III SA/Gl 1236/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku "A" sp. z o.o. z siedzibą w R.z dnia [...] r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od marca do czerwca 2008 r. oraz luty 2009 r. Postanowienie to wydano na podstawie art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Poz. 749 ze zm.; odtąd O.p.) W uzasadnieniu odwołano się do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że sprawy aktualnie objęte wnioskiem z dnia 18 grudnia 2013r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za wskazane miesiące zostały już ostatecznie rozstrzygnięte - Naczelnik Urzędu Celnego w R. po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. decyzjami nr [...] z [..] r. odmówił wnioskowanego stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Od decyzji dotyczących maja i czerwca 2008r. Strona nie wniosła odwołań i stały się one ostateczne. Natomiast Dyrektor Izby Celnej w K. , w wyniku odwołań wniesionych przez stronę od pozostałych decyzji, utrzymał je w mocy decyzjami z dnia [...] r.; wniesione skargi na decyzje ostateczne zostały prawomocnie oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Organ podkreślił, że złożony wniosek nie jest wnioskiem o wzruszenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. w trybie nadzwyczajnym, co znajduje potwierdzenie w piśmie Pełnomocnika Strony z dnia 26 września 2014r. Zatem niedopuszczalnym jest wszczynanie postępowania w tej samej sprawie co do tożsamości przedmiotowej i podmiotowej w poprzednim i bieżącym postępowaniu, uprzednio już prawomocnie zakończonym Strona nie zgadzając się z wydanym przez organ I instancji rozstrzygnięciem, pismem z [...] r. wniosła zażalenie, żądając uchylenia tego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zarzucając naruszenie art. 165a O.p. wskazała, że wniosek podatnika został złożony w zawiązku ze złożeniem prawidłowych korekt deklaracji. Dodała również, że prawdą jest, że za wnioskowane miesiące podatnik składał już wcześniej korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i spotkał się z odmową w postaci ostatecznych decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty. W decyzjach tych stwierdzono nieprawidłowości złożonych uprzednio korekt deklaracji, na których podstawie podatnik wnioskował o nadpłatę, lecz organ nie wszczął postępowania i nie wydał decyzji określających zobowiązanie podatkowe. W efekcie sprawa dotycząca nadpłat wynikających z uprzednio złożonych korekt została zakończona, ale równocześnie pozostawiono podatnikowi możliwość korygowania własnych rozliczeń. Ostatnie deklaracje korygujące poprawiają błędy zawarte w poprzednich. Nadto podkreślono, iż skoro strona ma prawo do złożenia deklaracji korygującej ma również prawo do merytorycznego rozpatrzenia wniosku z nią nierozerwalnie związanego. Nieprawidłowe jest zdanie organu o tożsamości sprawy będącej przedmiotem poprzedniego i bieżącego postępowania bowiem obecnie dotyczy ono potencjalnej nadpłaty wynikającej z innej, nowej deklaracji. Zdaniem Strony, organ nie jest nawet w stanie stwierdzić, że sprawa dotyczy tych samych mechanizmów (przyczyn) skutkujących zdaniem Podatnika powstaniem nadpłaty dopóki nie rozpatrzy sprawy merytorycznie. Zarzucono również, że organ prowadzący obecnie postępowanie niesłusznie imputuje podatnikowi, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty jest w istocie żądaniem wznowienia postępowania, wzywając do podania przyczyn wzruszenia poprzednich decyzji i zarzucając w tym zakresie braki formalne wniosku. Reasumując, pełnomocnik stwierdził, że wniosek podatnika dotyczy innej sprawy niż uprzednio rozstrzygnięta, prawidłowo złożone korekty deklaracji stanowią nowe dowody w sprawie rozliczenia podatku za przedmiotowe okresy i organ powinien zwrócić nadpłatę bez wydawania decyzji lub też przeprowadzić merytoryczne postępowanie, które zakończy decyzją lub decyzjami odmawiającymi nadpłaty. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz argumentami przedstawionymi w zażaleniu Strony - Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w całości podtrzymując wyrażone w nim stanowisko co do niedopuszczalności dwukrotnego prowadzenia postępowania w tej samej sprawie. Podkreślono, że instytucja stwierdzenia nadpłaty związana jest ściśle z techniką postępowania podatkowego opartą na samoobliczaniu podatkowym lub obliczaniu podatku przez płatnika. Daje ona możliwość weryfikacji prawidłowości samoobliczenia i ogranicza związane z tą techniką ryzyko podatnika. Na skutek bowiem złożonego wniosku dochodzi do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i w jego wyniku organ podatkowy wydaje decyzję, w której weryfikuje samoobliczenie, to znaczy stwierdza nadpłatę lub odmawia stwierdzenia jej powstania. Zatem stosownie do art. 75 § 1 O.