II SA/Wa 204/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Rektora [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk plastycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Nr [...], Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku Instytutu [...] im. [...] w C., utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...], odmawiającą przyznania Instytutowi [...] im. [...] w C., uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Instytut [...] im. [...] w C. (dalej powołany jako Instytut) wystąpił z wnioskiem (data wpływu do Komisji [...] czerwca 2013 r.) do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej powołana jako Komisja) o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...], w dyscyplinie [...]. Wniosek ten został skierowany do Sekcji [...]. Sekcja na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r., po zasięgnięciu opinii dwóch recenzentów oraz po przeprowadzeniu dyskusji w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw wnioskowi (za przyznaniem: 0 głosów, przeciw: 13 głosów, wstrzymujących się: 0 głosów). Prezydium Komisji na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r., w głosowaniu tajnym podzieliło stanowisko Sekcji (za przyznaniem: 0 głosów, przeciw przyznaniu: 11 głosów, wstrzymujących się: 0 głosów). Komisja uznała, że jakkolwiek wniosek zawiera wymagane informacje o Instytucie, określone w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r., to jednak wniosek o przyznanie uprawnienia jest przedwczesny. Organ wskazał, że w stosunkowo krótkim czasie jednostka przechodziła szereg przemian, które świadczą o zdrowych ambicjach uczelni, ale przede wszystkim kadry Instytutu. Zmiany te jednak robią wrażenie zmian ilościowych, a w mniejszym stopniu jakościowych. Rozbudowana oferta dydaktyczna na wszystkich poziomach i formach studiów pozostawia wątpliwości co do aspektu merytorycznego. Na nowo powołanych kierunkach [...], tj. [...] i [...] dopiero pierwsze roczniki uzyskują tytuły magisterskie. W bieżącym roku akademickim do obrony pracy magisterskiej przystąpi 23 dyplomantów na kierunku [...], 11 na kierunku [...] oraz 19 na kierunku edukacja [...] w zakresie [...]. Zdaniem Komisji, wątpliwości budzą podane w dokumentacji informacje dotyczące prowadzenia zajęć ze studentami, przez pedagogów Katedry[...], jako praktyki zawodowe w ramach [...]. Organ wskazał ponadto, że programy dotyczące kształcenia powinny być właściwie wyprofilowane i dostosowane do danej dyscypliny. Wydziały mające w swojej strukturze kilka nowo powołanych kierunków muszą wykazać się szczególną starannością i wynikami potwierdzającymi zasadność ich prowadzenia oraz odpowiednio dostosowanymi do danego kierunku programami nauczania, zwłaszcza w kontekście starań o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie. Komisja podkreśliła, że kontroli Państwowej Komisji Akredytacyjnej w 2009 r. poddane zostały jedynie studia I stopnia na kierunku [...] (ocena pozytywna). Biorąc pod uwagę strukturę Wydziału i krótki okres istnienia nowo powołanych kierunków, na których wypromowano dopiero pierwszych absolwentów z tytułem magistra, krótki staż dydaktyczny większości samodzielnych pracowników oraz brak akredytacji kierunku [...] na studiach licencjackich i obydwu kierunków na studiach II stopnia - magisterskich, przedstawiony dorobek, zdaniem organu, nie jest wystarczający do uzyskania żądanej możliwości nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. Organ wskazał ponadto, że w składzie Rady Instytutu znajdują się 24 osoby, w tym 19 złożyło pisemne deklaracje zaliczenia ich do minimum kadrowego. Specjalność [...] reprezentuje 9 pracowników, specjalność [...] reprezentuje 8 pracowników, specjalność rzeźba reprezentuje 1 pracownik, specjalność [...] reprezentuje również 1 pracownik. Zdaniem organu, zespół samodzielnych pracowników naukowych wnioskodawcy, nie posiada dużego dorobku w zakresie kształcenia kadry naukowej. Dotyczy to szczególnie obowiązków promotora w przewodach doktorskich. Dodatkowo większość z wykazanych przypadków miało miejsce w dość odległym czasie. Nie lepiej jest również w przypadku recenzji habilitacyjnych. Najbardziej okazałym dorobkiem może wykazać się jedynie prof. B. Nikt w swym dorobku nie ma recenzji w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Korzystniejsza sytuacja występuje w recenzjach doktorskich. Jednak większość recenzji miała miejsce w ostatnich dwóch latach. Zdaniem organu wątpliwym jest czy jednostka wnioskująca osiągnęła poziom kształcenia, dzięki któremu jest w stanie podjąć odpowiedzialność za pełny cykl kształcenia nowych kadr. Od decyzji Instytut wystąpił do Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ ponownie rozpoznając sprawę i ponownie dokonując analizy materiału dowodowego, z udziałem nowych recenzentów uznał, że wniosek o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] jest przedwczesny. Organ wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był szczegółowo dyskutowany na posiedzeniu Sekcji [...] w dniu [...] października 2014 r. Sekcja po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego oraz po zasięgnięciu opinii dwóch recenzentów i dyskusji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej decyzji: (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji - 0 głosów, przeciw uchyleniu decyzji - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Organ stwierdził, że członkowie Sekcji nie znaleźli podstaw do uwzględnienia wniosku i zmiany swojego dotychczasowego stanowiska w tym zakresie. Prezydium Komisji, po rozważeniu sporządzonych negatywnych opinii oraz stanowiska Sekcji, na posiedzeniu w dniu [...] października 2014 r. postanowiło w głosowaniu jawnym jednomyślnie, utrzymać w mocy decyzję Komisji o odmowie przyznania uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk [...], w dyscyplinie [...] (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji - 0 głosów, przeciw uchyleniu decyzji - 11 głosów, wstrzymujących się -0 głosów). Organ przypomniał historię szkoły i wskazał, że Akademia im. [...] w C. swoje początki datuje od 1971 r. Początkowo działała jako Wyższa Szkoła [...], by po trzech latach zostać Wyższą Szkołą Pedagogiczną. W 2004 r. przekształciła się jako Uczelnia w Akademię im. [...]