IV SA/Wa 2017/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skarg H. H., J. H. i P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołań H. i J, H, oraz P. H., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, wjazdami oraz infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]., [..,], [...] z obr. [...], położonych w W., przy ul. [...]. Decyzja ta została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z [...]. z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezydent m. W. ustalił - na wniosek C. Sp. z o.o. - środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha oraz garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, w ramach budowy zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, wjazdami oraz infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]., [..,], [...] z obr. [...], położonych w W., przy ul. [...].. Prezydent uznał, że lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wyniki przeprowadzonej oceny oddziaływania owego przedsięwzięcia na środowisko nie dają podstaw do stwierdzenia, aby mogło ono "spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza". Prezydent podkreślił, że ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje małe prawdopodobieństwo kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie istnieje możliwość znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków i zwierząt lub ich siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, ze względu na położenie i skalę planowanej inwestycji nie przewiduje się jej transgranicznego oddziaływania na środowisko, planowane przedsięwzięcie, ze względu na jego charakter i skalę, nie należy do przedsięwzięć mogących powodować ryzyko wystąpienia poważnej awarii, a nadto - że analiza uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", tj. rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, jego usytuowania i skali możliwego oddziaływania, wykazała możliwość realizacji przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez inwestora, nie powodującym oddziaływania na środowisko, które wykluczałoby jego realizację. W odwołaniach H. i J. H. oraz P. H., zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c; art. 66 ust. 6; art. 80 ust. 2 tzw. ustawy ocennej; § 17 ust. 3 i 6 planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]r., Nr [...], poz. 513); art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8 i art. 80 k.p.a.; art. 9 i 10 k.p.a.; art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta m. W.. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, iż: analiza treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu nie zostały wzięte kwestie wymienione w art. 80 ust.1 pkt 1-4 ustawy, w szczególności - by w decyzji tej nie zostały uwzględnione wyniki uzgodnień i opinii pozyskanych w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie (vide: opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. W. z dnia [..] października 2012 r. oraz uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r.), jak również ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa - w takim zakresie, w jakim postępowanie to w sprawie niniejszej było prowadzone. Kolegium stwierdziło, iż bez wątpienia, realizacja planowanego przedsięwzięcia może wpłynąć w sposób negatywny na środowisko, nie oznacza to jednak, że tylko z tego powodu nie może ona dojść do skutku. Zauważyć przy tym należy, iż inwestycja ta planowana jest w granicach administracyjnych dużego miasta, czego zdaje się nie zauważają odwołujący, w którym nie sposób spodziewać się, że możliwe jest zachowanie wysokich standardów ochrony środowiska jak dla terenów niezabudowanych, i to zarówno pod względem ochrony powietrza przez zanieczyszczeniami (przede wszystkim - emitowanymi przez pojazdy samochodowe; brak jest podstaw do uznania, że ruch samochodowy generowany w przyszłości przez użytkowników planowanej zabudowy mógłby w sposób istotni wpłynąć na jakość powietrza w jego otoczeniu), jak i ochrony sąsiedztwa przez emisją hałasu (duże miasto, bezpośrednie sąsiedztwo kilku ulic o szczególnie dużym natężeniu ruchu - Trasy Mostu im. [...], [...] oraz ulic: [...] i [...], jak również intensywnie wykorzystywanej linii tramwajowej). Organ wskazał, iż art. 82 ust. 1 ustawy wymienia elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności z pkt 1 lit. b tego przepisu wynika, iż decyzja taka określa warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Warunki takie zostały określone przede wszystkim w pkt II zaskarżonej decyzji. W szczególności, w punkcie tym określono zasady postępowania z emiterami hałasu (pkt 11.2.1.22, 11.2.2.1-2, II.2.2.7-8 i 11.3.1.3), spalin (pkt II.2.2.6) i zanieczyszczeń pyłowych i gazowych (pkt 11.3.1.2 i II.3.3.3), mając na uwadze przede wszystkim ochronę przed negatywnym oddziaływaniem z tym związanym terenów mieszkaniowych sąsiadujących z terenem planowanego zamierzenia. W ten sposób na inwestora nałożone zostały określone obowiązki, z których będzie musiał wywiązać się zarówno w trakcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jak i w czasie jego eksploatacji. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji wywiązał się w ten sposób z nałożonego nań przez cytowany przepis obowiązku, zwłaszcza w sytuacji, gdy nałożone na inwestora obowiązki w pełni odpowiadają treści wspomnianych wyżej opinii i uzgodnienia. W myśl art. 62 ust. 1 lit. a-d ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki oraz wzajemne oddziaływanie między wymienionymi elementami. Zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do uznania, że ocena takiego wpływu nie została w niniejszej sprawie przeprowadzona lub że została przeprowadzona w sposób niedostateczny. Organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia [oraz] emisji, raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zawiera takie opisy ( pkt III raportu, w szczególności - pkt III.1.5 i III.2.2), w tym - opisy oddziaływania skumulowanego (a raczej - jego braku) na środowisko; nawet gdyby jednak uznać - choć Kolegium poglądu takiego, zaprezentowanego w odwołaniu, nie podziela - że wspomniany raport nie zawierałby takich opisów lub że zawarte w nim opisy byłyby niepełne, to należałoby to uznać co najwyżej za wadę samego raportu, a nie decyzji, w oparciu między innymi o taki raport wydanej; Kolegium wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie się nie dopatrzyło. Analogicznie, zarzut odwołania dotyczący rzekomego naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy skierowany może być wyłącznie w stosunku do raportu, do samej decyzji zaś wyłącznie wtedy, gdyby takie hipotetyczne naruszenie znalazło przełożenie na jej treść; zgodnie z przywołanym przepisem, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji, w sytuacji, gdy obiekt dopiero ma powstać, i w dającej się przewidzieć perspektywie czasowej nie należy spodziewać się jego likwidacji (działanie takie byłoby co najmniej nieracjonalne z punktu widzenia inwestora lub potencjalnego przyszłego nabywcy), wskazania zawarte w pkt III.7.2 raportu, aczkolwiek nieco skrótowe, uznać należy za wystarczające. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 17 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2001 r., Nr [...], poz. [...]), zwanej dalej "Planem", Kolegium wskazało, iż w myśl tego przepis " ewentualna uciążliwość obiektów usługowych nie może wykraczać poza teren lokalizacji obiektu", zgodnie zaś z § 17 ust. 6 Planu - w strefie mieszkaniowej i mieszkaniowo-usługowej nie dopuszcza się lokalizacji obiektów usług produkcyjnych, baz, magazynów stacji paliw oraz innych obiektów mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości oraz obniżenie standardu warunków mieszkaniowych. Jak wynika z raportu (pkt III. 10), planowane przedsięwzięcie nie spowoduje powstania, ani nie wpłynie na zwiększenie obszarów o ponadnormatywnej uciążliwości dla środowiska; ponadto, w myśl § 5 pkt 14 Planu, przez "obiekt obniżający standard warunków mieszkaniowych" rozumieć należy obiekt: powodujący w trakcie normalnej działalności osiągnięcie 80% dopuszczalnej normy zanieczyszczenie środowiska na granicy przynależnej mu działki lub obiektu w sytuacji współużytkowania działki (dla bezpośrednich sąsiadów), lub każdy obiekt emitujący nieprzyjemny zapach, lub w sposób oczywisty pogarszający warunki życia sąsiadów (np. obiekt emitujący widoczny dym, opary itp., wymagający składowania odpadów na otwartej przestrzeni, generujący ruch drogowy lub hałas o dużym natężeniu - przekraczający 50 dB(A) w porze dziennej, 40 dB(A) w porze nocnej); tymczasem analiza oddziaływania w zakresie emisji substancji do powietrza wykazała, że emisja spalin w związku z eksploatacją planowanego zamierzenia powodować będzie stężenia, reprezentatywne dla tlenków azotu, o wartościach nie przekraczających poziomu 35% wartości dopuszczanych (na wysokości zabudowy), zaś ocena oddziaływania owego zamierzenia na środowisko w zakresie emisji hałasu wykazała, że dotrzymane będą wartości normatywne zarówno w porze dziennej, jak i w porze nocnej, pod warunkiem uwzględnienia w projekcie budowlanym zaleceń wynikających z przeprowadzonej analizy (vide pkt III. 11 raportu); brak jest zatem podstaw do uznania, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym w przywołanym zakresie. Kolegium stwierdziło, iż na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, bowiem projekt taki może zostać opracowany dopiero między innymi w oparciu o wyniki niniejszego postępowania i wskazania zawarte w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia; twierdzenie zatem, że planowane przedsięwzięcie nie spełni szczegółowych wymagań, o których mowa w § 34 Planu, w szczególności - dotyczących minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, uznać należy za przedwczesne; nie budzi natomiast wątpliwości, iż - w świetle dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) - projekt budowlany, który nie będzie uwzględniał wymagań obowiązującego planu miejscowego, w tym wskazań dotyczących powierzchni biologicznie czynnej, nie będzie mógł zostać zatwierdzony; zarzuty odwołań w tym zakresie uznać zatem należy za co najmniej przedwczesne. W ocenie organu na obecnym etapie postępowania zmierzającego do realizacji przedmiotowego zamierzenia brak jest podstaw do uznania, że realizacja tego przedsięwzięcia może uniemożliwić, a nawet utrudnić dostęp odwołujących do ich nieruchomości, w sposób i zakresie zagwarantowanym ustaleniami Planu oraz praw posiadanych przez odwołujących; kwestia ta zresztą wykracza poza granice niniejszego postępowania. Kolegium wskazało, iż w toku postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie jest możliwa ocena, czy planowane przedsięwzięcie pozostaje w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu na nieruchomości sąsiednie (m.in. - zacienienie nieruchomości sąsiednich); kwestia ta rozstrzygana jest w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę; ocena taka byłaby zresztą na obecnym etapie praktycznie niemożliwa, gdyż wymagałaby m.in. dogłębnej analizy projektu budowlanego, którego na obecnym etapie inwestor nie ma obowiązku przedkładać; postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zmieniłoby się wtedy zresztą de facto w postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę; takie rozszerzenie zakresu przedmiotowego niniejszego postępowania uznać należy za niedopuszczalne, organy właściwe w sprawach środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie są bowiem właściwe do oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego. W ocenie Kolegium niezrozumiałe jest twierdzenie odwołujących, jakoby negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie zależał od skumulowania - lub nie - takiego wpływu z wpływem na środowisko innych znajdujących się w sąsiedztwie obiektów; wydaje się oczywistym, że albo wpływ na środowisko inwestycji zawiera się w granicach obszaru, na którym inwestycja taka została zrealizowana, albo wykracza poza owe granice; ewentualny wpływ sąsiedztwa pozostaje w tym zakresie obojętny. Nieprawidłowe opisanie jednego z budynków sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia, polegające na wskazaniu, że jest to budynek "usługowo-handlowy", zamiast "usługowo- mieszkaniowy", w sytuacji, gdy ocena wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości nie wykazała, że wpływ ów zaistnieje w sposób niedopuszczalny postanowieniami obowiązującego prawa, w tym - ustaleniami Planu, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie może skutkować negatywną oceną zaskarżonej decyzji; ocena taka dla zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia została zresztą przeprowadzona. Z obowiązujących przepisów nie wynika konieczność doręczania stronom postępowania dokumentów generowanych w toku postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, w tym - opinii pozyskiwanych w toku takiego postępowania, za w pełni wystarczające uznać należy zapewnienie owym stronom możliwości zapoznania się z tego rodzaju materiałem dowodowym, stosownie do dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a.; w sprawie niniejszej organ pierwszej instancji wywiązał się z tego obowiązku, co przyznają sami odwołujący; jedynie na marginesie zatem zauważyć należy, iż nawet gdyby uznać, że doszło w niniejszym postępowaniu do naruszeń przepisów postępowania przy wydawaniu oraz doręczaniu opinii i uzgodnień, to fakt ów obciążałby postępowania w przedmiocie wydania opinii lub uzgodnienia, a nie postępowanie główne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, iż w sytuacji zrealizowania budynku w ostrej granicy z sąsiednią nieruchomością konieczne jest uwzględnienie ewentualnych uciążliwości wynikających z faktu zagospodarowania owej nieruchomości. Odwołujący powinni sobie zdawać sprawę, że takie uciążliwości mogą w przyszłości mieć miejsce; jednakże odwołujący nie mogą, powołując się na ową sytuację, domagać się dla siebie większej ochrony niż przysługuje właścicielowi sąsiedniej nieruchomości, pragnącemu zagospodarować ową nieruchomość w ramach przysługujących mu do niej praw. Organ stwierdził , iż analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie oraz przepisów regulujących postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją przepisy te zostały naruszone, a co za tym idzie - by w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli H. i J. H. oraz P. H.. Wyrokiem z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu: 4.1. "Zaskarżona decyzja Kolegium nie czyni zadość wymogom płynącym z art. 7, art. 75 § 1 zd. 