III SA/Łd 866/15

Dnia 26 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 roku sprawy ze skargi R. D. na niewykonanie przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2011 roku w sprawie III SA/Łd 739/11 oraz wymierzenie grzywny p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 24 października 2011 r. sygn. III SA/Łd 739/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi R. D. uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Wyrok uprawomocnił się w dniu 13 stycznia 2012 r. W dniu [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wpłynęły akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku. W dniu [...] Komendant Miejski Policji w [...] wydał orzeczenie nr [...], w którym umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do R. D., tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 t.j. ze zm.) w zw. z art. 15 § 1, art. 93 § 4 i art. 326 § 3 pkt 1 k.p.k. (Dz. U. z 1997 r. nr 89, poz. 555 ze zm.). Orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu [...]. W dniu [...] R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu wyrównania z tytułu obniżonego uposażenia za okres od [...] do [...]. Sprawa toczy się pod sygn. III SA/Łd 637/15. W tej samej skardze R. D. wniósł o stwierdzenie oczywistej bezczynności organów Policji po wyroku uchylającym decyzję – orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...], stanowiącym jedyną faktyczną podstawę obniżenia mu dodatku służbowego i wymierzenie grzywny na zasadzie art. 154 § 1 P.p.s.a. oraz orzeczenie o istnieniu uprawnienia do wymagania wyrównania niesłusznie potrącanego mu dodatku służbowego, gdyż pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na wezwanie wzywające do sprecyzowania skargi, skarżący wskazał, że precyzuje, iż skarży rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie wypłaty należności pieniężnych z tytułu obniżenia dodatku służbowego i jednocześnie wnosi skargę na niewykonanie przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] wyroku z dnia 24 października 2011 r. sygn. III SA/Łd 739/11 (k. 19 w sprawie III SA/Łd 637/15). Skarżący wyjaśnił, że niewykonanie wyroku spowodowało przewlekłość postępowania w przedmiocie zwrotu pochopnie potrącanych skarżącemu apanaży w postaci dodatku służbowego. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia [...] wyłączono skargę na niewykonanie wyroku WSA w Łodzi sygn. III SA/Łd 739/11 i przekazano organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt III SA/Łd 866/15. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...] wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że sprawy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego oraz obniżenia dodatku służbowego zostały załatwione przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] wydaniem decyzji, dlatego zarzut bezczynności jest w ocenie organu chybiony. W odpowiedzi na zarządzenie wzywające skarżącego do wykazania wyczerpania trybu z art. 154 § 1 Ppsa., skarżący w piśmie z dnia 9 września 2015 r. wskazał, że kilkukrotnie wzywał organ do zastosowania się do wyroku III SA/Łd 739/11. Skarżący podniósł, że pomimo umorzenia postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr 36 i obniżył skarżącemu nagrodę roczną powołując się na wcześniej wydane orzeczenia o karze dyscyplinarnej. Skarżący wskazał, że wniósł odwołanie i przypomniał organowi o wyroku III SA/Łd 739/11. Następnie organ wydał w dniu [...] rozkaz nr [...], mocą którego przyznał skarżącemu nagrodę roczną w pełnej wysokości. Skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] wezwał organ do wyrównania dodatku służbowego do poprzednio wypłacanej mu wysokości i powołał się na wyrok III SA/Łd 739/11, więc pośrednio wezwał organ do zastosowania się do tego orzeczenia sądowego. Następnie [...] skarżący skierował skargę do KWP w [...] na rażące naruszenie przez KMP w [...] art. 145 par. 1 pkt 8 k.p.a. Dopiero wówczas organ I instancji wydał decyzje i przywrócił skarżącemu dodatek do poprzedniej wysokości, ale dopiero od stycznia 2014 r. bez wyrównania za okres wcześniejszy, czyli niemal 3 lata od wydania wyroku III SA/Łd 739/11. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, istnieją podstawy do wymierzenia organowi grzywny oraz orzeczenia o istnieniu uprawnienia do wymagania wyrównania niesłusznie potrącanego dodatku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) w razie niedopuszczalności skargi podlega ona odrzuceniu. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Zmieniła ona art. 154 § 1, który w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowił, że "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności (podkreślenie Sądu) strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Od 15 sierpnia 2015r., przepis ten stanowi zaś, że "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepis art. 154 Ppsa w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Co również istotne, w obu przypadkach warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarga jako niedopuszczalna z podanych niżej względów i podlega odrzuceniu. Treść art. 154 § 1 Ppsa w brzmieniu sprzed nowelizacji jednoznacznie wskazuje, że skargę na niewykonanie wyroku uchylającego akt organu strona mogła wnieść w okresie pozostawania przez ten organ w bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu. Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w komentowanym przepisie ma bowiem na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Instytucja określona w art. 154 Ppsa ma wszak na celu przymuszenie organu administracji publicznej, aby w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego organ ten rozpatrzył sprawę (zob. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LexisNexis, 2011; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Lex, 2013). Oznacza to, że do 15 sierpnia 2015 r., jeżeli organ po uchyleniu decyzji był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, skargę na niewykonanie wyroku można było wnieść do czasu wydania przez ten organ rozstrzygnięcia w sprawie. Do wyprowadzenia takiego wniosku uprawnia wprost art. 154 § 1 Ppsa sprzed nowelizacji stanowiąc, że skargę można wnieść tylko w okresie "bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności". A contrario, skargi takiej nie można wnieść po wydaniu przez organ aktu, a zatem po wykonaniu wyroku i ustaniu bezczynności. W niniejszej sprawie akta sprawy po wydaniu przez WSA w Łodzi wyroku z dnia 24 października 2011 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 739/11 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wpłynęły do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dnia [...]. Następnie w dniu [...] Komendant Miejski Policji w [...] wydał orzeczenie nr [...], w którym umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone w stosunku do R. D., o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 t.j. ze zm.) w zw. z art. 15 § 1, art. 93 § 4 i art. 326 § 3 pkt 1 k.p.k. (Dz. U. z 1997 r. nr 89, poz. 555 ze zm.). Orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu [...]. Skarżący nie wniósł odwołania od przedmiotowej decyzji, tym samym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Skoro Komendant Miejski Policji w [...] wydał w dniu [...] decyzję to znaczy, że wykonał wyrok Sądu w ten sposób, że zakończył postępowanie pierwszoinstancyjne poprzez wydanie aktu, do którego był zobowiązany po wydaniu wyroku. Skarżący nie wniósł odwołania i decyzja stała się ostateczna. Wobec powyższego stwierdzić zatem należy, że skarga z dnia 3 czerwca 2015r., została wniesiona po wykonaniu wyroku i ustaniu stanu ewentualnej bezczynności skarżonego organu i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że po wyroku Sądu w sprawie sygn. akt III SA/Łd 739/11 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej organ był zobowiązany do jego wykonania poprzez wydanie decyzji w postępowaniu, którego przedmiotem była kara dyscyplinarna. Ani bowiem sentencja wyroku w sprawie sygn. akt III SA/Łd 739/11 ani jego uzasadnienie nie odnoszą się w żaden sposób do podnoszonej przez skarżącego kwestii uregulowania dodatku służbowego, którego obniżenie było konsekwencją wymierzenia kary dyscyplinarnej. Fakt, że skarżący wiąże wydanie wyroku uchylającego decyzję dyscyplinarną, z konsekwencjami przywrócenia mu dodatku służbowego w wyższej kwocie ( w istocie uchylona decyzja była podstawą obniżenia mu dodatku służbowego), nie oznacza, że prawidłowe jest stanowisko skarżącego, że brak działania organu w sprawie przywrócenia mu dodatku służbowego w kwocie otrzymywanej sprzed nałożenia kary dyscyplinarnej oznacza niewykonanie wyroku w sprawie której przedmiotem było wymierzenie kary dyscyplinarnej. Kwestia dodatku służbowego aczkolwiek powiązana ze sprawą dyscyplinarną stanowi bowiem przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej. Zatem skoro po wyroku WSA w Łodzi z dnia 21 października 2011 r. uchylającym decyzję KWP w [...] i poprzedzającą ją decyzję KMP w [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej Komendant Miejski Policji w [...] wydał w dniu [...] decyzję umarzającą postępowanie dyscyplinarne stwierdzić należy, że w tym dniu wykonał wyrok, a skarga R. D. z dnia [...] była niedopuszczalna w dniu jej wniesienia z przyczyn wyżej wyłożonych. Co również istotne, nie można było przyjąć, że kierowane przez skarżącego pisma i wnioski dotyczące wypłaty i wyrównania kwoty dodatku służbowego jako niesłusznie obniżonego (korespondencja załączona do pisma skarżącego z dnia 9 września 2015 r., będącego odpowiedzią skarżącego na wezwanie do wykazania trybu z art. 154 Ppsa), w których skarżący powołuje się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 października 2011 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 739/11 stanowiły wezwanie do wykonania wyroku Sądu. Inny jest wszak cel wezwania, o którym mowa w art. 154 Ppsa, gdyż ma ono przede wszystkim spowodować podjęcie przez organ działań mających na celu sanowanie własnej bezczynności, a inny wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie dotyczącej uregulowania dodatku służbowego, którego obniżenie było tylko konsekwencją decyzji dyscyplinarnej. W tym drugim przypadku chodzi więc o wszczęcie postępowania w przedmiocie dodatku służbowego w związku z uchyleniem przez Sąd decyzji dyscyplinarnej będącej podstawą wydania niekorzystnej dla skarżącego decyzji w przedmiocie dodatku służbowego, zaś wezwanie do wykonania wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 Ppsa, jest elementem procedury zmierzającym do wniesienia skargi sądowoadministracyjnej, a brak takiego wezwania jest nieusuwalnym brakiem formalnym, obligującym sąd do odrzucenia skargi. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że obecnie z regulacji art. 154 Ppsa wyłączono przypadki bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym np. decyzję administracyjną, czego dotyczy skarga R. D. To zaś oznacza, że skarga ta, nawet gdyby była dopuszczalna w dniu jej wniesienia (wniesiona po wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku i przed wydaniem decyzji w sprawie), stałaby się niedopuszczalna po dniu 15 sierpnia 2015 r., jako że obecnie Sąd nie dysponuje już możliwością zastosowania w przypadku tak określonego przedmiotu skargi środków określonych w art. 154 Ppsa do sytuacji innej, niż niewykonanie wyroku w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. b.a.