. W Uczelni znalazło się wtedy pięć wydziałów. W 1990/1991 r. powstał Wydział Wychowania [...], a w nim: Instytut [...]. Powstały wówczas dwa kierunki: "Wychowanie [...]" i "Wychowanie [...]". W 2005/2006 r. uruchomiono studia I stopnia na kierunku "[...]", a w 2007/2008 r. - studia I stopnia na kierunku "[...]". W 2009/2010 r. powołano studia II stopnia na obu kierunkach. Wydział otrzymał pozytywną akredytację kierunku "[...]" na poziomie studiów I stopnia (a nie II stopnia, jak zadeklarowano w piśmie odwoławczym) w 2010 r., ze wskazaniem następnej oceny jakości kształcenia na tym kierunku w 2016/2017 r. (uchwała PKA nr 978/2010, wniosek, s. 104). Pierwsze trzy promocje magisterskie na studiach magisterskich odbyły się na kierunkach "[...]" i "[...]", które na tym stopniu kształcenia nie posiadają jeszcze stosownej akredytacji. W roku akademickim 2013/2014 proces kształcenia ukończyło 23 absolwentów na kierunku "[...]". 11 absolwentów na kierunku "[...]" i 19 absolwentów na kierunku "Edukacja [...]" Z dokumentów wynika, że brakuje akredytacji na kierunku "[...]". W listopadzie 2012 r. Wydział Wychowania [...] rozpoczął działalność pod nową nazwą: Wydział [...], a Instytut [...] i zmienił nazwę na: Instytut [...], natomiast Instytut [...] pozostał przy tej nazwie. Instytut [...] obok Instytutu [...] są jednostkami Wydziału [...] z samodzielnymi radami Instytutów. W Radzie Instytutu [...] znajdują się 24 osoby, w tym 19 osób, które złożyły stosowane oświadczenia o zaliczeniu do minimum kadrowego. W skład Rady Instytutu [...] wchodzi 9 osób, natomiast Rada Wydziału [...] składa się z 32 osób, będących jednocześnie członkami Rad Instytutów. Ten stan rzeczy, gdzie pracownicy Instytutu [...] zasiadają gremialnie w Radzie [...], zdaniem organu, może prowadzić do koniunkturalnej wymiany kompetencji. Organ odwoławczy odpowiadając na zarzut, że to Instytut ubiega się uprawnienia, natomiast kierunki artystyczne prowadzi jednostka nadrzędna - Wydział [...] (zgody Ministra na uruchomienie kierunku dają to prawo Wydziałowi [...]). Instytut (tzn. jego pracownicy) prowadzi jedynie działalność artystyczną, naukową i zajęcia dydaktyczne zlecone przez dziekana. Wskazał, że taka organizacja pracy na Wydziale i w Instytucie pozwala Instytutowi dowolnie przerzucać odpowiedzialność za efekty kształcenia pomiędzy Wydziałem a Instytutem. Wskazuje to, że pracownicy Instytutu zajmują się tylko działalnością badawczo - naukową i artystyczną. Osoby związane z Instytutem nie są jednak wyalienowane z Wydziału [...], bo kierują jednostkami dydaktycznymi Instytutu: Katedrami, Zakładem i Zespołami, odpowiadają za tworzenie nowych kierunków i w końcu sami zajmują dydaktyką się. Zdaniem organu, trudno jest oceniać działalność Instytutu nie biorąc pod uwagę działalności Wydziału, z którym Instytut personalnie jest tożsamy, bo w skład obu jednostek wchodzą ci sami ludzie. Komisja podkreśliła, że Instytut wydaje się być samodzielną jednostką badawczo - rozwojową, choć przede wszystkim działa w oparciu o regulamin ustanowiony przez Radę Wydziału Sztuki i stanowi jednostkę Uczelni. Nie jest Instytutem Polskiej Akademii Nauk i prawdopodobnie nie jest też instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (ponieważ nie można go odnaleźć w Krajowym Rejestrze Sądowym), dla których aktywność dydaktyczna nie jest warunkiem otrzymania uprawnień do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. Instytut jest jednostką Wydziału [...] i częścią Uczelni, a co za tym idzie kategoria "B" nadana Instytutowi, w wyniku oceny parametrycznej w latach 2005 - 2012 jest jednak kategorią całego Wydziału [...] (str. 19, pkt 6 - wniosek), a nie kategorią samodzielnego instytutu badawczego. Dlatego organ uznał, że "dyskusja kwestii dydaktycznych" ma znaczenie dla pełnego obrazu poziomu działalności badawczej i artystycznej, ubiegającego się o uprawnienia Instytutu. Instytut składa się z: Katedry [...], Katedry [...], Zakładu [...], Zespołu [...] i Zespołu [...]. Na Wydziale [...] prowadzone są studia stacjonarne na następujących kierunkach: [...] I i II stopnia, [...] I i II stopnia, edukacja [...] w zakresie sztuk [...] I i II stopnia, edukacja [...] w zakresie [...] I i II stopnia. W Instytucie zatrudnionych jest 13 samodzielnych pedagogów, którzy zaliczają się do minimum kadrowego. Wyżej wymienieni nauczyciele akademiccy, do których przypisane zostały dziedziny [...] im właściwe, istnieją w strukturze organizacyjnej Instytutu i Wydziału [...]. Informacje dotyczące odpowiedzialności dydaktycznej pracowników są rozstrzelone w tekście wniosku, czy na stronie internetowej [...]. Dlatego odnalezienie danych na temat tego, jaką pracownią kieruje dany pracownik, czy jaki przedmiot wykłada, jest utrudnione. Zestawienia przedmiotów przypisanych pojedynczemu pracownikowi można obejrzeć na stronach [...]. Komisja podobnie jak w pierwszej decyzji stwierdziła, że dorobek zespołu samodzielnych pracowników naukowych, w zakresie kształcenia kadr naukowych nie jest imponujący. Największymi osiągnięciami może wykazać się jedynie prof. G. B. Pozostali z grona pedagogicznego nie posiadają dużego doświadczenia w pełnieniu promotorstwa przy przewodach doktorskich, co zamyka się jedynie 7-krotnym udziałem, a w ostatnich 3 latach można odnotować tylko jeden przypadek - w 2011 r. Badania naukowe i osiągnięcia [...] Instytutu mają zakres w większości regionalny i powiązany z naturalną działalnością Uczelni. Większość projektów badawczych jest realizowanych na bazie grantów uczelnianych. Jedyny grant badawczy pozyskany z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego miał miejsce w 2010 roku i nosił tytuł: "[...]." Komisja zwróciła uwagę, że Instytut w wielu wypadkach prezentuje interesujący poziom osiągnięć [...] studentów i pedagogów. Ambicje pracowników Instytutu i ich motywacje zawierają w sobie jednak ryzyko rezygnacji z głównego celu, jakim jest posłannictwo społeczne, czyli wychowywanie nauczyciela [...], animatora [...]. W swoim podstawowym założeniu Wydział kształcił i kształci studentów, którzy mają szansę być artystami z uprawnieniami pedagogicznymi. Powoływanie nowych kierunków, oderwanych od głównej specjalizacji w dziedzinie edukacji artystycznej, może prowadzić do osłabienia kondycji dydaktycznej Wydziału Sztuki. W dalszej perspektywie może to skutkować rezygnacją z wykorzystania dobrodziejstw tradycji Wydziału [...]