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium nie skonfrontowało tych zarzutów w wystarczającym - odpowiadającym rygorom art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. - stopniu z dołączonymi do akt sprawy dokumentami, w szczególności z raportem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko". 4.2 "Nie jest rolą organu administracji samodzielna ocena raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod kątem zawartych w nim wiadomości specjalnych. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 K.p.a.). Dokonywana więc samodzielnie przez organ administracji ocena raportu dotyczyć może tego, czy jest on kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy (...). Zatem w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie pod kontem wymagań określonych w art. 66 ustawy (...). Raport niespełniający tych wymagań nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Zarzut stawiany raportowi powinien być jednak oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnymi wymogami, stawianymi mu przez wskazany przepis (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1848/10)". 4.3 "W odwołaniach z dnia 30 lipca 2013 r. strony postawiły m.in. zarzuty naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c), a także art. 66 ust. 6 ustawy (...). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia i c) emisji. Z kolei art. 66 ust. 6 ustawy (...) stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Odnosząc się do tego zarzutu, organ odwoławczy zawarł [w] uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (pkt 11.2.1) stwierdzenie, że raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia - w pkt III, a w szczególności w pkt III. 1.5 i III.2.2 - zawiera wymagane opisy, w tym dotyczące oddziaływania skumulowanego (jego braku) na środowisko. Ponadto stwierdził, że nawet gdyby uznać, że przedmiotowy raport opisów takich nie zawiera, lub że byłyby one niepełne, to należałoby to uznać co najwyżej za wadę samego raportu, a nie decyzji, w oparciu m.in. o ten raport wydanej. Oceniając przywołane stanowisko organu odwoławczego, należy zgodzić się co do tego, że w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie można postępowaniu dowodowemu zarzucić braków, które nie mają znaczenia dla treści decyzji, w szczególności polegających na nieustaleniu faktów nieistotnych dla treści decyzji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1848/10). W realiach przedmiotowej sprawy, nie sposób jednak zaakceptować stanowiska, że brak, czy też niekompletność wymaganego w raporcie opisu skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikającego z jego istnienia i emisji, nie miały znaczenia dla decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Otóż strony zwróciły uwagę we wniesionych odwołaniach na fakt, że oddziaływania ulic pomiędzy którymi położone jest planowane przedsięwzięcie (...) i ruchu związanego z funkcjonowaniem budynków będą się kumulować. Podniosły, że po drugiej stronie ul. [...] znajduje się hala targowa – M. generująca duże nasilenie ruchu z uwagi na jej rozmiar i przeznaczenie (sprzedaż detaliczna i hurtowa artykułów spożywczych i przemysłowych dla przedsiębiorców). Odwołujący się nie zgodzili się także ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, co do tego, że brak konieczności rozpatrzenia kumulacji oddziaływań z halą targową – M. uzasadniony jest różnicami w porze natężenia ruchu pojazdów (handel typu pół- hurtowego z zakupami w godzinach wczesno-porannych i wieczornych) i eksploatacji planowanych obiektów zespołu biurowego w odmiennych godzinach, typowych dla pracy tego obiektu (8:00 - 18:00). Strony zakwestionowały też twierdzenie zaskarżonej decyzji, zaczerpnięte z treści raportu, odnośnie do ilości miejsc postojowych na parkingu M.. Podały również w wątpliwość ustalenie zaskarżonej decyzji dotyczące godzin natężenia ruchu do hali M.; wskazały na brak jakiejkolwiek analizy i dowodów potwierdzających największe natężanie ruchu do owej hali w godzinach rannych i wieczornych. Odwołując się przedstawili też argumentację, mającą przemawiać za błędem w ustaleniach organu w tym zakresie, wskazując, że ruch samochodowy do hali M. odbywa się głównie w porze dziennej, zatem w godzinach pracy biur planowanych obiektów. W tak przedstawiających się okolicznościach sprawy stanowisko organu odwoławczego zawarte w przywołanym pkt 11.2.1 uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymaganiom stawianym organowi odwoławczemu przez powołane wyżej przepisy K.p.a. Nie sposób bowiem przyjąć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyczerpującego rozpatrzyło materiał dowodowy sprawy i dokonało jego należytej oceny. Jak już podano, organ odwoławczy wskazał wprawdzie na pkt III raportu, stwierdzając, że zawiera on wymagane opisy, jednakże nie wyjaśnił - z odniesieniem się do obszernej argumentacji odwołań - 1) które konkretnie zapisy raportu czynią jego zdaniem zadość wymaganiom stawianym przez art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy (...) w zakresie opisu oddziaływań skumulowanych (ewentualnie ich braku), w szczególności w kontekście sąsiedztwa obiektu M. oraz 2) dlaczego w ocenie organu odwoławczego zapisy te należy uznać za wystarczające. Kolegium nie odniosło się również do twierdzenia organu pierwszej instancji - kwestionowanego przez skarżących - co do braku potrzeby rozpatrzenia kumulowania się oddziaływań z eksploatacją obiektu M. z racji zasadniczych różnic w porze natężenia ruchu (str. 26 decyzji organu pierwszej instancji). Jak już natomiast wskazano, nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że wadliwość raportu w tym zakresie nie miałaby wpływu na prawidłowość decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Podobnie - negatywnie - należy ocenić zaskarżoną decyzję w zakresie, w którym odnosi się ona do zarzutu naruszenia art. 66 ust. 6 ustawy (...). Twierdzenie organu odwoławczego, że wskazania zawarte w pkt III.7.2 raportu, aczkolwiek nieco skrótowe, należy uznać za wystarczające, nie pozawala Sądowi ustalić, jakimi w istocie przesłankami kierowało się Kolegium, przyjmując, że zamieszczenie w raporcie jedynie lakonicznej informacji o nieprzewidywaniu likwidacji planowanej zabudowy w najbliższej perspektywie czasowej oraz o możliwości powstania odpadów budowlanych i typowych dla eksploatacji, nie ma znaczenia dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zauważając, że w obliczu nieuwzględnienia w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia w fazie jego likwidacji, organ odwoławczy, powołał się na kryterium nieracjonalności, należy podkreślić, że to przepisy prawa (art. 66 ustawy (...)), a nie względy racjonalności przesądzają o koniecznej treści raportu o oddziaływaniu na środowisko". 