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, stosowanie do postanowień art. 75 § 4 O.p. Natomiast zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast w przypadku gdy po wstępnym zbadaniu wniosku okaże się, że prowadzenie postępowania jest dopuszczalne, organ podatkowy nie wydaje żadnego aktu administracyjnego lecz przystępuje do dalszych czynności procesowych. W tym przypadku następuje przekształcenie fazy postępowania wstępnego w postępowanie zasadnicze. Przepis art. 165a § 1 O.p. ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek. Jest on podyktowany ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 O.p.), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie. Organ podkreślił, że art. 165a § 1 O.p. jako przesłankę odmowy wszczęcia postępowanie wyraźnie wskazuje jedynie wniesienie żądania, o którym mowa w art. 165 o.p. przez osobę niebędącą stroną. Pozostałe przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W niniejszej sprawie, mając na uwadze żądanie wniesione przez "A" sp. z o.o.,ustawą podatkową, o której mowa w art. 3 ust. 1 O.p. jest ustawa z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.), która w art. 1 stanowi, że reguluje opodatkowanie wyrobów akcyzowych podatkiem akcyzowym oraz określa zasady i tryb wprowadzania do obrotu wyrobów objętych akcyzą i oznaczania niektórych z tych wyrobów znakami akcyzy. W oparciu o przepisy tej ustawy organ wskazał, że dokonywana przez Stronę sprzedaż samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlegała akcyzie, a Spółka stała się podatnikiem - zatem żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez stronę. Należało więc ustalić, czy z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte i w tym celu ustalono, że pismem z dnia [...] r. Spółka "A" z o.o. wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł, która powstała w wyniku korekt deklaracji AKC-3 dotyczących okresu od lutego 2005r. do lutego 2009r. Do wniosku Strona dołączyła skorygowane deklaracje AKC-3 wraz z załącznikami za te okresy, wyjaśnienia do korekt ww. deklaracji i dane rachunku bankowego. Stosownie do art. 75 § 4 O.p., jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę w drodze czynności materialno-technicznej bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli natomiast skorygowana deklaracja budzi zastrzeżenia organu podatkowego, wydaje on decyzję, w której stwierdza nadpłatę w wysokości wynikającej z wyliczeń organu podatkowego. Żaden przepis Ordynacji podatkowej nie nakłada na organ podatkowy obowiązku weryfikacji wysokości zobowiązania podatkowego, wykazanego w złożonej przez podatnika deklaracji. Organ ma jedynie takie uprawnienie wynikające z art. 21 § 3 O.p. stanowiącego, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Istotą sporu w sprawie między Stroną a Naczelnikiem Urzędu Celnego w R. nie była wysokość zobowiązania podatkowego lecz kwestia istnienia bądź nie nadpłaty. W wyniku czynności sprawdzających organ I instancji stwierdzając, iż podatek wykazany w złożonej pierwotnie deklaracji został wykazany we właściwej wysokości, a wysokość zobowiązania podatkowego nie została zaniżona, nie wydał w sprawie decyzji określających wynikających z art. 21 § 3 O.p. Stwierdził również, iż w rozpatrywanych sprawach nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia nadpłaty. Mając zatem na uwadze fakt, iż sprawy o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące marzec – czerwiec 2008 oraz luty 2009 zostały już rozstrzygnięte decyzjami ostatecznymi prowadzenie kolejny raz postępowania w tej samej sprawie oraz ich rozstrzyganie kolejnymi decyzjami ostatecznymi musiało by skutkować stwierdzeniem ich nieważności. Stosownie bowiem do art. 247 §1 pkt 4 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż jest to konsekwencja procesowa zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) czyli, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. Na powyższe postanowienie wydane przez organ odwoławczy, pismem z dnia 9 czerwca 2015r. Strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 165a O.p. poprzez przyjęcie, że postępowania na wniosek strony nie mogą być wszczęte ze względu na rozstrzygnięcie tych samych spraw decyzjami ostatecznymi. W uzasadnieniu podniesiono dotychczasowe