II SAB/Wa 739/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w T. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 kwietnia 2015 r. 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] w T. z dnia 14 kwietnia 2015 r. w zakresie punktu 6 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Stowarzyszenia [...] w T. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie R. w T., wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r., złożonym drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwróciło się do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) o udzielenie następujących informacji: 1. opisów stanowisk pracy kierowników wszystkich komórek organizacyjnych, Departamentu [...] (dyrektorów i naczelników), 2. zakresów czynności (obowiązków) kierowników wszystkich komórek organizacyjnych (wydziałów) Departamentu [...], 3. wszystkich numerów telefonów komórkowych będących w dyspozycji Departamentu [...] wraz z informacją kto z imienia i nazwiska oraz wykonywaną funkcją dysponuje poszczególnymi numerami. Komu numer został przydzielony, 4. wszystkich numerów telefonów stacjonarnych będących w dyspozycji Departamentu [...] wraz z informacją kto z imienia i nazwiska oraz wykonywaną funkcją dysponuje poszczególnymi numerami. Komu numer został przydzielony, 5. wszystkich adresów poczty elektronicznej będących w dyspozycji Departamentu [...] wraz z informacją kto z imienia i nazwiska dysponuje tym adresem. Kto bezpośrednio jest odpowiedzialny za obsługę aplikacji. 6. jakie kierunki studiów ukończyły (ewentualnie wskazanie, że nie mają wyższego wykształcenia) osoby z kierownictwa Departamentu [...] oraz kierownicy wszystkich jego komórek organizacyjnych. Wnioskodawca wskazał, że korespondencję w sprawie należy kierować do niego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2015 r., pracownik Ministerstwa Rolnictwa przesłał za pośrednictwem poczty elektronicznej do wnioskodawcy odpowiedź. Organ zaznaczył, że przesyła aktualnie obowiązujący wewnętrzny regulamin organizacyjny Departamentu [...], z którego wynikają zakresy obowiązków dyrektora oraz zastępców dyrektora oraz zadania wszystkich wydziałów Departamentu. Wskazał też, że opisy stanowisk wynikają bezpośrednio z wewnętrznego regulaminu organizacyjnego. Organ wskazał również, że przesyła link do zakładki na stronie internetowej Ministerstwa, w której zawarte są dane kontaktowe do kierownictwa Departamentu [...] oraz naczelników wydziałów. Organ wyjaśnił również, że adresy poczty elektronicznej pracowników MRiRW tworzone są według formatu, imię[email protected] i są w wyłącznej dyspozycji pracowników. Natomiast adres elektroniczny sekretariatu Departamentu [...] to [...] Jeśli zaś chodzi o telefony komórkowe będące w dyspozycji Departamentu [...], to organ wskazał, że służą one do szybkiej i bezpośredniej komunikacji wewnętrznej między pracownikami. Organ wyjaśnił również wnioskodawcy, że wszyscy pracownicy Departamentu spełniają wymagania, dotyczące kwalifikacji na określonym stanowisku, odpowiednio zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, ze zm.) oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. 2009 r. Nr 211, poz. 1630). W następstwie powyższego Stowarzyszenie [...] w T. skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność, w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Ministra. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 pow. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielanie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej, w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Strona skarżąca przypomniała stan sprawy i wskazała, że organ nie przekazał informacji zgodnej z jej wnioskiem, a ponadto przedstawił informację inną niż ta, na którą oczekiwała, to jest informację wymijającą, co powoduje uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji. Z uwagi na powyższe, strona skarżąca uznała, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, tj. dnia [...] kwietnia 2015 r., zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, przesłał odpowiedź na wniosek w wersji elektronicznej, na adres wskazany we wniosku. Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2015 r., przesłał obowiązujący w dniu przekazania odpowiedzi, wewnętrzny regulamin organizacyjny Departamentu [...], z którego wynikają zakresy obowiązków dyrektora oraz zastępców dyrektora oraz zadania wszystkich wydziałów Departamentu. Wskazał też, że opisy stanowisk pracy kierowników wszystkich komórek organizacyjnych Departamentu [...], wynikają bezpośrednio z wewnętrznego regulaminu organizacyjnego. W ocenie Ministra, informacja w zakresie opisu stanowisk oraz zakresu obowiązków została udzielona, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Minister wskazał, że kolejną informacją przekazaną przez organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie mu formacji publicznej był link do zakładki na stronie internetowej Ministerstwa, w której zawarte są dane kontaktowe, w tym telefony stacjonarnie, do kierownictwa Departamentu [...] oraz naczelników wydziałów, co stanowi odpowiedź na czwarty punkt wniosku. W odniesieniu do wniosku o przekazanie wszystkich adresów poczty elektronicznej będących w dyspozycji Departamentu [...], organ wyjaśnił, że przekazał format, według którego tworzone są adresy elektroniczne wszystkich pracowników Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co umożliwia wnioskodawcy kontakt z konkretnym pracownikiem. W odniesieniu do telefonów komórkowych będących w dyspozycji Departamentu [...], organ poinformował, iż służą one do szybkiej i bezpośredniej komunikacji wewnętrznej między pracownikami w celu realizacji zadań służbowych. Organ zauważył, iż telefon komórkowy nie jest jedyną formą kontaktu obywatela z urzędnikiem państwowym. W celu umożliwienia bezpośredniego kontaktu ustalane są i podawane do publicznej wiadomości, na stronach internetowych urzędu, zarówno numery telefonów stacjonarnych Kierownictwa departamentu, jak też godziny urzędowania, w których każdy obywatel może mieć bezpośredni kontakt z osobą pełniącą funkcje publiczne. W odniesieniu do kwestii upubliczniania numerów służbowych pracowników organ zwrócił uwagę na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych GIODO, który przyjmuje, że to pracodawca decyduje, czy upublicznić numer służbowego telefonu pracownika, a zasada ta odnosi się do wszystkich sytuacji związanych z udostępnianiem informacji o numerach służbowych telefonów pracowników, niezależnie od tego czy dana osoba jest zatrudniona w administracji publicznej, czy w sektorze prywatnym, i czy przydzielony jej służbowy telefon to komórka czy aparat stacjonarny. Zdaniem GIODO to pracodawca zawsze decyduje o tym, który urzędnik jest upoważniony do kontaktowania się w imieniu urzędu z podmiotami z zewnątrz, nie oznacza to jednak, że każdy numer służbowy telefonu urzędnika powinien być dostępny na wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Minister Rolnictwa powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że sam numer służbowego telefonu komórkowego nie ma waloru informacji publicznej, jest to bowiem tylko zbiór określonych cyfr, narzędzie służące do wykonywania nałożonych na określone osoby obowiązków służbowych. W związku z tym, że tego rodzaju informacja nie jest informacją publiczną, nie podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo organ stwierdził, iż pracownicy instytucji publicznych zaangażowani w procesy legislacyjne, zaliczani są do grupy ryzyka zagrożenia korupcją. Zatem nieumieszczenie na stronie internetowej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi numerów telefonów będących w dyspozycji szeregowych pracowników urzędu, jest działaniem zmierzającym do wyeliminowania ewentualnych nacisków ze strony osób lub instytucji zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem prawnym. W odniesieniu do zagadnień dotyczących kierunków studiów ukończonych przez osoby z kierownictwa Departamentu [...] oraz kierowników wszystkich jego komórek organizacyjnych, organ poinformował, że wszyscy pracownicy Departamentu spełniają wymagania, dotyczące kwalifikacji na określonym stanowisku, zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz i szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej. Organ uznał, że nie każda informacja związana z działaniem organów publicznych jest informacją publiczną. Wskazał, że powszechnie jest wyrażany pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Na potrzeby niniejszego postępowania organ dodatkowo informuje, że osoby podpisujące wniosek są stroną w trwającym postępowaniu sądowym przed sądem administracyjnym w sprawach o naruszenie prawa, a uzyskanie wnioskowanych danych, w tym numerów telefonów komórkowych pracowników departamentu, mogłoby doprowadzić do utrudniania realizacji obowiązków służbowych. Ponadto, w ramach zadań z zakresu kompetencji ministra ds. [...] realizowanych w Departamencie [...], istotną ich część stanowi przygotowanie projektów aktów prawnych z zakresu [...]