. Są już przykłady podobnych wydziałów w Polsce, gdzie odejście od misji społecznej, jaką jest edukacja artystyczna w dziedzinie sztuk [...], doprowadziło do utraty ich tożsamości i prestiżu. Reasumując Komisja uznała, że po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi wniosku i odwołania Instytutu, przyznanie Instytutowi uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk [...] w dyscyplinie [...], jest przedwczesne. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Instytutu, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając rozstrzygnięciu: 1. naruszenie art. 5 ust. 2 oraz art. 6 pow. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie [...], poprzez błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że organ dokonując oceny wniosku o przyznanie uprawnień w zakresie nadawania stopnia doktora może dokonać oceny złożonego wniosku, nie tylko biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki oraz liczbę zatrudnionych w niej osób, posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego, ale również dysponuje uprawnieniem do oceny działalności dydaktycznej jednostki - mimo, że uprawnienie takie nie wynika z treści wskazanych przepisów; poprzez wydanie decyzji w wyniku zlecenia opinii (wynikającej z art. 5 ust. 2 wskazanej ustawy) dotyczącej Wydziału [...] w sytuacji, gdy jednostką wnioskującą jest Instytut, który winien podlegać takiej ocenie, 2. naruszenie art. 5 ust. 3 pow. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięć z przekroczeniem sześciomiesięcznego terminu jeżeli chodzi o decyzję w pierwszej instancji i po upływie miesiąca w przypadku decyzji wydanej po wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy; poprzez niezawiadomienie skarżącej przez organ o przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym ustawowo i nie podanie przyczyny zwłoki ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy; 3. rażące naruszenie art. 7 k.p.a, art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością; poprzez nieodniesienie się w decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, poprzez wskazanie w uzasadnieniu decyzji argumentacji oderwanej od rzeczywistości i nie popartej żadnymi wyjaśnieniami w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego i de facto nie wskazanie rzeczowej argumentacji uzasadnienia pozwalającej skarżącej na poznanie rzeczywistych i prawdziwych powodów negatywnego rozstrzygnięcia; poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; poprzez nieprzesłanie skarżącej pełnych opinii sporządzonych w postępowaniu jak i niewezwanie skarżącej do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; poprzez przyjęcie, że recenzenci sporządzający opinie na zlecenie organu nie muszą dysponować uchwałą Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego i opinią sporządzoną na jej zlecenie, w sytuacji gdy wydawanie opinii przez recenzentów organu bez dostępu do stanowiska i opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego sprawia, iż opinie takie są niepełne, bowiem sporządzający je nie dysponują pełnią wiedzy w zakresie który opiniują, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 4. rażące naruszenie art. 15 k.p.a, w związku z art. 10 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez wskazanie w zaskarżonej decyzji, zarzutów kierowanych w stosunku do skarżącej a przez to pozbawienie jej możliwości odniesienia się do tychże zarzutów, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej dostępu do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego; 5. rażące naruszenie art. 8 k.p.a, w związku z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji państwa, wyrażający się w szczególności stawianiem skarżącej w kolejnej decyzji odmownej nowych wymogów warunkujących przyznanie uprawnień, które nie były wskazywane w poprzednich odmownych decyzjach, co prowadzi do sytuacji w której skarżąca de facto nigdy nie będzie w stanie uzyskać takich uprawnień, wobec niedookreślenia przez organ zakresu wymogów niezbędnych do nadania wnioskowanych uprawnień; 6. rażące naruszenie art. 80 k.p.a., w związku z art. 7 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b pow. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez dokonanie wybiórczych i dowolnych ustaleń w sprawie i uznanie wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, że Instytut nie spełnia przesłanek koniecznych do uzyskania możliwości nadawania stopnia doktora; 7. rażące naruszenie art. 6 k.p.a w związku z art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, poprzez wydanie decyzji na podstawie wymogów nie wynikających z przepisów prawa i na podstawie okoliczności niemających znaczenia dla sprawy. Uzasadniając skargę Instytut powołał art. 29 ust. 1 i art. 33 ust. 1 b ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i wskazał, że orzecznictwo sądów administracyjnych prezentuje ugruntowany pogląd, iż w postępowaniu tym mają zastosowanie m.in. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują Komisji mimo uznaniowości w tym zakresie, ze strony organu, stosowanie przepisów i zasad postępowania administracyjnego. Tym samym organ ten jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania analizy wszystkich okoliczności istotnych dla przedmiotu postępowania. Skarżący zarzucił, że wydane decyzje nie spełniają wymogów uzasadnienia wynikających z obowiązujących przepisów prawa jak i dającego rękojmię właściwego skorzystania z instytucji uznania administracyjnego. Skarżący zarzucił też, że organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na dwie negatywne opinie recenzentów i nie odniósł się do opinii sporządzonej, na zlecenie Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, przez Prof. R. L. z Wydziału [...] Akademii [...] w K., który w konkluzji wprost stwierdza, że "(...) Instytut spełnia wszystkie niezbędne warunki do złożenia wniosku o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. W związku z powyższym popieram czynione przez Instytut starania i wnioskuję o przyznanie takich uprawnień jak we wniosku". Wszystkie pozostałe cztery opinie przedłożone skarżącej również stwierdzają, iż spełnione zostały wymogi do przyznania takich uprawnień, jednakże ze względu na wskazane w uzasadnieniach opinii powody wniosek taki należy uznać za przedwczesny. W tym kontekście bez informacji o pozytywnej opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego recenzenci Komisji próbowali w sposób nieuprawniony wypowiadać się w kwestiach kształcenia, podczas gdy decyzja organu uprawnionego do oceny tej kwestii, tj. Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego pozytywnie opiniowała wniosek. Ponadto w uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu wniosku, organ w ogóle nie odnosi się do zarzutów skarżącego z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w którym obalił on twierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu pierwszej decyzji, wskazując m.in. na okoliczność oparcia decyzji odmownej na argumentach kwestionujących ustalenia organów powołanych specjalnie w celu oceny jednostek naukowych, dydaktycznych, tj. Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, czy Polskiej Komisji Akredytacyjnej czy też na argumentach sprzecznych z przepisami prawa (rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego) lub kwestionujących rekomendacje Komisji wskazane w uzasadnieniach poprzednich trzech decyzji odmownych. W szczególności skarżący wskazał na opinię dotyczącą działalności dydaktycznej podnosząc, że rozwój oferty dydaktycznej następował na podstawie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i poprzedzony był pozytywną decyzją Państwowej Komisji Akredytacyjnej dotyczącą nauczania, uwzględniającą rosnący potencjał Wydziału [...] Akademii im. [...] w C. Skarżący podtrzymał w całości wszystkie twierdzenia i zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy podniesione w odniesieniu do decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. Odnosząc się do zarzutu organu, że organizacja pracy na Wydziale i w Instytucie pozwala Instytutowi dowolnie przerzucać odpowiedzialność za efekty kształcenia pomiędzy Wydziałem a Instytutem, skarżący wskazał, że stwierdzenie takie nie powinno stanowić elementu uzasadnienia decyzji, tym bardziej, że taka argumentacja pozostaje w sprzeczności z regulacjami dotyczącymi Krajowych Ram Kwalifikacji. Z przepisów tych wynika, że efektów kształcenia nie da się "przerzucać", bowiem są one zawarte w programie kształcenia kierunku zatwierdzanym przez Senat, a ich zmiana (powyżej 30%) w chwili wysyłania wniosku do organu wymagała zgody Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że "rozbudowana oferta dydaktyczna na wszystkich poziomach i formach studiów może w takim samym stopniu budzić podziw, co i niepokój o aspekt merytoryczny", skarżący zarzucił, że organ nie uzasadnił takiego stanowiska, które jest sprzeczne z pozytywną opinią Polskiej Komisji Akredytacyjnej, która poprzedziła decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nadającą Wydziałowi [...] uprawnienia do prowadzenia ww. kierunków. Odnosząc się zaś do stwierdzenia organu, że dorobek Instytutu ma charakter "regionalny", skarżący zarzucił, że organ nie wyjaśnił, czy jest to region kultury śródziemnomorskiej, region środkowoeuropejski czy też Euroregion [...]. Skarżący stwierdził ponadto, że na wydziałach w których ponad połowa prowadzonych kierunków przeszła pełną akredytację nie przeprowadza się kontroli kolejnych kierunków a jedynie akredytację instytucjonalną. Tym samym żądanie organu w zakresie akredytacji kierunków [...] i [...] jest sprzeczne z procedurami Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Potwierdza to decyzja Polskiej Komisji Akredytacyjnej, która wyznaczyła Wydział [...] do akredytacji instytucjonalnej (nie poszczególnych kierunków) w roku akademickim 2014/15. Skarżący podkreślił, że warunek posiadania akredytacji w zakresie studiów II stopnia został zastosowany koniunkturalnie, bowiem inne uczelnie (skarżący podał przykłady) w roku akademickim 2011/2012 Uniwersytet [...] w K. (i to jako druga uczelnia w tym samym mieście) uzyskały uprawnienia do nadawania stopnia doktora w dyscyplinie [...] mając jedynie akredytację studiów licencjackich na kierunku [...]. Jako nieuprawnione skarżący uznał odnoszenie się w uzasadnieniu do kwestii funkcjonowania Wydziału [...] w sytuacji, gdy podmiotem wnioskującym jest Instytut [...]. Tymczasem organ po wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy dokonał oceny Wydziału [...], a wiec jednostki organizacyjnej, która nie jest wnioskodawcą w niniejszym postępowaniu. Powyższe potwierdza wprost treść sporządzonych na zlecenie organu opinii poświęconych w znacznej części ocenie właśnie Wydziału [...]. Tą sytuację opisuje w mikroskali pismo Dyrektora P. K., który prosi o opinię w sprawie Wydziału [...], a nie opinię w sprawie Instytutu (...)" Odnosząc się do stwierdzenia organu, że sytuacja, w której pracownicy Instytutu [...] zasiadają gremialnie w Radzie Wydziału [...]może prowadzić do koniunkturalnej wymiany kompetencji, skarżący wskazał, że są rozważania czysto teoretyczne. Argument ten nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Skarżący wskazał też, że zarzut niebezpieczeństwa utraty misji Wydziału [...] jest nieuprawniony, gdyż każdy wydział Uczelni kształtuje swoją misję samodzielnie (jednakże zgodnie z misją Uczelni), w granicach określonych ustawą i rozporządzeniami wykonawczymi. Również jako niezgodny z rzeczywistością i jako mylący skarżący uznał zarzut dotyczący faktu, pozyskania tylko jednego grantu badawczego. Organ pominął fakt uzyskania w 2012 r. grantu z Narodowego Centrum Nauki, pt. "[...]" (wykazany na 37 str. wniosku). Skarżący zarzucił, że zarzut grantowy jak również zarzut nieczytelności odpowiedzialności dydaktycznej pracowników pojawił się dopiero na etapie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i nie może być sprostowany inaczej niż w drodze skargi do WSA, co zamyka skarżącej prawo do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. W kontekście udziału pracowników Instytutu w kształceniu kadry - jest on utrudniony z uwagi na brak uprawnień. Od kilku lat systematycznie rośnie, co potwierdza to dynamika recenzji (jak skarżąca wykazała w odwołaniu po złożeniu wniosku pracownicy jednostki zostali zaangażowani jako recenzenci w 6-ciu przewodach doktorskich i jednym habilitacyjnym). Nawet gdyby Komisja była uprawniona do oceny procesu kształcenia przed wydaniem decyzji to naturalną konsekwencją winno być wskazanie w uzasadnieniu decyzji konkretnych powodów negatywnej oceny dydaktyki. Ponadto twierdzenie uzasadnienia "Powoływanie nowych kierunków, oderwanych od głównej specjalizacji w dziedzinie edukacji [...], może prowadzić do osłabienia kondycji dydaktycznej Wydziału [...]