II OSK 642/16

Dnia 21 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1230/15 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1230/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w W., na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", nakazał J. S. dokonać rozbiórki samowolnie zamontowanego szlabanu drogowego na działce nr [...], położonej w miejscowości R., stanowiącego formę ogrodzenia od strony potoku B.. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. S.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB o nakazie rozbiórki. Na podstawie złożonych przez strony postępowania wyjaśnień, przeprowadzonych w dniu 6 stycznia 2015 r. oględzin oraz zebranego materiału dowodowego organy ustaliły, że ww. szlaban powstał bez wymaganego prawem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Szlaban ten organy zakwalifikowały do rodzaju ogrodzeń, które powstało w miejscu spełniającym definicję innego miejsca publicznego. Działka nr [...] stanowi bowiem własność Skarbu Państwa. Ponadto przez tą działkę przepływa potok B., który zalicza się do wód publicznych (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne; Dz. U. z 2015 r., poz. 469). Zdaniem organów, jest to miejsce, do którego ma dostęp nieograniczona ilość osób. Wobec faktu braku dokonania zgłoszenia przedmiotowy szlaban nosi znamiona samowoli budowlanej. W ocenie organu za zgłoszenie nie można uznać uzgodnienia prac z Dyrektorem Wydziału Inwestycji i Drogownictwa Urzędu Miejskiego w A. z dnia 26 marca 2014 r., znak: [...]. Była to jedynie forma wyrażenia zgody na wykonanie bariery-szlabanu. W tych warunkach w sprawie zastosowano art. 49b Prawa budowlanego. Jednak pomimo wyraźnego braku zgody [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, wykonującego uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa, na umieszczenie szlabanu na swojej działce, nie zaistniała przesłanka do legalizacji samowoli budowlanej. Dlatego w sprawie znalazł zastosowanie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego – inwestor nie wykazał w kontekście art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, że posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie spełnił tym samym warunku koniecznego do dokonania legalizacji. Ponadto postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49b ust. 2 może zostać wdrożone jeżeli budowa nie narusza przepisów. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 Prawa wodnego zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Zgodnie ze szkicem dołączonym do protokołu z dnia 8 stycznia 2015 r. odległość od linii brzegowej wynosi 1,6 m. Jednak postawiony szlaban uniemożliwia swobodne korzystanie z cieku wodnego i stanowi przeszkodę w dostępie do linii brzegowej. Ustosunkowując się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, stwierdzono, że niezasadne są wnioski pełnomocnika strony o przeprowadzenie szeregu dowodów m.in. wyszczególnionych wywiadów, ponieważ wskazane okoliczności, które mają zostać udowodnione po przeprowadzeniu tych dowodów nie mają wpływu na prowadzone postępowanie i dokonaną samowolę budowlaną. Wskazano również na wyjaśnienia PINB, z których wynika, że omyłkowo przesłano decyzję organu I instancji do strony, a nie jej pełnomocnika. Jednak doręczenie decyzji bezpośrednio stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi, mimo że stanowi uchybienie proceduralne to w przedmiotowej sprawie nie wywiera wpływu na toczące się postępowanie i nie ogranicza czynnego udziału strony. Pełnomocnik zapoznał się z treścią decyzji, co wynika z faktu, że złożył odwołanie, w którym ustosunkował się do treści skarżonej decyzji. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów: - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędne zastosowanie w sprawie tegoż przepisu prawnego, a to na skutek błędnego braku zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, mocą którego – nie potrzeba pozwolenia na budowę szlabanu ani też zgłoszenia wykonania prac; - art. 7 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżący wniósł o przeprowadzenie licznych dowodów, w tym dowodów z akt Sądu Rejonowego w Wadowicach dotyczących ukarania B. Ł., J. P., M. S., P. W., M. W., W. Z., z akt sprawy znak: [...] PINB w Wadowicach, z przedłożonej w załączeniu do odwołania z dnia 20 marca 