. Wobec powyższego, przekazanie szczegółowych danych dotyczących wszystkich pracowników Departamentu [...]mogłoby doprowadzić do niedozwolonego lobbingu w ramach procesu stanowienia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie w części, w zakresie pkt 6 wniosku strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie, określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zatem żądana przez skarżącego informacja w postaci udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 6 zawarte we wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., dotyczące kierunków studiów jakie ukończyły (ewentualnie wskazanie, że nie mają wyższego wykształcenia) osoby z kierownictwa Departamentu [...] oraz kierownicy wszystkich jego komórek organizacyjnych, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzić bowiem należy, że powyższe pytania nie odnoszą się do spraw organizacyjnych ani porządkowych, lecz do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i ustawie. Nawiązując do tego co już zostało powiedziane wyżej, przykładowy katalog informacji publicznych zawarty jest w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i "d" ustawy wynika, że informacją publiczną są w szczególności informacje o organach władzy publicznej, w tym o ich przedmiocie działalności i kompetencjach, a także o osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że żądane przez skarżące Stowarzyszenie informacje dotyczące wykształcenia, tj. kierunków studiów jakie ukończyły (ewentualnie wskazanie, że nie mają wyższego wykształcenia) osoby z kierownictwa Departamentu [...] oraz kierownicy wszystkich jego komórek organizacyjnych, to jest osób pełniących funkcje publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy. Należy bowiem podkreślić, że informacje związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności informacje wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Niewątpliwie, zdaniem składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, informacje o kierunkach, jakie ukończyły osoby pełniące funkcje publiczne stanowią informacje, odzwierciedlające kompetencje funkcjonariusza publicznego i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej. Niezależnie bowiem od tego, czy przepisy prawa wymagają posiadania wyższego wykształcenia przez osobie piastującą funkcję organu władzy publicznej, to informacja co do wykształcenia takiej osoby nie ma charakteru ściśle osobistego, lecz podlega udostępnieniu jako informacja publiczna na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcję publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy. Wskazuje na to treść art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ustawodawca uznał zatem, że ochrona prywatności osób fizycznych doznawać winna ograniczenia w przypadku, gdy osoby te sprawują funkcje publiczne. W wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. K 17/05 (OTK-A 2006, nr 3, poz. 30) Trybunał Konstytucyjny orzekając, że przepis art. 5 ust. 2 zdanie 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zgodny z art. 31 ust. 3, art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz, że nie jest niezgodny z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, stwierdził między innymi, że "tak samo jak w przypadku innych konstytucyjnych praw i wolności, ochrona prywatności i autonomia informacyjna nie mają charakteru absolutnego, między innymi ze względu na potrzeby życia w zbiorowości". Zdaniem Trybunału, przewidziany w tym przepisie "obowiązek ujawnienia informacji o sobie, stanowiąc ograniczenie autonomii informacyjnej, [został ustanowiony] w granicach zgodnych z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, zgodnie z którą wszelkie ingerencje w prywatność muszą mieć na uwadze jej ochronę jako dobra konstytucyjnie chronionego i zasady konstytucyjne wskazujące na granice i przesłanki, jakie muszą być zachowane na wypadek ingerencji". Uzasadniając to stanowisko Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w