II SA/Sz 942/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, wydaną, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]; odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego kiosku handlowo-gastronomicznego w obszarze pasa drogowego przy al. [...] na wysokości posesji [...], na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na ustalony w postępowaniu stan faktyczny, wskazując, iż decyzją nr [...]; Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. W. pozwolenia na budowę tymczasowego kiosku handlowo-gastronomicznego w obszarze pasa drogowego przy al. [...] na wysokości [...] , na działce nr [...]. Następnie Prezydent Miasta przeniósł powyższą decyzję na rzecz innego właściciela P. W. W dniu 25 lutego 2013 r. Spółka A złożyła - wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta wskazując, że jako użytkownik wieczysty nieruchomości nr [...] , na której znajduje się kompleks budynków będących jej własnością, znajduje w obszarze oddziaływania wskazanego w ww. decyzji obiektu, w związku z czym przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na jego budowę, w którym bez swej winy nie uczestniczyła. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie w powyższej sprawie. W trakcie postępowania strony zapoznały się z dokumentami dotyczącymi sprawy, inwestor złożył kserokopie stosownych decyzji i uzgodnień wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [....] , Prezydent Miasta odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego kiosku handlowo-gastronomicznego w obszarze pasa drogowego przy al. [...] na wysokości posesji [...] stwierdzając, iż Spółce A nie przysługiwał w powyższym postępowaniu status strony. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A powtórzyła zarzuty zawarte we wniosku o wznowienie postępowania i zakwestionowała stanowisko organu, iż nie przysługiwał jej w przedmiotowym postępowaniu status strony, wskazując, iż należący do Spółki budynek, położony na działce nr [...], znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego, albowiem posadowienie tego obiektu zagraża bezpieczeństwu oraz osobom wychodzącym i wychodzącym do jej budynku, ze względu na jego położenie niezgodne z przepisami ustawy o drogach publicznych. Obiekt tymczasowy posadowiony został na placu przewidzianym do ewakuacji ludzi z hotelu. Zmusza to Spółkę do modyfikacji instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dotyczącego kompleksu budynków należących do Spółki A. Odnosząc się do powyższych zarzutów organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Artykuł 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane określa obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Obszar ten wyznacza się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Oznacza to, że przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania obiektu, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest zbadać, czy inwestycja nie narusza konkretnego przepisu prawa wynikającego z przepisów szczególnych - warunków technicznych dotyczących usytuowania i projektowania budynków: W ocenie organu odwoławczego użytkownik wieczysty nieruchomości nr [...] położonej przy [...] nie wykazał interesu prawnego w stosunku do działki objętej inwestycją, tj. działki nr [...] leżącej w pasie drogowym al. [...] , na wysokości [...]. Na takie usytuowanie obiektu - kiosku handlowo-gastronomicznego o powierzchni 3,5 m x 3,5 m - w pasie drogowym al. [...] wyraził zgodę decyzją administracyjną z dnia [...] zarządca nieruchomości drogowej - Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego, działając w granicach swoich kompetencji wynikających z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 z 2010 r. poz.60 z późn. zm.). Zarządca, oceniając zakres planowanej inwestycji, nie uznał jej jako kolidującej z ruchem pieszym na al. [...]. Uznał ją także jako szczególny przypadek, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 Ustawy o drogach publicznych, kiedy to zarządca drogi zezwala w drodze decyzji administracyjnej na sytuowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Zarządca nieruchomości drogowej, na mocy art. 43 ust. 2 ww. ustawy, zezwolił także na zmniejszenie określonej w art. 43 ust 1 ustawy odległości obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni. Wskazana powyżej decyzja wraz z decyzją z dnia [...] zmieniająca pierwotną decyzję w zakresie gabarytów obiektu (3 m x 3 m powierzchni zmieniono na 3,5 m x 3,5 m) została wskazana przez inwestora w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny. Dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest zgodny z warunkami decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy, wydanej dla tej inwestycji w dniu [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta znak: [...] r. Projekt posiada wymagane uzgodnienie i pozwolenia, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany o szerokości elewacji frontowej max 3,5 m oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej max 3,5 m, posadowiony bezpośrednio na utwardzonym gruncie, nie ogranicza zagospodarowania działki nr [...] i nie wprowadza jakiejkolwiek uciążliwości dla właściciela nieruchomości, na której znajduje się kompleks budynków Spółki A. Realizacja inwestycji nie skutkuje ograniczeniami dla działki nr [...] w dostępie do mediów (woda, prąd, telekomunikacja i inne), jak również dostępie do drogi publicznej. Sporna inwestycja nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr [...]. Opracowana przez Spółkę A, jako właściciela obiektów przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej instrukcja bezpieczeństwa przeciwpożarowego, przywoływana w odwołaniu, jest instrukcją wewnętrzną, która powinna ulegać modyfikacji w zależności od zmian sposobów zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, znajdujących się w otoczeniu obiektu objętego ową instrukcją. Fakt, że zarządca kompleksu budynków wyznaczył w swojej instrukcji miejsce ewakuacji z hotelu przed budynkiem biurowym [...] (w miejscu posadowienia kiosku, w odległości ponad 10 m od biurowca, na terenie nieruchomości należącej do innego właściciela) nie oznacza, że kompleks [...] z tego powodu wchodzi w obszar oddziaływania kiosku handlowo-gastronomicznego. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy nie znajduje konkretnego przepisu prawa materialnego, który pozwalałby uznać interes Spółki A jako interes prawny bowiem "tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawą do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny." (wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.03.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2769/11). Powyższe oznacza, że aby zostać uznanym za stronę postępowania administracyjnego należy wykazać, że istnieje konkretny przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes podmiotu jako interes prawny. Brak interesu prawnego wyklucza zainteresowany podmiot jako stronę w postępowaniu. Powyższą decyzję Spółka A zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzuca mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 3 pkt 20) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej Ustawa), poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania tymczasowego obiektu budowlanego o przeznaczeniu handlowo-gastronomicznym, posadowionego na działce [...] (dalej obiekt), nie obejmuje sąsiadującej z działką [...] działki budowlanej [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca Spółka. W konsekwencji naruszony został również art. 28 ust. 2 Ustawy poprzez przyjęcie, iż skarżącej nie przysługiwał status strony postępowania administracyjnego prowadzącego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca wywodzi, iż dla właściwego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowa jest prawidłowa interpretacja art. 28 ust. 2 Ustawy oraz bezpośrednio związanego z nim art. 3 pkt 20). Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast w myśl przepisu art. 3 pkt 20) Ustawy, obszarem oddziaływania danego obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu tego obiektu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zarówno organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, jak i działający w I instancji Prezydent Miasta, stanęli na stanowisku, iż jedynie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa można zakwalifikować jako dające podstawę do stwierdzenia, iż nieruchomość ta należy do obszaru oddziaływania obiektu. W wyniku niedoszukania się przez organ żadnego przepisu, w myśl którego posadowienie obiektu skutkowałoby ograniczeniami w zagospodarowaniu działki nr [...], Stosując opisaną wyżej interpretację przepisów Ustawy, skarżącej odmówiono przyznania statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. organ nie zwrócił uwagi na treść art. 78 Konstytucji RP, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Z kolei założenie, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu musi opierać się jedynie na konkretnych przepisach prawa, prowadzić będzie do daleko idących ograniczeń w kwalifikowaniu określonych podmiotów jako stron w postępowaniach o wydanie pozwolenia na budowę, co w efekcie skutkować będzie naruszeniem art. 78 Konstytucji RP. Jeżeli uznać stanowisko organu, za prawidłowe, należałoby przyjąć, że art. 28 ust. 2 ustawy jest niezgodny z Konstytucją RP. Jednak, przy interpretacji jakiegokolwiek przepisu prawa należy przyjąć, iż ustawodawca jest podmiotem racjonalnym i