I OSK 828/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 117/15 w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnej opinii wstępnego projektu podziału działki 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz H.k. kwotę 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 117/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalił skargę H.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie pozytywnej opinii wstępnego projektu podziału działki. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]po rozpatrzeniu zażalenia H.K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...]z dnia [...]września 2014r., znak. [...]wydane na wnioski: [...]Spółka Akcyjna z siedzibą w [...],[...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]i M. J.S.. Wskazanym postanowieniem organ I instancji zaopiniował pozytywnie – na podstawie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami – wstępne projekty podziału szczegółowo opisanych działek: nr [...]o pow. 0[...]ha położonej w [...], nr [...]o pow. 0, [...]ha w [...], nr [...]o pow. 0, [...] ha w [...], nr [...]o pow.0, [...]ha w [...]określając warunki ich podziału. W odniesieniu do działki nr [...]położonej w [...]obręb 01 - [...]Miasto będącej własnością Skarbu Państwa, będącej w gospodarowaniu Starosty [...]oraz w użytkowaniu wieczystym [...]Spółka Akcyjna i [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...], posiadającej księgę wieczystą KW [...]organ zatwierdził jej podział na trzy działki: nr [...]o pow. 0, [...]ha, nr [...]o pow. 0, [...]ha, nr [...]o pow. 0, [...]ha. Organ określił jednocześnie następujące warunki podziału tej działki: 1) Zbycie wydzielonej z podziału działki nr [...]na powiększenie działki sąsiedniej nr [...] 2) Zbycie wydzielonej z podziału działki nr [...]na powiększenie działek sąsiednich: nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]i nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...] 3) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do wydzielonej z podziału działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działek: nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]raz nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...] 4) Zbycie wydzielonej z podziału działki nr [...]na powiększenie działki sąsiedniej nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...] 5) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do wydzielonej z podziału działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działki nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...] 6) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działki nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]. 7) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działki nr [...] 8) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działek nr [...]i nr [...] 9) Ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działki nr [...]i nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]działka nr [...]położona jest na terenach wytwórczości i składowania (P,S), działka nr [...]na terenach przeznaczonych pod drogi wewnętrzne (Kw), działka nr [...]na terenach wytwórczości i składowania (P,S), działka nr [...]na terenach przeznaczonych pod drogi wewnętrzne (Kw) i proponowany podział zgodny jest z tym planem. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji H.K., użytkownik wieczysty działki nr [...], wnosił o uchylenie tego postanowienia w części dotyczącej działki nr [...], bezpośrednio przylegającej do jego działki. Skarżący zakwestionował warunki podziału tej działki ustalone w pkt 4 i 9. Wskazał, że zbycie działki wydzielonej z podziału działki nr [...]na powiększenie działki sąsiedniej nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...], czyli warunek, o którym mowa w pkt 4, jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr [...], z której powstała działka nr [...]leży bowiem w terenie przeznaczonym w planie pod wytwórczość i składowanie (P, S), natomiast działka nr [...], z której powstała działka nr [...]leży na terenach przeznaczonych pod drogi wewnętrzne (Kw). Zbycie działki leżącej w terenie przeznaczonym pod drogi wewnętrzne na powiększenie działki położonej w terenie przeznaczonym pod wytwórczość i składowanie spowoduje powstanie jednej nieruchomości przeznaczonej pod wytwórczość i składowanie. Z kolei odnosząc się do warunku określonego w pkt 9 (dotyczącego podziału działki nr [...]) tj. ustanowienia służebności przejazdu i przechodu do działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działki nr [...]i nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...], skarżący podniósł, że ustanowienie dla niego (jako właściciela działki nr [...]) tej służebności było zbędne, gdyż istnieje już taka służebność na działce nr [...]i dojazd do jego posesji odbywa się przez urządzoną od strony tej działki bramę wjazdową. Poza tym w pkt 3 warunków podziału organ określił ustanowienie służebności przejazdu i przechodu do wydzielonej z podziału działki nr [...]przez każdoczesnego właściciela działek: nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]oraz nr [...]powstałej w wyniku podziału działki nr [...]. Dojazd do drogi publicznej z działki nr [...]jest więc możliwy przez działkę nr [...]anowienie zatem kolejnej służebności ( w pkt 9) przez działki nr [...]i [...]będzie wymagało od niego wykonania nowego dojazdu, co wiąże się ze znacznymi kosztami. H.K. zarzucił również, że organ I instancji doręczył zaskarżone postanowienie jemu, a nie pełnomocnikowi, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]nie uwzględniło zażalenia, podzielając ustalenia i stanowisko organu I instancji. Kolegium stwierdziło, że proponowane warunki podziału nie są niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]– I etap, uchwalonym przez Radę Miejską w [...]w dniu 26 marca 20014r., nr uchwały XIV/979/04. Warunek zbycia działki nr [...]na powiększenie działki nr [...]nie spowoduje bowiem zmiany jej przeznaczenia. Kolegium uznało również, że nie zachodzi sprzeczność między warunkami określonymi w pkt 3 i 9. Działka podlegająca podziałowi, tj. działka nr [...]nie jest bowiem obciążona służebnością przejazdu i przechodu na rzecz działki nr [...], będącej w użytkowaniu wieczystym H.K., co wynika z księgi wieczystej nr [...], a więc w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 290 § 2 kc, który stanowi, że w razie podziału nieruchomości obciążonej służebność utrzymuje się w mocy na częściach utworzonych przez podział. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie H.K. domagał się uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]w części dotyczącej pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki nr [...]podnosząc takie same zarzuty jak zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz.1774), zwanej dalej "u.g.n.", podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 (ust.1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (...) (ust.2). Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6. (...) (ust.3). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (ust.4). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust.5). Dalej Sąd podał, iż z powołanego przepisu wynika, że przedmiotem postanowienia opiniującego podział nieruchomości jest wyłącznie jego zgodność z planem miejscowym. W ocenie Sądu I instancji, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo przyjęto w niniejszej sprawie, że podział działki nr [...]zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]I – etap, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...]w dniu 26 marca 2004r., nr XIV/979/04. Wykonanie warunku, o którym mowa w pkt 4, który kwestionuje skarżący tj. zbycie wydzielonej działki nr [...]na powiększenie działki nr [...]- nie musi spowodować zmiany przeznaczenia tej działki. Plany miejscowe określają bowiem przeznaczenie terenów, a nie działek. Działka jest pojęciem używanym w przepisach o ewidencji gruntów i budynków. Pojęcie działki ewidencyjnej nie pokrywa się z pojęciem nieruchomości (por. SN 28.02.1989, OSN 2/1990/26). Nieruchomość może składać się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych. Możliwe jest zatem różne przeznaczenie w planie miejscowym jednej nieruchomości. Poza tym Sąd I instancji zauważył, że jednym z warunków kwestionowanego w sprawie podziału (pkt 3) jest ustanowienie przez każdoczesnego właściciela wydzielonej działki nr [...]służebności na rzecz wydzielonej działki nr [...]