odniesieniu do osób ubiegających się lub pełniących funkcje publiczne, prawo do ochrony prywatności podlega istotnemu ograniczeniu. O ile bowiem sfera życia intymnego (w znaczeniu szerszym niż potocznie przyjęte) objęta jest pełną prawną ochroną, o tyle ochrona sfery życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym "usprawiedliwionym zainteresowaniem". Zdaniem Sądu, informacje dotyczące kierunki studiów, jakie ukończyły osoby piastujące funkcje kierowników wszystkich komórek organizacyjnych Departamentu [...] (dyrektorów i naczelników) w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie należą do sfery "intymnej" podlegającej całkowitej ochronie prawnej, lecz jako informacje ze sfery życia prywatnego osoby pełniącej funkcje publiczną, podlegają udostępnieniu w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Wskazane wyżej informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. w zakresie pkt 6 tego wniosku nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. A to oznacza, że organ był więc zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego zgodnie z przepisami ustawy, to jest do udostępnienia żądanych informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy) bądź do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy). W rozstrzyganej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ wprawdzie udzielił odpowiedzi na pytanie 6 wniosku, jednakże podkreślić należy, że strona skarżąca nie pytała o to czy osoby zatrudnione na wskazanych stanowiskach spełniają wymagania, dotyczące kwalifikacji na określonym stanowisku, odpowiednio zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, ze zm.) oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej (Dz. U. 2009 r. Nr 211, poz. 1630). Organ nie udzielił zatem skarżącemu żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do załatwienia w terminie 14 dni (od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku – art. 286 § 2 P.p.s.a.) wniosku skarżącego z dnia 14 kwietnia 2015 r., w części dotyczącej udzielenia informacji o kierunkach studiów jakie ukończyły (ewentualnie wskazanie, że nie mają wyższego wykształcenia) osoby z kierownictwa Departamentu [...] oraz kierownicy wszystkich jego komórek organizacyjnych. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniał art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o pozostałe żądania skarżącego, zwarte w jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., to Sąd w tym zakresie skargę oddalił, uznając, że organ nie pozostaje w bezczynności. Sąd podziela tym samym pogląd, zawarty w piśmie organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wskazać należy, że odnośnie pytania 1 i 2, zawartego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. żądania dotyczącego opisów stanowisk pracy kierowników wszystkich komórek organizacyjnych, Departamentu [...] (dyrektorów i naczelników) i zakresów czynności (obowiązków) kierowników wszystkich komórek organizacyjnych (wydziałów) Departamentu [...], organ przesłał obowiązujący w dniu przekazania odpowiedzi, wewnętrzny regulamin organizacyjny Departamentu [...] z dnia 9 lipca 2014 r. [...], z którego wynikają zakresy obowiązków dyrektora oraz zastępców dyrektora oraz zadania wszystkich wydziałów Departamentu. Zgodzić się należy też z organem, że opisy stanowisk pracy kierowników wszystkich komórek organizacyjnych Departamentu [...], wynikają bezpośrednio z wewnętrznego regulaminu organizacyjnego. Faktem jest, że organ nie przesłał stronie skarżącej ani opisów stanowisk ani zakresu obowiązków kierowników wszystkich komórek organizacyjnych, nie mniej jednak w sytuacji, gdy organ nie dysponuje takimi dokumentami nie można zobowiązać go do udostępnienia czegoś czym nie dysponuje. Jeśli zaś chodzi o pytanie nr 3 wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., tj. podania wszystkich numerów telefonów komórkowych, będących w dyspozycji Departamentu [...] wraz z informacją kto z imienia i nazwiska oraz wykonywaną funkcją dysponuje poszczególnymi numerami i komu numer został przydzielony, to Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2015 r., że nie stanowią one informacji publicznej. Informacja o numerach telefonów służbowych komórkowych odnosi się niewątpliwie do narzędzi jakimi posługuje się organ oraz wyposażeni w nie pracownicy w zakresie realizacji