IV SA/Wa 2479/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia numerów PESEL oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a oraz art. 47 ust. 3 w zw. z art. 50 ust. 1 oraz art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji i ludności (Dz. U z 2015r. poz. 388) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...], o odmowie udostępnienia numerów PESEL potencjalnych spadkobierców Pani J. P. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem [...] S.A., z dnia 22 października 2014 r. o udostępnienie ze zbioru PESEL danych adresowych oraz numerów PESEL potencjalnych spadkobierców Pani J. P. Uzasadniając potrzebę uzyskania danych, Wnioskodawca wskazał, że są one niezbędne celem dochodzenia roszczenia pieniężnego w drodze postępowania cywilnego od spadkobierców ustawowych Pani J. P. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - Minister Spraw Wewnętrznych uznał, iż Wnioskodawca wykazał interes prawny w uzyskaniu informacji dotyczącej danych adresowych syna Pani J. P. - Pana W. P. oraz Jej córki - Pani H. B. Dane te zostały udostępnione w dniu 2 lutego 2015 r. W odniesieniu zaś do żądania udostępnienia numerów PESEL poszukiwanych osób decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., organ odmówił Wnioskodawcy ich udostępnienia z rejestru PESEL. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że powodem negatywnego rozstrzygnięcia był brak wystąpienia przesłanki warunkującej możliwość udostępnienia danych, ujętej wart. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedno - Dz. U. z 2015 r., poz. 388) tj. brak wykazania przez Wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu numerów PESEL poszukiwanych osób. Następnie, zgodnie z treścią art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wnioskodawca z zachowaniem ustawowego terminu złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych w dniu [...] czerwca 2015 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia z rejestru PESEL informacji o numerach PESEL potencjalnych spadkobierców Pani J. P. Omawiane rozstrzygnięcie - podobnie jak w przypadku decyzji wydanej w I instancji - organ oparł na negatywnej przesłance braku wykazania przez Wnioskodawcę interesu prawnego w udostępnieniu żądanych danych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] S.A., zarzucając jej naruszenie: a) przepisów postępowania administracyjnego tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 75 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, poprzez brak podjęcia przez organ wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną jego ocenę, skutkującego błędnym przyjęciem, iż Skarżąca nie wykazała interesu prawnego w udostępnieniu numerów PESEL zstępnych Pani J. P.; 2. art. 8 k.p.a, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa, polegającym na wydaniu decyzji administracyjnej, której sentencja pozostaje w sprzeczności z linią orzeczniczą w podobnych sprawach b) przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych osobowych, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego można jednoznacznie stwierdzić wykazanie i istnienie tego interesu; 2. art. 922 oraz art. 924 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że o istnieniu i wymagalności zobowiązania spadkobiercy przesądza postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku, bądź akt poświadczenia dziedziczenia, podczas gdy spadkobierca wstępuje w prawa i obowiązki zmarłego od chwili otwarcia spadku, a samo orzeczenie o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia posiada wyłącznie charakter deklaratoryjny. Uzasadniając pierwszą grupę zarzutów podniesionych w złożonej skardze pełnomocnik skarżącej, powołując się na przepis art. 75 § 1 k.p.a, wskazała, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl natomiast art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. W ocenie Skarżącej organ całkowicie pominął w postępowaniu powyższe, fundamentalne zasady postępowania dowodowego. Strona argumentuje, że zaniechanie podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy Strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Pełnomocnik Strony zarzuciła przy tym organowi postępowanie całkowicie niezgodne z zasadami logiki. Uzasadniając argumentuje, że w oparciu o tożsame uzasadnienie złożonego wniosku zostały Jej udostępnione dane adresowe potencjalnych spadkobierców, natomiast co do ich numerów PESEL, organ uznał, że interes prawny nie został wykazany i wydał decyzję odmowną. Takie działanie organu Skarżąca określiła jako ze sobą sprzeczne. Jednocześnie