– faktycznie więc ta działka – zgodnie z projektem podziału – ma być wykorzystywana jako droga, co jest zgodne z planem miejscowym. Dalej Sąd podał, iż w związku z ustanowieniem - w pkt 3 warunków podziału - służebności przejazdu i przechodu na wydzielonej działce nr [...], skarżący kwestionuje ustanowienie również takiej służebności przez właścicieli innych działek tj. działek nr [...]i wydzielonej w wyniku podziału działki nr [...]dla będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącego działki nr [...]; podnosi również, że istnieje służebność drogi koniecznej do jego działki nr [...]przez podlegającą podziałowi działkę nr [...], co wynika z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla tej działki przez Sąd Rejonowy w [...], IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] (k. 55 akt admin.) Odnosząc się do tych zarzutów Sąd I instancji stwierdził, że podlegająca podziałowi działka nr [...]nie jest obciążona służebnością drogi koniecznej. W księdze wieczystej brak jest bowiem wpisu takiego prawa, jedynie z działu I - O tej księgi wynika, że działka nr [...]jest faktycznie użytkowana jako droga, co nie jest równoznaczne z ustanowieniem ograniczonego prawa rzeczowego, o którym mowa w art.145 k.c. Organ uprawniony był więc do zapewnienia działce nr [...]dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu. Jak bowiem stwierdził WSA w Łodzi w wyroku z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 348/14 - "Przepis art. 93 ust. 3 u.g.n. nie może być wykładany wyłącznie gramatycznie. Wykładnia językowa w tym przypadku nie jest wystarczająca, uzasadnione jest sięgnięcie do wykładni systemowej i celowościowej. Należy założyć, że skoro ustawodawca zakłada niedopuszczalność podziału na działki, które byłyby pozbawione dostępu do drogi publicznej, to tym samym nie dopuszcza, by w wyniku tego podziału już istniejące działki sąsiednie byłyby tego dostępu pozbawione. Zatem przyjąć należy, że przywołane uregulowanie zapewnia ochronę także właścicielom działek sąsiednich z nieruchomością podlegającą podziałowi wobec okoliczności, iż podział może pozbawić działki sąsiednie dostępu do drogi publicznej. (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r. o sygn. akt I OSK 91/09). Następnie Sąd wskazał, iż jakkolwiek uzasadnienie organu w zakresie treści prawa służebności drogi koniecznej na rzecz działki skarżącego, w szczególności jego przebiegu przez działki nr [...], który jest kwestionowany przez skarżącego jest lakoniczne, to jednak nie świadczy to o wadliwości zaskarżonego postanowienia. Sąd podkreślił, że postanowienie to nie kończy jeszcze postępowania o podział nieruchomości, w szczególności go nie zatwierdza. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 5 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Op 438/13 – "Organ zatwierdzając podział nieruchomości, związany jest opinią o zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym (...), a związanie to dotyczy jedynie kwestii zasadniczej, która podlega zaopiniowaniu, a więc odnosi się wyłącznie do zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego. Organ opiniujący nie wypowiada się zatem w sposób wiążący (ostateczny i definitywny) w innych kwestiach merytorycznych. (...) Przepis art. 93 ust. 2 ustawy wyznacza zakres, w jakim organ opiniując proponowany podział, może zbadać jego zgodność z planem miejscowym. Zakres ten jest ograniczony tylko do dwóch aspektów, tj. przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (...). Pozytywna opinia, stanowi dopiero podstawę do opracowania projektu podziału nieruchomości". W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że skarżący będzie miał zatem prawo kwestionować przebieg służebności drogi koniecznej, jako warunek podziału, na kolejnym etapie, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział na podstawie art. 97 u.g.n. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H.K., zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące ustaleniem przez Sąd I instancji, że warunki podziału działek objętych postanowieniem Burmistrza [...]z dnia [...]września 2014 r., o którym mowa w jego pkt. 4 i 9 są zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]I etap, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]w dniu 26 marca 2014 r. nr XIV/979/04; 2) art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegające na niewłaściwej wykładni tego przepisu, skutkującym stwierdzeniem, że organ opiniujący projekt podziału nieruchomości bierze po uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu w planie miejscowym oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek, a tym samym nie bada, czy na skutek podziału nie dojdzie do pozbawienia możliwości korzystania ze swych działek przez innych właścicieli, bądź zmniejszenia ich funkcjonalności. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w warunkach, w których organy obu stopni dopuściły się obrazy wskazanego przepisu kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii związanej z wskazywaniem przez organ innego sposobu komunikacji działki nr [...], do której prawa przysługują stronie niż obecnie funkcjonujący, który jest zgodny zarówno z planem miejscowym jak i samym wstępnym projektem podziału, a przez to narusza interes strony. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt. 1 i pkt. 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należało odnieść się do podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty dotyczące oddalenia skargi w sytuacji gdy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, są usprawiedliwione. W rozpoznawanej sprawie nie została dostatecznie wyjaśniona i oceniona przez Sąd I instancji kwestia zasadności ustanowienia służebności przejazdu i przechodu do działki skarżącego przez każdoczesnego właściciela działki [...]i działki [...] ( pkt. 9 postanowienia ). Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd I instancji ograniczył się wyłącznie do ustalenia, że działka [...]nie jest obciążona służebnością drogi koniecznej, natomiast nie wyjaśnił, czy zapis wynikający z pkt. 9 postanowienia nie narusza interesu skarżącego – art. 7 K.p.a. tj. czy skarżący zachowa możliwość komunikacji ze swoją działką w dotychczasowy sposób, czy też utraci go, a wskazany w postanowieniu sposób komunikacji narazi go na koszty wybudowania wjazdu na działkę [...], zgodnie z treścią służebności proponowaną w pkt. 9 postanowienia. Powyższe zagadnienie było szeroko eksponowane przez skarżącego na stronie 4 skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podczas gdy Sąd i instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, a brak ten uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Niewyjaśnione zostały również kwestie pozwalające Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wypowiedzenie się co do zarzutów skargi kasacyjnej związanych z naruszeniem przez Sąd I instancji prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Już z uzasadnienia postanowienia Burmistrza [...]z dnia [...]września 2014r. wynika, że działka podlegająca podziałowi nr. [...]zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położona jest na terenach wytwórczości i składowania, zaś działka nr. [...]położona jest na terenach przeznaczonych pod drogi wewnętrzne. Opisana w pkt. 4 postanowienia działka nr. [...]została wydzielona z działki nr. [...]przeznaczonej na drogi wewnętrzne, podczas gdy w postanowieniu przeznaczona została na powiększenie działki nr. [...], która w planie zagospodarowania przestrzennego jako powstała z działki nr. [...]powinna zostać przeznaczona na wytwórczość i składowanie. Powstaje zatem wątpliwość, czy wskutek proponowanego w pkt. 4 postanowienia warunku zbycia działki dojdzie do zmiany przeznaczenia terenu oraz jakie będzie w przyszłości przeznaczenie działki nr. [...]. Ustalenie to jest konieczne dla oceny, czy podział nieruchomości odpowiada wymogom określonym w art. 93 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wyjaśnienia tej kwestii przedwczesne jest jednoznaczne wypowiadanie się przez Sąd I instancji w tym przedmiocie. Nadto niezrozumiała jest ocena Sądu I instancji przedstawiona na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku , według którego wbrew zarzutom skargi w sprawie prawidłowo przyjęto, że podział działki nr. [...]jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Wymieniona działka według projektu ma zostać wydzielona z działki nr. [...]. Postanowienie Burmistrza [...]nie dotyczy podziału działki nr. [...], lecz działki nr. [...]i działki nr[...]. Ze skargi wniesionej do Sądu I instancji nie wynika też aby skarga dotyczyła pkt. 1 postanowienia ( ten dotyczy działki nr. [...]). Skarżący kwestionował zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego warunku wynikającego z pkt. 4 postanowienia tj. zbycia działki nr. [...]na powiększenie działki nr. [...]. Sąd I instancji w tym przedmiocie nie poczynił jednak żadnych ustaleń i nie odniósł się do tak postawionych zarzutów. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1p.p.s.a. i art. 203 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględni wszystkie przedstawione uwagi tj. ustali czy warunek określony w pkt. 9 postanowienia jest konieczny oraz czy ustanowienie służebności o jakiej w nim mowa nie narazi skarżącego na zbędne koszty. Ustali również, czy warunek opisany w pkt. 4 postanowienia jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania terenu.