obowiązków służbowych. Numery telefonów to jednak wyłącznie informacja o cyfrach, które identyfikują abonenta, zaś znajomość numeru oraz osoby, której został on przypisany (imię, nazwisko, stanowisko służbowe) pozwala jedynie na uzyskanie połączenia z jego użytkownikiem. Numery służbowych telefonów służą więc do kontaktów w relacjach służbowych między pracownikami oraz organem w każdym miejscu i czasie, a więc także poza siedzibą organu, jak i po godzinach urzędowania. Posługiwanie się nimi bez wątpienia ma na celu usprawnienie i ułatwienie działania w ramach urzędu. Traktowanie tego jako informacji publicznej, a w konsekwencji podanie jej do publicznej wiadomości, niweczyłoby cel, dla którego taki sposób komunikowania się został wprowadzony. Żądana we wniosku skarżącego informacja jest więc jedynie informacją o narzędziach, które służą do użytku wewnętrznego, i stanowią techniczne rozwiązanie w zakresie bezpośredniej komunikacji pomiędzy osobami wykonującymi obowiązki służbowe. Stąd też taki rodzaj informacji, w ocenie Sądu, nie ma charakteru informacji publicznej. Nie jest to informacja o faktach dotyczących zasad funkcjonowania podmiotu, jak i trybu jego działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), nie mieści się ona bowiem w problematyce sposobu zorganizowania pracy podmiotu administracji, który dotyczy pewnego rodzaju norm organizacyjnych (np. odnoszących się do zasad korzystania z narzędzia). Znajomość samego numeru telefonu komórkowego, jako środka technicznego będącego w dyspozycji konkretnego pracownika czy organu nie jest natomiast źródłem wiedzy w tak określonym zakresie. Żądanie sformułowane we wniosku w rzeczywistości prowadzi do uzyskania dostępu do kontaktu z osobami, w tym wprost wskazanymi we wniosku, poprzez znajdujące się w ich dyspozycji telefony komórkowe przeznaczone do użytku wewnętrznego (por. wyrok IV SAB/Gl 6/14). Oceny, że informacja o numerach służbowych telefonów komórkowych ma charakter informacji publicznej nie można wywieść także z postanowień art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. odnoszących się do majątku publicznego. Informacja o numerach telefonów przypisanych abonentowi przez operatora telekomunikacyjnego nie jest bowiem informacją o majątku publicznym. Taką jest natomiast informacja dotycząca warunków użytkowania numerów i ponoszenia kosztów z tego tytułu, co wiąże się z wydatkowaniem środków publicznych. Wskazać natomiast należy, że obywatel nie jest pozbawiony kontaktu w sprawach, które mieszczą się w zakresie działania organu. Jedną z jego możliwych form jest kontakt telefoniczny zapewniony przez publicznie dostępne numery telefoniczne publikowane m.in. w Biuletynie Informacji Publicznej, książkach telefonicznych, informatorach, czy udostępniane bezpośrednio osobom zainteresowanym. Skarżącemu udzielono informacji co do numerów telefonów stacjonarnych, wskazując link do zakładki na stronie internetowej Ministerstwa, w której zawarte są dane kontaktowe, w tym telefony stacjonarne, do kierownictwa Departamentu [...] oraz naczelników wydziałów, co stanowi odpowiedź na czwarty punkt wniosku. Jeśli zaś chodzi o odpowiedź na pytanie 5 wniosku, tj. o przekazanie wszystkich adresów poczty elektronicznej będących w dyspozycji Departamentu [...], to organ przekazał format, według którego tworzone są adresy elektroniczne wszystkich pracowników Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co umożliwia wnioskodawcy kontakt z konkretnym pracownikiem. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie żądanych informacji. Skoro bowiem żądane informacje dotyczące służbowych numerów telefonów komórkowych pracowników i organu nie są informacją publiczną, to organ nie miał obowiązku ani ich udostępnienia ani wydania decyzji w tym zakresie. Natomiast organ mając na względzie przeznaczenie numerów służbowych telefonów komórkowych prawidłowo uznał brak podstaw do ich udostępnienia informując o tym wnioskodawcę w piśmie z dna [...] kwietnia 2015 r., w którym jednocześnie udzielił odpowiedzi na pozostałe pytania, które dotyczyły informacji publicznej z wyjątkiem odpowiedzi na pytanie nr 6 wniosku. Dlatego też należy uznać, że brak jest bezczynności organu. Tym bardziej nie można było przypisać takiemu działaniu cech rażącego naruszenia prawa. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.