III SA/Wr 465/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marcin Miemiec, Maciej Guziński, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z.A. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013 oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (dalej także: "Agencja" lub "ARiMR", organ odwoławczy, organ drugiej instancji) po rozpatrzeniu odwołania Z. A. (dalej strona, skarżący) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji w W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. w pomniejszonej wysokości – utrzymał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW) na rok 2013. W sekcji VII wniosku – "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" strona wskazała 41 działek ewidencyjnych. W sekcji VIII wniosku - Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych skarżący zadeklarował 29 działek rolnych o łącznej powierzchni 236,44 ha. W dniu [...] r. skarżący złożył korektę do wniosku, ograniczając deklarowany do płatności obszar, zmniejszając zadeklarowany uprzednio obszar działek rolnych A, B, C, O, S, AC, AF, AI, AK, AL. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. przyznał stronie płatność ONW, ale w pomniejszonej wysokości. Orzeczenie to zostało uchylone w trybie nadzoru instancyjnego (decyzja Dyrektora ARiMR z dnia [...] r.), z powodu konieczności ponownej weryfikacji powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek rolnych do płatności bezpośredniej na działce ewidencyjnej, przy uwzględnieniu kontroli z dnia [...] r, jaka została przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. Kontrola, o której mowa, miała miejsce w dniach od [...]do [...]r. Z raportu kontroli wynika, że: 1) dla działek rolnych A, AB, AC, J, AL, S stwierdzono powierzchnie mniejsze od deklarowanych (do stwierdzonych nieprawidłowości przypisano kod DR +13, opisany w urzędowym formularzu raportu z czynności kontrolnych), 2) dla działek B, D, E, K, N, R, AA, AH, OO, AK, BC, II stwierdzono, że granice upraw wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej (do stwierdzonych nieprawidłowości przypisano kod DR 50); 3) w stosunku do działek AK, AL, K, KK, LL, O, OO, P, R, S i SS stwierdzono zmniejszenie powierzchni PEG (powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, tj. maksymalnego obszaru kwalifikowanego do płatności bezpośredniej na działce ewidencyjnej. Inaczej - powierzchni ewidencyjnej działki pomniejszonej o obszary nieuprawnione do płatności - np. zadrzewienia, zakrzaczenia itp.). Do stwierdzonych nieprawidłowości przypisano kod DR 52, zgodnie z którym "stwierdza się powiększenie zasięgu pola zagospodarowania". W dniu [...] r. organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu materiału dowodowego wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu (po potrąceniu kwoty z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości w wysokości [...] zł) płatność ONW na rok 2013 w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że powierzchnia deklarowana przez skarżącego kwalifikowana do płatności na obszarze ONW strefa górska wynosi 236,44 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona przez organ na obszarze ONW strefa górska wynosi 227,95 ha. W odniesieniu do działek rolnych A, AB, AC, J, AL, S wskazano, że szczegółowy pomiar tych działek wykazał, iż posiadają one mniejszą powierzchnię od zadeklarowanej przez skarżącego. W odniesieniu do działek rolnych B, D, E, K, N, R, AA, AH, OO, AK, BC i II organ pierwszej instancji nie zakwestionował zadeklarowanej przez skarżącego powierzchni gruntów objętych płatnością. Zarzucił jednak, że we wniosku o przyznanie środków skarżący źle przyporządkował działki rolne do działek ewidencyjnych. Wyjaśnił, że działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. Skarżący nie przyporządkował do działek rolnych B, D, E, K, N, R, AA, AH, OO, AK, BC, II, wszystkich obejmujących je działek ewidencyjnych (nie wskazał we wniosku wszystkich działek ewidencyjnych). Z tego powodu organ pomniejszył grunty objęte dopłatą o powierzchnię gruntów będących częścią działki rolnej, lecz położonych na działkach ewidencyjnych nie wskazanych we wniosku. W stosunku do działek AK, AL, K, KK, LL, O, OO, P, R, S i SS organ pierwszej instancji nie zarzucił nieprawidłowości dotyczącej deklaracji ich powierzchni (zawyżenia) objętych dopłatami. Tak stwierdzona ogólna różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wynosi 3,7245%. W związku z powyższym należna w roku bieżącym kwota płatności została pomniejszona o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania organ drugiej instancji utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu powołał przepisy regulujące tryb i warunki przyznawania płatności ONW i wyjaśnił, że na podstawie art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (...) [Dz.U.UE.L.2009.316.65] obowiązkiem rolnika jest wskazanie położenia działek rolnych na załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych. Jako podstawę prawną wyliczenia pomniejszenia płatności organ wskazał art. 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U.UE. L.2011.25.8 ze zm.). Wyjaśnił, że zgodnie z tą regulacją jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, a wspomniana różnica przekracza 3 % lub 2 ha, ale nie więcej niż 20 % pomoc zmniejszana jest o podwójna wykrytą różnicę. Zdaniem organu, analiza zapisów raportu kontroli potwierdza, że kontrola wykonana została prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami, a weryfikacja dokumentacji zdjęciowej i szkiców pomiaru działek potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raporcie z czynności kontrolnych. Dalej stwierdzono, że wskazane w decyzji organu pierwszej instancji pomniejszenia płatności zastosowane zostały z powodu różnic pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez rolnika we wniosku, a powierzchnią ustaloną w oparciu o system informacji geograficznej oraz z uwzględnieniem przeprowadzonej kontroli. Kontrola do części działek (B, D, E, K, N, R, AA, AH, OO, AK, BC i II) wykazała nieprawidłowości określone kodem DR 50 oznaczającym, iż granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Stwierdzenie, że część pomierzonych gruntów rolnych leży poza granicami działek referencyjnych jakie rolnik zadeklarował we wniosku spowodowało, że areał wychodzący poza granice deklarowanych działek ewidencyjnych został wyłączony z płatności. W zakresie sposobu ustalenia w decyzji powierzchni tych działek wskazano, iż przedmiotowa powierzchnia została ustalona w oparciu o treść art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z którego wynika, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych), tzw. system LPIS (ang. Land Parcel Identification System - system identyfikacji działek rolnych). Pracownik ARiMR dokonał oceny ortofotomapy (obrazu powierzchni ziemi uzyskanego ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych przetworzonych w postaci metrycznej) wykazanej we wniosku działek rolnych, a następnie dokonał pomiaru obszaru kwalifikującego się do przyznania płatności w odniesieniu do każdej z wymienionych działek rolnych. Wyjaśniono, że wyliczenia powierzchni dokonuje pracownik w systemie informatycznym ARiMR - zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli (systemie ZSZiK), który "zlicza" liczbę pikseli znajdujących się wewnątrz wyrysowanej figury i dokonuje przeliczania na powierzchnie wyrażoną w hektarach. W zakresie stwierdzenia powierzchni upraw w terenie organ odwoławczy wyjaśnił, że wszystkie typy urządzeń pomiarowych GPS wykorzystywane przez inspektorów przeszły zalecane przez komisje WE testy pomiarowe, a wykorzystanie techniki GPS w kontroli na miejscu jest usankcjonowane w prawodawstwie Wspólnoty Europejskiej (obecnie Unii Europejskiej). Technologia pomiaru działek rolnych i weryfikacji ich zasięgu w oparciu o wskazany w urządzeniu pomiarowym zasięg działek odniesienia, zostały przez inspektorów kontrolujących gospodarstwo skarżącego opisane w notatce służbowej dołączonej do akt sprawy. W notatce tej inspektorzy wskazują, że mieli świadomość przebiegu granic działek referencyjnych, jednakże z uwagi na widoczną w terenie ciągłości użytkowania gruntów przez jednego producenta, pomiarem zostały objęte całe powierzchnie użytków. W szczególności było to widoczne na obszarach, gdzie przesunięte względem granic odniesienia były płoty wyznaczające granice użytków. Dla obszarów, gdzie granica użytku w obrębie granicy działki referencyjnej nie dała się jednoznacznie określić, inspektorzy wyznaczyli granicę użytku wzdłuż granicy odniesienia i zastosowali kod pokontrolny DR 37 "identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS". Skarżący w trakcie kontroli był informowany o ustaleniach dotyczących granic działek rolnych i okolicznościach ich wyznaczenia. Skarżący nie złożył zastrzeżeń do kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] r. do [...] roku w trybie do tego przewidzianym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, iż zgłaszając zastrzeżenia w odwołaniu skarżący powinien wskazać dowody na poparcie swoich twierdzeń. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów, strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, poprzez jego niezastosowanie, tj. zastosowanie zmniejszeń i wyłączeń przewidzianych w rozdziałach I i II ww. rozporządzenia pomimo, że skarżący złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym, w oparciu o mapy i dokumenty otrzymane od ARiMR, a ewentualne nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. 2) art. 7, 9, 77 § 1 oraz 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności oparcie się na ortofotomapie, bez uwzględnienia, że z kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie [...] - [...] r. wynika, że powierzchnia działek uprawnionych do płatności jest zgodna z powierzchnią wskazaną we wniosku, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że płatności winny ulec pomniejszeniu. 3) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału zgromadzonego w sprawie, w tym w szczególności oparcie się na zawierającej błędy i nieprawidłowości kontroli administracyjnej oraz nie uwzględnieniu sporządzonego i przekazanego przez ARiMR skarżącemu, przed złożeniem wniosku o płatność, dokumentu dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że płatności winny ulec pomniejszeniu. Skarżacy zarzucił zastosowanie w decyzjach obu instancji kodu DR 50 w sytuacji, gdy raport z kontroli nie zawiera tabeli sporządzonej zgodnie z Instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, zdaniem strony stanowi istotne naruszenia przepisów procedury w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które to naruszenie powinno stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w zaskarżonej części; 4) art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, w tym w szczególności dotyczących sposobu ustalenia powierzchni działek na podstawie sporządzonego przez ARiMR dokumentu dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, a w konsekwencji nie uwzględnienie, że wniosek o płatności został złożony w oparciu o dokumenty otrzymane od Agencji i skarżący nie ponosi winy za błędy w nim zawarte; 5) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegającym na pominięciu w uzasadnieniu skarżonej decyzji szczegółowego wyjaśnienia dlaczego nie uwzględniono zastrzeżeń strony co do sposobu obliczenia powierzchni działek oraz nie wyjaśnienia na podstawie jakich dokumentów i danych dokonano kontroli administracyjnej; 6) art. 7 w zw. z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe i pobieżne przeprowadzenie postępowania - co doprowadziło do brak ustaleń prawidłowego stanu faktycznego, nie wyjaśnienia istoty sprawy oraz dokonania, dowolnej oceny zebranych dowodów, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków, zastosowaniem niewłaściwych podstaw prawnych, wydaniem merytorycznie błędnych decyzji, a także wadliwością uzasadnień, które nie zawierały wyczerpującego wyjaśnienia w zakresie podstaw faktycznych i prawnych; 7) art. 7 w zw. z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego, polegające na tym, że: - kontrola na miejscu w roku 2014 została przeprowadzona w oparciu o system informacji geograficznej GIS i zastosowano kod DR 37, więc niedopuszczalne było zastosowanie podczas kontroli administracyjnej zmniejszeń powierzchni ustalonej w trakcie kontroli na miejscu i zastosowanie kodu DR 50; - organy nie wyjaśniły na podstawie jakich danych geograficznych odbyła się kontrola administracyjna; - w decyzjach obu instancji w sposób niezgodny z Instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych w zakresie kwalifikowalności powierzchni zastosowano kod DR 50; - zastosowanie w decyzji kodu DR 50 w sytuacji, gdy raport z kontroli nie zawiera tabeli sporządzonej zgodnie z Instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych w zakresie kwalifikowalności powierzchni – co zdaniem strony stanowi to istotne naruszenia przepisów w zakresie ustalenia stanu faktycznego i powinno stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obu instancji; - organy