o objęcie kontrolą podatkową rozliczenia kontrahenta skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2014 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżąca wezwała Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. do usunięcia naruszeń prawa, polegającego na bezzasadnej odmowie zwrotu nadwyżki podatku VAT wykazanej w deklaracji za listopad 2014 r. W uzasadnieniu wezwania wyjaśniono, że spółka ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej we wszystkich sprawach prowadzonych przed organami podatkowymi, w tym także do występowania, jako pełnomocnik we wszystkich postępowaniach podatkowych i reprezentowania spółki podczas kontroli podatkowych i skarbowych. W dokumencie pełnomocnictwa zastrzeżono również, że doręczeń należy dokonywać do rąk pełnomocnika. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że pełnomocnictwo wysłano do Urzędu Skarbowego P. W. w dniu 16 października 2014 r. Następnie w dniu 16 stycznia 2015 r. spółce doręczono wskazane na wstępie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-W., postanowienie zostało przy tym nadesłane na adres spółki, a nie na adres pełnomocnika. W ocenie skarżącej wymienione na wstępie rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a także z naruszeniem zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 124 i art. 145 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wyjaśniono, że skuteczne przedłużenie terminu do zwrotu różnicy podatku VAT możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem tj. przed upływem terminu do zwrotu. W ocenie skarżącej przy tym chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia o przedłużeniu terminu, czyli data jego doręczenia. Wyjaśniono przy tym, ze termin do dokonania zwrotu nadwyżki podatku VAT w stosunku do skarżącej upływał w dniu 10 stycznia 2015 r., tj. po 25 dniach licząc od dnia złożenia deklaracji podatkowej VAT-7 za listopad 2014 r. Wyjaśniono przy tym, że wymienione na wstępie postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 stycznia 2015 r., a więc już po upływie ustawowego terminu na dokonanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego. W ocenie skarżącej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P.-W. nie spełnia ponadto warunków z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i art. 124 Ordynacji podatkowej. Zaznaczono przy tym, że obowiązkiem organu podatkowego jest wskazanie przyczyn odmowy dokonania zwrotu podatku VAT w terminie i przedstawienie istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. W kontekście powyższego stwierdzono, że postanowienie organu podatkowego nie jest należycie uzasadnione. W ocenie skarżącej w sprawie nie wystąpiły ponadto przesłanki merytoryczne do wydłużenia terminu zwrotu podatku, zaznaczono przy tym, że kontrola podatkowa została wszczęta dopiero w dniu 08 stycznia 2015 r. – a więc na jeden dzień przed datą sporządzenia wymienionego na wstępie postanowienia i na dwa dni przed upływem terminu zwrotu nadwyżki podatku. Powyższe w ocenie skarżącego stwarza wątpliwości, co do tego czy organ podatkowy mógł po jednym dniu kontroli powziąć wątpliwości co do zasadności należnego zwrotu. Wnioskodawczyni wskazała również, że w sprawie naruszono art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie ustanowionego w sprawie pełnomocnika przy doręczaniu wymienionego na wstępie postanowienia. Zaznaczono przy tym, że organ w dniu 08 stycznia 2015 r. doręczył pełnomocnikowi spółki upoważnienie do przeprowadzania kontroli podatkowej w związku z czym organ posiadał informację o ustanowieniu pełnomocnika w sprawie. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. nie uwzględnił wystosowanego przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszeń prawa. W swoim piśmie organ wyjaśnił, że wymienione na wstępie postanowienie zostało wydane w dniu 09 stycznia 2015 r., a termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przypadał na dzień 10 stycznia 2015 r. Organ wyjaśnił, że stoi na stanowisku, iż chwilą przedłużenia terminu zwrotu podatku jest data wydania postanowienia, a nie chwila jego doręczenia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa wyjaśniono ponadto, że kontrahent skarżącej X. jest podejrzewany o przestępstwa karuzelowe, Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. wystąpił ponadto do Naczelnika Urzędu Skarbowego we Y. z prośbą o przesłanie wszelkich informacji dotyczących transakcji dokonanych przez skarżącą z wyżej wymienionym kontrahentem. Pozyskane przez organ informacje ujawniły przy tym różnice pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez skarżącą a jej kontrahentem. Odnosząc się do zarzutów związanych z niewłaściwym doręczeniem wymienionego na wstępie postanowienia stwierdzono, że osoba która stosownie do postanowień art. 281a Ordynacji podatkowej jest uprawniona do reprezentowania podatnika nie jest jego pełnomocnikiem procesowym, o którym mowa w art. 136 Ordynacji podatkowej. Wyjaśniono przy tym, że złożone przez J. D. pełnomocnictwo, nie dotyczyło niniejszej sprawy. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wymienione na wstępie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. W skardze spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług – przez wprowadzenie do obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia przedłużającego termin po upływie 25-dniowego terminu do zwrotu podatku VAT; 2) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – przez brak należytego uzasadnienia postanowienia polegające na niewskazaniu w zaskarżonym postanowieniu powodów odmowy dokonania zwrotu podatku VAT w terminie i nieprzedstawieniu istniejących w tym przedmiocie wątpliwości; 3) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – polegające na dowolnej ocenie, że w sprawie wystąpił wymóg dodatkowego zweryfikowania rozliczenia skarżącej, pomimo, że zgromadzony w sprawie dotychczas materiał dowodowy wskazuje na zasadność wniosku o dokonanie zwrotu nadwyżki podatku VAT; 4) przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 211 w zw. z art. 145 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej – polegające na doręczeniu zaskarżonego postanowienia bezpośrednio spółce z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika, przez co spółka został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym i możliwości skutecznej obrony; 5) przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie przepisów art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług – polegające na zaniechaniu zwrotu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym wykazanej przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. w terminie 25 dni pomimo ustawowego obowiązku. W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymała swoje dotychczasowe argumenty w sprawie, wyjaśniając przy tym, że organowi podatkowemu przedstawiono wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające zasadność zadeklarowanego zwrotu podatku, w tym dokumenty potwierdzające dokonanie dostaw wewnątrzwspólnotowych (CMR) oraz opłacone w całości faktury dokumentujące kwoty należności. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił przy tym, że w sprawie wystąpiono z wnioskiem SCAC do słowackiej administracji podatkowej o zweryfikowanie transakcji dokonanych pomiędzy spółką a V s.r.o. [...], zaznaczono przy tym, że na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę nie udzielono odpowiedzi na wniosek. Organ podkreślił przy tym, że w przypadkach "karuzeli podatkowej" dla ustalenia rzeczywistego charakteru transakcji konieczne jest zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika lecz również występujących w łańcuchu dostaw kontrahentów. Zastrzeżono przy tym, że wystarczające dla przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym jest wystąpienie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do zasadności zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istotą sporu jest zasadność przedłużenia przez organ podatkowy terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. w kwocie [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach czynności sprawdzających. Materia dotycząca ww. zwrotu jest uregulowana w art. 87 ustawy o VAT. W niniejszej sprawie istotna jest regulacja zawarte w ust. 1,2 i 6 tego przepisu . Pierwszy z nich stanowi, iż w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Według postanowień drugiego (ust. 2) - zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Ustęp 6 powoływanego przepisu stanowi, że na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z: 1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.), 2) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone, 3) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji - przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a, 4a-4f stosuje się odpowiednio. Z przytoczonych przepisów wynika, iż zwrot podatku naliczonego następuje w dwóch formach, tj. bezpośredniej – na rachunek bankowy podatnika lub pośredniej – poprzez obniżenie podatku należnego o kwotę nadwyżki w następnych okresach rozliczeniowych. Wybór formy zwrotu należy do podatnika. Jeśli podatnik wykaże w deklaracji podatkowej zwrot bezpośredni, wówczas organ podatkowy zobowiązany jest do dokonania zwrotu nadwyżki podatku w terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Termin zwrotu może być przedłużony, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, do czasu zakończenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub postępowania kontrolnego. W niniejszej sprawie nie było sporu, że zwrot nadwyżki podatku powinien nastąpić w terminie 25 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, oraz, że upływał on z dniem 10 stycznia 2015 r. Skarżąca przedstawiła szereg argumentów, które jej zdaniem, wskazują na niezasadność przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku. Jednak w pierwszej kolejności należało rozważyć zasadność zarzutu dotyczącego nieskuteczności przedłużenia terminu ze względu na doręczenie postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. po upływie 25-dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 6 ustawy o VAT. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje rozbieżność, czy chwilą skutecznego przedłużenia zwrotu jest wydanie postanowienia w tym przedmiocie, czy też jego doręczenie. Należy w tym miejscu przywołać stanowisko przedstawione w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 października 2008 r. sygn. akt K 16/07 (OTK-A 2008/8/136, Dz.U Nr 190, poz. 1170), iż "skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem. Próba przedłużenia terminu po upływie terminu przedłużenia nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Warszawa 2007, s. 737, 738 i powołany tam wyrok NSA z 9 stycznia 2001 r., sygn. akt III SA 2803/99, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 10, s. 63). W związku z tym ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin już po jego upływie nie będzie wywierać żadnych skutków prawnych. W szczególności zwrócenie w takiej sytuacji nadwyżki podatku po terminie (niezależnie od tego, czy podejmowano skuteczne próby jego przedłużania, czy też nie) powodować będzie, że podatnikowi przysługiwać będą odsetki za zwłokę, a nie w wysokości jak dla opłaty prolongacyjnej za okres od dnia następującego po upływie terminu do dnia faktycznego dokonania zwrotu. Chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli odpowiednio data jego doręczenia, ewentualnie ogłoszenia. Nie jest wystarczające samo tylko sporządzenie (napisanie) i podpisanie postanowienia przedłużającego termin. Musi ono zostać skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego, tak aby było wiążące zarówno dla organu, jak i jego adresata". Trybunał, podniósł także, że "ani art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, ani art. 274b ordynacji podatkowej nie przewidują expressis verbis terminu, w którym czynności sprawdzające (postępowanie wyjaśniające) powinny nastąpić. Sejm w swym stanowisku – powołując wymienione w pkt 1.2 uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego – wskazał, że art. 280 ordynacji podatkowej odsyła w zakresie nieuregulowanym w rozdziale dotyczącym czynności sprawdzających do niektórych przepisów działu IV ordynacji podatkowej. Brak jednak odesłania do art. 139 ordynacji podatkowej, bez jednoczesnego normowania w sposób szczególny okresu przeprowadzania czynności sprawdzających. W związku z brakiem unormowania tej kwestii w rozdziale dotyczącym czynności sprawdzających – zdaniem Sejmu – uzasadnione jest twierdzenie o występowaniu luki w prawie. A zatem pomimo braku wyraźnego odesłania do art. 139 ordynacji podatkowej, należy – zdaniem Sejmu – sięgnąć właśnie do tego przepisu. Zgodnie z tym przepisem załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podobny pogląd jest prezentowany w literaturze (zob. C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2007, s. 894)." Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. III SA/Wa 2642/13, zbudowane na bazie stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 13 października 2008 r. sygn. akt K 16/07, iż chwilą przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli data jego doręczenia lub ogłoszenia. Art. 212 O.p. stanowi, iż organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Przytoczony przepis ustanawia zasadę, że organ podatkowy związany jest własną decyzją lub postanowieniem dopiero od momentu ich doręczenia, a jedynie w przypadku wskazanym w tym przepisie decyzje lub postanowienia wiążą organ od chwili ich wydania. Użyty w ww. przepisie zwrot, iż organ podatkowy jest związany, sugeruje pełne konsekwencje zarówno w znaczeniu powstałych obowiązków, jak i uprawnień. Z momentem doręczenia powstają skutki prawne dotyczące zarówno organu podatkowego, jak i strony postępowania. Brak skutecznego doręczenia decyzji lub postanowienia oznacza, iż w obrocie prawnym ich nie ma. W konsekwencji strona nie może skorzystać ze środka zaskarżenia takiego aktu. Data wydania decyzji informuje jedynie, iż w dniu tym sporządzona została decyzja, pozwala też ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W. w P. z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającego z deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. kwocie [...] zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia w ramach czynności sprawdzających, zostało doręczone Skarżącej w dniu 16 stycznia 2015 r., to jest po upływie 25-dniowego terminu określonego w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT – co jest okolicznością bezsporną. Jak zgodnie twierdzą organy podatkowe obu instancji i Skarżąca, deklaracja VAT-7 za listopad 2014 r. została złożona w dniu 12.12.2014 r., 25-dniowy termin zwrotu podatku upływał w dniu 10.01.2015 r., a ponieważ była to sobota, to zgodnie z art. 12 § 5 O.p. (przepis ten stanowi, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy) z dniem 12 stycznia 2015 r.. Ostatnim dniem, w którym mogło nastąpić skuteczne przedłużenie terminu zwrotu podatku, był 12 stycznia 2015 r. Postanowienie w tym przedmiocie zostało doręczone Skarżącej w dniu 16 stycznia 2015 r., co oznacza, iż termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającego z deklaracji VAT-7 za listopad 2014 r. nie został skutecznie przedłużony. W tej sytuacji niezasadne jest rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi. Organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), postanowiono jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.