II SA/Ke 920/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2015 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. Ł., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 26 czerwca 2015 r., znak: [...], którą po rozpatrzeniu wniosku H. i J. małż. Z., stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie i przebudowie zakładu masarni o pomieszczenia produkcyjno-magazynowe oraz rozbudowie, przebudowie i nadbudowie pomieszczeń warsztatu podręcznego wraz z magazynami, zlokalizowanych na części działek nr 1435/5, 1435/4, 1435/3 oraz 1453 przy ul. K. 14 w D. W uzasadnieniu Kolegium podało, że wnioskiem z dnia 2 lutego 2015 r., później uzupełnionym, małż. Z. wystąpili do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Budynek produkcyjno-magazynowy został wybudowany i funkcjonuje od 1990 roku. W zakładzie prowadzona jest działalność polegająca na rozbiorze mięsa czerwonego i drobiowego oraz ich przetwórstwie. Inwestorzy podali, że zakres robót istotnie wpłynie na poprawę funkcjonalności zakładu i warunków bezpieczeństwa pracy, ale nie wiąże się ze zwiększeniem wielkości produkcji, wynoszącym obecnie 23.000 ton rocznie. Wykorzystane zostaną dotychczasowe urządzenia i maszyny, inaczej rozlokowane. Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane, tj. o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013, poz. 1235), wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 92 i pkt 52 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2010.213.1397). Organ I instancji, stwierdzając brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 czerwca 2015 r. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). W odwołaniu J. Ł. zarzuciła organowi naruszenie art. 7 i art. 77 Kpa, art. 3 ust. 1, art. 82 ust. 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), a nadto naruszenie zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing", określonego w art. 3 ust. 13 cyt. ustawy i art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE. Organ odwoławczy, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy stwierdził, że wniosek inwestorów spełnia wszystkie wymogi określone w art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), tj. zawiera Kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej oraz określa obszar, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Na tej podstawie organ odwoławczy ustalił, że obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie zamyka się w granicach nieruchomości gruntowej inwestorów. Poszczególne oddziaływania (emisje zanieczyszczeń, hałasu) nie będą powodować dla otoczenia uciążliwości wykraczających poza granice nieruchomości inwestorów. Brak rozważań co do przyjęcia innych wariantów przedsięwzięcia, organ uzasadnił charakterem planowanej inwestycji, która wpłynąć ma wyłącznie na poprawę funkcjonalności zakładu, usprawnienie komunikacji wewnętrznej oraz poprawę warunków bhp. W kontekście art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), Kolegium ustaliło, że teren zakładu masarskiego znajduje się – zgodnie z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Mpzp) Miasta D., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w D. z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...] – na obszarze oznaczonym symbolem P1 - teren przemysłu z przeznaczeniem podstawowym pod budynki produkcyjne, składy, magazyny oraz usługi, w tym stanowiące przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym wnioskowana inwestycja nie narusza ustaleń Mpzp. W toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do treści art. 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno PPIS w opinii sanitarnej z dnia 13 maja 2015 r., jak i RDOŚ w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2015 r., stwierdzili brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. W odniesieniu do poziomu hałasu wskazano, że inwestor zaplanował zainstalowanie wzdłuż niezabudowanej południowej granicy działki nr 1453 ekranu akustycznego w wysokości min. 4 m npt, długości całkowitej około 60 m, o minimalnym wskaźniku oceny pochłaniania dźwięku 10 dB. Przy uwzględnieniu powyższego ekranu analizy obliczeniowe nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach chronionych akustycznie zarówno w porze dnia, jak i nocy. Obliczenia w zakresie emisji zanieczyszczeń, dokonane w oparciu o emisje określone w posiadanej przez inwestorów decyzji Starosty z dnia 19 września 2013 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, oraz emisje z pozostałych emitorów na terenie zakładu w oparciu o rzeczywiste zużycie paliw i planowane natężenie ruchu pojazdów, również nie wykazały, przy uwzględnieniu określonych w Karcie informacyjnej poziomów produkcji, aby przedsięwzięcie powodowało – poza terenem władania inwestora – przekroczenie poziomów dopuszczalnych gazów i pyłów w powietrzu, określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. Analizując przedsięwzięcie w aspekcie zagrożenia dla walorów przyrodniczych RDOŚ uznał, że z