nieprawidłowo zastosowały kod DR 50, ponieważ z protokołu kontroli na miejscu przeprowadzonej w roku 2014 wynika, że kodowi DR 50 towarzyszy kod DR 29 (oznaczający, że: "działka rolna jest położona na nie zadeklarowanej działce referencyjnej, np. drogi, rowy"). - organ podczas kontroli administracyjnej nie uwzględnił ścieżki kontrolujących z kontroli w roku 2014; - rozstrzygnięcie oparto nie na ustaleniach z kontroli na miejscu przeprowadzonej w roku 2014, lecz ustalenia stanu faktycznego dokonano na podstawie bliżej nieokreślonych danych z systemu informacji geograficznej; - organy nie dokonały ustalenia, czy dane systemu identyfikacji działek rolnych LPIS są wystarczającym dowodem, aby zostały w całości i wyłącznie wzięte pod uwagę przy wydaniu decyzji w sprawie przyznania płatności na rok 2012; 8) niezastosowanie art. 8 k.p.a, a mianowicie prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający faktu, że strona działała w zaufaniu do sporządzonego i przekazanego przez ARiMR dokumentu dotyczącego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego dla działki ewidencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych. Zdaniem strony, okoliczności, na których organy oparły swoje decyzje nie zostały w pełni wyjaśnione. Zdaniem strony, organy obu instancji oparły swoje decyzje wyłącznie o dane z systemów informatycznych, w dalszym ciągu pomijając ustalenia dokonane w trakcie kontroli w terenie. Organ odwoławczy ograniczył się też do powtórzenia stwierdzeń organu pierwszej instancji, na przeprowadzając własnego postępowania, co naruszać ma zasadę dwuinstancyjności. Według skarżącego niedopuszczalne jest zastosowanie kodu DR 50 przy zastosowaniu w raporcie z kontroli na miejscu kodu DR 29 i DR 37. Nadto organy obu instancji zastosowały kod DR 50 w sposób niezgodny z Instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Zdaniem strony, organ odwoławczy powinien podjąć działania, mające na celu weryfikację prawdziwości danych ortofotomapy (która składa się ze zdjęcia lotniczego lub satelitarnego powierzchni ziemi, ale zostaje przetworzona do postaci metrycznej z naniesionymi granicami działek). Możliwe jest, że same zdjęcia są wykonane prawidłowo, lecz błąd powstaje na etapie naniesień geodezyjnych. Beneficjent nie może ponosić odpowiedzialności za błędy zawarte w dokumentach sporządzonych przez ARiMR. Organ opierając się na ortofotomapach, powinien wskazać źródła pochodzenia, termin aktualności i daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Zdaniem strony, dopuszczono się także nieprawidłowości w zakresie doliczenia do powierzchni mierzonych działek powierzchni innych działek. Jak wynika bowiem z mapy załączonej do odwołania, do działki rolnej D na użytek dokonanych pomiarów włączono działki nie objęte wnioskiem o płatność, a leżące w znacznej odległości od działki rolnej D. Doliczanie do kontrolowanych działek powierzchni innych działek, nie graniczących z kontrolowaną działką jest nieuprawnione i stanowi istotne naruszenie przepisów prawa, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podniesiono także, że skarżący uczestniczył w kontroli na miejscu i wyjaśniał wszelkie niejasności wskazując, że nie można przeprowadzać pomiaru po ogrodzeniach, które wybudowane zostały przez sąsiadów i nie znajdują się na granicy działek ewidencyjnych. Skarżący podczas kontroli kwestionował dokonywanie pomiaru przez kontrolerów w oparciu o ogrodzenia i wskazywał, że nie użytkuje terenów znajdujących się na działkach rolnych sąsiadów. Kontrolerzy zapewniali skarżącego, że dokonują pomiarów zgodnie z granicami działek ewidencyjnych. Niezrozumiałe jest więc na jakiej podstawie organ pierwszej instancji dokonał precyzyjnego wyodrębnienia działek, zmieniając w tym zakresie ustalenia kontroli na miejscu. Strona wyjaśniła, że skarżący prowadzi hodowlę bydła mięsnego, a 2/3 powierzchni gospodarstwa stanowią pastwiska trwałe, które są ogrodzone ogrodzeniem stałym po zewnętrznych granicach ewidencyjnych działek, a więc w rzeczywistości użytkuje działki w zakresie większym niż wskazany we wniosku o płatność. Skarżący gospodaruje na całkowitej powierzchni 283,51 ha wg Wypisu z Rejestru Gruntów. Do płatności zadeklarował 236,44 ha, w wyniku kontroli na miejscu w 2014 r. ustalono 236,49 ha, a w wyniku kontroli administracyjnej stwierdzono 227,95 ha. Skarżący prowadzi hodowlę bydła