I SA/Kr 998/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 30 marca 2015r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 19 stycznia 2015r., nr [...] ustalającą skarżącym E.S. i M.S. podatek od nieruchomości za 2014r. w kwocie 4 395 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący są właścicielami działki ewid. nr [...] w C. W dniu 29.04.2011r. skarżący zawiadomili PINB w C., że zakończyli budowę kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] oraz linii kablowej ŚN od istniejącego złącza kablowego w C. przy ul. K. na działce nr [...] poprzez działki [...] do projektowanej stacji trafo MRW-bpp 20/630-3 na działce nr [...] . Powyższa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji pozwolenia na budowę znak: [...] z dnia 28.12.2010r., wydanej przez Starostę C. Według przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę skarżącym w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej o nazwie M., gdzie skarżących wymieniono jako inwestorów. Na skutek oględzin działek nr [...] oraz [...] w C. ustalono, że na gruncie znajduje się kontenerowa stacja transformatorowa, posiadająca cztery ściany, dach i fundament, o wymiarach: 4,28 m na 2.40 m, wysokość ścian - 2.20 m. Wykonawca przedmiotowego obiektu A.S. działał na podstawie umowy zawartej z E. s.c. w G.; w zakres umowy wchodziło min. wykonanie projektu zasilania oraz stacji transformatorowej. Jednocześnie spółka E. w czasie budowy kontenerowej stacji transformatorowej była najemcą działki nr 1140/7 od dnia 01.08.2010 roku na podstawie umowy najmu zawartej ze skarżącymi. Powyższa umowa dotyczyła najmu lokalu użytkowego przy ul. K. w C. w postaci hali magazynowej i pomieszczeń socjalnych. Nie określono w niej prawa do władania działką nr [...] W dniu 08.10.2014r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia skarżącym podatku od nieruchomości, od obiektów dotychczas nieopodatkowanych w postaci kontenerowej stacji transformatorowej na działce nr [...] w C. wraz z przyłączami, za lata 2012-2014. W dniu 03.11.2014r. skarżący złożyli do urzędu informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na lata 2012-2014, gdzie wykazali do opodatkowania budynek kontenerowej stacji transformatorowej o pow. użytkowej 9,66 m2 oraz wartość budowli 5 633 zł. Decyzją z dnia 19 stycznia 2015r. nr [...] .UW Burmistrz Miasta C. ustalił skarżącym podatek od nieruchomości za 2013r. w kwocie 4 395 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy szczegółowo opisał zebrane dokumenty i przebieg postępowania w sprawie. Organ I instancji naznaczył, iż dotychczas nie opodatkował stacji transformatorowej znajdującej się na działce nr [...] w C.. Zdaniem Burmistrza Miasta C., ww. obiekt jest budowlą związaną z działalnością gospodarczą. W tym zakresie organ podatkowy odwołał się do stanowiska doktryny, judykatury i opinii technicznej inż. Bud Z.B.. Organ I instancji zaakcentował, że wartość całej inwestycji wynosi 360 000 zł netto. Składało się na nią wykonanie: projektu zasilania oraz montaż stacji transformatorowej - 8 000 zł netto, instalacji odbiorczej w hali produkcyjnej - 180 000 zł netto, zasilania hali produkcyjnej oraz montaż stacji transformatorowej - 172 000 zł netto, co wynikało z § 7 umowy zawartej w dniu 9 czerwca 2010r. pomiędzy Zakładem Elektroinstalacyjnym "A" A. S. z siedzibą w C., a E. s.c. z siedzibą w G. i 7 faktur VAT wystawionych w okresie od dnia 10 czerwca 2010r. do dnia 11 marca 2011r. Organ podatkowy określił wartość stacji transformatorowej jako cenę jej nabycia, przyjmując, iż do podstawy opodatkowania nie można zaliczyć kosztów wykonania instalacji odbiorczej w hali produkcyjnej, czyli 50% całej inwestycji. Wobec tego za podstawę opodatkowania przyjęto kwotę 219 750 zł brutto. Od decyzji organu I instancji skarżący złożyli odwołanie. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii przez nich przedłożonej; art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez jego niezastosowanie i niedopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność ustalenia wartości stacji transformatorowej; art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stacja transformatorowa to budowla, a nie budynek. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Powołując się na treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 4 i 5 Ordynacji podatkowej wywiedziono, że Burmistrz Miasta C., wobec wcześniejszego nieopodatkowania przedmiotowej kontenerowej stacji transformatorowej, miał prawo wydać decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości tylko od tego obiektu. Bezsprzecznie podatnikami od ww. stacji, trwale związanej z gruntem, są skarżący będący przedsiębiorcami. Przyjęto też, że stacja transformatorowa (kontenerowa), z uwagi na cechy odnoszące się do pojęcia urządzenia technicznego, czyli urządzenia zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, jest budowlą. Organ odwoławczy nie podzielił wniosków zawartych w opinii inż. arch. W.W. Podniesiono, że opinia inż. bud. Z.B. miała jedynie charakter pomocniczy. W związku z tym, że kontenerowa stacja transformatorowa - budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej - nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, przyjęto, że dla ustalenia wartości ww. budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości ma zastosowanie art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie kwoty przyjętej podstawy opodatkowania oraz kwoty należnego podatku. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zawarli takie same zarzuty jak w odwołaniu, a to: naruszenie art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nie zastosowanie i nie przeprowadzenie dowodu z opinii przedłożonej przez skarżących; naruszenie art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nie zastosowanie i nie dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność ustalenia wartości stacji transformatorowej; - naruszenie art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że stacja transformatorowa to budowla, a nie budynek. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołali się na stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, którą Sąd rozważał w ramach sądowej kontroli zaskarżonego aktu na podstawie kryterium zgodności z prawem, była zasadność dokonania przez organ podatkowy podatkowoprawnej kwalifikacji kontenerowej stacji transformatorowej, jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Rozbieżności między stronami dotyczyły możliwości uznania kontenerowej stacji transformatorowej za budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz prawidłowości określenia podstawy opodatkowania tejże stacji. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości określa przepis art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w ust. 1 pkt 3 stwierdza, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję użytego na potrzeby ustawy terminu budowla zawiera przepis art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z definicji tej wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury. W świetle ostatnio przywołanego przepisu zdefiniowanie pojęcia budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą (art. 3 ustawy) ilekroć mowa jest w niej o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 3) budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przywołana powyżej definicja budowli jest definicją zakresowo niepełną. Wymieniono w niej przykładowo określone budowle, zastrzegając niemniej negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Natomiast w załączniku do ustawy Prawo budowlane (kategoria XXVI), do obiektów budowlanych zaliczone zostały między innymi sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne. Z definicji tej wynika, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia), a w konkretnych sytuacjach mogą tworzyć jedną budowlę z uwagi na zachodzącą między nimi spójność techniczno-użytkową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1022/08, LEX nr 595680; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1403/05, LEX nr 286667). Przez urządzenia budowlane ustawa Prawo budowlane każe rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9). Słusznie zauważył organ odwoławczy, że zadaniem stacji transformatorowej jest przetwarzanie i rozdział energii elektrycznej. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, gdzie przyjęto, że stacja transformatorowa stanowi część sieci elektroenergetycznej, albowiem w przypadku jej odłączenia od sieci, traci swój charakter i przeznaczenie przy czym wszystkie elementy konstrukcji ww. stacji łącznie spełniają funkcję, dla której zostały wzniesione. Analiza treści przywołanych wyżej definicji prowadzi do wniosku, iż kontenerowa stacja transformatorowa, z uwagi na cechy odnoszące się do pojęcia urządzenia technicznego, czyli urządzenia zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, jest budowlą. Orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1313/07, że jeżeli dany budynek wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo wypełniono go urządzeniami