VII SA/Wa 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2014 r. znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2014 r., II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących (...) kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) i (...) 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszczął na wniosek (...) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) stycznia 2011 r., zatwierdzającej projekt budowlany i (...) pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "(...): Budowa wiaduktu kolejowego w km 306,386 linii kolejowej nr (...) relacji (...)", a następnie decyzją z dnia (...) września 2014 r., znak: (...)umorzył wszczęte postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2554/13 uchylił wcześniejsze postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011r. Zdaniem Sądu organ dokonał nie tylko podstawowej analizy wniosku, ale przeprowadził analizę sprawy znacznie wykraczającą poza ramy określone w art. 61 a K.p.a. Nie było oczywistym, że wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony dlatego konieczne będzie wszczęcie postępowania natomiast ewentualne ustalenie braku wpływu oddziaływania inwestycji na działki skarżących powinno skutkować umorzeniem postępowania w oparciu o art. 105 K.p.a. Organ powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Następnie przywołał treść art. 28 k.p.a. i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Następnie organ wskazał treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: Prawo budowlane) i stwierdził, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w nim podmiotów. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem przez ten podmiot planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości. Ponadto znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez to oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Organ wskazał, że wnioskodawcy kwestionują parametry techniczne zaprojektowanego ronda oraz łączącą się z nim drogę dojazdową. W ocenie wnioskodawców zaprojektowane obiekty nie pozwalają na swobodny manewr pojazdów ciężarowych o długości 16 m, a tym bardziej pojazdów ponadnormatywnych. Tym samym działki wnioskodawców nie posiadają dostępu do drogi publicznej co uniemożliwia jednocześnie prowadzenie działalności gospodarczej na działkach nr ew. (...). Do wniosku załączono ekspertyzę zawierającą kilka symulacji poruszania się pojazdu ciężarowego jadącego ul. (...), zaprojektowanym rondem i droga dojazdową, w której stwierdzono, że zaplanowana geometria ronda nie zapewnia wymaganych parametrów przejezdności przyjętych dla pojazdów miarodajnych w kierunku działki ul. (...), przy czym zapewniona jest przejezdność dla pojazdów wyjeżdżających z działki ul. (...). Zgodnie z wnioskami w/w ekspertyzy geometria wjazdu na teren działki (...) nie zapewnia także przejezdności dla pojazdów wyjeżdżających. Organ ustalił, że (...) (odpis KW nr (...)), natomiast działka nr ew. (...) stanowi współwłasność (...) Następnie organ wskazał, że z porównania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. (projekt zagospodarowania terenu - rys. (...)) z mapą przedstawiającą położenie działek skarżących, na których wnioskodawcy prowadzą działalność gospodarczą, wynika, że działki nr ew. (...) nie są położone bezpośrednio przy ul. (...). Działka nr ew. (...) jest połączona z objętą przebudową ul. (...) przez działkę nr ew. (...) (droga), zaś działka nr ew. (...) jest usytuowana bezpośrednio przy drodze (działki nr ew. (...) Ponadto z projektu budowlanego wynika, że średnica zewnętrzna ronda na przebudowywanym odcinku ul. (...) wynosi ponad 25 m, zaś szerokość jezdni na zaplanowanej drodze dojazdowej łączącej ją z ul. (...) wynosi minimum 4 m. Droga dojazdowa została połączona z działką nr ew. (...) (droga), do której bezpośredni dostęp posiada działka nr ew. (...). Ponadto sporna droga dojazdowa została wyposażona w mijanki o szerokości ponad 5 m. Zgodnie z § 75 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) dla dróg klasy Z - drogi powiatowe przewidziano zastosowanie ronda typu małe, o dopuszczalnej średnicy wyspy środkowej wynoszącej 10 m, a w uzasadnionych przypadkach 5 m oraz o dopuszczalnej średnicy zewnętrznej ronda, która wynosi 26 m, a w uzasadnionych przypadkach 22 m. Szerokość pasa ruchu w przypadku drogi dojazdowej (klasa D) w terenie zabudowanym na drodze jednopasowej, jeżeli szerokość utwardzonej części korony jest nie mniejsza niż 5,00 m, a mijanki umożliwiają wymijanie pojazdów, powinna wynosić 3,50 - 3,00 m szerokości (§ 15 ust. 1 w/w rozporządzenia). Wobec powyższego organ stwierdził, że rondo na ul. (...)spełniają