. W dalszej perspektywie może to skutkować rezygnacją z wykorzystania dobrodziejstw tradycji Wydziału [...]" - jest trudne do przyjęcia wobec faktu, że nowy kierunek [...]został powołany w 2005/06 r., [...] w 2006/07 r. w wyniku wykonania zaleceń organu zawartych w odmowie przyznania uprawnień jednego z uprzednio złożonych wniosków. Skarżący zarzucił organowi, w kontekście wydania decyzji w oparciu o instytucję uznania administracyjnego, naruszenie zasady obiektywnej oceny wniosku, podając przykłady innych uczelni, które uzyskały uprawnienie do nadawania stopnia doktora w dyscyplinie [...] na podstawie wniosku. Nierównoprawne traktowanie wniosków przez organ w sposób zdecydowany podważa zasadę zaufania do organów państwa, stąd niniejsza skarga stała się konieczna i uzasadniona. Ponadto z przesłanej dokumentacji wynika też, że opiniodawcy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (II-etap) nie dostali (pozytywnej) opinii prof. R. L., a jedynie negatywne opinie prof. dr hab. G. K. oraz prof. dr hab. J. N., co stanowi złamanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i prowadzi do wniosku, że kolejni recenzenci sporządzali swoje opinie bez podstawowej, podkreślić należy pozytywnej, opinii recenzenta powołanego przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Skarżący zarzucił, że opinie sporządzone w związku z jego wnioskiem - otrzymał dopiero w wyniku przesłanego organowi żądania na etapie wydania przez organ decyzji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Ponadto organ nie wezwał skarżącej na żadnym etapie postępowania do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Otrzymane opinie recenzentów uwidoczniły, zdaniem skarżącej, istotne naruszenie przez organ przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Otóż analiza przesłanych recenzji prowadzi do wniosku, iż organ zignorował uchwałę Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego i opinię sporządzoną na jej zlecenie. Opinia sporządzona na zlecenie Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego powstała w październiku 2013 r., a więc po opiniach (negatywnych) sporządzonych na zlecenie organu przez Prof. G. K. i Prof. J. N. Przywołując art. 5 ust. 2 i art. 6 ustawy skarżący zarzucił, że ustawa nie daje organowi uprawnień do oceny działalności dydaktycznej a ten element (dotychczasowy brak oceny jakości kształcenia przez Polską Komisję Akredytacyjną) jest w uzasadnieniu odmowy mocno, aczkolwiek bezpodstawnie komentowany. Ponadto pow. wyżej art. 5 stanowi, że organ nadaje uprawnienie po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Z kolei z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (art. 45 i następne) wynika, że kompetencje Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego pozwalają na ocenę działalności dydaktycznej i tylko na tym etapie procedury opiniodawczej działalność dydaktyczna może podlegać ocenie. Dla przedmiotowej sprawy jest ważne, o czym organ w ogóle nie wspomina w uzasadnieniu decyzji, że opinia Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego o wniosku [...] jest pozytywna. Organ kwestionując ocenę Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie dydaktyki przekracza swe kompetencje. Skarżący zarzucił następnie, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy Komisja rozstrzyga o nadaniu uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania wniosku o przyznanie uprawnienia. W przypadku jego wniosku organ przekroczył ten termin dwukrotnie zarówno przy rozpoznaniu wniosku jak i w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy winien być rozpatrzony zgodnie z k.p.a., tj. w terminie miesiąca od daty otrzymania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Tymczasem postępowania w obu instancjach trwały ponad 6 miesięcy. Organ nie zawiadomił skarżącej o przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym ustawowo i nie podał przyczyny zwłoki ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że jest to jego czwarty wniosek, objęty niniejszym postępowaniem. Dodatkowo w odmowie znajdujemy uwagę o niebezpieczeństwie "utraty tożsamości", a w recenzjach (wniosku z 2011 r.) krytykę, że skarżący stara się upodobnić do Wydziałów [...], co ma być czymś bardzo niewłaściwym. Analiza uzasadnień kolejnych decyzji odmownych wniosków drugiego i trzeciego, prowadzi do konstatacji, że wobec wyczerpywania się rzeczowych argumentów (gdyż jednostka przez lata, od 2004 r. pracuje nad wskazywanymi przez organ zarzutami i zaleceniami: rozwija działalność artystyczną, naukową, współpracę krajową i międzynarodową; poprzez nagrody i wyróżnienia w konkursach krajowych i zagranicznych stale wzmacnia swoją pozycję i rozpoznawalność; posiada bogatą ofertę dydaktyczną - powstały kierunki odpowiadające wymaganym dyscyplinom, absolwenci tych kierunków wykazują się aktywnością i dorobkiem, następuje rozwój naukowy kadry jednostki - habilitacje, granty, dorobek w kształceniu kadr; poprawa bazy lokalowej i zaplecza naukowo-badawczego), organ w decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w I instancji - przykłada większą wagę do kolejnych, nowych kwestii dotyczących oceny jakości dydaktyki, struktury, a ogólnie - tożsamości jednostki, jej misji i kierunków jej rozwoju. Organ nie badał sprawy w zakresie ustawowych przesłanek, bowiem potwierdzając wielokrotnie, że skarżący spełnia wymogi wniosku jednocześnie wykracza poza swoje kompetencje wskazując na konieczność spełnienia kolejnych (nowych) wymagań nie wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Obie decyzje, zdaniem skarżącego, nie spełniają podstawowych wymogów uzasadnienia, nie wspominając już o większej staranności wynikającej z zastosowania instytucji uznania administracyjnego. Ponadto analiza chronologii wniosków składanych przez skarżącego prowadzi do konstatacji, iż po spełnieniu wymogów i zastrzeżeń merytorycznych wskazywanych w negatywnych rozstrzygnięciach poprzednich wniosków - organ sięga po nowe, pozaustawowe wymogi, nie mające oparcia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie wskazując, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Komisja nie podzieliła zarzutów strony skarżącej, odnoszących się do naruszenia w sprawie ww. przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wskazał, że procedura postępowania przed Centralną Komisją została zachowana, przepisy k.p.a., które stosuje się w tym postępowaniu odpowiednio nie zostały naruszone. Prezydium Komisji po rozważeniu sporządzonych negatywnych opinii oraz stanowiska Sekcji, na posiedzeniu w dniu [...] października 2014 r. postanowiło jednomyślnie utrzymać w mocy decyzję Komisji o odmowie przyznania uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk [...] w dyscyplinie [...]