4. "Analizując akta sprawy, w szczególności zaś treść odwołań od decyzji organu pierwszej instancji, należy zauważyć, że poza dwoma powyżej opisanymi, skarżący postawili szereg innych zarzutów wobec decyzji organu pierwszej instancji. Zakwestionowali w szczególności nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, wynikające z błędnych lub nierzetelnych ustaleń raportu oddziaływania na środowisko, które - pomimo sprzeciwu stron - zostały przyjęte za podstawę wydania decyzji przez Prezydenta m. W.. W tym zakresie, poza ogólnikowym stwierdzeniem o prawidłowym wywiązaniu się przez organ pierwszej instancji z nałożonych nań obowiązków, Kolegium także nie odniosło się do twierdzeń odwołujących się". 5. "Powyższe spostrzeżenia w zakresie braków postępowania przed organem drugiej instancji, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (...), świadczą w ocenie Sądu o niepełnym, wybiórczym i pozbawionym własnej oceny odniesieniu się przez organ odwoławczy do materiału dowodowego sprawy, zwłaszcza w kontekście okoliczności podniesionych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. To zaś powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Nie sposób bowiem ustalić, jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy, orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w szczególności niemożliwie jest ustalenie faktów, które organ uznał za udowodnione, a także przyczyn, z jakich odmówił racji twierdzeniom skarżących". 4.6 "Należy jednakże podzielić stanowisko organu odwoławczego, co do tego, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie ma potrzeby dokonywania oceny zamierzonego przedsięwzięcia pod kątem ustaleń planu istotnych dopiero na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, w szczególności w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia w pierwszym rządzie cel postępowania ocenowego i determinowany nim zakres oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a- c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz 3) wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy (...). Ponadto, wykładni art. 80 ust. 2 nie można dokonywać w oderwaniu od innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności zaś przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Te zaś przewidują związanie organu administracji architektoniczno- budowlanej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów, zdaniem Sądu, stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 80 ust. 2 ustawy (...) nie obejmuje ustaleń planu, co do których wypowie się organ administracji architektoniczno-budowlanej na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Ogranicza się ono tylko do tych ustaleń, które są istotne z punktu widzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym w art. 62 ustawy (...). Przyjęcie odmiennego rozumienia art. 80 ust. 2, zakładającego stwierdzenie zgodności lokalizacji z wszelkimi ustaleniami planu miejscowego, byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem niedopuszczalnej sytuacji "nakładania się" kompetencji organu ochrony środowiska i organu administracji architektoniczno-budowlanej. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia podniesiona w skargach okoliczność nieprawidłowości, które zdaniem skarżących, miały miejsce w zakresie doręczenia im uzgodnień i opinii wydanych przez organy współdziałające w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko organu odwoławczego w tej kwestii zawarte w pkt 11.2.9 zaskarżonej decyzji należy ocenić jako prawidłowe". Kolegium rozpoznając ponownie sprawę wskazało, iż stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, co oznacza, że obowiązane jest podporządkować się wskazaniom zawartym w cytowanym obszernie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/14, choć nie wszystkie poglądy zawarte w owym wyroku podziela. Organ stwierdził, że za całkowicie bezpodstawny uznaje zarzut WSA, jakoby Kolegium nie rozpatrzyło sprawy w jej całokształcie, a w szczególności, jakoby nie przeprowadziło samodzielnej oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów; samo uznanie, że uzasadnienie decyzji kończącej rozpatrzenie sprawy na poziomie drugiej instancji zawiera braki, wymagające uzupełnienia czy poszerzenia argumentacji organu odwoławczego, do wysnucia tak daleko idących konkluzji nie wystarcza. Kolegium podtrzymuje zatem w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu uchylonej przez WSA decyzji. Stanowisko to zostało w pełni przywołane w pkt 1.3 niniejszej decyzji - SKO odwołuje się do niego w tym miejscu, nie widząc konieczności ponownego przytaczania. Kolegium wskazało, iż w dalszych rozważaniach ustosunkuje się do zarzutów WSA oraz zastosuje się do wskazań zawartych w przywołanym wyżej wyroku tego Sądu. Dalsze wywody uznać należy za uzupełnienie lub rozszerzenie przywołanego stanowiska SKO. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a i c ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia [oraz] emisji. Kolegium podtrzymuje w pełni zaprezentowane już w uchylonej decyzji stanowisko, iż raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zawiera takie opisy (vide pkt III raportu, w szczególności - pkt III.1.5 i III.2.2), w tym - opisy oddziaływania skumulowanego (a raczej - jego braku) na środowisko. Opisy takie zawarte zostały w następujących punktach wspomnianego raportu: - pkt III. 1.1. - "Analizę oddziaływania [w zakresie emisji substancji] wykonano na podstawie charakterystyki emisyjnej źródeł - silników pojazdów, dla przyjętych założeń dotyczących planowanego natężenia ruchu, tj.: ustalono charakterystykę obiektu jako źródła zanieczyszczenia powietrza produktami spalania paliw [oraz] określono warunki emisji, dla których przy istniejącym zagospodarowaniu terenów przyległych dotrzymane będą wartości odniesienia poza terenem działek, na których zlokalizowano zabudowę". - pkt III. 1.2., w którym scharakteryzowany został obszar, na którym ma powstać planowane zamierzenie inwestycyjne, ze szczególnym uwzględnieniem zabudowy istniejącej już w owym obszarze (wymienione zostało m.in. położone po drugiej stronie ul. [...] duże centrum handlowe - obiekt M.). - pkt III. 