wymogi określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, mając na uwadze, że przedmiotem inwestycji jest przebudowa przejazdu kolejowego na skrzyżowaniu z drogą powiatową. Analiza projektu budowlanego wykazała również, że zjazd na działkę nr ew. (...) spełnia wymogi przewidziane dla zjazdu publicznego, określone w przepisie § 78 rozporządzenia, co do szerokości oraz promienia łuków kołowych na przecięciu krawędzi nawierzchni zjazdu z drogą dojazdową. Załączona do wniosku o stwierdzenie nieważności ekspertyza pt. "(...) wykazała, że wnioskodawcy mają obniżony komfort korzystania przez pojazdy ciężarowe o długości 16,50 m oraz o długości 18,77 m z ronda oraz drogi dojazdowej objętych sporną inwestycją, które zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami prawa. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013r., poz. 951 ze zm.) maksymalna długość pojazdu poruszającego się po drogach publicznych na terytorium RP składającego się z zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy nie może przekroczyć 18,75 m, nie zaś 18,77 m, jak zakłada analiza przejezdności opracowana na zlecenie (...). Ponadto stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego m.in. nie powodowało niszczenia drogi. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że zamiarem ustawodawcy jest dostosowywanie rozmiarów i parametrów pojazdów do rodzaju dróg, nie zaś odwrotnie. Tym samym indywidualny dyskomfort korzystania z drogi publicznej zaprojektowanej zgodnie z przepisami prawa nie może być utożsamiany z interesem prawnym. Okoliczności te świadczą o posiadaniu interesu faktycznego, nie zaś interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, w tej sytuacji nie można uznać, że nieruchomości, których właścicielami są wnioskodawcy, znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Parametry techniczne zaprojektowanego ronda oraz drogi dojazdowej nie powodują również ograniczenia sposobu ich zagospodarowania oraz ograniczenia dostępu do drogi publicznej – ul. (...). Przestawionego powyżej stanu faktycznego nie można także utożsamiać z brakiem dostępu do drogi publicznej w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawo budowlanego. Tym samym wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w sprawie. Po rozpatrzeniu wniosku (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r., znak: (...) utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosując się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. Powtarzając w dużej mierze ustalenia zawarte w uzasadnieniu wcześniejszej decyzji, przywołał treść art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz omówił pojęcia "interes prawny" oraz "interes faktyczny", po czym wskazał, które działki należą do wnioskodawców oraz podsumował ich zarzuty. Organ stwierdził, że planowana inwestycja polega na przebudowie istniejącego przejazdu kolejowego w poziomie szyn, leżącego w ciągu drogi powiatowej (ul. (...) w km kolejowym 306,4. Projekt budowlany przewiduje przebudowę układu drogowego, którą objęto odcinek o długości 380.00 m (175.00 m po stronie zachodniej 205.00 po stronie wschodniej). Na początku odcinka po stronie zachodniej (od drogi nr 1) zaprojektowano włączenie i wyłączenie dróg serwisowych przebiegających równolegle do drogi powiatowej po stronie północnej i południowej. Projektowana przebudowa obejmuje także rondo o średnicy 26 m i średnicy wyspy środkowej 16 m (łącznie z 2 m zewnętrznym pierścieniem najazdowym wyspy). Na poziomie terenu zaprojektowano również drogi dojazdowe, umożliwiające dojazd do istniejących posesji i jednostek prowadzących działalność gospodarczą wraz z jednostronnym chodnikiem o szerokości 1,5 m od strony zabudowań. Po stronie południowej zaprojektowano ciąg pieszo - jezdny o szerokości jezdni 4 m oraz z mijankami na początku i na końcu odcinka (szerokość 2,5 m, długość 30 m - projekt zagospodarowania terenu str. 21 i plansza zbiorcza). W ocenie organu nieruchomości, których właścicielami są wnioskodawcy, nie znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. W szczególności parametry techniczne zaprojektowanego ronda oraz ciągu pieszo-jezdnego nie powodują ograniczenia sposobu zagospodarowania działek skarżących ani ograniczenia dostępu do drogi publicznej – ul. (...) Organ wskazał, że zgodnie z § 75 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie dla dróg klasy Z - drogi powiatowe, przewidziano zastosowanie ronda typu małe, o średnicy zewnętrznej ronda minimum 26 m oraz średnicy wyspy środkowej ronda nie mniejszej niż 10 m, natomiast z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Szerokość ciągu pieszo-jezdnego do działek wnioskodawców wynosi 5,5 m. Ciąg ten składa się z jezdni szerokości 4 m z mijankami oraz poboczy szerokości 0,75 m, w związku z czym organ stwierdził, że rondo zaplanowane na ul. (...) oraz ciąg pieszo-jezdny do działek wnioskodawców spełniają wymogi określone w oby ww. rozporządzeniach. Wobec spełnienia przewidzianych w przepisach prawa wymogów odnośnie parametrów ronda oraz ciągu pieszo-jezdnego brak jest podstaw do przyjęcia, aby rozwiązanie dojazdu do nieruchomości wnioskodawców naruszało ich interes prawny. Ponadto organ wskazał, że (...), projektant kwestionowanej inwestycji, w piśmie z dnia (...) kwietnia 2013 r. odniósł się do załączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności ekspertyzy pt. "(...)" wskazując, że została ona przeprowadzona na nieaktualnej sytuacji, bowiem w ramach nieistotnego odstąpienia od projektu budowlanego zwiększono szerokość pierścienia najazdowego wyspy z 2 do 3 m oraz wprowadzono utwardzoną przejezdną powierzchnię na wyokrągleniu z drogą dojazdową do posesji przy ul. (...). Ponadto projektant wykonał własną analizę symulacji przejezdności stwierdzając, że kierujący pojazdami lepiej mogą wykorzystać możliwości skrętne pojazdów oraz dostępną powierzchnię jezdną - w szczególności analiza na którą powołują się wnioskodawcy nie uwzględnia możliwości wysunięcia obrysu gabarytów pojazdu poza krawężnik, za którym nie ma żadnych naniesień. Projektant na podstawie dokonanych przez siebie symulacji stwierdził, że po zaprojektowanym Małym Rondzie może odbywać się ruch pojazdów miarodajnych - ciągnika siodłowego z naczepą o długości całkowitej 16,5 m oraz pojazdu ciężarowego z przyczepą o łącznej długości - 18,77 m. Pojazdy te mogą wjechać na teren działki (...) i stąd trzeba wysnuć wniosek, że mogą również wyjechać z terenu działki Przy wyjeździe należy wykonać manewr pozwalający wykorzystać maksymalnie szerokość wjazdu/wyjazdu. Organ powołał się także na § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 1 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym długość pojazdu składającego się z zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy nie może przekroczyć 18,75 m. nie zaś 18,77 m, jak zakłada analiza przejezdności. W tej sytuacji, w ocenie organu, nie można uznać załączonej do wniosku o stwierdzenie nieważności analizy jako dowodu na okoliczność, że nieruchomości, których właścicielami są wnioskodawcy, znajdują się w obszarze oddziaływania kwestionowanej inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli (...), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy poprzez przyjęcie, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji, której realizacja w sposób istotny ogranicza dostęp do nieruchomości wnioskodawców i możliwość prowadzenia przez nich, zgodnej z prawem działalności gospodarczej; 2. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania dowodu z opinii biegłego do oceny kwestii wymagającej wiadomości specjalnych (ograniczenie dostępu do nieruchomości skarżących) i powierzenie dokonania tej oceny autorowi projektu budowlanego, co do którego zgłaszane są zastrzeżenia uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazali, że przedłożyli opinię pochodzącą od uprawnionego podmiotu, która potwierdza, że przeprowadzana modernizacja uniemożliwia korzystanie z nieruchomości wnioskodawców zgodnie z ich przeznaczeniem (działalność gospodarcza uciążliwa). Realizacja inwestycji zgodnie z zamysłem projektanta skutkuje tym, że do przedmiotowych nieruchomości nie mogą dotrzeć nie tylko pojazdy ponadnormatywne, ale nawet zwykłe pojazdy ciężarowe o długości do 16,5 m. Za dokonane z naruszeniem przepisów postępowania skarżący uznali zwrócenie się przez organ nadzoru do projektanta analizowanej inwestycji o ustosunkowanie się do przedłożonej przez skarżących analizy przejezdności drogi dojazdowej do nieruchomości skarżących. Nie można uznać projektanta za osobę, która byłaby właściwa do dokonania obiektywnej oceny zarzutów zgłoszonych do swojego własnego projektu. Skoro organ nadzoru doszedł do przekonania, że konieczna jest fachowa weryfikacja przedłożonej przez skarżących analizy, to obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było w takiej sytuacji dopuścić dowód z opinii biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Za chybione skarżący uznali twierdzenie organu o maksymalnej długości pojazdu z naczepą. Długość ta miałaby być o 2cm krótsza od przyjętej w analizie przedłożonej przez skarżących. Pomijając nawet zasadność przedmiotowego argumentu, organ nadzoru pominął ich zdaniem możliwość poruszania się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Nawet pojazdy normatywne mają obecnie uniemożliwiony dojazd do nieruchomości wnioskodawców. Ponadto skoro pojazdy nienormatywne mogły dojechać do nieruchomości skarżących przed realizacją spornej inwestycji, a obecnie takiej możliwości brak, to w sposób oczywisty doszło do ograniczenia możliwości wykorzystania nieruchomości skarżących, która jest przeznaczona pod działalność gospodarczą uciążliwą. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący powołali się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1657/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1453/12 Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że nie powołał projektanta spornej inwestycji w charakterze biegłego. Pismo (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r. zostało przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem wskazuje ono, że w toku realizacji spornej inwestycji wprowadzono w ramach nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu dodatkowe udogodnienia w zakresie dojazdu do nieruchomości skarżących. Trudno jednak nie zgodzić się z kwestionowaną w skardze uwagą projektanta, że obrysy pojazdu mogą wystawać ponad krawężnik jezdni. Odnośnie zaś możliwości dojazdu do nieruchomości pojazdów nienormatywnych wskazać należy, że poruszanie się takich pojazdów po drogach jest z zasady dopuszczalne tylko w drodze wyjątku za zezwoleniem właściwego organu, w związku z czym żądania skarżących, aby dojazd umożliwiał poruszanie się pojazdów nienormatywnych, uznać należy za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji, w ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2554/13 uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraził pogląd, iż " uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej we właściwy sposób poprzez brak należytego dla niej dostępu do drogi publicznej powoduje, że nie można wykluczyć, iż działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji". Sąd wskazał, że w celu jednoznacznego ustalenia tej kwestii konieczne będzie wszczęcie postępowania i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego natomiast ewentualne ustalenie braku wpływu oddziaływania inwestycji na działki skarżących powinno skutkować umorzeniem postępowania w oparciu o art. 105 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wszczął postępowanie lecz przeprowadził je pod kątem zbadania, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał analizy projektu budowlanego oraz uwzględnił wyjaśnienia projektanta dochodząc do wniosku, że zaprojektowane rondo oraz droga dojazdowa i zjazd publiczny na działki skarżących spełniają wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego do materiału dowodowego dołączył wyjaśnienia w sprawie przejezdności drogi dojazdowej do nieruchomości skarżących udzielone pismem z dnia (...) kwietnia 2013r przez projektanta kwestionowanej inwestycji (...). Projektant przedstawiając w piśmie z dnia (...) kwietnia 2013r swoje stanowisko w sprawie przejezdności projektowanego ronda oraz drogi dojazdowej do posesji skarżącego wyjaśnił, że należy maksymalnie wykorzystać szerokość jezdni, obrys gabarytów pojazdu może wychodzić poza krawężnik – nie ma tam żadnych naniesień. Sugestia wykraczania poza granice pasa drogowego na sąsiednią nieruchomość w celu pokonania zakrętu świadczy o tym, że skarżący nie posiadają należytego dostępu do drogi publicznej. Z przedłożonej przez skarżących opinii sporządzonej przez osobę o stosownych uprawnieniach także wynika, że w celu dojazdu do nieruchomości skarżących konieczne jest wyjechanie poza pas drogi na nieruchomość prywatną aby pokonać zakręt z którego trzeba korzystać wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2554/13 przesądził iż " uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej we właściwy sposób poprzez brak należytego dla niej dostępu do drogi publicznej powoduje, że nie można wykluczyć, iż działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji". Brak należytego dostępu do drogi publicznej świadczy o oddziaływaniu projektowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości skarżących. Skarżący prowadzą na działkach działalność gospodarczą do której wykorzystują duże pojazdy ciężarowe. Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Ograniczenie prawa skarżących do korzystania z ich nieruchomości poprzez utrudnienie w dostępie do drogi publicznej przesądza o istnieniu po stronie skarżących interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2011 r. W związku z naruszeniem art. 105 § 1 K.p.a. , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił obie decyzje. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.