IV SA/Gl 284/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki(spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenie potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury oddala skargę. Z.K. pismem z dnia 7 lipca 2014 r. wystąpił do Komendanta Komendy Powiatowej Policji w C. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o okresach jego służby w Policji, za które przysługuje mu prawo do podwyższenia świadczenia emerytalnego. Komendant Powiatowy Policji w C. postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił Z.K. wydania zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na brak dowodów świadczących o pełnieniu przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Z postanowieniem tym nie zgodził się Z.K., który pismem z dnia 30 lipca 2014r. wniósł zażalenie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W zażaleniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i odwołując się do postanowień wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. stwierdził, że na organie administracji ciąży obowiązek ustalenia okresów służby w warunkach zagrożenia, jak i obowiązek udowodnienia, że w nie uznanych okresach służba taka nie była pełniona. W przypadku braku wymaganych dokumentów organ ma skorzystać z innych środków dowodowych, przy wykorzystaniu, których będzie w stanie ustalić te okoliczności. Nadto zaznaczył, że postępowanie wyjaśniające w jego sprawie prowadzone było w sposób wadliwy i nie wyjaśniono wszystkich okoliczności. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia podzielił zarzuty sformułowane w zażaleniu i stwierdził, że czynności wyjaśniające przebieg służby strony nie były przeprowadzone w sposób pozwalający na wyjaśnienie wszystkich rodzących się wątpliwości i niejasności. We wskazaniach dotyczących ponownie prowadzonego postępowania zobowiązano organ pierwszej instancji do przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w tym do przeprowadzenia kwerendy wszystkich dostępnych rejestrów, książek wydarzeń, notatników służbowych oraz zapisów w EKSD. Komendant Powiatowy Policji w C. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił Z.K. wydania zaświadczenia żądanej treści wobec braku dowodów świadczących o pełnieniu przez wyżej wymienionego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania po zbadaniu akt osobowych wnioskodawcy ustalono, że brak jest dokumentów potwierdzających podejmowanie co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Zaznaczono, że wnioskodawca w trakcie służby w Policji uległ kilku wypadkom w służbie, które zostały przywołane. Zaznaczono, że zdarzenia te były jednostkowe i nie uzasadniają przyjęcia, iż dochodziło do nich co najmniej 6 razy w roku. Nadto brak jest dokumentów potwierdzających fakt uczestniczenia przez okres co najmniej 30 dni w ciągu roku w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. W ramach prowadzonego postępowania skompletowano materiał dowodowy i dokonano jego wnikliwej analizy. Okres zatrudnienia w Komisariacie Policji w B. od 1 lutego 1996 r. do 16 maja 1999 r. nie pozwala na dokonanie jakichkolwiek ustaleń, albowiem książki służby dla tego posterunku zostały zgodnie z unormowaniami wybrakowane. Natomiast w odniesieniu do okresu służby w Komisariacie Policji w S. od 1 grudnia 1993 r. do 9 maja 2005 r. prowadzone były książki wydarzeń, których analiza obejmująca 11 500 stron pozwoliła na ujawnienie dwóch zdarzeń, w których uczestniczył wnioskodawca. Począwszy od 9 maja 2005 r. do dnia zwolnienia ze służby uczestnictwo w służbie wnioskodawcy ewidencjonowane było w EKSD. Wśród zawartych w nich informacji widnieje udział wnioskodawcy, jednakże nie miał on charakteru szczególnego. W konsekwencji organ ten doszedł do przekonania, że brak jest podstaw dla wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, iż w trakcie służby podejmował czynności uzasadniające podwyższenie emerytury policyjnej. Z postanowieniem tym nie zgodził się Z.K., który pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. wniósł zażalenie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W zażaleniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał stawiane mu zarzuty. W pierwszej kolejności podkreślił, że postępowanie w jego sprawie prowadzone było długotrwale i przewlekle, co spowodowało, że w dniu 21 listopada 2014 r. złożył zażalenie na bezczynności organu pierwszej instancji, a w dniu 8 grudnia 2014 r. otrzymał przedmiotowe postanowienie. W motywach zażalenia wskazał, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., że to na organie administracji ciąży obowiązek ustalenia okresów służby w zagrożeniu, jednocześnie zaznaczył, że w odniesieniu do okresu zatrudnienia w Komisariacie Policji w B. brak jest stosownej dokumentacji a w odniesieniu do pozostałych okresów w jego ocenie kwerenda zebranego materiału nie została przeprowadzona w sposób rzetelny. W jego ocenie w materiałach tych winny znajdować się liczne przypadki opisujące interwencje i zdarzenia z jego udziałem, które wypełniają wymogi wynikające z postanowień przepisów prawa. Na tę okoliczność przywołał co należało do zakresu jego obowiązków w trakcie służby w Policji, jak również kilka zdarzeń, które w jego ocenie uzasadniają wydanie zaświadczenia potwierdzającego służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie świadczenia emerytalnego. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do meritum sprawy. Na wstępie tej części rozważań wskazał, że wnioskodawca ubiega się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Następnie organ ten przywołał brzmienie przepisów normujących to zagadnienie, aby w dalszej części odnieść się do regulacji dotyczących wydawania zaświadczeń. Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazany organ zaznaczył, iż unormowania prawne winny być rozpoznawane w kontekście przywoływanego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W tak wyznaczonych ramach organ pierwszej instancji przeprowadził wnikliwe postępowanie wyjaśniające dotyczące służby wnioskodawcy w Policji. Postępowanie to nie potwierdziło jego udziału w takiej liczbie zdarzeń mających miejsce w czasie służby, aby wydać zaświadczanie o żądanej przez niego treści. Podjęte przez organ pierwszej instancji działania zmierzające do rozpoznania wniosku strony były prawidłowe, ponieważ objęły swoim zakresem analizę akt osobowych jak również dostępnych dokumentów rejestrujących przebieg służby wnioskodawcy i zdarzeń, które miały miejsce w jej trakcie. Przeprowadzona analiza pozwoliła stwierdzić, że strona w okresie swojej służby podejmowała liczne interwencje, jednakże nie wykazują one aby wiązały się ze szczególnym zagrożeniem dla życia lub zdrowia. Interwencje te swoim charakterem nie odbiegały od charakterystyki służby w Policji i nie przerodziły się w sytuacje faktycznie zagrażające życiu i zdrowiu. W konkluzji swojego stanowiska organ odwoławczy stanął na stanowisku, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i zasługuje na utrzymanie w mocy. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Z.K., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej przedstawił wpierw przebieg postępowania w sprawie, jak również podejmowane czynności przez organy administracji. Następnie odwołując się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. wskazał, że to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wyjaśnienia przebiegu służby w policji i w oparciu o posiadane dokumenty oraz ewentualne inne środki dowodowe winien ustalić jej przebieg i wystawić stosowne zaświadczenie. W tej perspektywie działania organów administracji wypowiadające się w tej sprawie są wadliwe i sprowadzają się wyłącznie do analizy prowadzonych dokumentów i pomijają działania związane z uzyskaniem informacji na temat przebiegu jego służby przy wykorzystaniu innych źródeł informacji. W jego ocenie działania te nie są rzetelne i zmierzające do wyjaśnienia faktycznego zakresu jego zadań w trakcie pełnionej służby. Zdaniem skarżącego nie dokonano przeanalizowania dokumentacji z akt kontrolnych i notatek urzędowych jakie były sporządzane przez niego lub przez osoby, z którymi pełnił służbę, brak przesłuchania świadków, a zatem byłych i obecnych funkcjonariuszy Policji, a nadto nie zwrócono się do innych organów o przekazanie stosownej dokumentacji pozwalającej na przedstawienie rzeczywistego przebiegu jego służby. Do wskazanych uchybień dołączył również brak sprawdzenia rejestru zatrzymanych osób do wytrzeźwienia oraz stwierdził brak analizy prowadzonych comiesięcznych kart pracy i rozliczeń z wykonywanych czynności. W dalszej części skargi przybliżył zakres czynności, które wykonywał w trakcie pełnienia służby w Policji i w jego ocenie dają one podstawę do uznania, że pełnił ją w warunkach zagrożenia dla życia lub zdrowia. W końcowej części skargi skarżący krytycznie odniósł się do tych stwierdzeń organów administracji, które związane są z oceną służby w Policji i brakiem występowania sytuacji nadzwyczajnych czy wyjątkowych z punktu widzenia zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Odnosząc się w sposób szczegółowy do zarzutów sformułowanych w skardze podkreślił, że warunkiem podwyższenia świadczenia emerytalnego funkcjonariusza Policji jest pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, tym samym nie każde wykonywanie czynności operacyjno - rozpoznawczych lub dochodzeniowo - śledczych wyczerpywało będzie te przesłankę. Organ nie podzielił zarzutów skarżącego co do zaniechania przesłuchiwania świadków na okoliczność ustalenia przebiegu służby, ponieważ podjęcie tego typu działań pozostawałoby w sprzeczności z treścią art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) wykazała, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nadto po myśli art. 134 powoływanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak zostało powyżej zaznaczone sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia nie stwierdził, aby [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymując w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w C. naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 tego aktu zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W art. 218 § 1 przywołanego Kodeksu ustawodawca wskazał, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a po myśli art. 218 § 2 wskazanego Kodeksu, organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przywołany powyżej stan prawny pozwala stwierdzić, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, Lex nr 1311429). Okoliczność ta pozwala na odróżnienie zaświadczenia wydawanego przez organ administracji od aktu administracyjnego o charakterze deklaratoryjnym, przy wykorzystaniu którego organ administracji kształtuje sytuację prawną jego adresata. Postępowanie, o jakim mowa w przywołanym powyżej art. 218 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, Lex nr 1452122). Trafnie skarżący podnosi, że to na organie administracji spoczywa obowiązek przeprowadzenia analizy prowadzonych rejestrów, ewidencji czy innych zbiorów informacji i wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę bądź też wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia i wskazania, jakie powody przyczyniły się do zajęcia takiego stanowiska. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił do organów Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w warunkach uzasadniających podwyższenie jej wysokości. Nadto we wniosku tym oparł się o postanowienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 w którym wskazano, że to na organie administracji ciąży obowiązek przeprowadzenia określonego postępowania zmierzającego do ustalenia przebiegu służby Policjanta. Na wstępie przyjdzie dostrzec, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny dokonał oceny postanowień przepisu aktu wykonawczego do ustawy i doszedł do przekonania, że w określonym zakresie w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), nie odpowiada prawu. Przyjdzie jednoznacznie stwierdzić, że w uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny nie wypowiadał się o tym, w jaki sposób organy administracji publicznej mają prowadzić postępowanie w sprawie wydania stosownego zaświadczenia. Skoro w wyroku tym brak jest takich odniesień, to tym samym zarzuty skarżącego dotyczące sposobu prowadzenia postępowania w zakresie wydania zaświadczenia nie mogą być uwzględnione. W tym zakresie przychylić należy się do stanowiska organów administracji, które odwołały się do regulacji zamieszczonej w Kodeksie postępowania administracyjnego i do wynikającej z niej reguł wydawania zaświadczenia o okresach służby w Policji. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w C. odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby odpowiada prawu. Analiza uzasadnień kwestionowanych postanowień organów administracji, jak również przedłożone akta administracyjne pozwalają stwierdzić, że organy te przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób zgodny z treścią przywołanego już art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Oznacza to, że w ramach postępowania zmierzającego do wydania zaświadczenia organ administracji nie tworzy żadnych nowych dowodów i dokumentów, lecz dokonuje analizy prowadzonych ewidencji, rejestrów czy innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jak również z uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że dokonały one wnikliwej analizy tych rejestrów i ewidencji, które pozostają w jego dyspozycji. Dowodem tego jest dołączenie ich do wniesionej skargi. Zatem uznać przyjdzie, że w tym zakresie organy administracji dopełniły obowiązku wynikającego z przywołanego powyżej przepisu prawa. Nadto wskazać należy, że organ pierwszej instancji w ramach ponownie prowadzonego postępowania wystąpił do innych organów o przekazanie stosownych informacji na temat przebiegu służby skarżącego w Policji. Także i w tym zakresie dopełnił ciążący na nim obowiązek. W świetle poczynionych ustaleń przyjdzie stwierdzić, że zarzuty skarżącego co do wadliwości działań organu administracji w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia. Skarżący w skardze jak również na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie domagał się od organów administracji, powołując się na treść przywołanego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przeprowadzenia postępowania dowodowego sprowadzającego się do przesłuchania byłych i obecnych funkcjonariuszy Policji na okoliczność przebiegu jego służby. Przyjdzie zgodzić się z organem odwoławczym, że podjęcie tego typu działań przez organy wypowiadające się w rozpoznawanej sprawie stanowiłoby naruszenie postanowień wskazanego art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przewidziane tym przepisem prowadzenie postępowania wyjaśniającego związane musi być z wyjaśnieniem ewentualnych niejasności w prowadzonych rejestrach, ewidencjach czy w już zgromadzonych dokumentach, natomiast nie może on stanowić podstawy dla wytwarzania nowych dokumentów, które będą stanowiły podstawę wydawania przedmiotowego zaświadczenia. Stwierdzić trzeba, że w następstwie przesłuchania świadka następuje wytworzenie nowego dokumentu, który do tego momentu nie istniał, zatem w tym przypadku działania organu administracji przerodziły by się w takie, które zmierzają do wydania aktu deklaratoryjnego a nie do wydania zaświadczenia o stanie wiedzy, którym dany organ dysponuje i jest w stanie uzewnętrznić w formie zaświadczenia. W skardze do tutejszego Sądu Z.K. zarzucił organom administracji nierzetelność prowadzonych działań. Tak sformułowany zarzut sprowadza się do negatywnej oceny czynności prowadzonych przez te organy, jednakże treść uzasadnień obu rozstrzygnięć wydanych w ramach prowadzonego postępowania jak również przedłożone akta administracyjne nie dają podstaw do przychylenia się do tak sformułowanej oceny. Organy administracji w ocenie składu orzekającego w sposób poprawny wskazały, które rejestry ewidencje czy inne zbiory informacji pozostające w jej dyspozycji poddały analizie, jak również jakie wyciągnęły z tego wnioski. Przyjdzie wskazać, że w orzeczeniach tych organy w sposób enumeratywny przywołują zdarzenia, które uznały za zagrażające życiu lub zdrowiu funkcjonariusza i uznały, że ich ilość jest niewystarczająca dla wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. im