mięsnego, gdzie cała powierzchnia gospodarstwa użytkowana jest rolniczo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko wraz z jego argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd nie znalazł dostatecznych podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Podstawy prawne, na jakich oparto zaskarżoną decyzję zostały zawarte w we wskazanych decyzji aktach prawa wspólnotowego oraz w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 – dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) i rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia zwanym "rozporządzeniem", gdzie w § 2 określono szczegółowe warunki, jakie musi spełnić rolnik ubiegający się o przyznanie mu takiej płatności. Zasadniczą kwestią podniesioną w skardze, wokół której sformułowane zostały przez skarżącego liczne zarzuty, jest rozbieżność pomiędzy wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu w dniach 26 maja do 24 czerwca 2014 r., a wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oparciu o ortofotomapy i przy zastosowaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych LPIS. Skarżący akcentuje również, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia tego, że we wniosku o przyznanie płatności strona zadeklarowała powierzchnię na podstawie map i dokumentów otrzymanych z ARiMR przed złożeniem wniosku. Powyższe przyczyniło się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organy i błędnej jego oceny. W tym kontekście w skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postepowania, w szczególności art. 7, art. 77, art. 9 i art. 80 K.p.a. Zważywszy, że podstawowym warunkiem prawidłowego zastosowania normy materialnoprawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocena, a te podlegają kontroli Sądu poprzez odniesienie działań organu administracji do norm postępowania, regulujących obowiązki tegoż organu co do ustalania i oceny stanu faktycznego sprawy, konieczne jest wyraźne zakreślenie wymogów stawianych organom w tym zakresie w przypadku postepowań o przyznanie płatności finansowej ONW. Przywołany w skardze przepis art. 77 K.p.a precyzuje ogólną zasadę prawdy obiektywnej, wynikającą z art. 7 K.p.a. ( w którym dodatkowo wskazuje się na zasadę słusznego interesu społecznego i obywateli), poprzez nałożenie na organ administracji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę na szeroko prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 958/11 i z dnia 6 maja 2015r., sygn. akt II GSK 824/14 – dopstepne w internetowej bazie orzeczeń CBONSA) pogląd, że co do zasady, w sprawach płatności na podstawie ustawy o płatnościach oraz płatności na podstawie ustawy o wspieraniu rozwoju (m.in. płatności ONW) nie ma zastosowania art. 7 i 77 k.p.a., bowiem art. 3 ust. 2 i ust. 3 ustawy o płatnościach i art. 21 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju regulują kwestie dowodowe samodzielnie, a uregulowania te stanowią lex specialis wobec powołanych uregulowań k.p.a. I tak, zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju wyraźnie zastrzeżono, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1 ), przy czym obowiązki organu w zakresie postepowania dowodowego określono następująco ( ust. 2): 1) stoi na straży praworządności, 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie z ust. 3 tego art. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że w tych szczególnych postępowaniach obowiązki organu w zakresie postepowania dowodowego zostały określone w sposób węższy, niż ma to miejsce na zasadach ogólnych, bowiem nie obejmują wymogu samodzielnego poszukiwania i zebrania całego materiału dowodowego, ale ograniczają się do wszechstronnego rozpatrzenia dowodów dostarczonych przez samą stronę. Jak podkreślał NSA w powołanym wyroku z dnia 6 maja 2015 r., "Zasadą jest, że podmiot domagający się pomocy na podstawie ustawy jest obowiązany wykazać okoliczności uprawniające do otrzymania tej pomocy i takie jest właśnie uzasadnienie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, którego treść odpowiada treści art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju. Kto domaga się pomocy, musi wykazać, że spełnia warunki do jej otrzymania. Zatem, to rolnik ma przedłożyć organowi stosowne dokumenty na poparcie swoich uprawnień (...). Organ rozpatrując wniosek pomocowy, co do zasady nie jest zobowiązany ani do poszukiwania