1.3. - "W każdej aglomeracji miejskiej istotnym problemem jest zanieczyszczenie środowiska na skutek rozwoju motoryzacji. Komunikacja stanowi bowiem tzw. Mobilne źródła emisji, poruszające się w sieci tras komunikacyjnych ze zmiennym w czasie natężeniem i strukturą ruchu (...). Wielkość garażu w Budynku A., z jednym głównym wjazdem od strony ul. [...] (...) z uwagi na ilość kondygnacji i średni odcinek drogi - ok. 1375 m od wjazdu do miejsc parkowania, czy w Budynku B - przy średnim odcinku drogi od wjazdu do miejsc parkowania ok. 483 m, i ruchu zorganizowanym w taki sposób, że każdy z użytkowników parkuje w przydzielonym stałym obszarze, wskazuje na stosunkowo niewielki poziom oddziaływania związany ze zorganizowaną emisją spalin. Taki układ znacznie zmniejsza potencjalne oddziaływanie na zabudowę chronioną, wynikające z ruchu komunikacyjnego po drogach publicznych (...). Dodatkowo należy stwierdzić, że w przypadku standardu rozpatrywanego obiektu będą to pojazdy co najmniej klasy średniej, wyposażone w instalacje katalitycznego dopalania spalin, charakteryzujące się niskim poziomem emisji tlenków węgla i azotu, a więc wpływ na lokalne środowisko będzie zminimalizowany". - pkt III. 1.4 - "Obliczenia rozkładu stężeń maksymalnych w sieci receptorów przeprowadzone dla zespołu przyjętych źródeł emisji spalin z dwupoziomowych garaży podziemnych wykazały, że emisja charakteryzowana wielkością emisji tlenków azotu nie będzie miała wpływu na stan jakości powietrza w otoczeniu obiektu (...). Brak oddziaływania potwierdzają również obliczenia wykonane na wysokości zabudowy chronionej ll-kondygnacyjnej (wykonane kompleksowo dla całego obszaru)". - pkt III. 1.5. - "Na podstawie przeprowadzonej analizy uciążliwości emisji spalin z projektowanego zespołu budynków biurowych z usługami i garażami podziemnymi, planowanego do realizacji na terenie położonym przy ul. [...], można stwierdzić, że z punktu widzenia ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem obiekt, zlokalizowany w obszarze zabudowanym terenów osiedla mieszkaniowego "[...]", w bezpośrednim sąsiedztwie dużej arterii komunikacyjnej ul. [...] i trasy Mostu [...], nie będzie stanowił uciążliwości dla środowiska rozumianej jako ponadnormatywne oddziaływanie poza terenem obiektu (...). Poziom emisji [spalin] nie będzie miał istotnego wpływu na pogorszenie się jakości powietrza w stosunku do stanu obecnego, który w większym obszarze zależy od ruchu pojazdów na trasie [...], a lokalnie od przejazdów do zabudowy wielorodzinnej osiedla [...] i obiektu handlowego M.". - pkt III.2.2. - "Najbardziej charakterystycznymi źródłami emisji [hałasu] są instalacje wentylacyjne i klimatyzacyjne (ich zewnętrzne instalacje chłodnicze) (...). Tylko niektóre z nich wymagają ujęcia w analizie oddziaływania, bowiem pozostałe z uwagi na charakterystykę emisyjną - wielkość źródeł i niski poziom mocy akustycznych, nie będą miały wpływu na kształtowanie się klimatu akustycznego w otoczeniu obiektu. Na kształtowanie klimatu akustycznego może mieć także wpływ, choć dotyczy on dróg publicznych, lokalny ruch pojazdów. W tym wypadku można mówić o oddziaływaniu skumulowanym, wynikającym z usytuowania terenu inwestycji względem istotnych źródeł hałasu komunikacyjnego Trasy Mostu [...] wraz z rozjazdami ul. [...] i [...], a także najbliższej ulicy [...], po której odbywa się obecnie ruch związany z funkcjonowaniem centrum handlowego M. oraz z zabudową wielorodzinną osiedla [...] I, lokalnie zabudową usługowo-handlową i mieszkaniową niską. Na podstawie mapy akustycznej W. ocenia się, że przedmiotowy teren nie spełnia obecnie (...) kryteriów zapisanych w mpzp, zatem analiza kumulowania się oddziaływań jest jednoznaczna ze spełnieniem zapisów planu miejscowego (...). Przyjęto wstępne założenie, niezbędne do przeprowadzenia analizy, że źródła hałasu wentylacyjnego, oprócz korzystnej lokalizacji, posiadać będą standardowe zabezpieczenia akustyczne - tłumiki hałasu, osłony, obudowy o poziomie tłumienia zapewniającym spełnienie wymagań normatywnych dla terenów o określonej funkcji, w tym wypadku usługowo-mieszkaniowych, przy uwzględnieniu wymagań mpzp, co powinno je eliminować jako źródła istotne (...). Zasadniczymi źródłami hałasu będą instalacje nawiewne i wyciągowe (...), reprezentujące stosunkowo niskie wydajności (są na tyle małymi źródłami hałasu, że nie wpływają na kształtowanie klimatu akustycznego w otoczeniu rozpatrywanego obiektu, czy sąsiedniej zabudowy chronionej (...). W obliczeniach pominięto następujące źródła hałasu jako nieistotne dla oceny klimatu akustycznego: źródła hałasu wentylacyjnego posiadające zabezpieczenia akustyczne - tłumiki hałasu o poziomie tłumienia zapewniającym spełnienie wymagań normatywnych [oraz] ruch samochodów w obrębie garażu podziemnego. Stopień uciążliwości hałasu drogowego zależy przede wszystkim od natężenia strumienia ruchu pojazdów samochodowych (średniej prędkości, potoku ruchu dla lokalnego układu komunikacyjnego), stąd też omawiany garaż będzie miał stosunkowo niewielki wpływ na kształtowanie się klimatu akustycznego rejonu, poza strefami wjazdów - krótkie odcinki dla bezpośrednich zjazdów z ul. [...], gdzie propagacja hałasu będzie taka sama jak na drodze publicznej, hałas nierozróżnialny od hałasu pojazdów (tych samych) jadących po drodze publicznej". - pkt III.2.4. - "Propagacja hałasu wynikająca z użytkowania obiektu (...), czyli zasięg jego oddziaływania odniesiony do terenów chronionych (zgodnie z zapisami mpzp) znajdujących się w otoczeniu obszaru przedsięwzięcia (usytuowanie poszczególnych budynków względem źródeł emisji nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia), analizowany na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym, gdzie przedstawiono standardowe rozwiązania w odniesieniu do instalacji wentylacji mechanicznej, wymaga podjęcia dodatkowych działań ograniczających poziom emisji do wymaganych poziomów. Stopień uciążliwości hałasu drogowego jest przede wszystkim funkcją natężenia strumienia ruchu dla lokalnego układu komunikacyjnego. Stąd też omawiane garaże będą miały stosunkowo niewielki wpływ na kształtowanie się klimatu akustycznego rejonu, poza strefami wjazdów do garaży, gdzie propagacja hałasu będzie taka sama jak na ulicach dojazdowych - drogach publicznych. W projekcie budowlanym należy uwzględnić skuteczne zabezpieczenia akustyczne instalacji sytuowanych na dachach w nadbudowie technicznej, w taki sposób aby wyeliminować jakikolwiek wpływ tych źródeł na klimat akustyczny otoczenia zabudowy, w szczególności od strony zabudowy chronionej. Dotyczy to zasadniczych źródeł emisji hałasu - chłodnic wentylacyjnych klimatyzacji oraz wentylacji odprowadzania spalin (...). Hałas emitowany do środowiska nie będzie powodował przekraczania dopuszczalnych równoważnych poziomów dźwięku na terenach chronionych akustycznie, pod warunkiem, że