II SA/Wa 676/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę. Dyrektor Biura Kadr ABW, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne i przedstawił K. M. zarzuty: w okresie od [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] października 2013 r., mając powierzone obowiązki naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w W., a następnie będąc mianowanym na stanowisko naczelnika tejże komórki organizacyjnej, poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych we właściwym nadzorze nad podległymi funkcjonariuszami ABW, doprowadził do: zaniechania sporządzania przez podwładnych wymaganych przepisami wewnętrznymi ABW, dokumentów służbowych, w związku z wykonywanymi przez nich czynnościami służbowymi, zaniechania wykonywania przez podwładnych wymaganego przepisami wewnętrznymi ABW, obowiązku służbowego polegającego na kontroli postępowania osób niebędących funkcjonariuszami, a udzielających pomocy ABW przy realizowaniu jej ustawowych zadań, to jest o czyn z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 60); w okresie od co najmniej [...] listopada 2012 r. do dnia [...] października 2013 r., mając powierzone obowiązki naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w W., a następnie będąc mianowanym na stanowisko naczelnika tejże komórki organizacyjnej, poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych we właściwym nadzorze nad podległymi funkcjonariuszami ABW, wiedząc o zdarzeniu polegającym na możliwości wykorzystywania stanowiska służbowego do celów prywatnych przez jednego z podwładnych, nie podjął niezwłocznie odpowiednich czynności służbowych polegających na kontroli postępowania tego funkcjonariusza w stosunku do osób niebędących funkcjonariuszami, a udzielających pomocy ABW przy realizacji jej ustawowych zadań, to jest o czyn z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 60). W ramach przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego przeprowadzono szereg czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego. Skarżący nie przyznał się do zarzuconego mu czynu, odmawiając początkowo złożenia wyjaśnień, co skutkowało koniecznością prowadzenia dodatkowych czynności dowodowych. Ponadto, w ramach toczącego się postępowania dyscyplinarnego były składane wnioski dowodowe zarówno przez Skarżącego jak i jego obrońcę. Te okoliczności miały wpływ na długość prowadzenia tegoż postępowania. Dnia [...] grudnia 2014 r. dyrektor Biura Kadr ABW, postanowieniem Nr [...], umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec Skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił bowiem na merytoryczne zakończenie sprawy, z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki uniemożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego, określonej w § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 60), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z tym przepisem postępowanie dyscyplinarne umarza się, gdy nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.). Stosownie do ww. przepisu ustawy o ABW oraz AW, nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Zarzucił w nim, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pomimo zaistnienia przesłanki określonej w tym przepisie, to jest przedawnienia karalności zarzucanego mu czynu, zaistniały - zdaniem Skarżącego - również inne przesłanki umorzenia postępowania, a to określone przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. W ocenie Skarżącego, organ winien był umorzyć postępowanie na podstawie tego przepisu, ewentualnie organ winien był rozważyć, czy w okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania, z uwagi na przedawnienie karalności, nie zachodzą podstawy do wydania orzeczenia o uniewinnieniu. Ponadto, Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 632 pkt 2 K.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 K.p.k. w zw. z art. 626 § 1 K.p.k. oraz w zw. z § 53 ww. rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie i niezawarcie w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, pomimo złożonego przez niego wniosku w tym zakresie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia a także orzeczenie o zwrocie poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego. Alternatywnie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie orzeczenia o jego uniewinnieniu, a także orzeczenie o zwrocie obwinionemu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego. Szef ABW, nie znajdując żadnych podstaw do weryfikacji zaskarżonego postanowienia, wydal w dniu [...] lutego 2015 r. postanowienie nr [...], utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania dyscyplinarnego. W dniu [...] marca 2015 r. Skarżący wniósł, za pośrednictwem Szefa ABW, skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia I instancji, jak również zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. § 35 pkt 1 w zw. z § 12 ust. 3 rozporządzenia, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy nie istniały ku temu przesłanki, a zaskarżone postanowienie organu I instancji winno podlegać zmianie; 2. § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pomimo zaistnienia przesłanki określonej w tym przepisie, to jest przedawnienia karalności zarzuconych Skarżącemu czynów, zaistniały również inne przesłanki umorzenia postępowania, a to określone przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a w konsekwencji w takiej sytuacji organ winien był umorzyć postępowanie na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia; ewentualnie organ winien był rozważyć, czy w okolicznościach niniejszej sprawy, pomimo zaistnienia przesłanki umorzenia postępowania, z uwagi na przedawnienie karalności, nie zachodzą podstawy do wydania orzeczenia o uniewinnieniu; 3. § 13 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne sformułowanie zarzutów postawionych Skarżącemu w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego poprzez m.in.: brak zarzucenia konkretnie popełnionych przez obwinionego czynów w konkretnych datach, brak uzasadnienia dla przyjęcia przez organ początku i końca czasookresu popełnienia zarzuconych czynów, nieuwzględnienie w przyjętych czasokresach zarzuconych czynów przebywania przez Skarżącego na kilkumiesięcznym zwolnieniu lekarskim oraz urlopie ojcowskim, brak wskazania jakie przepisy zostały przez Skarżącego naruszone; 4. art. 632 pkt 2 K.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 K.p.k. w zw. z art. 626 § 1 K.p.k. w zw. z § 53 rozporządzenia poprzez ich niezastosowania i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania organu I instancji, pomimo zawarcia w tym postanowieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku Skarżącego o zwrot kosztów postępowania w zaskarżonym postanowieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał, że wydane postanowienia odpowiadają prawu, a toczące się w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne prowadzone było w sposób rzetelny, wnikliwy i zgodny z obowiązującymi przepisami, co powoduje, iż nie można uznać, że zostało obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonych orzeczeń. Zdaniem organu, cel postępowania dyscyplinarnego, jakim jest ustalenie, czy czyn, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą, został w niniejszym postępowaniu osiągnięty. Podkreślił, iż w toku przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego organ zagwarantował Skarżącemu możliwość obrony i wykazania swojej niewinności w zakresie zarzucanego mu czynu. Niemniej jednak, analiza przedmiotowej skargi prowadzi do wniosku, iż Pan K. M. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie jego interesu prawnego poprzez umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności, zamiast umorzenia postępowania z powodu niepopełnienia czynu. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z takim naruszeniem. Organ umarzając postępowanie uznał, iż Skarżący dopuścił się czynu z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a umorzenie nastąpiło z powodu przedawnienia karalności czynu zarzucanego Skarżącemu. Organ zaznacza, iż przedawnienie karalności jest instytucją powodującą brak możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności sprawcy czynu, po upływie określonego czasu od jego popełnienia. Jest zatem okolicznością, która skutkuje uchyleniem karalności za popełnienie określonego czynu. W dalszej kolejności organ wskazuje, iż z § 12 ust. 1 rozporządzenia wynika, że postępowanie dyscyplinarne umarza się, gdy: 1) czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion czynu, za które funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, (...), 4) nastąpiło przedawnienie o którym mowa w art. 147 ustawy o ABW oraz AW. Natomiast instytucja umorzenia postępowania dyscyplinarnego, m.in. w pragmatyce służbowej dotyczącej funkcjonariuszy ABW, odpowiada unormowaniu zawartemu w art. 17 K.p.k., który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: 1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego, (...), 6) nastąpiło przedawnienie karalności. Nadmienić należy, iż w piśmiennictwie przesłanki z pkt 1 i 2 zaliczane są do przesłanek materialnych, zaś z pkt 6 - do przesłanek procesowych. Kwestia konkurencji przesłanek warunkujących umorzenie postępowania dyscyplinarnego została gruntownie omówiona w wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2093/10. Sąd stwierdził (teza), iż wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności czynu nie wyklucza umorzenia z przyczyn materialnych bądź wydania orzeczenia uniewinniającego, o ile zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, czy czyn popełniono oraz umożliwia jego merytoryczną ocenę, pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zbieżny pogląd wyraził Sąd Najwyższy, na gruncie rozpoznawanych spraw dyscyplinarnych, stwierdzając, iż w razie konkurencji negatywnych przesłanek