II GSK 1319/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia del. WSA Beata Kozicka Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 171/15 w sprawie ze skargi "[A.]" Spółki z o.o. w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "[A.]" Spółki z o.o. w W. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 171/15 oddalił skargę "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w W> na postanowienie Ministra Finansów z dnia [..] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: "F" Sp. z o.o. pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w R.. Spółka podniosła, że przedłużenie zezwolenia jest możliwe po pominięciu stosowania art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: "ugh" lub "ustawa o grach hazardowych"), który stał się bezskuteczny z uwagi na brak jego notyfikacji Komisji Europejskiej. Spółka powołała się w tym zakresie na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-213/11. Postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2014 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia udzielonego skarżącej spółce na prowadzenie wspomnianego salonu gier. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Finansów z dnia 7 listopada 2015 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art.261 i art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm; dalej: O.p.) oraz art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1, art. 144 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem organu administracji, postępowanie z wniosku spółki nie mogło być wszczęte, bowiem żaden obowiązujący przepis prawa nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, zaś art. 138 ust. 1 ugh wprost wyklucza taką możliwość. Organ za bezzasadne uznał stanowisko strony o bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych ze względu na naruszenie w trakcie uchwalania tego aktu prawnego procedury notyfikacji określonej w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L 204 z dnia 21 lipca 1998 r., s. 37, ze zm.). Za nietrafne zostało również uznane stanowisko, że rozstrzyganie w sprawie wniosku o przedłużenie zezwolenia winno nastąpić w oparciu o ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.). "F" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów, domagając się uchylenie tego rozstrzygnięcia. Podniosła w szczególności, że art. 138 ust. 1 ugh musi być uznany za przepis techniczny wymagający notyfikacji Komisji Europejskiej, zaś brak takiej notyfikacji powoduje, że przepis ten nie może być stosowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Powołując się na treść art. 177 ust. 1 i art. 129 ust. 1 ugh, Sąd I instancji stwierdził, że zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych udzielone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia, zaś podmioty w nich wymienione mogą na podstawie tych zezwoleń prowadzić działalność według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa o grach hazardowych nie stanowi inaczej. WSA podkreślił przy tym - przytaczając treść art. 144 i art. 118 ugh - że uchwalając ustawę o grach hazardowych ustawodawca przyjął zasadę stosowania nowej ustawy wprost, z wyjątkami, które będą wynikać z przepisów prawa. Zatem po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych wszczęcie postępowania dotyczącego udzielonego wcześniej zezwolenia nie oznacza, że postępowanie to będzie prowadzone na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że podstawą rozpoznania wniosku skarżącej powinny być przepisy ustawy o grach hazardowych, nie zaś przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych. WSA wskazał, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ugh zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, nie mogą być przedłużane. Zdaniem Sądu, oba przywołane przepisy przejściowe zamieszczone w ugh nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i w związku z tym nie wymagały notyfikacji Komisji Europejskiej. Przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nie nakładają bowiem żadnych ograniczeń w zakresie liczby kasyn gry ani liczby automatów, jakie mogły być w tych kasynach używane. Sąd zauważył również, że zaniechanie realizacji obowiązku notyfikacji przepisów o charakterze technicznym nie prowadzi do "odżycia" przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych - co sugeruje strona - tylko do odmowy zastosowania takich przepisów, zaś inna interpretacja prowadziłaby do sprzeczności z art. 144 i art. 145 ugh. W konsekwencji za całkowicie pozbawione podstaw prawnych uznał WSA zarzuty skarżącej spółki wskazujące na możliwość zastosowania uchylonej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Powołując się na treść art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd I instancji wskazał, że organ ma obowiązek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie dotyczące wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Odmowa wszczęcia postępowania może zatem nastąpić, gdy istnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy, czyli gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie wystąpił przypadek bezprzedmiotowości o charakterze pierwotnym, bowiem ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Sąd dodał, że nawet w przypadku odmowy stosowania art. 138 ust. 1 ugh brak jest w obowiązującej ustawie o grach hazardowych przepisu, na podstawie którego można byłoby merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącej. W szczególności przedmiotowe zezwolenia nie mogą być przedłużane na podstawie art. 51 w zw. z art. 135 ust. 1 ugh, bowiem zmiana zezwolenia, o której w tych przepisach mowa, jest możliwa tylko w enumeratywnie wymienionych przypadkach. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zaakceptował odmowę wszczęcia na wniosek skarżącej spółki postępowania w sprawie przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Skargę kasacyjną (sprostowaną następnie pismem z 16 marca 2016 r.) od opisanego wyżej wyroku WSA wniosła "F" Sp. z o.o., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi oraz poprzedzającym go postanowieniom naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: 1. art. 117 ust. 1 i 2 ugh poprzez uznanie, w świetle obowiązujących przepisów prawa niedopuszczalne jest przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier na automatach, które było wydane przed wejściem w życie ugh, 2. art. 118 ugh poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, 3. art. 129 ust. 1 ugh poprzez uznanie, iż przepisy ustawy o grach hazardowych wykluczają możliwość przedłużania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier na automatach, 4. art. 135 ust. 1 ugh poprzez uznanie, że nie może on stanowić podstawy prawnej do przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier na automatach, które było wydane przed wejściem w życie ugh, 5. art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust. 1 ugh poprzez uznanie, iż wskazany przepis ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, 6. art. 151 ppsa w związku z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie, iż postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonach gier jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy postępowanie może zostać wszczęte na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Podnosząc te zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie wydanych w sprawie postanowień Ministra Finansów, alternatywnie - o stwierdzenie, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych, bądź według spisu kosztów, jeżeli zostanie przedłożony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna została oparta, jak wskazał jej autor, na naruszeniu "prawa materialnego i procesowego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie". Pomimo nieprawidłowego sformułowania naruszenia przepisów postępowania, które zgodnie z art. 174 pkt 2 powinien mieć zapis, że mają "istotny wpływ na wynik sprawy" Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. Badając prawidłowość sformułowanych zarzutów należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jasny sposób, które przepisy zalicza do podstawy naruszenia prawa materialnego, a które do prawa procesowego. Jednakże mając na względzie, iż tylko ostatni z zarzutów (pkt 6 skargi kasacyjnej) powołuje w podstawie przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przepisy ustawy o ordynacji podatkowej należy przyjąć, że tylko on odnosi się do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 O.p., jednakże bez konkretnego wskazanie jaki istotny wpływ miały na wynik sprawy. W przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 117 ust. 1 i 2 ugh, 2) art. 118 ugh, 3) art. 129 ust. 1 ugh, 4) art. 135 ust. 1 ugh, 5) art. 36 ust. 3 i 4 u.g.i.z.w. w zw. z art. 129 ust. 1 ugh należy przyjąć, że autor skargi kasacyjnej zarzucił ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny przed odniesieniem się merytorycznie do wskazanych zarzutów w kolejności w jakiej zostały podniesione wskazuje, że w rozpoznanej sprawie Sąd I instancji kontrolował zgodność z prawem postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Postępowanie to zostało wszczęte wnioskiem z dnia 28 lipca 2014 r., który został złożony pod rządami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. WSA mając na względzie powyższe uznał, że w przedmiotowej sprawie występuje przypadek bezprzedmiotowości o charakterze pierwotnym. Stwierdził, że ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto uznał, że nawet w przypadku odmowy stosowania art. 138 ust. 1 ugh, który z resztą w ocenie Sądu nie kwalifikuje się do kategorii przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, brak jest w obowiązującej ustawie o grach hazardowych przepisu na podstawie którego można byłoby merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącej. Wobec tego przyznał, że słusznie organ na podstawie art. 165a § 1 O.p. odmówił wszczęcia postępowania. NSA wskazuje, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż strona "popiera swoje twierdzenia związane z technicznym charakterem art. 138 ust. 1 u.g.h. i zgadza się ze stanowiskiem Sądu, iż przepis ten nie powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentacji skarżącej kasacyjnie powołanej w uzasadnieniu, że art. 138 ust. 1 ugh jest przepisem technicznym wyjaśnia tylko, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już w stanowisko, że art. 138 ust. 1 ugh nie stanowi przepisu technicznego i w konsekwencji nie wymagał notyfikacji, o której mowa w dyrektywie 98/34 (tak też np. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 1691/15, z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1567/14, z 11 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1696/14, z 19 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 414/15). Z wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. C-213/11 wynika, że pozostawiona sądowi krajowemu ocena, czy przepisy przejściowe ustawy, określone przez Trybunał jako przepisy "potencjalnie techniczne", są w istocie technicznymi, wymaga uprawdopodobnienia hipotezy, że te przepisy mogą mieć istotny wpływ na właściwości i obrót produktem (automatami do gry). Ocena ma mieć zatem charakter ogólny i abstrakcyjny, w tym sensie, że odnosić się powinna do określonych przepisów ustawy w oderwaniu od ich zastosowania w konkretnej, indywidualnej sprawie i polegać na apriorycznym rozważeniu prawdopodobieństwa ich istotnego wpływu np. na obrót automatami do gry w skali ogólnorynkowej. Inaczej mówiąc, ocena technicznego charakteru przepisu ustawy nie może być relatywizowana do sytuacji faktycznej rozpatrywanej sprawy. Nie wymaga zatem prowadzenia postępowania dowodowego w indywidualnej sprawie administracyjnej. NSA stwierdza, że przepisy przejściowe, w tym art. 138 ust. 1 ugh, nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można bowiem zasadnie przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy (do czasu wygaśnięcia zezwoleń) utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów. W ocenie NSA powyższy przepis nie ma również wpływu na swobodę przepływu towarów i usług w UE. Tym samym brak notyfikacji art. 138 ust. 1 ugh nie daje podstaw do przyjęcia, że przepis ten nie znajdował zastosowania. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 117 ust. 1 ugh udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Zatwierdzone przed dniem wejścia w życie ustawy regulaminy gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia (ust. 2). Z brzmienia powołanego przepisu przejściowego wynika, że z chwilą wejścia w życie ugh nie nastąpiło automatyczne wygaśnięcie zezwoleń udzielonych na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących, bowiem wszystkie zezwolenia zachowały ważność do czasu ich wygaśnięcia. Skoro zezwolenie wygasło już w trakcie stosowania nowej ustawy o grach hazardowych to ewentualne jego przedłużenie musiałoby nastąpić na bazie tych właśnie przepisów, które jednak nie zawierają podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku strony. Odnosząc się do drugiego z zarzutów tj. naruszenia art. 118 ugh należy podkreślić, że stanowi on, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek o przedłużenie zezwolenia złożony został w dniu 28 lipca 2014 r. czyli pod rządami nowej ustawy wobec tego przepis art. 118 ugh nie ma w tej sprawie zastosowania. Wbrew podniesionemu zarzutowi skarżącej Sąd I instancji nie uznał, że ma on zastosowanie sprawie, Sąd ten w uzasadnieniu jedynie zwrócił uwagę na treść powyższego przepisu. Ustosunkowując się zarzutu 3 i 5 skargi kasacyjnej należy zaznaczyć, że stosownie do art. 129 ust. 1 ugh działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis ten pozwala na dalsze stosowanie odpowiednich przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych jedynie w odniesieniu do prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. natomiast przepis ten nie ma zastosowania w przypadku przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonu gier na automatach na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 u.g.h. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 36 ust. 3 i 4 u.g.i.z.w. podkreślić należy, że wynikające z art. 36 ust. 1 u.g.i.z.w. przedłużenie zezwolenia nie tworzyło po stronie podmiotu posiadającego zezwolenie żadnego "roszczenia", którego skutkiem byłby obowiązek wydania decyzji zmieniającej (przedłużającej) zezwolenie. Do tej procedury zastosowanie miał art. 36 ust. 3 (Podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat.) i 4 (Wniosek o przedłużenie zezwolenia składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio.) ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Na gruncie tej regulacji możliwość domagania się zmiany decyzji ostatecznej nie może być utożsamiana z prawem do jej zmiany, bowiem zmiana taka jest uprawnieniem organu, który może zadość uczynić słusznemu żądaniu strony, kierując się przesłankami z art. 32 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Spółka miała chronione prawem uprawnienia nabyte, które wynikały z zezwolenia z dnia 5 stycznia 2009 r. i te uprawnienia zostały zachowane ze względu na treść art. 129 ust. 1 u.g.h. Jednak jak wyjaśniono, spółka nie miała żadnych innych uprawnień, które gwarantowałyby przedłużanie zezwoleń, zarówno w ustawie o grach i zakładach wzajemnych, jak i na gruncie przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji, wedle którego roli omawianych przepisów przejściowych nie można utożsamiać z rolą przepisów merytorycznych ustawy o grach hazardowych, które wprowadzają szereg istotnych ograniczeń działalności w zakresie urządzania gier hazardowych, w porównaniu z poprzednio obowiązującym stanem prawnym. Wyznaczone w przepisach przejściowych granice czasowe zachowania dotychczasowych uprawnień (do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń), związane z zastąpieniem zezwoleń koncesjami na prowadzenie kasyna gry, nie pozwalają na wydawanie, po wejściu w życie nowej ustawy nowych zezwoleń na starych zasadach. Nie znaczy to jeszcze, że wprowadzają zakaz wydawania nowych zezwoleń, ponieważ taki zakaz nie wynika z przepisów przejściowych, tylko z przepisów merytorycznych wprowadzających zmiany dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut podniesiony w pkt. 4 skargi kasacyjnej tj. naruszenie art. 135 ust. 1 u.g.h. W myśl tego przepisu zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. Zawarte w art. 135 ust. 1 u.g.h. odesłanie do stosowania wprost zasad określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń, dotyczy zmiany zezwoleń i nie obejmuje swym zakresem kwestii udzielenia nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Wobec powyższego przepis art. 135 ust. 1 u.g.h. nie może stanowić podstawy prawnej do przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Stawiając z kolei zarzut naruszenia art. 165a § 1 O.p. (pomijając, że bez próby wykazania jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy) skarżąca kasacyjnie podnosi, że błędnie stwierdzono brak materialnoprawnej podstawy do uwzględnienia wniosku strony. Z tym poglądem nie sposób się zgodzić. Należy zauważyć, że Sąd I instancji dokonując oceny stanowiska organu przeprowadził analizę przepisów ustawy o grach hazardowych pod kątem możliwości przedłużenia zezwolenia udzielonego pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych i uznał, że prawidłowy jest pogląd organu, iż w ustawie o grach hazardowych, na podstawie której należy rozpoznać przedmiotowy wniosek, brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku strony. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.