argumenty zawarte w zażaleniu wskazując, że wniosek podatnika został złożony w związku ze złożeniem prawidłowych deklaracji. prawdą jest, że za okresy rozliczeniowe, za które żąda nadpłaty, podatnik składał już wcześniej korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i spotkał się z odmową w postaci ostatecznych decyzji odmawiających nadpłaty. W decyzjach tych stwierdzono nieprawidłowość złożonych uprzednio korekt deklaracji, na których podstawie podatnik wnioskował o nadpłatę, lecz organ nie wszczął postępowania i nie wydał decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W efekcie sprawa dotycząca nadpłat wynikających z uprzednio złożonych korekt została zakończona, ale równocześnie pozostawiono podatnikowi możliwość korygowania własnych rozliczeń i ostatnie deklaracje korygujące poprawiają błędy zawarte w poprzednich. Zatem skoro strona ma prawo do złożenia deklaracji korygujących to ma również prawa do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Zatem nieprawidłowe jest również przekonanie organów podatkowych o tożsamości sprawy będącej przedmiotem uprzedniego i bieżącego wniosku, bowiem obecnie dotyczy on potencjalnej nadpłaty wynikającej z innej, nowej korekty. Stwierdzono również, że wniosek aktualny podatnika dotyczy innych spraw niż uprzednio rozstrzygnięte, prawidłowo złożonej korekty deklaracji - co stanowi nowe dowody w sprawie rozliczenia podatku za wskazane okresy i organ powinien zwrócić nadpłatę bez wydania decyzji lub też przeprowadzić merytoryczne postępowanie, które zakończy decyzjami odmawiającymi nadpłaty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu a także postanowieniu organu I instancji. Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. trafnie stwierdził, odwołując się głównie do art. 165a o.p., że w sprawie z wniosku Strony nie mogło dojść do merytorycznego rozpoznania wniosku (sprawy) bowiem już na pierwszym etapie stwierdzono po stronie zgłaszającej żądanie Spółki przyczyny dla których postępowanie nie może być wszczęte - organ nie zmierzył się w istocie z meritum sprawy, uznając że postępowanie podatkowe o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym nie może toczyć się z racji uprzedniego już rozstrzygnięcia tej sprawy. Organ I instancji, związany treścią art. 165a O.p. nie stwierdzając po stronie wnioskodawcy przesłanki do wystąpienia z żądaniem zwrotu nadpłaty na podstawie art. 75 § 1 O.p. miał obowiązek odmówić wszczęcia postępowania. Trafna była zatem ocena Naczelnika Urzędu Celnego w K. , iż w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego, a jeśli tak jako chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 165a § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa procesowego. Przypomnieć na wstępie należy, że spór między Stroną a organem dotyczy dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 18 grudnia 2013r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące, co do których zostały już wydane ostateczne rozstrzygnięcia odmawiające uprzednio wnioskowanego stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym jednakże aktualny wniosek podatnika został złożony w zawiązku ze złożeniem prawidłowych korekt deklaracji. Strona przyznaje, że za wnioskowane miesiące podatnik składał już wcześniej korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i spotkał się z odmową w postaci ostatecznych decyzji odmawiających stwierdzenia nadpłaty jednak w decyzjach tych stwierdzono nieprawidłowości złożonych uprzednio korekt deklaracji, na których podstawie podatnik wnioskował o nadpłatę. Organ zaś wskazuje na przepis art. 165a § 1 O.p. i niemożność dwukrotnego orzekania w tej samej co do tożsamości podmiotowej i przedmiotowej sprawie. Zauważyć należy, że norma art. 165a § 1 O.p., stanowi, że jeżeli żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Po pierwsze więc z przepisu tego wynika powinność organu podatkowego do ustalenia, czy osoba wnosząca podanie ma w sprawie interes prawny oraz czy jest którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 133 O.p. Stwierdzenie braku jednego ze wskazanych warunków oznacza, że osoba wnosząca podanie nie może być stroną, co z kolei stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania. W tej sprawie Strona jako podatnik ma legitymację do składania wniosku o wszczęcia postępowania o ewentualną nadpłatę podatku akcyzowego. Do rozważenia pozostają więc pozostałe przesłanki możności wszczęcia i prowadzenia wnioskowanego postępowania. Podstawy odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Użyty