biegłym w prawie, a więc znającym Konstytucję RP i akty niższego rzędu. W związku z tym właściwa jest taka interpretacja art. 3 pkt 20 Ustawy, zgodnie z którym obszar oddziaływania danego obiektu wyznaczany jest nie tylko na podstawie konkretnych przepisów prawa, ale również norm o charakterze bardziej ogólnym. W ten sposób wyznaczony na postawie art. 28 ust. 2 Ustawy katalog podmiotów będących stronami konkretnego postępowania administracyjnego nie będzie stał w sprzeczności z dyspozycją art. 78 Konstytucji RP. W odwołaniu skarżąca zwróciła uwagę organu na konieczność interpretowania przepisów ustawy w zgodzie z normami konstytucyjnymi. W uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się jednak do przywołanych tam argumentów, a wydając rozstrzygnięcie ponowił błędy popełnione wcześniej w I instancji. Dalej skarżąca podnosi, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdzono, że zarządca [...], którym jest Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego [ZDiTM], w decyzji z dnia [...]), zezwolił na posadowienie obiektu w odległości mniejszej niż wymagane zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych 8m od zewnętrznej krawędzi jezdni należącej do drogi powiatowej. W rzeczywistości decyzja z dnia [...] r., wydana została nie przez ZDiTM, a przez Prezydenta Miasta, w imieniu którego działał Dyrektor ZDiTM, Skarżąca wskazuje, iż w decyzji tej nie stwierdza się, aby rzeczony organ zezwolił w sposób wyraźny na posadowienie obiektu w odległości mniejszej niż 8m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W toku postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji z dnia [...] r. nigdy nie badano odległości pomiędzy planowanym miejscem posadowienia Obiektu, a krawędzią wspomnianej wcześniej brukowanej jezdni. W rzeczywistości tylna ściana obiektu niemal styka się z krawędzią brukowanej jezdni, co nie tylko w znacznym stopniu utrudnia przejście z jezdni na chodnik (w szczególności dotyczy to osób niepełnosprawnych i cierpiących na inne schorzenia utrudniające poruszanie się), ale również zmniejsza widoczność osobom, które przemieszczając się w kierunku kompleksu budynków [...] wchodzą na jezdnię od strony Obiektu. Tymczasem, pomimo niewielkich rozmiarów, brukowana jezdnia znajdująca się w pasie drogowym [...] generuje duży ruch pojazdów, stanowiąc jedyną drogę dojazdu do położonych wzdłuż kompleksu budynków [...] miejsc parkingowych oraz będąc używaną przez wielu kierowców szybszą trasą do położonego nieopodal centrum handlowego. Położone wzdłuż tej jezdni i należące do Skarżącej budynki każdego dnia odwiedza wiele osób, nie tylko pracowników firm wynajmujących w biurowcu [...] powierzchnie biurowe, ale również klientów znajdujących się w kompleksie licznych punktów usługowych. Na wysokości posadowienia obiektu przez jezdnię przechodzą pasy dla pieszych. W konsekwencji przyjąć należy, że działka ta należy do obszaru oddziaływania obiektu. Odnośnie podnoszone przez skarżącą kwestii instrukcji bezpieczeństwa pożarowego opracowanej zgodnie z wymogiem § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów organ uznał, że rzeczona instrukcja jest jedynie dokumentem wewnętrznym i naturalne jest to, że konieczność jego modyfikacji pojawia się z chwilą zmian w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiadujących z działką [...]. Organ nie wziął jednak pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych. Dotychczasowy punkt ewakuacji, a obecnie miejsce posadowienia obiektu, znajduje się bowiem w odległości na tyle niewielkiej od hotelu, że osoby, które ucierpią w efekcie pożaru lub innego nieszczęśliwego zdarzenia, wciąż będą mogły być tam bezpiecznie ewakuowane. Jednocześnie, jest to odcinek na tyle duży, że osobom tym nie będzie groziły już np. elementy odrywające się od konstrukcji budynku. Miejsce, w którym posadowiony został obiekt w sposób bezpośredni styka się z brukowaną jezdnią, co ułatwiłoby szybki dojazd karetek pogotowia i sprawne udzielenie pomocy poszkodowanym osobom. Inny, równie dobry punkt mogący służyć jako miejsce ewakuacji gości hotelu nie znajduję się w najbliższej okolicy kompleksu budynków [...]. Z tego też względu, wyznaczając inny punkt ewakuacji, Skarżąca będzie musiała dostosować to miejsce w taki sposób, aby zapewnić swoim klientom i pracownikom jak najwyższy stopień ochrony. Przebudowa tego rodzaju z pewnością okaże się kosztowna i bez żadnych wątpliwości nie będzie przejawem swobodnego dysponowania terenem działki nr [...]. Skarżąca podnosi także, że od dawna planowana jest przebudowa wejścia do biurowca [..]