podniosła, że w Jej ocenie sposób załatwienia przedmiotowej sprawy przez Ministra Spraw Wewnętrznych uniemożliwił zrealizowanie Skarżącej gwarantowanego w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do Sądu. Zdaniem Skarżącej, w toku bezspornie przedstawiła i uwiarygodniła faktyczne okoliczności sprawy, które dają wniesienia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko spadkobiercom J. P., Natomiast Minister Spraw Wewnętrznych rozstrzygając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie uwzględnił stanowiska skarżącej oraz najnowszego stanowiska prezentowanego przez judykaturę Wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt. IV SA/Wa 428/14, czym w opinii Skarżącej naruszył przepisy postępowania administracyjnego, gdyż sentencja wydanej decyzji w sprzeczności z linią orzeczniczą w podobnej sprawie. Jako uzasadnienie drugiej grupy zarzutów sformułowanych Pełnomocnik Strony podniosła, że Minister Spraw Wewnętrznych wydając zaskarżoną decyzję dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny przedstawionych przez Skarżącą faktów i błędnie przyjął, że Strona nie posiada roszczenia pieniężnego wobec spadkobierców Pani J. P. - zakwestionowała tym samym stanowisko organu, że o istnieniu wymagalnego pieniężnego względem spadkobierców Pani J. P. będzie można mówić dopiero gdy sąd lub notariusz potwierdzi, "że prawa i obowiązki zmarłej dłużniczki przeszły na jej następców prawnych". Skarżąca wskazała, że powyższe stanowisko organu jest tylko przykładem potwierdzenia - wymagalnego roszczenia pieniężnego i nie stanowi ono katalogu zamkniętego. Z żadnego bowiem przepisu nie wynika, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku stanowi jedyny dowód wykazania nabycia spadku przez spadkobierców. Zwróciła ponadto uwagę, że brak zainicjowania postępowania spadkowego nie oznacza, że interes prawny pozostaje wyłącznie hipotetyczny. Wskazuje, iż zgodnie z art. 922 § 1 k.c. prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób, nadto spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 k.c.). W myśl art. 931 § 1 k.c., określającego pierwszą grupę spadkobierców ustawowych do dziedziczenia po spadkodawcy w pierwszej kolejności powołani są zstępni spadkodawcy oraz jego małżonek. Jak podkreśla Skarżąca, W. P. - syn zmarłej dłużniczki oraz jej córka – H. B., należą do pierwszej grupy spadkobierców i dziedziczą po zmarłej na podstawie ustawy. Ponadto wskazuje, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Oznacza to, iż osoby wskazane w postanowieniu nie stają się na jego mocy spadkobiercami, a jedynie następuje w ten sposób potwierdzenie ich dziedziczenia. Jednocześnie Skarżąca podkreśla, że w przedmiotowej sprawie nie istnieje już możliwość złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku. Argumentuje ponadto, że od dnia śmierci spadkodawczyni - Pani J. P. przed Sądem Rejonowym w O. nie toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej, jak również nie sporządzono aktu poświadczenia dziedziczenia. Wobec powyższego, w opinii Skarżącej, z uwagi na upływ 6 miesięcy od dnia śmierci spadkodawczyni, należy przyjąć, że spadek został przyjęty wprost przez jej spadkobierców ustawowych – W. P. i H. B. Jednocześnie, cytując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt. II SA/Bd 67/08, Pełnomocnik Strony podkreśliła, że interes prawny w uzyskaniu danych osobowych o spadkobiercach nie wynika z faktu wszczęcia postępowania o stwierdzeniu nabycia spadku, ale samego istnienia wierzytelności Wnioskodawcy, która może być zrealizowana poprzez ustalenie na kogo przeszły obowiązki majątkowe zmarłego dłużnika. W oparciu o powyższe zarzuty, Pełnomocnik Strony wniosła o: - uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r.; - zasądzenie od Ministra Spraw Wewnętrznych na rzecz Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił art. 46 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, regulującym zasady udostępnianiu danych z rejestru PESEL zgodnie z którym dane m.in. z rejestru PESEL mogą być udostępnione przez Ministra osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu organ uznał, że kwestią kluczową było ustalenie, czy uprawnienie skarżącej znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, które w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy mają zastosowanie. Takie stanowisko organu wynika z ugruntowanych poglądów orzecznictwa w zakresie wykładni pojęcia interes prawny. Przykładowo przytoczyć można wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98, gdzie sąd stwierdził, iż: ,,o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści." Stawiając zatem warunek, aby interes prawny znajdował swoje uzasadnienie w konkretnej normie prawnej, wystarczające jest, aby przepis przewidywał uprawnienie jednej osoby względem innej do domagania się określonego zachowania i sankcjonował naruszenie uprawnień jednej osoby przez inną (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II SNGI820/11). Jak wynika z akt sprawy Skarżąca domagała się uzyskania danych adresowych oraz numerów PESEL spadkobierców Pani J. P., celem dochodzenia od nich roszczenia pieniężnego w drodze postępowania cywilnego. Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego pierwszą i obligatoryjną czynnością, jaką powinien podjąć wierzyciel w celu odzyskania należności od ustawowych spadkobierców zmarłego dłużnika, jest ustalenie, że na daną osobę, będącą spadkobiercą ustawowym, przeszły prawa i obowiązki majątkowe zmarłego. Ustalenie zatem przez organ legitymacji Strony do wystąpienia z określonym powództwem sądowym jest niezbędne do oceny, czy interes prawny, który Strona wywodzi z zamiaru wytoczenia powództwa, ma realny i aktualny charakter. Nie można zatem uznać, że organ, badając czynną legitymację, Strony naruszył Jej uprawnienie do dochodzenia przed sądem należności. Zarzut strony w tym zakresie pozostaje zatem nieuzasadniony. W wyniku dokonanej oceny organ uznał bowiem- w ocenie Sądu zasadnie-, że skarżąca Spółka nie wykazała interesu prawnego w udostępnieniu jej informacji o numerach PESEL potencjalnych spadkobierców dłużniczki Wnioskodawcy tj. Pana W. P. i Pani H. B. Organ na żądanie skarżącej udostępnił jej dane adresowe w/w osób jako potencjalnych spadkobierców dłużniczki, uznając, że zgodnie z art. 126 § 2 k.p.c. na wnioskodawcy spoczywa obowiązek oznaczenia Strony pozwanej poprzez wskazanie jej adresu zamieszkania w przypadku zainicjowania postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Wskazany przepis na co zasadnie zwrócił uwagę organ nie stanowi jednak o wymogu wskazywania numeru PESEL pozwanego. Zatem udostępnienie danych obejmujących zarówno dane adresowe, jak i numery PESEL poszukiwanych osób stanowiłoby działanie wbrew przepisom ustawy o ewidencji ludności, których wykładnia została zaprezentowana na wstępie. Podnieść należy, ponadto, że stanowisko organu jest zgodne z generalną zasadą ochrony danych osobowych, wyrażoną wart. 51 ust. 2 Konstytucji. Zaś w aktualnej sytuacji prawnej Skarżącej nie zachodzi potrzeba dysponowania numerami PESEL poszukiwanych osób, co rodzi obawę udostępnienia niezgodnego z prawem, równoznacznego w skutkach z możliwością naruszenia dóbr osobistych poszukiwanych. W ocenie bowiem Sądu zasadnie organ przyjął, że skarżąca nie wykazała, że w/w osoby są spadkobiercami dłużniczki. Samo twierdzenie pełnomocnika Strony, że dokonano ustaleń w tym przedmiocie nie zostało poparte stosownymi dokumentami. Za taki dokument nie może bowiem być uznane oświadczenie pełnomocnika, że przed Sądem Rejonowym w O. nie toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej, jak również nie sporządzono aktu poświadczenia dziedziczenia. Skarżąca wbrew twierdzeniom, nie wykazała zatem, że aktualnie posiada wymagalne roszczenie pieniężne wobec ustawowych spadkobierców dłużniczki. O istnieniu wymagalnego roszczenia pieniężnego względem spadkobierców ustawowych Pani J. P. będzie można mówić bowiem dopiero wówczas, gdy sąd lub notariusz potwierdzi, że prawa i obowiązki zmarłej dłużniczki przeszły właśnie na nich. Natomiast wobec braku ustalenia powyższych kwestii sąd stwierdzi brak podstaw do wydania nakazu zapłaty. Wbrew zarzutom skargi nie można także uznać, aby na skutek rozstrzygnięcia organu Skarżąca pozbawiona została możliwości realizacji swoich uprawnień bez dysponowania numerami PESEL poszukiwanych osób. Skarżąca jako wierzyciel w oparciu o uzyskane obecnie dane adresowe potencjalnych spadkobierców dłużniczki jest uprawniona do wszczęcia postępowania spadkowego w celu definitywnego ustalenia na kogo przeszły jej prawa i obowiązki. Z przepisów art. 511 w zw. z art. 669 k.p.c oraz w związku z art. 126 k.p.c. nie wynika zaś, że numery PESEL uczestników postępowania mogących wchodzić w rachubę jako spadkobiercy ustawowi i testamentowi, są niezbędne do skutecznego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku. Podkreślić należy, że pogląd zaprezentowany przez organ znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie w szczególności Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 października 2007 r. "W procesie o wykonanie