energetycznymi, kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli. W tym właśnie znaczeniu omawiany obiekt budowlany stacji transformatorowej jest budowlą (art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. Mając na względzie powyższą argumentację Sąd nie podzielił stanowiska skarżących zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi w kwestii zakwalifikowania przedmiotowej stacji transportowej jako budynku. Przywołane przez skarżących orzeczenie WSA w Bydgoszczy z dnia 12.11 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 793/13 zostało wydane w odmiennym stanie faktycznym niż zaistniały w niniejszej sprawie, a treść tego orzeczenia w żaden sposób nie popiera tezy stawianej przez skarżących. Sądowi znane jest również stanowisko wyrażone w powołanym przez skarżących orzeczeniu NSA z dnia 27.07.2008r., sygn. akt II FSK 418/08 jednakże z przyczyn wskazanych w powyższej argumentacji, Sąd stanął na odmiennym stanowisku. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii przedłożonej przez skarżących Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż organy podatkowe w niniejszym postępowaniu nie mogły naruszyć przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bo w ogóle go nie stosowały. Organ prowadzi bowiem postępowanie podatkowe w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Jednak w związku z faktem, że Ordynacja podatkowa zawiera także przepisy dotyczące możliwości przeprowadzenia i oceny przez organy dowodu z opinii biegłego to należy wskazać, iż organ w toku postępowania wziął pod uwagę i dokonał oceny opinii sporządzonej przez inż. arch. W.W., na okoliczność, że przedmiotowa stacja transformatorowa nie stanowi budowli. Wyraz temu organ dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznając argumentację inż. arch. W.W. za lakoniczną i nie wnoszącą nic istotnego do prawy. Zdaniem Sądu ocena taka nie nosi znamion dowolności, a organ nie dopuścił się naruszenia zasad właściwej oceny materiału dowodowego. Sad nie dopatrzył się także żadnych uchybień w kwestii poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przedmiotowej stacji transformatorowej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika. Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W ocenie Sądu organ słusznie przyjął, że wobec faktu, że stacja transformatorowa, będąca budowlą związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, dla ustalenia wartości ww. budowli, dla potrzeb podatku od nieruchomości zastosowanie ma art. 4 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd podziela również stanowisko organu, że w przypadku budowli nieamortyzowanych co do zasady podstawą opodatkowania jest rynkowa wartość "historyczna" (z momentu powstania obowiązku podatkowego), co oznacza, że jeśli w okresie korzystania z obiektu nie nastąpiły żadne szczególne zdarzenia (np. zmiana przeznaczenia), to dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartość ta będzie niezmienna, w szczególności nie będzie miało na nią wpływu ani zużywanie się budowli (a więc związany z tym spadek jej wartości), ani też np. wzrost cen usług i towarów (wzrost wartości rynkowej). Zatem przyjąć należało, że organy obu instancji właściwie przyjęły jako podstawę opodatkowania stacji transformatorowej wartość budowli z daty nabycia, ponieważ stanowi ona wartość rynkową właściwą na dzień powstania obowiązku podatkowego. W związku z tym, że ustalenie wartości rynkowej stacji było możliwe na podstawie danych, wynikających z przedłożonych przez skarżących dokumentów (§ 7 umowy z dnia 9 czerwca 2010 r., nr [...] zawartej pomiędzy Zakładem Elektroinstalacyjnym "A" A.S. z siedzibą w C., a E. s.c. z siedzibą w Gliwicach i 7 faktur VAT szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) Sąd nie dopatrzył się żadnego uchybienia w brakiem powołania przez organy biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, który Sąd przyjął jako własną, faktyczną podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie ma uzasadnionych podstaw do zarzucenia organom naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałyby błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Odmienna od oczekiwań strony ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie oznacza jeszcze, że zaskarżona decyzja jest wadliwa. Ponadto w ocenie Sądu kompletne uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie określone prawem kryteria i umożliwia dokonanie sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, przez co brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.