. W efekcie prac budowlanych, wejście to zajmowałoby większą powierzchnię niż dotychczas, rozpościerając się w kierunku brukowanej jezdni i obiektu. W efekcie posadowienia obiektu w tak bliskim sąsiedztwie biurowca [...] może jednak dojść do sytuacji, kiedy to Skarżąca nie będzie mogła rozbudować należącego do niej budynku w dowolny sposób, a to z racji na przepisy budowlane wyznaczające odległości, jakie muszą być zachowane pomiędzy różnego rodzaju obiektami budowlanymi. Okoliczności tej organ w ogóle nie brał pod uwagę, a stanowiła ona będzie przecież daleko idące ograniczenie zagospodarowania działki nr [...]. Co więcej, nawet po zbadaniu wszystkich przepisów prawa budowlanego, również tych zawartych w aktach wykonawczych oraz ustaleniu, że do naruszenia odległości tam wskazanych nie dojdzie, wciąż niemożliwe będzie kategoryczne stwierdzenie, iż działka użytkowana przez Skarżącą nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygnatura akt II OSK 2375/10], zachowanie minimalnych odległości dla danego rodzaju obiektów, przyjęte w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie przesądza o tym, że oddziaływanie tych obiektów nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a więc nieruchomości sąsiadujące nie znajdują się w obszarze ich oddziaływania. Zgodnie z przywołanym orzeczeniem, nie sposób jest przewidzieć wszystkie czynniki, które prowadzić mogą do uznania, iż działka nr [...] objęta jest obszarem oddziaływania obiektu. Z tego też względu, zdaniem Skarżącej, organy administracji powinny odmawiać przyznania statusu strony danemu podmiotowi w konkretnym postępowaniu jedynie w przypadkach, kiedy zachodzi absolutna pewność, że nieruchomości należące do tego podmiotu leżą poza obszarem oddziaływania obiektu, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie, w celu uniknięcia naruszenia przywołanej już zasady wynikającej z art. 78 Konstytucji RP, status strony powinien być przyznawany. Ze względu na przywołane w niniejszym piśmie okoliczności stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie pewnym jest, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu obejmuje działkę nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżąca. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wywołane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą - po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącej - odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu handlowo-gastronomicznego przy Al. [...] , na wysokości posesji [...] (dz. nr [...]). Powyższa decyzja zakreśla granice niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a., dlatego bezprzedmiotowe są podnoszone w skardze zarzuty odnoszące się do wad prawnych decyzji dotyczącej wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu w pasie drogowym, nie związane ze wznowieniowym trybem, w którym zaskarżona decyzja została wydana. Wykraczają one bowiem poza granice rozpatrywanej sprawy. Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o art. 151 § 1 Kpa, obligujący organ administracji do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej m.in. w przypadku stwierdzenia, że nie zaistniała sytuacja z art. 145 § 1 Kpa. Sytuacja taka zachodzi m.in. także w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania złożyła osoba (podmiot),której w danym postępowaniu nie przysługiwał status strony. Zatem przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie może być tylko kwestia, czy organy obu instancji prawidłowo uznały, iż Spółce A nie przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym wydania inwestorowi pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji gastronomiczno-handlowej, w obszarze pasa drogowego obejmującego działkę nr [...], na wysokości posesji przy ul. [...]. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie zaistniała okoliczność wskazana we wniosku o wznowienie, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, z uwagi na brak podstaw do uznania Spółki A za stronę postępowania zakończonego decyzją ostateczną, wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę, której wzruszenia żąda skarżąca. Analiza akt sprawy, w kontekście argumentów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego, wskazuje na prawidłowość tej oceny. Ustawa Prawo budowlane zawiera własną definicję strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, zawartą w jej art. 28 § 2, która stanowi lex specialis w stosunku do tego samego pojęcia, zawartego w art. 28 Kpa. Wg art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Artykuł 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane określa obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Aby zostać uznanym za stronę postępowania administracyjnego należy wykazać, że istnieje konkretny przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes podmiotu jako interes prawny, a nie tylko faktyczny. Należy zatem przyznać rację organom obu instancji, iż tylko ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów techniczno budowlanych, mogą wskazywać na interes prawny użytkownika wieczystego działki nr [...]