uwagi na obecne zagospodarowanie i niewielką powierzchnię planowanych obiektów oraz brak chronionych gatunków zwierząt i roślin, nie będzie następowała ich utrata lub fragmentacja. Z uwagi na pozostawienie zużycia surowców i materiałów, wielkości i technologii produkcji na istniejącym poziomie rozbudowa zakładu masarni nie będzie przyczyniać się do zmian klimatu. W świetle powyższego, zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo, postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r., uwzględniając uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), odstąpił od obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa inwestycja co do zasady nie spowoduje zwiększenia istniejącego dotychczas oddziaływania, ponieważ nie wpłynie na wzrost produkcji. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, wskazując, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, wniosek inwestorów był szczegółowo analizowany i kilkakrotnie uzupełniany. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania zakaz "salami slicing". Budynek masarni pochodzi bowiem z 1990 roku i wymaga modernizacji. Wydana przez organ I instancji decyzja zapewnia zaś dotychczasowy poziom produkcji. Z akt sprawy nie wynika też, aby zakład był czynny całą dobę, ponieważ wszystkie organy zgodnie stwierdziły, że jest czynny w godzinach 6-22. Również kwestia zwiększonego zużycia wody nie stanowi dowodu na zwiększenie poziomu produkcji. Organ podkreślił, że w zakładzie nie przewiduje się uboju zwierząt. Kwestia odoru nie została zaś dotąd uregulowana prawnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. Ł., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła Kolegium: – naruszenie art. 7, art. 77, art. 105 § 3 i art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o dane z Karty informacyjnej i informacje złożone przez wnioskodawców; – naruszenie zakazu dzielenia projektów, tzw. "salami slicing", określonego w art. 3 ust. 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) i art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE. W uzasadnieniu, odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Kpa, skarżąca, na poparcie swojego stanowiska, zacytowała obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1635/13. Zarzuciła ponadto organowi zlekceważenie dowodów potwierdzających, że w tym samym miejscu działalność gospodarczą prowadzą jeszcze dwaj inni przedsiębiorcy, którzy dzięki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zintensyfikują swoją działalność. Zdaniem skarżącej nie można ograniczać oceny oddziaływania na środowisko tylko do jednego z kilku przedsiębiorców korzystających z tej samej nieruchomości oraz instalacji. Autor skargi zarzucił organowi zaniechanie w zakresie weryfikacji innymi dowodami, czy zakład jest rzeczywiście czynny tylko w godzinach 6-22. Tymczasem skarżąca dysponuje dowodem z zeznań świadków i nagraniem video, potwierdzającymi, że zakład czynny jest całą dobę. W skardze zarzucono ponadto organowi zlekceważenie opinii zawartych w artykułach branżowych dotyczących emisji odoru z zakładów mięsnych, pominięcie kwestii odpadów z produkcji mięsa, zwrotów ze sklepów, używania amoniaku w zakładzie. Wskazano na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania rzetelnego raportu o wpływie wszystkich procesów produkcyjnych na środowisko i mieszkańców nieruchomości sąsiednich (od wjazdu surowca po utylizację odpadów mięsnych). Skarżąca podniosła również konieczność wyjaśnienia, dlaczego załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji pt. "Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia" został jest przesłany już po wydaniu decyzji, tj. 19 sierpnia 2015 r. Uzasadniając zarzut naruszenia zakazu dzielenia projektów ("salami slicing"), skarżąca wskazała, że w dniu 21 listopada 2003 r. małż. Z. uzyskali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu masarni o część socjalno-administracyjną, przebudowę więźby dachowej na istniejącej części budynku, kotłowni i pomieszczeń produkcyjnych oraz modernizacji urządzeń technologicznych zakładu masarni. Dodatkowo w dniu 8 czerwca 2010 r. inwestorzy uzyskali decyzję o warunkach zabudowy, a w dniu 7 lutego 2011 r. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie zakładu masarni o pomieszczenia magazynowo-ekspedycyjne z infrastrukturą techniczną oraz przebudową dachu nad częścią budynku, budową zadaszenia na części placu manewrowego. Co więcej, w roku 2013 małż. Z. rozpoczęli procedurę mającą umożliwić im kolejną rozbudowę i przebudowę zakładu masarni. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Dyrektor RDOŚ umorzył postepowanie w sprawie wydania opinii. W tej sytuacji zdaniem skarżącej konieczne było zbadanie przez organy zarzutu "salami slicing". Na poparcie tego stanowiska skarżąca przywołała wyrok NSA w sprawie II OSK 1605/13). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że jak wynika z informacji organu I instancji, procedura inwestycyjna rozpoczęta w roku 2013 została przez inwestorów zaniechana. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. uczestnicy małż. Z. złożyli pismo procesowe, w którym wnieśli o oddalenie skargi. Powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) wskazali, że organ administracji nie ma podstaw do ustalania innego niż chce inwestor zakresu przedsięwzięcia. Organ jedynie ocenia, czy opisany przez inwestora zamiar oddziałuje na środowisko, a jeżeli tak, to w jaki sposób. Uczestnicy wskazali, że w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach punktem odniesienia nie jest uciążliwość dla terenów sąsiednich, lecz dla środowiska w aspektach wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 cyt. ustawy. Odnośnie do zarzutu naruszenia zakazu "salami slicing", uczestnicy podkreślili, że zakaz ten dotyczy dzielenia jednego przedsięwzięcia na mniejsze zamierzenia w celu obejścia przepisów przewidujących obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustalenie, że kilka przedsięwzięć inwestorów stanowi w istocie jedno przedsięwzięcie, wymaga więc wykazania związku czasowego i przedmiotowego między przedsięwzięciami podejmowanymi w latach 2003 i 2010, a przedsięwzięciem stanowiącym przedmiot zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że uczestnicy zdecydowali się na sporne przedsięwzięcie dopiero w roku 2012 po nabyciu własności działki nr 1435/5. Nie ma również związku przedmiotowego, ponieważ sporne przedsięwzięcie nie dotyczy sfery produkcyjnej. Stanowi autonomiczne rozwiązanie inwestycyjne, które nie może być uznane za jedność z poprzednimi. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik uczestników wyjaśnił, że na terenie przedsiębiorstwa uczestników znajdują się biura dwóch firm zajmujących się sprzedażą produktów masarni, których właścicielami są dzieci uczestników. Przedmiotem ich działalności nie jest produkcja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), dalej jako "ustawa", przez "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Stosownie do treści art. 59 ww. ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania wymienione w pkt 1-3. W art. 84 ustawy ustawodawca przewidział, iż w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi zaś załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ właściwy do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań powinien zobowiązać inwestorów do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Kolegium, co do trafności rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy D., w którym stwierdzono brak takiej potrzeby. Zdaniem składu orzekającego, stanowisko Kolegium tak w zakresie ustaleń faktycznych odzwierciedlonych w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy, jak również zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego oraz ich wykładnia nie pozostawiają wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie i przebudowie zakładu masarni o pomieszczenia produkcyjno-magazynowe oraz rozbudowie, przebudowie i nadbudowie pomieszczeń warsztatu podręcznego wraz z magazynami. Bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 92 i pkt 52 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Organ dokonując oceny, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi więc uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów oraz opinii dwóch wyspecjalizowanych jednostek: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Dane zawarte w karcie były szczegółowo i wnikliwie analizowane, o czym świadczy trzykrotne uzupełnianie wniosku przez inwestorów, w tym także na wezwanie RDOŚ. Opinie, których zasięgnięcie przez Burmistrza Miasta i Gminy D. było obowiązkiem organu, w sposób jednoznaczny wskazywały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Treść i wnioski tych opinii legły u podstaw postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia 12 czerwca 2015r. wydanego na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Ostatecznej ocenie organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o wyrażone opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy kryteria selekcji, nie można zarzucić dowolności. W tym miejscu podkreślić należy, że przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać się powinien o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, ponieważ zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja wydana w niniejszej sprawie otwiera zatem inwestorowi możliwość realizacji inwestycji, lecz wyłącznie takiej, której parametry odpowiadać będą danym zawartym w karcie informacyjnej. Aby więc zakwestionować decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, strona skarżąca musiałaby wykazać, że ustalenia przyjęte w odniesieniu do parametrów przedsięwzięcia opisanego w karcie informacyjnej (zamierzonego przez inwestora) są nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nie można uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści Karty informacyjnej przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1944/11). W