łączne poziomy mocy akustycznych dla instalacji nie przekroczą wartości przyjętych do obliczeń, z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań dla pory nocnej". - pkt III.3.3. - "Przewidywane rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej dla projektowanego obiektu (...) nie dopuszczą do negatywnego oddziaływania na środowisko (...). Przy prawidłowej eksploatacji sieci deszczowej odwodnień liniowych na wjazdach do garażu oraz sieci odwodnienia nawierzchni utwardzonych w garażu, w tym instalacji podczyszczającej z separatorem substancji ropopochodnych, obiekt nie będzie uciążliwy dla środowiska w zakresie gospodarki ściekami opadowymi i porządkowymi. Dotyczy to również ścieków technologicznych z obszaru gastronomii, gdzie w ramach kanalizacji technologicznej zastosowane zostaną separatory tłuszczu i skrobi". Z powyższego wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie, które zostanie zrealizowane w granicach administracyjnych dużego miasta, w pobliżu dużego węzła komunikacyjnego (skrzyżowanie tras: Mostu [...], obecnie - im. [...], oraz [...]), przy spełnieniu zaleceń zawartych w raporcie oddziaływania tegoż przedsięwzięcia na środowisko, nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, w szczególności - jego eksploatacja nie pociągnie za sobą wzrostu emisji spalin i hałasu w sposób i w rozmiarach mogących w sposób znaczący wpłynąć negatywnie na środowisko. W takiej sytuacji nie można mówić o jakimkolwiek oddziaływaniu planowanego zamierzenia kumulującym się z oddziaływaniem zabudowy już istniejącej w pobliżu terenu, na którym przedsięwzięcie to ma powstać - gdy dodatkowe emisje do środowiska mają być na poziomie "zero", to połączenie takiej "zerowej" emisji z emisjami już istniejącymi (o ile takowe w ogóle istnieją) nie spowoduje zwiększenia poziomu emisji. W konsekwencji stwierdzić należy, iż brak jest potrzeby rozważań w zakresie kumulowania się oddziaływań planowanego zamierzenia z oddziaływaniami sąsiednich obiektów - skoro kumulacja taka nie będzie występować (również z obiektem M., i to bez względu na to, kiedy faktycznie odbywa się lub będzie odbywał ruch samochodowy do tego obiektu), to i rozważania na jej temat są oczywiście bezprzedmiotowe. III.3. Stosownie do art. 66 ust. 6 ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Zakres raportu określany jest, w myśl art. 69 ust. 3 ustawy, przez właściwy organ w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy, organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Skoro o zakresie raportu ostatecznie decyduje właściwy organ w drodze postanowienia, oczywistym jest - w świetle przytoczonych przepisów - że zakres takiego raportu nie musi obejmować wszystkich elementów wymienionych w art. 66 ustawy. To organ ów, działając po zasięgnięciu opinii organów wymienionych w art. 70 ust. 1 ustawy, tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, kierując się wskazaniami zawartymi w art. 66 ustawy, ustala zakres raportu, w zależności od rodzaju inwestycji i okoliczności konkretnej sprawy. Postanowienie takie zostało wydane również w niniejszej sprawie. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. (znak: [...]) Prezydent m. W. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, ustalając zakres raportu zgodny z art. 66 ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem: wpływu, w fazie budowy przedsięwzięcia, planowanych prac ziemnych i systemu odwodnienia na poziom wód gruntowych oraz na zabudowę usługową z częścią mieszkalną znajdującą się w ostrej granicy inwestycji; oddziaływania inwestycji w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu na sąsiednie tereny chronione (zabudowa mieszkaniowa) na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia; analizy emisji hałasu do środowiska z wykorzystaniem polskiej normy i dostosowanym do niej programem obliczeniowym; wyniki obliczeń należy przedstawić w formie graficznej, prezentującej zasięg izofon dla pory dnia i wskazującej tereny chronione akustycznie; oddziaływania emisji substancji i pyłów do powietrza z garaży podziemnych i ruchu pojazdów; określenia potencjalnych zagrożeń dla otoczenia spowodowanych natężeniem ruchu samochodowego oraz innymi zagrożeniami mogącymi powodować stałe lub okresowe uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej oraz wyznaczenia granic tych uciążliwości; określenia, czy realizacja przedsięwzięcia spowoduje obniżenie warunków standardów mieszkaniowych; analizy wariantów rozwiązań projektowych i technicznych zastosowanych w budynkach, ograniczających oddziaływanie w fazie eksploatacji, np. umiejscowienie wjazdów do garaży, sposobu zagospodarowania wód opadowych wraz z ich uzasadnieniem; oddziaływania w zakresie gospodarki odpadami; oddziaływania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej; kumulowania się oddziaływań tego samego rodzaju; analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. W postanowieniu tym nie wskazano zatem, że raport oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko na etapie jego likwidacji. Postanowienie to jest ostateczne i wiążące dla wszystkich organów orzekających w niniejszej sprawie. Stąd zapewne w pkt III.7.2 wspomnianego raportu oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko, zatytułowanym "Faza likwidacji", znalazło się dość lakoniczne stwierdzenie, iż "biorąc pod uwagę stały charakter zabudowy, w najbliższej perspektywie czasowej, nie przewiduje się likwidacji obiektu. Można przypuszczać, że w wyniku technicznego starzenia się, obiekt będzie sukcesywnie modernizowany. Stąd należy liczyć się z odpadami budowlanymi oraz typowymi dla eksploatacji, np. dotyczącymi urządzeń przy ich wymianie". Reasumując powyższe - w sytuacji, gdy inwestor nie został zobowiązany w trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy do przedłożenia raportu zawierającego rozważania na temat oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie jego likwidacji, to nie sposób twierdzić, że raport ten nie spełnia wymagań (jest niepełny) dla takiego dokumentu. Zważywszy na powyższe, a w szczególności na charakter planowanego przedsięwzięcia Kolegium nie widzi potrzeby uzupełnienia raportu o dodatkowe rozważania we wskazanym zakresie. Kolegium w całości podtrzymuje również zaprezentowany w uchylonej przez WSA decyzji pogląd, że w sytuacji, gdy obiekt dopiero ma powstać, i w dającej się przewidzieć perspektywie czasowej nie należy spodziewać się jego likwidacji (działanie takie byłoby co najmniej nieracjonalne z punktu widzenia inwestora lub potencjalnego przyszłego nabywcy), wskazania zawarte w pkt III.7.2 raportu, aczkolwiek nieco skrótowe, uznać należy za w pełni wystarczające. 