zobowiązania należącego do długów ma obowiązek wykazać, że pozwany nabył spadek po zmarłym dłużniku. Najprostszym i najpewniejszym jest uzyskanie przez wierzyciela spadku, gdyż w ten sposób zostanie definitywnie wskazany dłużnik, od którego można domagać się spełnienia świadczenia.". Na marginesie można dodać, że praktyka spraw dotyczących udostępniania danych potencjalnych spadkobierców mogących być dłużnikami pokazuje, że sytuacje odrzucenia spadku przez krewnych zmarłego są, bardzo częste, a zatem nie zawsze stają się oni dłużnikami wierzyciela spadkodawcy. Odpowiadając zatem na powołany przez Skarżącą, argument, że orzeczenie w sprawie nabycia spadku ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, podnieść należy, iż wspomniana deklaratoryjność nie oznacza automatyczności. W konkretnej sprawie zachodzić może bowiem szczególna okoliczności wyłączających dziedziczenie ustawowe, tak jak przykładowo fakt sporządzenia testamentu lub przypadek odrzucenia spadku. W tej sytuacji nie można uznać argumentacji Strony, iż na obecnym etapie sprawy numery PESEL potencjalnych spadkobierców Pani J. P. są niezbędne do windykacji należności z tytułu spadkobrania. Na gruncie kodeksu postępowania cywilnego obowiązek wskazywania numeru PESEL pozwanego istnieje bowiem jedynie w przypadku elektronicznego postępowania upominawczego, uregulowanego wart. 505 (32) k.p.c. Skarżąca w toku postępowania przed organem nie udokumentowała jednak, iż aktualnie jest legitymowana do wszczęcia postępowania w omawianym trybie. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, warunkiem skorzystania z elektronicznego postępowania upominawczego jest istnienie wymagalnego roszczenia pieniężnego. Jak jednak słusznie wskazał organ skarżąca aktualnie nie wykazała, że posiada wymagalne roszczenie pieniężne wobec ustawowych spadkobierców dłużniczki. Jak już bowiem wskazano powyżej o istnieniu wymagalnego roszczenia pieniężnego względem spadkobierców Pani J. P. będzie można mówić dopiero wówczas, gdy sąd lub notariusz potwierdzi, że prawa i obowiązki zmarłej dłużniczki przeszły na jej następców prawnych. Odnosząc się natomiast do powołanego przez Stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 67/08, zauważyć należy, że zapadł on na tle odmiennego stanu faktycznego i nie może być wprost odnoszony do analizowanej sprawy. W sprawie, w której zapadło wskazane wyżej orzeczenie, przedmiotem udostępnienia były wyłącznie dane adresowe, zaś celem ubiegania się o ich udostępnienie był zamiar wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, dlatego Sąd wywodził interes prawny wierzyciela do udostępnienia tych danych z istnienia wierzytelności oraz faktu przejścia w drodze sukcesji uniwersalnej praw i obowiązków zmarłego na jego spadkobierców ustawowych. Sąd nie uwzględnił także zarzutów podniesionych przez Stronę w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu działanie organu czyniło zadość ogólnym zasadom postępowania administracyjnego. Organ, rozpatrując wniosek Strony danych potencjalnych spadkobierców Pani J. P., oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, tj. na oświadczeniach oraz dokumentach pełnomocnika Wnioskodawcy. W trakcie prowadzonego postępowania organ dwukrotnie (w dniu 2 lutego 2015 r. oraz w dniu 1 marca 2015r. wzywał Wnioskodawcę do właściwego wykazania interesu prawnego. Minister nie był natomiast zobowiązany do podejmowania inicjatywy dowodowej we własnym zakresie, gdyż obowiązek udowodnienia interesu prawnego spoczywa na wnioskodawcy. Stanowisko powyższe znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który m.in. w wyroku z dnia 30 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 636/12 w którym wskazano, że ( ... ) na organie ewidencyjnym - administratorze danych osobowych - nie spoczywa obowiązek poszukiwania dowodów na wykazanie interesu prawnego wnioskodawcy, lecz to osoba ubiegająca się o uzyskanie dostępu do tych danych winna wykazać, że ma interes prawny w uzyskaniu danych, podać podstawę prawną i okoliczności uzasadniające żądanie." Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej, której sentencja pozostaje w sprzeczności z linią orzeczniczą w podobnych sprawach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt. IV SA/Wa 428/14), z uwagi na to, że wyrok ten nie jest prawomocny. Dopiero rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd i ostateczne rozstrzygnięcie pozwoli na wypracowanie jednolitego stanowiska wynikającego z poglądów judykatury w podobnych sprawach. Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.