2015 r. uwierzytelnionej kserokopii artykułu wraz ze zdjęciem obrazującym "miejsce lokalnego konfliktu" sporządzonego przez redaktora J. D., a zamieszczonego w wydaniu z [...] marca 2015 r. tygodnika "Kroniki B.". W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił wnioski dowodowe złożone przez skarżącego bowiem wnioskowane dowody były zbędne do należytego wyjaśnienia sprawy, a ich przeprowadzenie spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1230/15, oddalając skargę wskazał, że organy prawidłowo zakwalifikowały wykonane roboty budowlane, jako budowę ogrodzenia. Zgodził się ze stanowiskiem obu organów, że budowa szlabanu miała na celu wygrodzenie fragmentu terenu i uniemożliwienie swobodnej komunikacji przez ten teren. Tak wykonane ogrodzenie niezwiązane z innymi obiektami stanowi samodzielny, bo wyodrębniony obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Możliwe jest bowiem przyjęcie, że ogrodzenie służy wydzieleniu nieruchomości od otoczenia i stanowi samodzielny obiekt budowlany, nie będąc urządzeniem związanym z jakimkolwiek innym obiektem budowlanym (Komentarz do Prawa budowlanego pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 63). Ponieważ budowa ta została wykonana w miejscu publicznym, do których bez wątpienia należą rzeki i potoki (art. 10 ust. 1 i 2 Prawa wodnego), wymagała dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że zgłoszenia takiego skarżący nie dokonał. Nie ma również żadnych wątpliwości co do położenia w terenie wybudowanego szlabanu ani stanu własnościowego nieruchomości, których dotyczy postępowanie. W tym zakresie przeprowadzono szczegółowe oględziny. Ponadto Sąd zgodził się z organami, że ww. pismo Dyrektora Wydziału Inwestycji i Drogownictwa Urzędu Miejskiego w A. nie stanowiło zgody właściciela na wykonanie szlabanu oraz nie było zgodą organu administracyjnego na wykonanie robót budowlanych. Z tych względów dla oceny zgodności wykonania szlabanu z przepisami prawa budowlanego powyższe pismo nie ma żadnego znaczenia. Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi dotyczącym pominięcia przez organy ww. pisma Dyrektora i nieprzeprowadzenia dowodu z tego pisma. Jego kopia znajduje się w aktach sprawy, a w zaskarżonej decyzji przeanalizowano ten dowód i wyjaśniono, że nie można go uznać za zgłoszenie wykonania robót budowlanych. Sąd, odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w skardze, powołał się na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. i stwierdził, że nie było podstaw do zastosowania powyższego przepisu w niniejszej sprawie. Stan sprawy nie budził żadnych wątpliwości, a dowody, których przeprowadzenia domagał się skarżący pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem sprawy jest kontrola decyzji o nakazie rozbiórki szlabanu. Nie sposób więc znaleźć związku pomiędzy tą sprawą i innymi sprawami dotyczącymi mostku przez potok. Sąd nie przeprowadził dowodów wnioskowanych w skardze z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Również jako prawidłowe – z tych samych powodów – Sąd ocenił pominięcie wnioskowanych dowodów w postępowaniu administracyjnym oraz pominięcie przez organy nadzoru budowlanego wymienionych w skardze "wywiadów" w poszczególnych wydziałach Starostwa Powiatowego w W.. Wprawdzie K.p.a. przewiduje otwarty katalog środków dowodowych, jednakże zajęcie stanowiska w sprawie przez inny organ odbywa się w przypadkach i na zasadach określonych w art. 106 K.p.a., który w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Ponadto ocena co do legalności wykonanych robót budowlanych należy do organów nadzoru budowlanego, nie zaś do Starostwa Powiatowego. Faktury VAT dołączone przez skarżącego do pisma z dnia 22 grudnia 2014 r. potwierdzają jedynie fakt, że to skarżący był inwestorem przedmiotowych robót budowlanych, bowiem to na niego właśnie zostały wystawione faktury za zakup rogatki oraz za jej ustawienie na drodze dojazdowej. Konsekwencją uznania, że przedmiotowy szlaban został wykonany bez wymaganego prawem zgłoszenia było wszczęcie procedury, o której mowa w art. 49b Prawa budowlanego. W myśl art. 49b ust. 2 pkt 1 tej ustawy legalizacja samowoli budowlanej wymaga między innymi przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 30 ust. 2 jako tych, które powinny być dołączone do zgłoszenia robót budowlanych. Z