I SAB/Wa 401/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.V., A. K. i S. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] grudnia 2011 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących J. V., A. K. i S. K. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 10 marca 2015 r., uzupełnionym pismem z 1 lipca 2015 r., J.V., A. K. i S.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] grudnia 2011 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postępowanie o odszkodowanie zostało zainicjowane wnioskiem z [...] grudnia 2011 r. Następnie postanowieniem z [...] września 2012 r. nr [...] Prezydent zawiesił niniejsze postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, które podjął postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Podniesiono, że w związku z nierozpoznaniem ww. wniosku o odszkodowanie w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego skarżący wnieśli zażalenie do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie, czyniąc zadość wymaganiom wyczerpania trybu przed wniesieniem skargi na bezczynność. Jednocześnie podniesiono, że Prezydent dokonuje wszelkich czynności w sposób opieszały, są one podejmowane z kilkumiesięcznymi odstępami czasu, pomimo ustania przyczyn zawieszenia, nadal pozostaje bezczynny i na dzień złożenia skargi decyzja w sprawie nie została wydana. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z 24 marca 2015 r. pełnomocnik skarżących został poinformowany, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania decyzji merytorycznej kończącej postępowanie oraz o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta W., a tym samym wydanie orzeczenia o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem to, że Prezydent W. nie rozpoznał wniosku skarżących z [...] grudnia 2011 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po podjęciu zawieszonego postępowania (vide: postanowienie Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2014 r.) organ nie podjął żadnych czynności, nawet po złożeniu przez skarżących zażalenia z 9 lutego 2015 r., jak również skargi na bezczynność z 10 marca 2015 r. Jedyną czynnością Prezydenta było pismo z 24 marca 2015 r., którym zwrócił się do Urzędu [...] Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w [...] o przesłanie akt lokalizacyjnych. Natomiast pismem z 24 marca 2015 r. poinformował skarżących o przyczynach zwłoki oraz dodatkowym terminie załatwienia sprawy, do czego obliguje go norma zawarta w art. 36 § 1 k.p.a., wyznaczając go wówczas do dnia 31 sierpnia 2015 r. Jednakże nie sposób nie zauważyć, że organ uczynił to w konsekwencji przekazania, wniesionego w dniu 10 lutego 2015 r., zażalenia na niezałatwienie sprawy do Wojewody [...], co wynika z zestawienia daty jego przekazania oraz daty pisma organu – 24 marca 2015 r. Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nosi ona cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki: WSA w Warszawie z 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 353/11; WSA w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 60/10, WSA w Gdańsku z 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Gd 30/11; https://cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezczynność, której się dopuścił organ jest nadzwyczaj naganna i nosi cechy rażącego naruszenia prawa ze względu na brak aktywność organu, nie podejmowanie czynności zmierzających do merytorycznego zakończenia sprawy. Zwarzyć należy, że od czasu podjęcia postępowania do dnia orzekania przez Sąd upłynęło 11 miesięcy. Jak wyżej wskazano postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ nie podjął konkretnych, realnych czynności skutkujących zakończeniem postępowania w sprawie i zignorował terminy jej załatwienia. Organ naruszył więc rażąco przepisy art. 8, art. 12 i art. 35 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 niniejszej ustawy.