111.4. WSA zarzucił nadto Kolegium nie odniesienie się do twierdzeń odwołujących się w kwestii "nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, wynikających z błędnych lub nierzetelnych ustaleń raportu oddziaływania na środowisko", nie wskazując jednak, do których konkretnie twierdzeń odwołujących Kolegium miało się nie odnieść, co znacznie utrudnia, o ile nie uniemożliwia zastosowanie się do tak ogólnych, mało precyzyjnych wskazań. Kolegium stwierdziło, iż mimo to, co następuje: 1. Kolegium stwierdziło, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności - z raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, by oddziaływanie to wykraczać miało poza granice terenu inwestycji, za wyjątkiem emisji hałasu - w tym zakresie jednak raport, a w ślad za nim decyzja organu pierwszej instancji przewiduje odpowiednie zabezpieczenia, mające chronić otoczenie inwestycji przed negatywnymi skutkami owej nadmiernej emisji. Twierdzenie przeciwne osób nie posiadających wiedzy specjalistycznej, nie poparte przy tym jakimikolwiek dowodami, np. opinią biegłego akustyka, nie zasługuje żadną miarą na uwzględnienie. 2. Zdaniem Kolegium całkowicie niezrozumiały jest zarzut, jakoby zaskarżona decyzja miała zostać wydana "na podstawie nierzetelnych i wprowadzających w błąd danych zawartych w raporcie w zakresie opisu budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. [...], w ostrej granicy z budynkiem B, tj. pominięcia tego budynku na mapach stanowiących załącznik do raportu (nie wskazania na mapach, że jest to budynek usługowo-mieszkalny)". W rzeczonym raporcie niejednokrotnie wyraźnie wskazano - chociażby w pkt II.2., zatytułowanym "Lokalizacja" - że "pomiędzy działkami przewidzianymi dla planowanego przedsięwzięcia, a więc po stronie południowej zabudowy Budynku A oraz północnej zabudowy Budynku B, znajdują się dwie zabudowane posesje. Przy ul. [...] znajduje się budynek parterowy z użytkowym poddaszem, podzielony funkcjonalnie na dwie części - powierzchnię biurowo-handlową od frontu i mieszkalną w głębi, natomiast przy ul. [...] - zabudowa niska z nadbudową jednokondygnacyjną lub z użytkowym poddaszem, w przeważającej części w postaci parterowych długich hal o funkcji magazynowej, z niewielką częścią mieszkalną od frontu. W głębi terenu od strony ul. [...] ma powstać budynek jednorodzinny z dostępem komunikacyjnym od ul. [...] (...). Pod adresem [...] (zabudowa magazynowa, cz. Mieszkalna od frontu) znajduje się obecnie [...] Centrum Handlowe S. P. H., firma będąca przedstawicielem handlowym producenta drzwi i stolarki okiennej P., I. zajmująca się produkcją i sprzedażą głęboko zmrożonego lodu, zaopatrująca w lód i akcesoria do jego przechowywania, restauracje, kluby, dyskoteki, C. system - wypożyczalnia sprzętu bankietowego i cateringowego, Centrum pielęgnacji m.". Ponadto na mapach stanowiących załączniki do rzeczonego raportu budynek położony przy ul. [...] wyraźnie opisywany jest jako "istniejąca zabudowa usługowa z częścią mieszkalną" (załączniki nr: 2, 2A, 2B, 3A, 13). Podkreślić nadto należy, iż odwołujący błędnie odczytują cytowany zapis na wymienionych załącznikach jako odnoszący się do części budynków przy ul. [...] i [...] - zdaniem Kolegium, sformułowanie "istniejąca zabudowa usługowa z częścią mieszkalną" odnosi się do wszystkich budynków posadowionych przy ul. [...] i [...], a nie tylko do niektórych z nich, jak próbują zasugerować odwołujący się. 3.Odwołujący się nie widzą różnicy między zabudową o charakterze usługowym, sprowadzającym się do funkcji biurowej i funkcjach jej towarzyszących (na przykład tzw. małej gastronomii czy niewielkich placówek handlowych typu kiosk z gazetami czy sklepiki spożywcze), do której odbywa się ruch niemal wyłącznie samochodów osobowych oraz niewielkich samochodów dostawczych, a zabudową dużego centrum handlowego o charakterze hurtowym, generującą duży ruch pojazdów dostarczających towar (w części - dużych ciężarówek, tzw. "TIRów") z jednej strony, z drugiej strony zaś - ruch samochodów osobowych i dostawczych klientów tego centrum. Kolegium widzi tę różnicę, i dlatego uważa wyartykułowane w odwołaniu obawy o kumulowanie "dostaw handlowych" do planowanych obiektów z zupełnie do nich nieproporcjonalnym "zaopatrzeniem dostawczym do hali M." za całkowicie bezpodstawne. Przeprowadzenie jakichkolwiek ocen w tym zakresie nie jest konieczne. 4. Kolegium stwierdziło, że nie widzi konieczności weryfikacji "danych raportu w zakresie faktycznej ilości miejsc parkingowych na terenie hali M., jak i parkingu dostawczego znajdującego się vis a vis wjazdu do projektowanej ulicy", kwestie te bowiem pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nawet jeśli, jak twierdzą odwołujący, dane te nie odpowiadają stanowi faktycznemu, to ich modyfikacja nie wpłynie na owo rozstrzygnięcie, bo to nie potencjalne rozmiary parkingu, lecz jego faktyczne wykorzystanie i wynikające z tego wykorzystania oddziaływanie na środowisko może - choć nie musi w okolicznościach konkretnej sprawy - wywierać taki wpływ. Sami odwołujący nie wskazali zresztą na czym konkretnie miałyby polegać niezgodności raportu we wskazanym zakresie, co praktycznie uniemożliwia ustosunkowanie się do tego zarzutu. 5. Kolegium stwierdziło, że nie widzi istotnych rozbieżności "w opisaniu najbliżej położonej zabudowy chronionej (...) położonej przy ul. [...] oraz (...) przy ul. [...]" w opinii PPIS w m. W. z dnia [...] października 2012 r. oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r., a przynajmniej rozbieżności, które mogłyby mieć znaczenie tak dla stanowisk zajętych przez wymienione organy współpracujące w wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i dla samej wymienionej decyzji. III.5. Kolegium wskazało, że jednocześnie odstępuje od ponownego ustosunkowania się do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności usytuowania planowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami prawa budowlanego (np. w kwestii zacienienia sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymagań przedsięwzięcia w zakresie zachowania wymaganego planem zagospodarowania minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, budowy ogrodzenia między terenem planowanego przedsięwzięcia a terenami sąsiednimi, możliwego - zdaniem odwołujących - "paraliżu wjazdu do posesji znajdującej się na [...] i [...] (...) i dodatkowo, naprzeciwko, których znajduje się wjazd do hali M." oraz "bliskości lokalizacji budynków B oraz miejsca lokalizacji emitorów spalin z garaży podziemnych w budynkach B", mających wpłynąć "na pogorszenie warunków mieszkaniowych"). Ocena owych zarzutów, co potwierdził WSA, wykracza poza granice niniejszego postępowania. Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrębne skargi o tożsamej treści wnieśli P. H. , H. H. i J. H. zarzucając jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 8, art. 9 k.p.a. oraz art. art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 6 w zw. z art. 68 ust. 2 pkt 1, art.66 ust. 1 pkt 8, art. 68 ust.1, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 84 § 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.); pominięcie § 34 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 3, 5 i 6 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] cz. I (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [..].03.2001 r., nr [...], poz. [...]). Skarżący podnieśli, że wobec powyższego nie tylko podtrzymują zarzuty złożone w skargach na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], ale również zgłaszają nowe zarzuty, po analizie treści zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w |Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.: dalej jako p.p.s.a. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/14. Zatem obecnie podstawową kwestią była ocena przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania z punktu widzenia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny na gruncie przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić należy, że powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wreszcie cytowana regulacja wykracza poza prawo procesowe, zawierając wskazania interpretacyjne także dla prawa materialnego, na podstawie którego następuje załatwienie sprawy. W konsekwencji wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 907/14 związany był zarówno organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i obecnie orzekający Sąd. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd nie może zatem pominąć kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku. Te kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 468/09, Lex nr 744798). Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego powyżej art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, Lex nr 1138187). Na obecnym etapie postępowania, przy uwzględnieniu również okoliczności podnoszonych w skardze, rozstrzygające znaczenie dla sprawy ma ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 907/14). Wskazanym wyrokiem została uchylona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie czyni zadość wymogom płynącym z powołanych wyżej przepisów art. 7, art. 77 § 1 , art. 107 § 3 k.p.a. Analiza uzasadnienia tej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie tyle rozpoznał sprawę, co dokonał oceny decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu Kolegium nie wyjaśniło z odniesieniem się do argumentacji odwołań dotyczących art. 66 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c), art. 66 ust. 6 ustawy ocenowej, jak również nie odniosło się do twierdzeń dotyczących nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, wynikające z błędnych lub nierzetelnych ustaleń raportu odizolowania na środowisko. Sąd w wytycznych nakazał rozpatrzyć ponownie sprawę, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniach. Ustalenia faktyczne i stanowisko organu, w tym odnośnie do zarzutów odwołań, znajdą odzwierciedlenie w wyczerpującym uzasadnieniu nowo wydanej decyzji. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w pełni te wytyczne realizuje. Z treści obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium rozpoznając ponownie sprawę dokonał, oceny zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym dokonał analizy raportu odziaływania na środowisko w aspekcie art. 66 ustawy ocenowej, uznając go za kompletny i spójny. Jak słusznie wskazało Kolegium raport zawiera wszystkie elementy wymienione w postanowieniu Prezydenta m. W. z dnia [...] czerwca 2011 r. określającego zakres raportu dla przedmiotowej inwestycji. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Kolegium odniosło się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniach, na które wskazał Sąd w wyroku z dnia 3 październik 2014 r., a które dotyczyły art. 66 ust. 1 pkt. 8 lit. a) i c) i art. 66 ust. 6 ustawy ocennej. Podzielić należy stanowisko organu, iż przedstawiony przez inwestora raport w pkt III pkt 1- 15 przedstawia szczegółowo ocenę wpływu obiektu - zespołu budynków biurowych usługami i garażami podziemnymi wjazdami oraz infrastrukturą techniczną. W zaleceniach na str. 152 raportu stwierdzono, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić rozwiązania techniczne związane z doborem instalacji, urządzeń i ich ewentualną modyfikację, które będą stanowić o wymaganym ograniczeniu emisji hałasu do środowiska dla przyjętych poziomów dopuszczalnych. Ostateczne ustalenia dotyczące konkretnych rozwiązań projektowych powinny powstawać przy udziale akustyka. Hałas emitowany do środowiska nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych równoważ nich poziomów dźwięku na terenach chronionych akustycznie pod warunkiem, że łączne poziomy mocy akustycznych dla instalacji nie przekroczą przyjętych obliczeń z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań dla pory nocnej (...). Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że skoro raport został sporządzony zakresem określonym przez Prezydenta m. W. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], i został on zaopiniowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. i uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., to nie można uznać, że nie spełnia wymagań dla takiego dokumentu. Stwierdzić należy, iż Kolegium w zaskarżonej decyzji odnośnie twierdzeń odwołujących w kwestii nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych prawidłowo wskazało, iż z materiału dowodowego sprawy, w tym raportu nie wynika, by oddziaływanie miało wykraczać poza granice terenu inwestycji. W raporcie na str. 170 wskazano, iż w fazie eksploatacji zespołu budynków biurowych przy uwzględnieniu niezbędnych mian projektowych w zakresie doboru, lokalizacji i trybu prawdy insolacji sytuowanych w nadbudowie na dachach budynków, nie pogorszy stan jakości środowiska i nie spowoduje przekroczenia norm w środowisku. Kolegium prawidłowo wskazali, iż wbrew twierdzeniom skarżących, raport ( str. 27) zawiera opis budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. [...], jak również budynku przy ul. [...]. Podkreślenia wymaga, iż raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Należy także podkreślić, że raport został pozytywnie zaopiniowany przez organy współdziałające, co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontroperatem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. W niniejszej sprawie skarżący żadnego z tych wymienionych dokumentów nie przedstawili. Dlatego też, podnoszone w skardze zarzuty wobec raportu zarzuty nie podważyły skutecznie jego merytorycznych ustaleń, biorąc pod uwagę wymagane w danym zakresie przedmiotowym wiadomości specjalne. Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając ponownie przedmiotową sprawę, stosownie do wskazań i zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w motywach wyroku z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt IV SA/WAa 907/14, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.