w art. 165a § 1 O.p. zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi o przypadki, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna bądź w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Natomiast w literaturze wskazuje się, iż przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć – pkt 1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego; pkt 2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe; pkt 3) przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja. W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie za prawnie usprawiedliwione należało uznać rozstrzygnięcia organów podatkowych o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie żądania zwrotu nadpłaconego podatku. Aby mówić bowiem o interesie prawnym w postępowaniu podatkowym musi być to postępowanie, które będzie dotyczyło roszczenia publicznoprawnego lub obowiązku, inaczej mówiąc roszczenia o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku, które będą miały umocowanie w przepisach prawa materialnego. W myśl bowiem art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Tak więc za nadpłatę uznać należy kwotę nadwyżki dokonanej przez podatnika wpłaty nad wynikającą z ustawy kwotą podatku, co oznacza, że podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia, obowiązek ten nie istniał, albo wygasł. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentuje się pogląd, że stosownie do art. 72 § 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Ustawodawca kładzie zatem nacisk na faktyczną zapłatę podatku nienależnego lub w wysokości wyższej od należnej uznając, że tylko wówczas tę wpłaconą kwotę uznać należy za nadpłatę (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1775/06, LEX nr 471420). Za świadczenie nadpłacone przyjmuje się zatem sytuację, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Czyniąc rozważania na tle instytucji nadpłaty podatkowej w okolicznościach faktycznych sprawy nie można pominąć okoliczności bezspornych w przedmiotowej sprawie. Mianowicie wnioskowane do wszczęcia aktualnym wnioskiem z dnia 18 grudnia 2013r. postępowanie dotyczące żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od marca do czerwca 2008 r. i za luty 2009r. było już ostatecznie rozstrzygnięte. Naczelnik Urzędu Celnego w R. po rozpatrzeniu pierwotnego wniosku Spółki z [...] r. decyzjami nr [...] września oraz [...] r. odmówił wnioskowanego stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu dokonanych przez Stronę sprzedaży samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, które w opinii organu, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i ustawy o podatku akcyzowym - podlegały akcyzie. Decyzji dot. maja i czerwca 2008r. podatnik nie zaskarżył. Natomiast Dyrektor Izby Celnej w K. , w trybie postępowania odwoławczego, utrzymał w mocy pozostałe, zaskarżone rozstrzygnięcia pierwszo-instancyjne decyzjami z dnia [...] r., a wniesione skargi na te decyzje ostateczne zostały prawomocnie oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zatem wskazać należy, że stosownie do art. 75 § 4 O.p. jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę w drodze czynności materialno-technicznej bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli natomiast skorygowana deklaracja budzi zastrzeżenia organu podatkowego, wydaje on decyzję, w której stwierdza nadpłatę w wysokości wynikającej z wyliczeń organu podatkowego. Organ ma więc jedynie uprawnienie wynikające z art. 21 § 3 O.p., że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Tym samym wobec nie stwierdzenia przez organ rozpoznający pierwotny wniosek podstaw do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty wydane zostały w/w decyzje ostateczne, a przy jednoczesnym ustaleniu, że zapłacona akcyza była w kwocie prawidłowej brak było podstaw do wydania decyzji wymiarowej w tym zakresie. Kwestia więc spornego podatku akcyzowego zapłaconego przez skarżącą Spółkę za wnioskowane miesiące została rozstrzygnięta ostatecznymi decyzjami i prawomocnym wyrokiem. Skutkiem tego niedopuszczalne było ponowne procedowanie w tej samej sprawie tożsamej podmiotowo i przedmiotowo. Fakt złożenia odmiennych od uprzednich korekt nie może być wystarczającym warunkiem do wzruszania ostatecznych rozstrzygnięć, gdyż takie postępowanie prowadziłoby do ciągłego, nieograniczonego kwestionowania rozliczeń podatkowych i prób nieustającej weryfikacji wydawanych w tym zakresie rozstrzygnięć. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.