określonych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 K.p.k. oraz w art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k., sąd w zasadzie powinien umorzyć postępowanie karne z uwagi na niedopuszczalność jego dalszego prowadzenia. Zasada ta nie ma zastosowania jedynie wówczas, gdy zbieg tych przesłanek został stwierdzony po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych dowodów i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych. Dochodzi bowiem już wówczas do wszechstronnego zbadania podstaw odpowiedzialności oskarżonego, a w takiej sytuacji sąd powinien ewentualnie podjąć decyzję odnoszącą się do braku tych podstaw, a więc wydać orzeczenie uniewinniające, a nie umarzające postępowanie z powodu przedawnienia (vide: postanowienie SN z dnia 17 grudnia 2004 r., SDI 60/04). W nawiązaniu do powyższych wywodów, stwierdził iż w niniejszej sprawie istnieje kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego organ doszedł do prawidłowego przekonania, iż Skarżący dopuścił się czynu z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia oraz brak było podstawy do jego uniewinnienia. Odnosząc się do kwestii błędnego sformułowania zarzutów postawionych Skarżącemu w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego należy stwierdzić, iż nie ma racji Skarżący zarzucając, iż organ, konstruując zarzuty postawione mu w postępowaniu dyscyplinarnym, winien wskazać konkretnie, jakie czyny zostały popełnione przez Skarżącego, w jakich datach one nastąpiły, jak również uwzględnić to, że Skarżący przebywał w czasie sprawowania funkcji naczelnika na zwolnieniach lekarskich, czy urlopie ojcowskim. Bezspornym w tej sprawie jest to, że obowiązek nadzoru Skarżącego nad Wydziałem [...] wynikał z zakresów obowiązków służbowych oraz istoty pełnionej przez niego funkcji naczelnika wydziału. Niewątpliwie też mamy tu do czynienia z niedopełnieniem obowiązku nadzoru przez Skarżącego, co przejawiło się w zaniechaniu podjęcia przez niego działań do których, z tytułu sprawowanego nadzoru, był on zobowiązany, zaś skutkiem tego niedopełnienia były, wskazane w treści zarzutów postawionych Skarżącemu, nieprawidłowości w działaniu Wydziału [...] oraz podległych mu funkcjonariuszy, w tym jego zastępców. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził to, że Skarżącemu można było przypisać winę, co jednakowoż nie nastąpiło z uwagi na zaistnienie przesłanki z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. W piśmiennictwie nadzór rozumiany jest jako zespół kompetencji do modyfikowania działalności danej jednostki w celu przywrócenia prawidłowego toku tej działalności. Nadzór polegający na stosowaniu określonych środków nadzoru jest czynnością prawną. W toku postępowania dyscyplinarnego wykazano bezspornie, iż w okresie pełnienia funkcji naczelnika Wydziału [...] Skarżący nie podjął działań nadzorczych mających na celu przywrócenie prawidłowego przebiegu działalności podległej mu komórki organizacyjnej, jak również właściwego postępowania podległych mu funkcjonariuszy, co skutkowało udokumentowanymi w toku postępowania wyjaśniającego oraz dyscyplinarnego nieprawidłowościami w pracy wydziału oraz jego funkcjonariuszy. Lektura zarzutu naruszenia przez organ § 13 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia daje podstawy do przyjęcia, iż Skarżący nie do końca zrozumiał, na czym polega pełnienie funkcji kierownika komórki organizacyjnej, czy raczej ponoszenie odpowiedzialności za pracę wydziału. Dla przykładu, jego zdaniem, jeśli przebywał on na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, czy urlopie ojcowskim, oznaczało to, że nie odpowiadał on wówczas za działalność wydziału, bo nie było go faktycznie w służbie. Nie można się z tym zgodzić, jeśli się weźmie pod uwagę prawny, a nie faktyczny charakter obowiązku nadzoru nad daną jednostką, jak również prawny charakter środków stosowanych w ramach tego nadzoru. Z charakteru prawnego obowiązku nadzoru można wywodzić, iż Skarżący, bez względu na to, czy faktycznie pełnił służbę, czy też był na zwolnieniu lekarskim, bądź na urlopie, pełnił funkcję naczelnika Wydziału [...] od momentu powierzenia mu obowiązków aż do jego odwołania z zajmowanego stanowiska. W konsekwencji czego, opis zarzuconego mu czynu dyscyplinarnego w postaci braku nadzoru, jako czynu obejmującego okres czasu (tutaj: okres pełnienia przez Skarżącego funkcji naczelnika Wydziału [...]), należy uznać za uzasadniony. Skarżący podniósł także brak konkretnego wskazania przez organ jakie przepisy zostały przez Skarżącego naruszone. Nie jest to prawdą, albowiem z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, iż wśród podstaw prawnych naruszenia przez Skarżącego dyscypliny służbowej wskazano przepisy art. 145 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 1 i 79 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 145, z późn. zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW" oraz § 8 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia. Wskazano także na naruszenia wybranych przepisów Zarządzenia Nr [...] Szefa ABW z dnia [...] stycznia 2009 r. określającego szczegółowe zasady, metody i formy wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W odniesieniu zaś do ostatniego z zarzutów Skarżącego stwierdzić należy, iż organ słusznie nie zawarł w postanowieniu o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, a tym samym nie naruszył wskazanych przez Skarżącego przepisów Kodeksu postępowania karnego w związku z § 53 ww. rozporządzenia. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy ABW oraz postępowanie w tych sprawach regulują przepisy Rozdziału 10 ustawy o ABW oraz AW oraz przepisy przywoływanego już rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2004 r. Jak stanowi § 53 rozporządzenia w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego, stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k. Oznacza to, iż przepisy K.p.k. mają zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym funkcjonariuszy ABW wyłącznie w zakresie nieuregulowanym odrębnie w ustawie o ABW oraz AW oraz w wydanym do niej ww. rozporządzeniu. Na gruncie ustawy o ABW oraz AW zagadnienie kosztów poniesionych na ochronę prawną zostało uregulowane w art. 84 tejże ustawy. Z ust. 1 tego artykułu wynika, iż funkcjonariuszowi przysługuje zwrot ww. kosztów, jeżeli postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niedopełnieniem przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym. Z przepisu tego wynika zatem, iż funkcjonariuszowi przysługuje jedynie zwrot kosztów poniesionych na etapie postępowania karnego, po spełnieniu warunków, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy przed sądem. A contrario zatem, nie przysługuje zwrot innych kosztów, w tym tych poniesionych przez niego w postępowaniu dyscyplinarnym. Uzasadniony jest zatem wniosek, iż na gruncie ustawy o ABW oraz AW nie przysługuje funkcjonariuszowi zwrot kosztów poniesionych w postępowaniu dyscyplinarnym, co oznacza, iż kwestia ta, wprawdzie nie wprost, ale jest uregulowana w pragmatyce służbowej. Zatem skoro jest uregulowana, to nie ma podstawy do tego, aby poprzez § 53 ww. rozporządzenia, stosować w tej sprawie przepisy K.p.k. Nadmienić na zakończenie należy, iż Skarżący z dniem [...] marca 2015 r. został zwolniony ze służby, tym samym utracił status funkcjonariusza ABW, zatem w konsekwencji nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej przed Szefem ABW. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), tzn. upłynął 1 rok od dnia popełnienia zarzucanego czynu (tj. od dnia 28 stycznia 2013 r.), co stanowi przeszkodę do wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej. Zgodnie z tym przepisem, nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1. Prawidłowo zatem umorzono postępowanie dyscyplinarne, które wszczęte zostało przed upływem 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 151, wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszenia dyscypliny służbowej, jak wymaga tego przepis art. 147 ust. 1 powołanej ustawy. W ocenie Sądu, w sprawie tej nie można mówić o naruszeniu konstytucyjnych praw jednostki. Odmowa uwzględnienia części wniosków dowodowych nie spowodowała w tej sprawie - wbrew twierdzeniom skarżącego - braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Istniejący materiał dowodowy, w tym protokół przesłuchania samego obwinionego oraz protokoły przesłuchania świadków, prawidłowo uznany został przez organ za dający podstawy do uznania, iż skarżący dopuścił się czynu zarzuconego w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2013 r. (§ 8 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.)). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego można stwierdzić, iż organ wyjaśnił okoliczności mające znaczenie w sprawie. Na podstawie treści postanowienia dyrektora Delegatury [...] ABW o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego należy stwierdzić, że organ wszechstronnie rozważył zgromadzony materiał dowodowy i dokonał jego pełnej oceny. Zdaniem Sądu, organ zasadnie przyjął, iż materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania obwinionego za niewinnego. Skarżący zarzucił w skardze, że wobec częściowej odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych, nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ocenie Sądu, na gruncie całego materiału dowodowego, nie można stwierdzić, aby w tym zakresie doszło do naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego, że wobec nieuwzględnienia części wniosków dowodowych, nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Okoliczności, o których mowa we wnioskach dowodowych - mające wskazywać, jak podaje skarżący, realia sprawdzeń dokonywanych w bazie danych - wynikają ze zgromadzonego już materiału dowodowego, w tym z wyjaśnień samego obwinionego. Prawidłowo tym samym, Szef ABW utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.