kolei ten przepis odsyła do art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, gdzie wymieniono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżący oświadczenia takiego nie złożył i złożyć nie może. Wynika to z faktu, że uprawnionym do dysponowania przedmiotową nieruchomością jest podmiot, na wniosek którego wszczęto postępowanie przed organami nadzoru budowlanego. Skoro, więc podmiot ten, tj. [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych [...] nie wyraża zgody na istnienie szlabanu w tym miejscu, a ponadto jest to sprzeczne z art. 27 ust. 1 Prawa wodnego, to prawidłowe było przyjęcie, że legalizacja szlabanu nie jest możliwa i nakazanie rozbiórki przedmiotowego fragmentu ogrodzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. złożył J. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędne zastosowanie w sprawie tegoż przepisu prawnego, a to na skutek błędnego braku zastosowania w sprawie art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, mocą którego to przepisu prawnego nie potrzeba pozwolenia na budowę tegoż szlabanu ani też zgłoszenia wykonania powyższych prac. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, czym Sąd I instancji naruszył przepis art. 133 § 1 p.p.s.a., sankcjonując postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.; - art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a., przez usankcjonowanie niedoręczenia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi J. S., zaskarżonej decyzji [...] WINB, a co wynika w sposób ewidentny z rozdzielnika doręczeń tejże decyzji znajdującego się na końcu przedmiotowej decyzji. W piśmie z dnia 22 stycznia 2016 r. strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Zarząd Mielioracji i Urządzeń Wodnych wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Strony postępowania nie żądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Ponadto z uwagi na zrzeczenie się rozprawy przez stronę skarżącą kasacyjnie i brak żądania innych stron postępowania przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna J. S. podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który wymaga sformułowania zarzutów zgodnie z regułami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) wymaga dokładnego sprecyzowania przepisu, którego jest przedmiotem. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z błędnym sformułowaniem zarzutu naruszenia prawa materialnego, ponieważ wbrew sformułowanemu zarzutowi skargi kasacyjnej w tej sprawie na żadnym z etapów postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie miało miejsca zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Podstawą materialnoprawną tej sprawy był nakaz rozbiórki orzeczony na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto wbrew stanowisku skargi kasacyjnej w tej sprawie nie znalazł zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, który w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003 r. dotyczy "wolno stojących kabin telefonicznych", a od 26 września 2005 r. także "szaf i słupków telekomunikacyjnych". W stanie prawnym obowiązujacym w tej sprawie to art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego dotyczy budowy "ogrodzeń". Oznacza to, że w skardze kasacyjnej błędnie wskazano podstawy zarzutu skargi kasacyjnej, co świadczy o wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej w tym zakresie. Jednak z uwagi na sposób wnioskowania zawarty w omawianym zarzucie wyjaśnienia wymaga, że co do zasady wyłączenia spod uzyskania pozwolenia na budowę zawarte w art. 29 Prawa budowlanego, w tym dotyczące budowy ogrodzeń, nie oznaczają, że konkretna inwestycja (np. ogrodzenie/szlaban od strony innych miejsc publicznych) nie będzie wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Z istoty bowiem uregulowania prawnego w tym zakresie wynika, że prawidłowe zastosowanie art. 29 Prawa budowlanego może nastąpić przy uwzględnieniu treści art. 30 Prawa budowlanego. Wynika z tego wniosek, że realizacja szlabanu jako zaliczonego do kategorii ogrodzeń – co nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej – wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (tj. staroście bądź prezydentowi miasta na prawach powiatu) nie zmienia faktu, że budowa szlabanu zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Krótko mówiąc