II OSK 1524/16

Dnia 11 maja 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 851/15 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 6 sierpnia 2015 r. nr ... znak: ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 851/15 oddalił skargę B. M. (dalej skarżąca) na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z 6 sierpnia 2015 r., nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z 16 czerwca 2015r., nr ... o umorzeniu postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Sąd I instancji wskazał, że uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania jest oczywiste. Skoro otrzymała ona decyzję organu I instancji – 23 czerwca 2015r., to 7 lipca 2015 r. upływał ostatni dzień terminu do złożenia odwołania, a odwołanie zostało złożone 8 lipca 2015 r. Skarżąca nie uprawdopodobniła przy tym braku winy w uchybieniu tego terminu. Przywołując treść art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej Kpa), Sąd I instancji podzielił natomiast argumentację skargi co do dochowania przez skarżącą siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z dopełnieniem obowiązku wniesienia odwołania. Dokonana przez organ w tym zakresie wykładnia art. 58 § 2 Kpa była błędna, co jednak nie miało wpływu na ocenę kwestionowanego postanowienia, z uwagi na nieuprawdopodobnienie przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w zakresie pkt 1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) polegające na oddaleniu skargi na ww. postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy - a mianowicie art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa - poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w O. z 16 czerwca 2015 r., pomimo niewezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego za jaki w świetle art. 64 § 2 Kpa uznać należało nieuprawdopodobnienie uchybienia terminu bez jej winy, jak również uznania, iż organ administracji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym przedmiocie, pomimo braku wiedzy organu o jakichkolwiek przyczynach uchybienia terminu. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu oraz przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. Skarżąca niezasadnie zarzuca w skardze kasacyjnej niezastosowanie w sprawie art. 64 § 2 Kpa, tj. niewezwanie jej przez organ do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu poprzez uprawdopodobnienie braku winy. Należy zauważyć, że wynikający z tego przepisu obowiązek organu wezwania strony do uzupełnienia złożonego wniosku dotyczy braków formalnych wniosku, co w tej sprawie nie miało miejsca. Złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu był prawidłowy pod względem formalnym, został natomiast uznany przez organ za niewystarczający pod względem materialnym. Wniosek zawierał bowiem wszystkie wymagane elementy formalne i został wniesiony w przewidzianym terminie, lecz jego treść została uznana przez organ za niewystarczająco uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu, a więc niewystarczającą z materialnoprawnego punktu widzenia. Taki zaś przypadek nie jest objęty hipotezą normy zawartej w przepisie art. 64 Kpa, który dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może bowiem zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku, treść tego przepisu nie może być bowiem wykładana szeroko (por.m.in. wyroki NSA z dnia 3 sierpnia 2012 r. sygn. II OSK 826/11 oraz z 11 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 1930/15, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też zauważyć, że aktywność skarżącej, o której sama wspomina w swoim piśmie z 7 lipca 2015 r. skierowanym do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania taka jak przygotowanie dokumentacji zdjęciowej z 27 czerwca 2015 r., uzyskanie 1 lipca 2015 r. dokumentacji budowlanej ze Starostwa Powiatowego w O., wreszcie sporządzenie pisma z 7 lipca 2015 r. wskazują jednoznacznie na brak obiektywnych przeszkód do wniesienia odwołania z uwagi na stan zdrowia. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazywały na brak uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego uznać należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 Ppsa, mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, a wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 Ppsa ustawy. Po zwrocie akt Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpozna zatem wniosek pełnomocnika zawarty w skardze kasacyjnej.