dowodów, ani do informowania rolnika o tym, co jest potrzebne, o ile rolnik nie zwraca się o pouczenia i informacje, bowiem wszystkie wymagania wynikają precyzyjnie i wprost z przepisów prawa. Organ ocenia to, co wnioskodawca mu przedstawił i wydaje stosowną decyzję". Odnosząc powyższe uwagi do podniesionych w skardze zarzutów trzeba zatem stwierdzić, że nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 K.p.a., jako że przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Prawidłowość działań organów Sąd poddał ocenie pod kątem zastosowania się do wymogów wynikających z przywołanej regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju tj. kontrolował, czy w świetle przepisów regulujących przyznawanie płatności ONW organy właściwie dokonały weryfikacji danych, które zawarł w swoim wniosku skarżący. W tak określonych granicach kontroli Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim nie można się zgodzić ze skarżącym, że okoliczność, iż sporządzając wniosek opierał się na dokumencie z ARiMR przekazanym mu przed złożeniem wniosku nie stanowi uzasadnienia dla odstąpienia przez organ od weryfikacji wniosku o przyznanie płatności i nie może prowadzić do wniosku, że organ jest związany tego rodzaju dokumentem. Informacja, na która powołuje się skarżący ma bowiem charakter orientacyjny i pomocniczy, nie zwalnia natomiast rolnika z obowiązku samodzielnego ustalenia i wskazania prawidłowych powierzchni kwalifikowanych do wnioskowanej płatności. To rolnik bowiem ostatecznie odpowiada zarówno za faktyczny stan i obszar upraw, jak i jego prawidłowe wskazanie we wniosku. Podobnie nie stanowi przesądzającego argumentu fakt, że w poprzednich latach przy ustalaniu należnej rolnikowi płatności organ przyjął inną powierzchnię kawalifikowaną do płatności, niż obecnie. Takie różnice mogą bowiem wynikać ze zmian stanu faktycznego na przestrzeni kolejnych lat. Z uwagi na powyższe Sad nie dopatrzył się naruszenia art. 8 K.p.a. poprzez niedochowanie zasady zaufania. W przekonaniu Sądu orzekającego w obecnym składzie także różnice wyników uzyskanych w efekcie dwóch różnych rodzajów kontroli nie przesadzają, że któraś tych kontroli została przeprowadzona wadliwie oraz że dokonane w decyzji pomniejszenie było niezasadne i nastąpiło z naruszeniem przepisów regulujących przyznawanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Kwestie dotyczące kontroli przyznawanie płatności uregulowane zostały w powołanym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009. I tak zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy nałożono na wszystkie państwa członkowskie (art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009, ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm.). Zgodnie z art. 32 omawianego rozporządzenia ust. 1 z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej na mocy przepisów niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli. Wedle ust 2 rolnik może podpisać sprawozdanie w celu potwierdzenia swojej obecności przy kontroli oraz dodać do niego swoje uwagi. W przypadku wykrycia nieprawidłowości rolnik otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli. Jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 35, państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiać rolnikowi lub jego przedstawicielowi podpisania sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Jeżeli kontrole takie wykazują nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie sprawozdania z kontroli zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń płatności lub wykluczeń. Z kolei kontrole administracyjne, zgodnie z art. 28 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności przez stosowanie narzędzi informatycznych. Przy czym podkreślenia wymaga, że kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, a kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej, co wynika z art. 20 ust. 2 Rozporządzenia 73/2009. Także w cyt. Rozporządzeniu tej Komisji wskazano, że sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1). Stosownie natomiast do art. 17 rozporządzenia Nr 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. W powołanym wyżej przepisie rozporządzenia Nr 73/2009 jako podstawę utworzenia systemu identyfikacji działek rolnych wskazano mapy lub dokumenty ewidencji gruntów albo innych danych kartograficznych; zaznaczono także że