VIII SAB/Wa 26/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Starszy referent Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. M. wspólnika spółki cywilnej "[...] " z siedzibą w [...] na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w przedmiocie braku doręczenia decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić R. M. wspólnikowi spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. M. – wspólnika spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w przedmiocie braku doręczenia decyzji wydanej przez ten organ z dnia [...]maja 2014 r. znak [...] w sprawie wpisu do ewidencji producentów. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją znak [...] z [...] maja 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (zwany dalej: Kierownik BP, organ), po ponownym rozpatrzeniu sprawy o wpis do ewidencji producentów "[...]" spółka cywilna reprezentowanej przez D. M., orzekł o: 1) anulowaniu numeru identyfikacyjnego [...], o nadaniu którego zaświadczono dokumentem nr [...] z [...] czerwca 2009; 2) odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla "[...]" spółka cywilna z siedzibą w B.. Ww. decyzja została doręczona adwokatowi K. W., pełnomocnikowi P. M., reprezentującego spółkę cywilną [...] (jak wynika z wniosku o wpis do ewidencji producentów – rubryka VII i XII). Skutek doręczenia decyzji nastąpił [...] czerwca 2014 r. W dniu [...]lutego 2015 r. R. M. - wspólnik spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w B. (zwana dalej: skarżąca) złożyła zażalenie na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji z [...] maja 2014 r. Postanowieniem znak [...]z [...]marca 2015 r. Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., działając na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) uznał ww. zażalenie za niezasadne. Pismem z [...] marca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu polegającą na braku doręczenia decyzji z [...] maja 2014 r. w sprawie wpisu do ewidencji producentów w zakresie anulowania numeru identyfikacyjnego [...] oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego dla "[...]" spółka cywilna z siedzibą w B., której skarżąca jest wspólnikiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiot skargi został przez skarżącą określony jako bezczynność organu polegająca na niedoręczeniu decyzji Kierownika BP z [...] maja 2014 r. znak [...] w sprawie wpisu do ewidencji producentów. Zgodnie z przepisami art. 1 i art. 2 p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych, przewidzianych ustawami szczególnymi. Jednocześnie w art. 3 § 2 ww. ustawy ustawodawca zastrzegł, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Jak wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 lutego 2009 r. (I OSK 438/08, publ. cbosa), skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo iż miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w katalogu spraw, podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a., nie mieści się czynność doręczenia. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od jego daty biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. W powołanym wyroku Sąd zwrócił uwagę, że doręczenia nie można utożsamiać z wydaniem decyzji. Chwilą wydania decyzji jest bowiem data jej sporządzenia, co następuje w momencie złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268 k.p.a.). Doręczenie ma natomiast na celu zakomunikowanie stronie zawartego w decyzji rozstrzygnięcia. Jest czynnością procesową polegającą jedynie na przekazaniu stronie wydanego już w sprawie rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2006 r. sygn. II OSK 714/2005, publ. cbosa). Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, ewentualnie przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie. Sąd, uwzględniając skargę w oparciu o art. 149 p.p.s.a., może zobowiązać organ jedynie do wydania decyzji we wskazanym znaczeniu. Przedmiotem takiego wyroku nie może być natomiast samo doręczenie czy niedoręczenie decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi (pkt 1 sentencji postanowienia). O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).