. Przeprowadzona ponownie ocena materiału dowodowego z udziałem nowych recenzentów wykazała, iż wniosek o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk [...] w dyscyplinie [...] jest przedwczesny. Tryb zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, wzór wniosku o przyznanie tych uprawnień oraz dokumentację w tej sprawie określa rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego (Dz.U.2013.485). Przyznawanie uprawnień do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego jednostkom organizacyjnym, które spełniają wymogi określone w art. 6, jest jedną z najważniejszych kompetencji Komisji. Do postępowania w tym zakresie stosuje się - w zakresie nieuregulowanym w ust. 3 oraz w art. 35 ust. 1-3 - odpowiednio przepisy k.p.a. (art. 29 ust. 1), z uwzględnieniem postanowień statutu Komisji. Przepisy art. 6 nie tworzą po stronie rady jednostki, spełniającej warunki określone w ust. 1-4 roszczenia o przyznanie odpowiednich uprawnień, ponieważ Komisja przyznaje uprawnienia na podstawie oceny dotychczasowej działalności naukowej jednostki, osiągnięć w zakresie kształcenia kadry naukowej i osiągnięć naukowych członków rady, bazy badawczej jednostki, a w uczelniach wyższych także jakości kształcenia. Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie [...], Komisja rozpatruje odwołania strony w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy. Jest to termin instrukcyjny i nie pociąga za sobą żadnych sankcji prawnych, np. skutkujących uchylenie decyzji. Z uwagi na specyfikę postępowania przed Komisją (szczególna procedura funkcjonowania Komisji i jej organów zawarta w statucie) i ilość załatwianych spraw, termin 6 miesięcy czasami nie może być dotrzymany. Posiedzenia właściwych Sekcji i Prezydium odbywają się raz w miesiącu z wyłączeniem miesięcy wakacyjnych. Przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawy merytorycznie prowadzone jest postępowanie opiniodawcze celem uzyskania recenzji oraz stanowiska Sekcji. Komisja zaznaczyła również, że w przypadku negatywnej recenzji powoływany jest dodatkowy recenzent. W niniejszej sprawie powołano w sumie dwóch recenzentów, co miało wpływ na termin prowadzonego postępowania przed Komisją. Recenzenci piszący opinie negatywne, są nie tylko wybitnymi specjalistami w dziedzinie, w której zawiera się rozprawa, ale napisali również rzetelne recenzje. Postępowania takiego nie można przyśpieszyć. Recenzent sporządzający opinię musi mieć odpowiednią ilość czasu. Postępowanie w sprawach stopni i tytułów naukowych, nadawania uprawnień jest postępowaniem odrębnym o innej aksjologii niż postępowanie administracyjne, czy cywilne Stąd też ustawodawca świadomie zrezygnował z takich klasycznych dla procedur prawnych instytucji jak rozprawa, postępowanie dowodowe z udziałem biegłych, ograniczył udział w postępowaniu, wyłączył jawność postępowania. W postępowaniach toczących się przed Komisją w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.", Odpowiednie zastosowanie k.p.a. to takie stosowanie, które uwzględnia ich treść o tyle o ilu nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych. W myśl reguł wykładni przyjęcie regulacji o odpowiednim stosowaniu oznacza konieczność uwzględnienia cech właściwych dla regulacji podstawowej. Odpowiednie zastosowanie powoduje zatem konieczność oceny, czy i w jakim zakresie w tych sprawach przepisy k.p.a. będą miały zastosowanie. Uwzględnienie cech regulacji szczególnej powoduje, że zastosowanie określonych przepisów będzie wyłączone, określone przepisy będą miały zastosowanie odpowiednio, a określone przepisy będą miały zastosowanie bezpośrednio. Wskazać należy, iż postępowanie w tych sprawach charakteryzuje się wieloma odrębnościami. W art. 33 ust. 1 stwierdza się, że Komisja w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej - co oznacza, że Komisja nie jest organem administracji publicznej, lecz ma szczególny charakter. Jednym z elementów szczególnego charakteru jest brak przypisania Komisji, określonej w przepisach k.p.a., roli organu wyższego stopnia w odpowiednich postępowaniach i ograniczenie jej kompetencji w każdym zakresie, także w zakresie rozpatrywania odwołań od uchwał rad uprawnionych jednostek, do spraw enumeratywnie wskazanych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Przepisy art. 33 ust. 1a i 1b ustawy dodane w wyniku nowelizacji 2011 zasadniczo mają charakter nie normatywny, lecz programowy. Zasady określone w ust. 1b: rzetelność, bezstronność i przejrzystość działań Komisji (sformułowanie "realizowane działania" ma cechy pleonazmu), mają jednakże charakter reguł, z punktu widzenia których można oceniać zgodność z prawem czynności Komisji i ich efektów w postaci uchwał. Organ wskazał, że charakter postępowania odwoławczego przed Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadawania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały rady wydziału przeprowadza własne postępowanie, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost. Procedura postępowania nie została naruszona. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, wydał stosowną decyzję administracyjną zgodnie z przepisami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. strona skarżąca przesłała pozytywny raport oceny instytucjonalnej na Wydziale Sztuki Akademii, którego częścią jest Instytut. Jest to uchwała nr [...] Prezydium Polskiej Komisji Akredytacyjnej z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie oceny instytucjonalnej na Wydziale Sztuki Akademii im. [...] w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. W ocenie Sądu skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów utrzymująca w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy podkreślić należy, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawach o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy jednostka organizacyjna, która ubiega się o przyznanie przez Centralną Komisję, uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...], posiada odpowiedni poziom działalności naukowej lub artystycznej, odpowiedni poziom osiągnięć w zakresie kształcenia kadry naukowej i osiągnięć naukowych członków rady, bazy badawczej jednostki, a w uczelniach wyższych także jakości kształcenia. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów i następnie podejmowanej decyzji. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie jednostce uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...], nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Instytucję postępowania o nadanie jednostce uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk plastycznych normuje art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pow. ustawy stopnie doktora i doktora habilitowanego są nadawane w jednostkach organizacyjnych, które posiadają uprawnienie do ich nadawania. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 5 pow. ustawy uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, nadaje Centralna Komisja na wniosek jednostki organizacyjnej, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki oraz liczbę zatrudnionych w niej osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego, określoną w art. 6. Centralna Komisja nadaje to uprawnienie po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wyrażonej w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniosku o wyrażenie opinii. Tak więc Centralna Komisja rozpoznając wniosek jednostki organizacyjnej bierze pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki oraz liczbę zatrudnionych w niej osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego. Ma też obowiązek zasięgnąć opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Z kolei tryb zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, wzór wniosku o przyznanie tych uprawnień oraz dokumentację w tej sprawie określa rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu zgłaszania wniosków o przyznanie uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego (Dz.U. 2013 r., poz. 485). Podkreślić należy, że przyznawanie uprawnień do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego jednostkom organizacyjnym, które spełniają wymogi określone w art. 6, jest jedną z najważniejszych kompetencji Komisji. Do postępowania w tym zakresie stosuje się - w zakresie nieuregulowanym w ust. 3 oraz w art. 35 ust. 1-3 - odpowiednio przepisy k.p.a. (art. 29 ust. 1), z uwzględnieniem postanowień statutu Komisji. Zgodzić się należy z organem, że przepisy art. 6 nie tworzą po stronie jednostki, spełniającej warunki określone w ust. 1- 4, roszczenia o przyznanie odpowiednich uprawnień, ponieważ Komisja przyznaje uprawnienia na podstawie oceny dotychczasowej działalności naukowej jednostki, osiągnięć w zakresie kształcenia kadry naukowej i osiągnięć naukowych członków rady, bazy badawczej jednostki, a w uczelniach wyższych także jakości kształcenia. Jak już wcześniej wskazano zakres kontroli sądu administracyjnego jest jednak ograniczony, bowiem Sąd ten nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola musi zatem ograniczać się jedynie do tego, czy zachowane były reguły proceduralne, tzn. czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano przepisów dotyczących kworum i głosowania oraz innych przewidzianych przepisami reguł postępowania (por. H. Izdebski, J. Zieliński "Komentarz do art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym" [w:] H. Izdebski, J. Zieliński "Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz", publ. LEX nr 141291). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Jak wskazano wyżej obowiązkiem Centralnej Komisji, wynikającym z art. 5 ust. 2 ustawy, jest zwrócenie się jej do Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego o opinię. Jak wynika z akt sprawy organ dopełnił tego obowiązku występując pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. Następnie wniosek ten został skierowany do Sekcji [...]. Sekcja na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r., po zasięgnięciu opinii dwóch recenzentów (prof. G. K., prof. J. N.) oraz po przeprowadzeniu dyskusji w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw wnioskowi (za przyznaniem: 0 głosów, przeciw: 13 głosów, wstrzymujących się: 0 głosów). Prezydium Komisji na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2014 r., w głosowaniu tajnym podzieliło stanowisko Sekcji (za przyznaniem: 0 głosów, przeciw przyznaniu: 11 głosów, wstrzymujących się: 0 głosów). Wobec powyższego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2013 r. postanowiła odmówić przyznania Instytutowi uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk [...] w dyscyplinie [...]. W rezultacie tych opinii Centralna Komisja uznała, że jakkolwiek wniosek zawiera wymagane informacje o Instytucie, określone w ustawie z dnia [...] marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie [...] oraz rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r., to jednak wniosek o przyznanie uprawnienia jest przedwczesny. Organ wskazał, że w stosunkowo krótkim czasie jednostka przechodziła szereg przemian, które świadczą o zdrowych ambicjach uczelni, ale przede wszystkim kadry Instytutu. Zmiany te jednak robią wrażenie zmian ilościowych, a w mniejszym stopniu jakościowych. Rozbudowana oferta dydaktyczna na wszystkich poziomach i formach studiów pozostawia wątpliwości co do aspektu merytorycznego. Na nowo powołanych kierunkach artystycznych tj. malarstwie i grafice dopiero pierwsze roczniki uzyskują tytuły magisterskie. W bieżącym roku akademickim do obrony pracy magisterskiej przystąpi 23 dyplomantów na kierunku [...], 11 na kierunku [...] oraz 19 na kierunku [...] w zakresie [...]