II SAB/Kr 184/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Aldona Gąsecka - Duda Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P.P. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy K. do wydania w terminie czternastu dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego P.P. z dnia 3 kwietnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej [...] ; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałej części skargę oddala; IV. zasądza od Burmistrza Gminy K. na rzecz skarżącego P.P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. P. w piśmie z dnia 3 kwietnia 2015 r., zwrócił się do Burmistrza Gminy o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii umowy o pracę zawartej pomiędzy Burmistrzem Gminy a J. T., a dotyczącej zatrudnienia jej na stanowisku Naczelnika Wydziału Obsługi Prawnej i Kontroli wraz z kopią wszystkich ewentualnych aneksów podpisanych do dnia dzisiejszego. Nadmienił, że wszelkie informacje, które nie mogą być udostępnione ze względu na ustawę o ochronie danych osobowych (Dz.U. 1997 nr 133 póz. 883) mogą zostać zakryte na etapie sporządzania kopii umowy i aneksów. W odpowiedzi, Burmistrz Gminy w piśmie z dnia 17 kwietnia 2015 r. w odniesieniu do żądanej informacji publicznej poinformował, że umowa o pracę przez J. T. została zawarta w dniu 12 grudnia 2006 r., następnie umowa ta została zmieniona porozumieniem z dnia 13 grudnia 2012 r., na podstawie którego J. T. została zatrudniona na stanowisku naczelnika, następnie w dniu 30 grudnia 2013 r. podpisano porozumienie zmieniające stanowisko na: radca prawny - Naczelnik Wydziału Obsługi Prawnej i Kontroli. W dniu 14 kwietnia 2015 r., w związku z likwidacją Wydziału Obsługi Prawnej i Kontroli J. T., na podstawie porozumienia objęła stanowisko radcy prawnego. W dniu 17 września 2015 r. P. P. wniósł, za pośrednictwem Burmistrza Gminy, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej we wskazanym zakresie. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie Burmistrza Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej terminie 14 od daty zwrotu akt organowi, zobowiązanie Burmistrza Gminy do ukarania dyscyplinarnego osoby odpowiedzialnej za niezałatwienie sprawy, wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że otrzymana odpowiedź jest nieadekwatna do złożonego wniosku, albowiem organ w sposób opisowy przedstawił historię zawieranych umów, podczas gdy przedmiotem wniosku było udostępnienie kopii umowy o pracę wraz z ewentualnymi aneksami. Dla poparcia swojego stanowiska skarżący przytoczył fragmenty: wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 149/12, wyroku NSA wydanego do sygn. I OSK 285/11, uchwały NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o oddalenie skargi. Jego zdaniem, w zakresie udzielenia informacji o charakterze publicznym, organ pozostaje w bezczynności, jeżeli w ogóle nie udzielił informacji w zakresie żądanym przez stronę. Bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, jest fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego. W niniejszej sprawie, w terminie wskazanym w treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Burmistrz Gminy udzielił informacji w zakresie, w jakim takie informacje w ogóle istniały, a udzielnie informacji nie podlegało ograniczeniom z uwagi na treść art. 5 ust 2 ww. ustawy. Organ nadmienił, że skarżący w dniu 3 kwietnia 2015 roku, zwrócił się z szeregiem wniosków dotyczących trybu i warunków zatrudnienia J. T.. Znacząca część wniosków została przez Burmistrza Gminy załatwiona w sposób satysfakcjonujący skarżącego. Na wszystkie wnioski odpowiedziano w przewidzianym prawem terminie. Także wniosek obejmujący udostępnienie kopii umów o pracę nie został przez organ administracyjny zignorowany. Skarżący otrzymał informację także w zakresie złożonego wniosku dotyczącego umów o pracę. W przeświadczeniu organu, skarżący otrzymał informację zgodną z oczekiwaniem. Organ podkreślił, że przez pięć miesięcy od otrzymania informacji P. P. nie wskazywał na jakiekolwiek zaistniałe, w jego ocenie, nieprawidłowości lub niezałatwienie wniosku, przez co organ pozostawał w przeświadczeniu o zakończeniu sprawy i zrealizowaniu wniosku skarżącego. Organ zauważył również, że prawo do uzyskania informacji publicznej nie jest nieograniczone. Podlega ono ograniczeniom między innymi ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. W ocenie Burmistrza Gminy umowy o pracę wraz z aneksami pracownika niepełniącego funkcji publicznej podlega ochronie prawnej przewidzianej w art. 5 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do prywatności osoby niepełniącej funkcji publicznej podlega ochronie przewidzianej w art. 11 Kodeksu pracy. Dodatkowo umowa o pracę wchodzi w zakres akt osobowych pracownika, które stanowią zestaw danych osobowych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustaw z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182). W przypadku J. T. ochronie przewidzianej w ww. przepisie nie podlegać mogłaby jedynie umowa o pracę, w ramach której J. T. zatrudniona była na stanowisku zastępcy burmistrza i wówczas wykonywała funkcję publiczną. Niemniej jednak, w zakresie wniosku P. P. nie występowała ta umowa o pracę. W pozostałym zakresie zatrudnienie J. T. nie wiązało się z pełnieniem przez nią funkcji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Na wstępie ocenić należy dopuszczalność skargi. Należy wskazać, że przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 póz. 1198 ze zm.), przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Na wstępie przytoczyć należy przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), która reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb i procedurę udostępniania informacji publicznej. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, opub. w LEX nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i lit. f) u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. W tym kontekście informacja o zakresie obowiązków pracownika organu może być informacją publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy, jeśli pozostaje w funkcjonalnym związku z warunkami pełnienia tej funkcji. Prawo do informacji publicznej stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Oznacza to, że dostęp do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli natomiast informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tych funkcji lub gdy osoba fizyczna bądź przedsiębiorca zrezygnują z przysługujących im praw, dostęp do informacji nie może zostać ograniczony z powołaniem się na ochronę prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy. Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznego jej udostępnienie, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., to głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania. Zarówno doktryna i orzecznictwo stoją na stanowisku, że osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu ustawy jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 ustawy należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; zob. też: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 503/13, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interpretując pojęcie "osoby sprawującej funkcje publiczne" należy przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05 - OTK-A 2006, nr 3, poz. 30, LEX nr 182494). Trybunał uznał, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Ustalenie, czy dana funkcja jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Trybunał stwierdził dalej, że do funkcji publicznych należą takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. W kontekście powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że pracownik organu zatrudniony mi.in. na stanowisku naczelnika wydziału jest osobą pełniącą funkcje publiczną, a żądanie przekazania kopii opisanych wyżej umów ma charakter informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Z kolei skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności. Z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro więc, według art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, to również odmowa udzielenia informacji publicznej przez inny podmiot zobowiązany następuje w drodze decyzji. Wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2015 r. organ powinien rozpoznać na zasadach przewidzianych w ww. ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez niego informacja ma bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócił jest zobowiązany do udzielenia im formacji publicznej. Skoro zatem do dnia wydania wyroku wniosek skarżącego nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, oznacza to, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1. P.p.s.a., zobowiązał Burmistrzem Gminy do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku skarżącego z dnia 3 kwietnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej zarejestrowanego do L.dz.4202. Stosownie do treści art. 149 § 1 zdanie 2. P.p.s.a., Sąd w punkcie 2 wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił okoliczność, że na wniosek skarżącego z dnia 3 kwietnia 2015 r. udzielona została odpowiedź w terminie 14 dni, chociaż błędnie nie udzielono jej w sposób zgodny z wnioskiem. Sąd miał na uwadze, że dokonanie prawidłowej oceny wymagało pogłębionej analizy przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto, nie uznał Sąd, aby ustalone okoliczności uzasadniały wymierzenie organowi grzywny. Zgodnie bowiem z art.149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest okoliczności, które wskazywałyby na złą wolę w załatwieniu sprawy. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej nasuwa problemy interpretacyjne zarówno organom administracji, jak i sądom, a także innym podmiotom, zobowiązanym do jej stosowania i udostępniania informacji w określonym przez nią trybie. Nie stanowi to podstawy do stosowania represji w postaci wymierzenia grzywny. Organ, co prawda, nie udzielił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia. Niemniej bezczynność nie była rażąca, gdyż organ w zakreślonym terminie wyraził swoje stanowisko i mógł pozostawać w błędnym przekonaniu, że udzielona odpowiedź satysfakcjonowała skarżącego. Skarżący przez kilka miesięcy nie podejmował żadnych działań, które mogły wskazywać na niezadowolenie z niepełnego udzielenia żądanej informacji. Dlatego też w tej części skarga została oddalona. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi (100 zł).