II OSK 339/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2121/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015r. sygn. akt IV SA/Wa 2121/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. na podstawie art. 134 k.p.a, stwierdziło niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na realizacji garażu i parkingu samochodowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą o pow. użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha w ramach budowy wielopoziomowego budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy [...], ul. [...] oraz ul. [...], na działkach o nr ew. [...],[...], obręb [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy. W uzasadnieniu podano, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Stowarzyszenie nie brało udziału na prawach strony w postępowaniu zakończonym wyżej opisaną decyzją. Stronom postępowania decyzję doręczono za pośrednictwem poczty polskiej. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że ostatnie doręczenie nastąpiło w dniu 5 sierpnia 2014 r. Stowarzyszenie [...] złożyło odwołanie za pośrednictwem poczty w dniu 20 sierpnia 2014 r., a więc po dniu, w którym przedmiotowa decyzja stałą się ostateczna, co przesądza o niedopuszczalności odwołania. Organ wyjaśnił, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Ostatnie doręczenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nastąpiło w dniu 5 sierpnia 2014r., tym samym decyzja ta stała się ostateczna w dniu 19 sierpnia 2014 r. Stowarzyszenie nie było stroną postępowania i nie brało w nim udziału, odwołanie złożyło w dniu 20 sierpnia 2014 r., a więc po dniu, od którego przedmiotowej decyzji można przypisać przymiot ostateczności. Termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu pierwszej instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Skoro Stowarzyszenie nie było stroną postępowania, w którym została wydana decyzja, a która stała się ostateczna w dniu 19 sierpnia 2014 r., to odwołanie nie mogło skutecznie być wniesione w dniu 20 sierpnia 2014 r., zatem jest niedopuszczalne. Kolegium wskazało, że nie badało, czy Stowarzyszeniu należy przyznać przymiot strony postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z tego powodu, że tylko wniesienie odwołania w terminie daje podstawę do zbadania legitymacji do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie [...] wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia, powołując na art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wskazało, że wbrew stanowisku Kolegium, odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] wniesione jest w terminie, skoro jej obwieszczenie publiczne nastąpiło w dniu 6 sierpnia 2014 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 20 sierpnia 2014 r., zatem Stowarzyszenie nadając w placówce pocztowej odwołanie w dniu 20 sierpnia 2014 r., zachowało termin do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku przytoczył treść art. 129 § 2 k.p.a. i wskazał, że z akt administracyjnych sprawy bezspornie wnika, że skarżące Stowarzyszenie nie było stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2014 r. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i decyzja ta nie została mu doręczona. Doręczenie decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu nastąpiło w trybie art. 39 k.p.a., jako że ilość stron nie przekraczała liczby 20. Doręczenie tej decyzji ostatniej stronie nastąpiło w dniu 5 sierpnia 2014 r., tym samym ostateczny termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu upływał w dniu 19 sierpnia 2014 r. Żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania, co oznacza, że przedmiotowa decyzja, jak prawidłowo uznał organ, stała się ostateczna w dniu 20 sierpnia 2014 r. Skarżące Stowarzyszenie odwołanie złożyło w dniu 20 sierpnia 2014 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. W przypadku gdyby skarżące Stowarzyszenie złożyło odwołanie przed upływem terminu do zaskarżenia decyzji przez stronę biorącą udział w postępowaniu przed dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, a więc w terminie otwartym do wniesienia odwołania dla strony której najpóźniej doręczono decyzję, wówczas obowiązkiem organu odwoławczego byłoby przystąpienie do jego rozpoznania i zbadania legitymacji Stowarzyszenia do jego wniesienia. Natomiast w sytuacji, kiedy podmiot nie brał udziału w postępowaniu - tak jak skarżące Stowarzyszenie - i mimo to zostało wniesione odwołanie, zaś czynności tej dokonano po upływie terminu do wniesienia odwołania dla stron biorących udział w postępowaniu, to stwierdzić należy, że w takim przypadku odwołanie zostało wniesione od decyzji, która otrzymała przymiot ostateczności. W takich okolicznościach obowiązkiem organu odwoławczego było stwierdzenie jego niedopuszczalności na podstawie art. 134 k.p.a. Sąd wskazał, że podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, a twierdzi, że przysługuje mu przymiot strony w sprawie może złożyć wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto Sąd wskazał, że Stowarzyszenie bezzasadnie wywodzi w oparciu o art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 23 października ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), że skoro rzeczona decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2014 r. została w dniu 6 sierpnia 2014 r. podana do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej m.st. Warszawy, to 14 dniowy termin do wniesienia odwołania liczony od tej daty upływał w dniu 20 sierpnia 2014 r. Zatem nadanie odwołania w dniu 20 sierpnia 2014 r. nastąpiło z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Powołany przepis art. 83 ust. 3 cyt. wyżej ustawy określa jedynie obowiązek organu publicznego ogłoszenia wydanej decyzji. Natomiast zasady doręczenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji reguluje art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r., stanowiąc, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że ilość stron postępowania nie przekraczała liczby 20, to zaś oznacza, że organ I instancji nie mógł dokonać doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. w formie obwieszczenia na zasadach określonych w art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło: 1). naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. .w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 Kpa poprzez oddalenie skargi na skutek przyjęcia, że Stowarzyszenie odwołanie od decyzji wniosło po terminie. 2). naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.o.p.s.a. w związku z art. 129 § 2 i art. 49 Kpa oraz art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa OOŚ") poprzez oddalenie skargi, pomimo tego, że nie istniały ku temu podstawy, ponieważ Stowarzyszenie, składając odwołanie za pośrednictwem poczty w dniu 20 sierpnia 2014r., wniosło je w ustawowym terminie, bowiem winien on być liczony od następnego dnia po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzji organu I instancji w sposób określony w art. 3 ust. 1 pkt 11 Ustawy OOŚ w związku z art. 49 Kpa, a więc rozpoczynał swój bieg w dniu 6 sierpnia 2014r i kończył w dniu 20 sierpnia 2014r. 3). naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 31 § 1, art. 129 § 2 i art. 49 Kpa, art. 85 ust. 3 Ustawy OOŚ, art. 9, 32 ust. 1 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 lit. b zdanie drugie, art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, ratyfikowanej ustawą z 21 czerwca 2001r., oraz art. 6 ust. 3 i ust.6 oraz art. 11 ust. 1 -3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dalej Dyrektywa OOŚ) poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania sprzecznej z Konwencją i Dyrektywą niekorzystnej dla Stowarzyszenia wykładni powołanych przepisów prawa polskiego regulujących kwestie zaskarżenia przez organizację ekologiczną decyzji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, co uniemożliwiło Stowarzyszeniu poddanie weryfikacji, zarówno w administracyjnym, jak i sądowo - administracyjnym toku instancji, oceny dokonanej przez organ, iż przedsięwzięcie polegające na budowie planowanego przedsięwzięcia, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji wobec Stowarzyszenia rozpoczął bieg w dniu 21 sierpnia 2015r i zakończył w dniu 3 września 2015r. W związku z tym, należało uznać, że odwołanie Stowarzyszenia nadane w urzędzie pocztowym w dniu 20 sierpnia 2015r., zostało wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 Kpa w związku z art. 49 Kpa. W ocenie Stowarzyszenia dla prawidłowej interpretacji art. 85 ust. 3 ustawy OOŚ w związku z art. 49 Kpa szczególnego znaczenia nabierają wskazane w skardze przepisy Konwencji. Przepis art. 9 ust.2 zobowiązuje sygnatariusza Konwencji do zapewnienia w ramach krajowego porządku prawnego członkom zainteresowanej społeczności, którzy mają wystarczający interes lub, alternatywnie, powołujący się na naruszenie uprawnień jeśli krajowe przepisy postępowania administracyjnego wymagają tego jako przesłanki, dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy, dla kwestionowania legalności z przyczyn merytorycznych lub formalnych każdej decyzji, działania lub zaniechania w sprawach regulowanych postanowieniami artykułu 6 oraz, jeśli przewiduje tak prawo krajowe i z zastrzeżeniem ustępu 3 poniżej, postanowieniami niniejszej Konwencji. Podobnie art. 11 Dyrektywy 00S. W świetle powyższego zainteresowana społeczność, czyli organizacja ekologiczna, musi mieć możliwość zakwestionowania decyzji organu administracji w szczególności tej stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W orzecznictwie podnosi się, że zarówno Konwencja jak i Dyrektywa winny być brane pod uwagę przez sądy administracyjne przy dokonywaniu kontroli stosowania przez organy administracji publicznej przepisów z zakresu ochrony środowiska (wyrok NSA z 31 sierpnia 2012r., II OSK 851/11). Dostęp do procedury odwoławczej wymagany zapisami Konwencji i Dyrektywy może zostać zapewniony społeczeństwu tylko wtedy, gdy organizacje społeczne będą miały realną możliwość zaskarżenia decyzji dotyczących oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, w szczególności decyzji, w których organ podejmuje arbitralną decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taka realna możliwość będzie istniała wówczas, gdy organizacje społeczne, dowiedziawszy się o wydaniu decyzji z publicznego obwieszczenia dokonanego w trybie art. 85 ust.3 Ustawy OOŚ, będą miały możliwość jej zaskarżenia. Wykładnia przepisów prawa polskiego uwzględniająca przepisy Konwencji i Dyrektywy pozwala przyjąć, że termin do wniesienia odwołania dla organizacji ekologicznych rozpoczyna swój bieg następnego dnia po upływie czternastu dnia od dnia publicznego ogłoszenia decyzji organu I instancji w trybie art. 85 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy OOŚ i art. 49 Kpa. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 8 marca 2011r., wydanym w sprawie [...], w którym stwierdzono m. in. "zadaniem sądu krajowego jest więc dokonanie - w zakresie w jakim jest to tylko możliwe - wykładni przepisów proceduralnych dotyczących przesłanek, które winny zostać spełnione, aby móc wszcząć postępowanie administracyjne lub sądowe zgodnie z celami art. 9 ust.3 konwencji z Aarhus, jak i z celem skutecznej ochrony sądowej uprawnień wynikających z prawa Unii, ażeby umożliwić organizacji zajmującej się ochroną środowiska zaskarżenie do sądu decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które mogło być sprzeczne z unijnym prawem ochrony środowiska". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art.183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Odnosząc się zatem do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej należy wskazać, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 31 § 1, art. 129 § 2 i art. 49 Kpa, art. 85 ust. 3 Ustawy OOŚ, art. 9, 32 ust. 1 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ust. 1 lit. b zdanie drugie, art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, ratyfikowanej ustawą z 21 czerwca 2001r., oraz art. 6 ust. 3 i ust.6 oraz art. 11 ust. 1 -3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (dalej Dyrektywa OOŚ) poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania sprzecznej z Konwencją i Dyrektywą niekorzystnej dla Stowarzyszenia wykładni powołanych przepisów prawa polskiego regulujących kwestie zaskarżenia przez organizację ekologiczną decyzji dotyczącej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, co uniemożliwiło Stowarzyszeniu poddanie weryfikacji, zarówno w administracyjnym, jak i sądowo - administracyjnym toku instancji, oceny wydanej decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym możliwości udziału w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należy przypomnieć, że stosownie do art. 134 w k.p.a. organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bada z urzędu zachowanie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania oraz wniesienie go w terminie jest koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu l instancji w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne ( art. 134 k.p.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin ten jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W orzecznictwie oraz doktrynie jednolicie przyjmuje się, że dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która w postępowaniu brała udział. W przypadku wielości stron uznaje się ponadto, że kończy się on z upływem terminu dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone zarówno przez Sąd I instancji jak i organ administracyjny, wynikające bezspornie z akt administracyjnych sprawy, że skarżące Stowarzyszenie nie było stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2014 r. o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i decyzja ta nie została mu doręczona. Doręczenie decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu nastąpiło w trybie art. 39 k.p.a., jako że ilość stron nie przekraczała liczby 20. Doręczenie tej decyzji ostatniej stronie nastąpiło w dniu 5 sierpnia 2014 r., tym samym ostateczny termin do wniesienia odwołania dla podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu upływał w dniu 19 sierpnia 2014 r. Żadna ze stron postępowania nie wniosła odwołania, co oznacza, że przedmiotowa decyzja, jak prawidłowo uznał w ślad za organem Sąd I instancji, stała się ostateczna w dniu 20 sierpnia 2014 r. Skarżące Stowarzyszenie odwołanie złożyło w dniu 20 sierpnia 2014 r., a więc po upływie terminu do jego wniesienia. Skoro więc odwołanie wniesione zostało przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji i który nie wniósł odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla strony postępowania biorącej w nim udział, w takiej sytuacji organ słusznie stwierdził niedopuszczalność odwołania w trybie art.134 k.p.a. Skoro więc zostały w sposób prawidłowy zastosowane przepisy prawa krajowego i ich wykładnia, nie można mówić o sprzeczności ich zastosowania z prawem unijnym. Istotnie zarówno powołana przez skarżącego kasacyjnie Konwencja jak i Dyrektywa winny być brane pod uwagę przez sądy administracyjne przy dokonywaniu kontroli stosowania przez organy administracji publicznej przepisów z zakresu ochrony środowiska, jednakże z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa polskiego, w tym tych dotyczących procedury administracyjnej. Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 49 KPA strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Nie ma jednak racji skarżący kasacyjnie, że w takim przypadku zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dnia od dnia publicznego ogłoszenia, albowiem takim szczególnym przepisem jest art. 85 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie...., w myśl którego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami odpowiednich organów, o których mowa w art. 78. Obwieszczenie wydane na podstawie art.85 ust.3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.... realizuje jedynie cel informowania społeczeństwa o wydanych przez organ decyzjach mających wpływ na środowisko. Przepis ten ma charakter informacyjny i nie stanowi przepisu szczególnego, o którym mowa w art.49 k.p.a. Należy zwrócić uwagę, że nie jest on skierowany do stron postępowania, ale do społeczeństwa. Jego celem jest tylko poinformowanie społeczeństwa o wydaniu decyzji środowiskowej, a nie doręczenie jej stronom postępowania. Przepisem zaś umożliwiającym organowi doręczenie decyzji stronom w trybie publicznego ogłoszenia na gruncie ustawy jest art.74 ust.3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie...., który wyraźnie wskazuje, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań przekracza 20, stosuje się przepis art.49 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że liczba stron postępowania nie przekraczała liczby 20. Wobec stwierdzenia niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.