. Zasada, że interes prawny musi się opierać na konkretnych normach prawa materialnego, jest ugruntowana zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Stanowisko to skład orzekający w pełni podziela. W niniejszym postępowaniu Sąd winien zatem zbadać czy sporny obiekt budowlany oddziaływuje na należącą do skarżącej działkę nr [...], wprowadzając wynikające z przepisów prawa ograniczenia w jej zagospodarowaniu. W ocenie Sądu realizacja tej inwestycji nie skutkuje takimi ograniczeniami. Nie należy do nich w szczególności podnoszona w skardze kwestia opracowanej przez właściciela, czy administratora kompleksu obiektów budowlanych [...] instrukcji przeciwpożarowej, w której w miejscu posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego, przewidziano miejsce ewakuacji zagrożonych pożarem użytkowników kompleksu budynków usytuowanych na działce nr [...]. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że opracowana przez Spółkę A instrukcja bezpieczeństwa przeciwpożarowego jest instrukcją wewnętrzną, która powinna uwzględniać zagospodarowanie nieruchomości sąsiednich, znajdujących się w otoczeniu obiektu objętego ową instrukcją. Stanowisko skarżącej wskazuje, iż uważa ona, że to właściciele sąsiedniej nieruchomości winni uwzględniać wydaną przez nią instrukcję przeciwpożarową, co należy uznać za całkowicie bezpodstawne. Fakt, że zarządca kompleksu budynków [..] wyznaczył w swojej wewnętrznej instrukcji miejsce ewakuacji z hotelu, w miejscu posadowienia kiosku nie oznacza, że nieruchomość należącą do Spółki A z tego powodu wchodzi w obszar oddziaływania kiosku handlowo-gastronomicznego. Zdaniem Sądu nie ma żadnych prawnych przesłanek do przyjęcia wskazanej w skardze konstrukcji pojęcia interesu prawnego i związanego z nim pojęcia strony postępowania. Subiektywne odczucia właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców sąsiednich nieruchomości, nie poparte jednoznacznym i konkretnym wykazaniem ograniczeń, które dany obiekt budowlany powoduje w zagospodarowaniu ich nieruchomości, wskazują na interes faktyczny, a nie prawny. Podobnie skarżąca nie wykazała w jaki sposób, wynikający z przepisów prawa, sporny obiekt ogranicza realizowaną zgodnie z prawem przebudowę wejścia do jej obiektu. Twierdzenia skarżącej w tym zakresie mają charakter ogólnikowy. Całkowicie chybiony jest też zarzut, iż Dyrektor ZDiTM nie działał tu jako organ samodzielny lecz w imieniu Prezydenta Miasta. Za całkowicie nietrafny uznać także zarzut skargi podnoszący, iż stosując zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji interpretację przepisu art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane organ nie zwrócił uwagi na treść art. 78 Konstytucji RP, z którym zgodna byłaby tylko taka interpretacja ww. przepisów ustawy, że obszar oddziaływania danego obiektu wyznaczony jest nie tylko na podstawie konkretnych przepisów prawa, ale również norm o charakterze bardziej ogólnym. Tego ostatniego pojęcia autor skargi jednak nie sprecyzował. Stwierdzenie to wskazuje natomiast, iż skarżący nie rozróżnia interesu prawnego od interesu faktycznego. Wskazać też należy, iż skarżąca wniosła również o wznowienie postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, gdzie również nie została uznana za stronę. Rozpatrując skargę na stanowisko właściwych tym przedmiocie organów (w sprawie II SA/Sz 952/13) Sąd oddalił skargę, stwierdzając, że również w świetle art. 28 Kpa skarżącej nie przysługuje w tej sprawie status strony postępowania. Pojęcie strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest węższe i ściśle zdefiniowane, zatem tym bardziej uprawnione jest stanowisko organów, iż w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego status strony skarżącej nie przysługiwał. Ustawodawca, stanowiąc powyższy przepis, celowo ograniczył pojęcie strony w procesie budowlanym, mając na celu usprawnienie tego procesu przy zachowaniu uprawnień podmiotów, które wykażą posiadanie własnego interesu prawnego w podanym wyżej znaczeniu. Reasumując należy stwierdzić, że skoro sąsiedztwo, w realiach niniejszej sprawy, nie przesądziło o interesie prawnym skarżącej, zaś skarżąca posiadania tego interesu nie wykazała, organy administracji zasadnie i zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmówiły Spółce przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co z kolei prawnie uzasadniało odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...]- z uwagi na niespełnienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.