świetle powyższego, biorąc pod uwagę opinie uzyskane od wyspecjalizowanych jednostek, a nadto uwzględniając skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, prawdopodobieństwo, czas trwania, zasięg oddziaływania oraz odwracalność oddziaływania, a także wykorzystanie zasobów naturalnych, emisję uciążliwości związane z jej eksploatacją oraz usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w tym obszarów Natura 2000, organ wydający decyzję miał podstawy do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska, a w szczególności nie zmieni rodzajów emitowanych do powietrza substancji w stosunku do stanu istniejącego. W konsekwencji organ po analizie zgromadzonej dokumentacji oraz mając na uwadze stanowisko organów opiniujących prawidłowo uznał, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. W toku postępowania skarżąca podnosiła, że w tym samym miejscu działalność gospodarczą prowadzą jeszcze dwaj inni przedsiębiorcy, którzy dzięki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zintensyfikują swoją działalność. Wskazywała, że zakład w rzeczywistości czynny jest całą dobę, powoływała się na artykuły z prasy dotyczące emisji odoru z zakładów mięsnych, a także zarzucała pominięcie kwestii odpadów z produkcji mięsa, zwrotów ze sklepów, używania amoniaku w zakładzie. W żaden jednak sposób nie wykazała, aby zamierzenie inwestycyjne opisane w Karcie informacyjnej wpływało na środowisko w sposób odmienny niż w tej karcie wskazany. W konsekwencji nie podważyła ustaleń Karty informacyjnej, w szczególności tego, że poszczególne oddziaływania (emisje zanieczyszczeń, hałasu) nie będą powodować dla otoczenia uciążliwości wykraczających poza granice nieruchomości inwestorów. W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut, że dwaj inni przedsiębiorcy dzięki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia zintensyfikują swoją działalność. Skarżąca w żaden sposób tego nie wykazała, a pozostawienie produkcji na dotychczasowym poziomie wyraźnie przeczy tej tezie. Ze złożonych na rozprawie wyjaśnień pełnomocnika uczestników wynika zaś, że chodzi tu o dwa biura firm zajmujących się sprzedażą produktów masarni. Na poparcie zarzutów dotyczących odpadów z produkcji mięsa i używania amoniaku, do skargi dołączono wydruki ze stron internetowych, które jednak odnoszą się do innych zakładów na terenie Polski i nie mają związku z rozpoznawaną sprawą. Zagadnienie odoru nie jest zaś dotąd uregulowane w prawie administracyjnym. W tym zakresie skarżąca może natomiast skorzystać z drogi postępowania przed sądem cywilnym. Odnosząc się natomiast do godzin otwarcia zakładu, to organ nie może wykraczać poza wskazania zawarte w Karcie informacyjnej i samodzielnie ustalać, że zakład będzie czynny w innych godzinach niż oświadcza sam inwestor. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut naruszenia art. art. 7, art. 77, art. 105 § 3 i art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o dane z Karty informacyjnej i informacje złożone przez wnioskodawców. Informacje na temat oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia były bowiem oceniane przez dwa niezależne i wyspecjalizowane podmioty, które uznały, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ uwzględnił w uzasadnieniu decyzji opinie tych podmiotów. Nie można więc zasadnie twierdzić, że jedynie dane z Karty informacyjnej i informacje złożone przez wnioskodawców legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia zakazu dzielenia w sposób sztuczny jednego przedsięwzięcia na kilka w celu uniknięcia przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko ("salami slicing"). Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeśli są realizowane przez różne podmioty. Celem powyższej regulacji jest przeciwdziałanie dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-227/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii). Skarżąca upatruje naruszenia powyższego zakazu w tym, że w latach 2003 i 2010 inwestorzy dokonywali rozbudowy zakładu masarni. W ocenie Sądu nie można jednak utożsamiać dwóch inwestycji, mających miejsce w dużym odstępie czasu, polegających na rozbudowie budynku istniejącego od 1990 roku, ze sztucznym dzieleniem jednego przedsięwzięcia. W szczególności nie można tu mówić o żadnym "etapowaniu". Inwestorzy trafnie wskazali, że dla ustalenia, iż kilka przedsięwzięć inwestorów stanowi w istocie jedno przedsięwzięcie, konieczne jest wykazanie związku czasowego i przedmiotowego między przedsięwzięciami podejmowanymi w latach 2003 i 2010, a przedsięwzięciem stanowiącym przedmiot zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu związku takiego nie sposób się dopatrzeć, w szczególności biorąc pod uwagę okoliczność, że zamierzenie będące przedmiotem niniejszej sprawy stało się aktualne dopiero w roku 2012 po nabyciu własności działki nr 1435/5. Każde z poprzednich przedsięwzięć stanowiło autonomiczne rozwiązanie inwestycyjne. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.