należy wykorzystywać techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznej, a w tym ortoobrazów lotniczych, satelitarnych. System ten wchodzi w skład systemu administrowania i kontroli (zwanego systemem zintegrowanym), który musi być obowiązkowo prowadzony przez każde państwo członkowskie (art. 14 i art. 15 cyt. Rozporządzenia 73/2009). System zintegrowany obejmuje skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, wnioski o pomoc, zintegrowany system kontroli, jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Ortofotomapa cyfrowa, czyli zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity i przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Po wykonaniu podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Należy podkreślić, że ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najbardziej optymalne ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania gruntami i ich użytkowania, tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości (w tym także dokonany przez inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne na miejscu), zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu. Wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Jak podkreślał słusznie WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1210/14, wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i, czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Jednocześnie zgodnie z wytyczną Komisji Europejskiej z 2009 r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c Rozporządzenia 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. To samo stanowisko podziela się w orzecznictwie sądów administracyjnych ( np. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 806/14, dostępny w bazie CBONSA) Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 Rozporządzenia 73/2009. Zatem, kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz materiał graficzny, na którym producent rolny zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Z powyższych względów to właśnie ortofotomapa jest podstawowym instrumentem weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Przeprowadzenie u skarżącego kontroli na miejscu w roku 2014 mogło prowadzić do skorygowania powierzchni uprawnionych do płatności w związku z okolicznościami, których stwierdzenie jest możliwe tylko w ramach bezpośrednich oględzin – takich jak stwierdzenie np. obszarów wykluczających płatność, czy ustalenie, że faktyczna powierzchnia upraw nie odpowiada deklarowanej. Tego typu rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku zostały właśnie ujawnione przez kontrolujących w czasie kontroli na miejscu i skutkowały przypisaniem im kodu błędu DR13+ oraz pomniejszeniem powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności o łącznie 3,93 ha. Co do tych pomniejszeń zarazem skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które podważałyby ustalenia kontrolujących co rzeczywistej powierzchni deklarowanych upraw. Wobec faktu, że zastrzeżeń w tym zakresie nie podniesiono także do protokołu kontroli, brak jest obecnie podstaw do kwestionowania jej ustaleń. Na podkreślenie zasługuje zarazem, że skarżący, kwestionując pomniejszenie powierzchni kwalifikującej się do dopłat w wyniku kontroli administracyjnej, sam powołuje się na wyniki kontroli na miejscu, uznając je za prawidłowe. Pomniejszenie w niniejszej sprawie przez organ powierzchni uprawiającej do otrzymania w 2013 r płatności ONW jest natomiast wynikiem łącznego uwzględnienia wyników kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. O ile bowiem kontrola w terenie pozwala na ustalenie faktycznego obszaru upraw, to nie umożliwia ona precyzyjnego odniesienia tych pomiarów do granic działek ewidencyjnych. Ustalenia poczynione w oparciu o system LPIS umożliwiają natomiast nałożenie obrazu działki rolnej na mapy ewidencyjne – co wynika z samej technologii pomiaru i stosowanej metody. Pozwala to na ustalenie, czy faktyczne powierzchnie upraw wykraczają poza granice działki referencyjnej, zadeklarowanej we wniosku – która to niezgodność uprawnia do zastosowania właśnie kodu błędu DR 50. Należy zauważyć, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich wynikająca z przepisów wspólnotowych (art. 124 ust. 2 RR nr 73/2009) nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków (EGiB). Z powyższego względu powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiD nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Dla ustalenia obszaru kwalifikowanego do płatności konieczne jest ustalenie zarówno faktycznej powierzchni upraw ( po uwzględnieniu wyłączeń) tj. powierzchni działki rolnej – co jest możliwe i miało w niniejszej sprawie miejsce na podstawie kontroli na miejscu, jak i odniesienie granic tych upraw do granic działek referencyjnych – czego organ dokonał na podstawie ortofotomapy, z zastosowaniem skomputeryzowanego systemu LPIS. Pomniejszenie deklarowanej płatności może być z kolei zarówno wynikiem stwierdzenia, że ustalona wyniku kontroli powierzchni działki rolnej jest inna, niż deklarowana, jak również ustalenia, że granice działki rolnej przebiegają w ten sposób, że część jej powierzchni znajduje się poza deklarowanymi działkami referencyjnymi. Każdy z powyższych przypadków rozbieżności zobowiązuje organ do pomniejszenia płatności, choć na innej podstawie – co w niniejszej sprawie znalazło wyraz właśnie w przypisanych tym niezgodnościom kodach błędów. Poczynione w ramach obu tych kontroli nie były zatem sprzeczne, ale się uzupełniały. W związku z powyższym podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez zignorowanie wyników kontroli na miejscu i oparcie się wyłącznie na wynikach kontroli administracyjnej Sąd uznał za bezzasadne, jako że treść uzasadnień decyzji obu organów świadczy o tym, że organ wszechstronnie i kompleksowo ocenił cały zebrany materiał dowodowy, a wywiedzione w decyzji wnioski i w konsekwencji zastosowane pomniejszenia płatności, znajdują oparcie w faktach ustalonych na podstawie obu rodzajów kontroli przeprowadzonych w niniejszej sprawie. Podkreślić trzeba, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, jakoby przyczyną błędów w ustaleniach było nieuwzględnienie przez organ, że w niektórych miejscach płoty zostały postawione przez właścicieli sąsiednich działek i wykraczały poza granice działek ewidencyjnych, nie uzasadnia podważenia ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji. Z raportu kontroli wynika, że pomiarów dokonywano po faktycznych granicach upraw, wobec czego bez znaczenia jest kto ustawił płot, skoro przedmiotem ustaleń była faktyczna powierzchnia upraw i przebieg jej granic. W raporcie zaznaczono wprost, że w przypadku upraw wykraczających poza jedną działkę ewidencyjną, pomiarów dokonywano łącznie. Odniesienie tych granic do działek referencyjnych było dopiero wynikiem kontroli administracyjnej, uwzględniającej przebieg granic działek ewidencyjnych. Tak więc argument ten nie mógł wpłynąć na odmienną ocenę ustaleń organów. Z kolei zarzut możliwości pomyłki pracownika przy dokonywaniu zliczania pikseli nie został niczym przez skarżącego uzasadniony. Podobnie bezpodstawny jest zarzut dotyczący wadliwego zastosowania w decyzji w stosunku do niektórych działek kodu DR 50 w sytuacji, gdy raport kontroli nie zawierał tabeli sporządzonej zgodnie z Instrukcją realizacji kontroli powierzchniowych. Kody wskazane w raporcie z kontroli, w tabeli, znajdują bowiem odniesienie w tabeli zatytułowanej "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR%)" (karta 7 akt administracyjnych)., w której wskazano w odniesieniu do poszczególnych działek referencyjnych powierzchnie działek rolnych, które znalazły się w granicach działki referencyjnej, oraz powierzchnie, które stwierdzono w ramach niedeklarowanych granic odniesienia z LPIS. Zarzuty w tym zakresie podniesione były zatem także bezzasadne. Końcowo wreszcie odnosząc się do przedstawionego na rozprawie dowodu w postaci decyzji dotyczącej przyznania skarżącemu płatności na rok 2014, w której ustalono podobny obszar kwalifikujący się do płatności, ale wyłączeń dokonano z powołaniem się na inne okoliczności, Sąd stwierdza, ze przedmiotem kontroli w niniejszym postepowaniu nie mogła być prawidłowość ustaleń dotyczących innego roku. Można tym niemniej ponownie zwrócić uwagę, że okoliczności faktyczne skutkujące w kolejnych latach stosowaniem wyłączeń i pomniejszaniem płatności przyznanej w stosunku do deklarowanej mogą ulegać zmianie, stąd też niewykluczone różnice w poszczególnych latach, tak co do samej wielkości powierzchni, jak i przyczyn pomniejszenia areału zaakceptowanego przez organy jako uprawniający do otrzymania płatności. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji wyroku.