zastosowanie w tej sprawie art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego nie wyłącza zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym drugim przepisem realizacja ogrodzeń m.in. od strony "innych miejsc publicznych" wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. W takiej sytuacji tylko w wyniku "milczącej zgody" właściwego organu architektoniczno-budowlanego po uprzednim prawidłowym dokonaniu zgłoszenia możliwa jest legalna budowa szlabanu. W innym wypadku inwestor dokonuje samowoli budowlanej, który to stan faktyczny uprawnia właściwy organ nadzoru budowlanego do wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Z tych względów zarzut naruszenia prawa materialnego jako błędnie sformułowany i niezawierający usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwał na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że – ponieważ skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym – sformułowanie tego rodzaju zarzutów wymaga wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W tej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że przedmiotowy szlaban znajduje się na działce nr [...], tj. w miejscu, które zalicza się do innych miejsc publicznych. Jest to bowiem działka należąca do Skarbu Państwa, a przedmiotowy szlaban znajduje się od strony potoku B. zaliczanego do wód publicznych. A zatem dostęp do tego miejsca może mieć nieograniczona ilość osób. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zebrany przez organy administracyjne materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Taki stan wynikał bowiem z dokonanych oględzin i sporządzonej przez uprawnionego geodetę inwentaryzacji powykonawczej. Strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnego kontrdowodu na okoliczność, że szlaban nie znajduje się na działce nr [...]. Ponadto z wnioskowanych przez stronę skarżącą wniosków o przeprowadzenie innych środków dowodowych nie wynika aby mogły one prowadzić do innych ustaleń niż wynika to z dokonanych na gruncie faktycznych pomiarów uprawnionego geodety. Nie wskazują bowiem one na istnienie takiego dowodu, który mógłby stanowić podstawę do podważenia ww. inwentaryzacji geodezyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała również, że uzyskała zgodę właściwego organu oraz właściciela nieruchomości na wykonanie przedmiotowego szlabanu. Wbrew jej stanowisku za wyrażenie takiej zgody nie można uznać pisma z dnia 26 marca 2014 r. Dyrektora Wydziału Inwestycji i Drogownictwa Urzędu Miejskiego w A.. Podmiot ten nie jest bowiem ani właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowany jest szlaban, jak i nie jest organem architektoniczno-budowlanym właściwym w sprawie zgłoszenia (art. 82 ust. 1 i 2 w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego). Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała aby w tym zakresie uprawnione były odmienne wnioski, co oznacza, że nie wykazała aby jej argumentacja mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego Sąd I instacji prawidłwo uznał, że wnioski dowodowe strony skarżącej pozostawały bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; tej zaś oceny nie podważono w skardze kasacyjnej. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Ponadto w zakresie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. nie wykazano aby to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co prawda, w tym zakresie Sąd I instancji, pomimo stawianego zarzutu, nie wypowiedział swojej oceny, jednak w zaskarżonej decyzji WINB prawidłowo wskazał i wyjaśnił, że błąd w postaci doręczenia decyzji organu I instancji stronie postępowania z pominięciem jej pełnomocnika nie wywołał negatywnych skutków procesowych. Takie uchybienie procesowe nie spowodowało ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Co najistotniejsze, strona skarżąca skorzystała z prawa do wniesienia odwołania, co też uczyniła w terminie. Nie można zatem uznać aby wskazywane w skardze kasacyjnej naruszenie prawa polegające na niedoręczeniu ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi J. S. zaskarżonej decyzji [...] WINB mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. samo wykazanie istnienia wady procesowej to za mało aby zarzut skargi kasacyjnej mógł zostać uwzględniony. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.