. Zdaniem Komisji, wątpliwości budzą podane w dokumentacji informacje dotyczące prowadzenia zajęć ze studentami, przez pedagogów Katedry [...], jako praktyki zawodowe w ramach pleneru. Organ wskazał ponadto, że programy dotyczące kształcenia powinny być właściwie wyprofilowane i dostosowane do danej dyscypliny. Wydziały mające w swojej strukturze kilka nowo powołanych kierunków muszą wykazać się szczególną starannością i wynikami potwierdzającymi zasadność ich prowadzenia oraz odpowiednio dostosowanymi do danego kierunku programami nauczania, zwłaszcza w kontekście starań o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie. Komisja podkreśliła, że kontroli Państwowej Komisji Akredytacyjnej w 2009 r. poddane zostały jedynie studia I stopnia na kierunku [...] (ocena pozytywna). Biorąc pod uwagę strukturę Wydziału i krótki okres istnienia nowo powołanych kierunków, na których wypromowano dopiero pierwszych absolwentów z tytułem magistra, krótki staż dydaktyczny większości samodzielnych pracowników oraz brak akredytacji kierunku [...] na studiach licencjackich i obydwu kierunków na studiach II stopnia - magisterskich, przedstawiony dorobek, zdaniem organu, nie jest wystarczający do uzyskania żądanej możliwości nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. Organ wskazał ponadto, że w składzie Rady Instytutu znajdują się 24 osoby, w tym 19 złożyło pisemne deklaracje zaliczenia ich do minimum kadrowego. Specjalność [...] reprezentuje 9 pracowników, specjalność [...] reprezentuje 8 pracowników, specjalność [...] reprezentuje 1 pracownik, specjalność [...] reprezentuje również 1 pracownik. Zdaniem organu, zespół samodzielnych pracowników naukowych wnioskodawcy, nie posiada dużego dorobku w zakresie kształcenia kadry naukowej. Dotyczy to szczególnie obowiązków promotora w przewodach doktorskich. Dodatkowo większość z wykazanych przypadków miało miejsce w dość odległym czasie. Nie lepiej jest również w przypadku recenzji habilitacyjnych. Najbardziej okazałym dorobkiem może wykazać się jedynie prof. B. Nikt w swym dorobku nie ma recenzji w postępowaniu o nadanie tytułu profesora. Korzystniejsza sytuacja występuje w recenzjach doktorskich. Jednak większość recenzji miała miejsce w ostatnich dwóch latach. Zdaniem organu wątpliwym jest czy jednostka wnioskująca osiągnęła poziom kształcenia, dzięki któremu jest w stanie podjąć odpowiedzialność za pełny cykl kształcenia nowych kadr. Centralna Komisja ponownie rozpoznając sprawę i ponownie dokonując analizy materiału dowodowego, z udziałem nowych recenzentów (prof. G. C., prof. T. C.) decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję, ponownie uznając, że wniosek o przyznanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] jest przedwczesny. Komisja podobnie jak w pierwszej decyzji podkreśliła, że dorobek zespołu samodzielnych pracowników naukowych, w zakresie kształcenia kadr naukowych nie jest imponujący. Największymi osiągnięciami może wykazać się jedynie prof. G. B. Pozostali z grona pedagogicznego nie posiadają dużego doświadczenia w pełnieniu promotorstwa przy przewodach doktorskich, co zamyka się jedynie 7-krotnym udziałem, a w ostatnich 3 latach można odnotować tylko jeden przypadek - w 2011 r. Zwrócić uwagę także należy, że samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny (§ 23 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów), a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu (§ 15 ust. 2 tego statutu). W sprawie o nadanie uprawnienia do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie może być wprost stosowany art. 10 § 1 k.p.a. Dlatego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Ponadto decyzje Centralnej Komisji należą do decyzji wydawanych przez organ kolegialny. Decyzje tego typu stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Zatem brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji, z uwagi na specyfikę tego postępowania nie może być uznane za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje kolegialne podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09). Sąd badając zatem, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie stwierdził takich naruszeń. Biorąc powyższe pod uwagę należy zgodzić się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Centralną Komisją nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej decyzji o odmowie przyznania Instytutowi [...] im. [...] w C. Podjęta decyzja jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Wskazać ponadto należy, że z żadnego przepisu nie wynika, że organ ma obowiązek uwzględnić opinię wyrażoną przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Organ ma jedynie obowiązek zasięgnąć taką opinię, co nie oznacza, że związany jest jej treścią. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że jak wynika z akt sprawy cztery opinie sporządzone przez recenzentów, w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzają, że wniosek Instytutu jest wnioskiem przedwczesnym. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także postanowieniami statutu Centralnej Komisji. Wskazać ponadto należy, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11, z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, czy z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10,publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawęw pełni podziela ten pogląd, uznając go za własny. Podkreślenia wymaga, iż Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę wydania decyzji przez Centralną Komisję. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów k.p.a., w zakresie w jakim miały one zastosowanie w tym postępowaniu. Tym samym należało stwierdzić, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centralna Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy, Centralna Komisja rozpatruje odwołanie strony w terminie 6 miesięcy. Wskazać należy, że jest to termin instrukcyjny i nie dochowanie go nie pociąga za sobą żadnych sankcji prawnych. Zgodzić się należy, że z uwagi na specyfikę postępowania przed Centralną Komisją, termin 6 miesięcy czasami może nie być dotrzymany. Konkludując, stwierdzić należy iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, w postępowaniu przed Centralną Komisją i jej organami były zachowane reguły proceduralne, regulujące postępowanie w sprawach stopni naukowych. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji