I SA/Po 1069/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Wnioskiem złożonym w dniu [...], uzupełnionym pismami z dnia [...] i [...], X Sp. z o.o. w X. (dalej jako: spółka, wnioskodawczyni lub skarżąca) wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku z faktury korygującej oraz terminu rozliczenia tej faktury. Opisując we wniosku stan faktyczny spółka wskazała, że w dniu [...] października 2008 r. zawarła z Y. Sp. z o.o. (dalej jako: "Finansujący") Umowę Leasingu nr [...] (dalej jako: "Umowa"). Na mocy Umowy Finansujący zobowiązał się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa nabyć urządzenie (koparkę) i oddać je spółce w leasing, natomiast spółka zobowiązała się przyjąć urządzenie w leasing za wynagrodzeniem. Po zakończeniu trwania Umowy własność urządzenia miała przejść na spółkę. Wynagrodzenie zostało określone w ten sposób, że płatność wartości początkowej urządzenia przez wnioskodawczynię na rzecz Finansującego była rozłożona w czasie. Zgodnie z Umową, spółka zobowiązała się płacić w ustalonych z góry terminach raty leasingowe obejmujące: 1) część kapitałową stanowiącą część pozostałej do spłaty wartości początkowej urządzenia oraz 2) część odsetkową obliczaną jako ustalony procent od pozostającej do spłaty wartości początkowej. Zaznaczono, że raty leasingowe i odsetki należne w trakcie trwania Umowy od pozostającej do spłaty wartości początkowej zostały wskazane we frankach szwajcarskich (dalej jako: CHF). Zapłata poszczególnych rat zgodnie z harmonogramem stanowiącym część Umowy miała być dokonywana co miesiąc w ten sposób, że rata określona w walucie obcej miała być przeliczana na złote według aktualnego kursu CHF. Ponadto strony w Umowie dopuściły możliwość zmiany postanowień umownych, powodujących podwyższenie lub obniżenie wysokości opłat leasingowych (wynikające np. ze skrócenia lub przedłużenia okresu leasingu albo zmiany wartości, od której obliczana jest część odsetkowa). Fakt, że z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności urządzenia miało zostać przeniesione na spółkę, jak i okoliczność, iż zgodnie z Umową odpisów amortyzacyjnych dla potrzeb podatku dochodowego od wartości początkowej środka trwałego dokonywała spółka, są podstawą dla uznania, że wydanie urządzenia w ramach Umowy winno być potraktowane jako dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - w skrócie: "ustawa o PTU"). Po zawarciu Umowy Finansujący wystawił na rzecz spółki fakturę VAT nr [...] z dnia 24 października 2008 r. (dalej jako: "Faktura"). W Fakturze wskazano wartość początkową kapitałową netto, sumę odsetek netto oraz kwoty VAT dotyczące tych kwot. Wnioskodawczyni zgodnie z postanowieniami Umowy co miesiąc uiszczała kolejne raty wynikające z harmonogramu. Wysokość rat określona była w ten sposób, że kwoty wskazane w harmonogramie (kapitałowe i odsetkowe) we frankach szwajcarskich przeliczane były w każdym miesiącu na złote w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego. Faktyczne kwoty mające być uiszczone przez spółkę były wskazywane w comiesięcznie otrzymywanych notach obciążeniowych przysyłanych przez Finansującego. Kwoty ujmowane w notach obciążeniowych były kwotami netto i nie obejmowały podatku VAT. W dniu 11 października 2013 r. strony podpisały aneks do Umowy, na mocy którego zwiększono ilość rat leasingu i przedłużono czas trwania Umowy, natomiast pozostałe postanowienia Umowy pozostały bez zmian. Spółka płaciła kwoty wskazane w notach obciążeniowych. Skutkiem zastosowanych w Umowie rozliczeń kwota kapitałowa podstawowa, jak również kwota odsetek netto zwiększyły się w stosunku do tych określonych pierwotnie w Fakturze. W momencie nadesłania ostatniej noty obciążeniowej Finansujący w dniu 14 października 2014 r. wystawił korektę Faktury (dalej jako: "Faktura korygująca"). W dokumencie tym Finansujący naliczył podatek VAT dotyczący zapłaconej dotychczas przez spółkę kwoty kapitałowej i odsetek netto. Korekta została wystawiona przez Finansującego po ponad pięciu latach od zakończenia roku w którym wystawiono Fakturę. Ponadto wskazano, że koparka, której dotyczy umowa leasingu służy spółce wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych. W oparciu o tak przedstawiony opis stanu faktycznego spółka zadała organowi podatkowemu następujące pytania: 1. czy Faktura korygująca uwzględniająca okoliczności, które nie były znane w momencie wystawienia Faktury pierwotnej uprawnia spółkę do odliczenia wynikającej z tej Faktury korygującej kwoty podatku VAT mimo upływu okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."), tj. 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku? 2. czy faktura korygująca powinna być rozliczona przez spółkę w okresie, w którym została przez nią otrzymana? Zdaniem wnioskodawczyni odpowiedzi na powyższe pytania powinny być twierdzące. Prezentując własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, iż faktura korygująca jest specyficznym rodzajem faktur, a celem jej wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości, czyli udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawczyni stwierdziła, że winna rozliczyć fakturę korygującą w miesiącu, w którym ta faktura została wystawiona. Podniosła bowiem, że okoliczności wpływające na zmianę ceny powstały już po wystawieniu faktury pierwotnej, a w momencie jej wystawienia kwota faktycznie należnego wynagrodzenia nie była znana. Podwyższenie wynagrodzenia jest zatem nową okolicznością, niemożliwą do przewidzenia w chwili wystawienia faktury pierwotnej. W takim przypadku, zdaniem wnioskodawczyni, korekta in plus powinna zostać ujęta w rozliczeniu za okres, w którym powstała przyczyna korekty, gdyż faktura pierwotna została wystawiona poprawnie, tzn. nie była wynikiem błędu, czy pomyłki ze strony wystawiającego fakturę. Spółka podkreśliła, że adaptując postanowienia Umowy wieloletniej do ewolucji rzeczywistości rynkowej strony zmodyfikowały jej postanowienia wydłużając czas trwania i ilość rat, co pośrednio w dalszej perspektywie zmieniło także jej wartość finansową poprzez choćby zmianę kursu CHF w przedłużonych (dodanych aneksem) okresach obowiązywania umowy leasingu. Tym samym finalnie wzrosła ostateczna wartość (cena) wskazana w fakturze pierwotnej. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że w takiej sytuacji, na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU, istnieje możliwość skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej. Konkludując powyższe wywody spółka stwierdziła, że w sytuacji umów leasingu finansowego, w których raty leasingowe denominowane są w walucie obcej w przypadku gdy wystąpią różnice w sumie kwot wpłaconych przez spółkę w stosunku do kwoty wynikającej z faktury dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu należy przyjąć i rozliczyć fakturę korygującą po zakończeniu i całkowitym rozliczeniu umowy leasingu. Ponadto faktura taka powinna zostać uwzględniona w rozliczeniu w dacie jej wystawienia w odniesieniu do zmiany powodującej zwiększenie pierwotnej kwoty. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. W motywach interpretacji organ podatkowy podniósł, że umowa leasingu finansowego charakteryzuje się tym, że w momencie jej realizacji, tj. wydania przedmiotu leasingu leasingobiorcy ten rozporządza prawem do przedmiotu leasingu jak właściciel pomimo, że należność z tytułu tej umowy będzie uiszczał w określonym przedziale czasowym w formie opłat leasingowych. Obowiązek podatkowy w podatku VAT z takiej dostawy jaką jest leasing finansowy następuje w chwili dokonania dostawy i jako podstawę opodatkowania przyjmuje się obrót w wysokości sumy wszystkich wymagalnych od leasingobiorcy opłat leasingowych. Zdaniem organu interpretacyjnego, zapłata faktury wyrażonej w walucie obcej, w innej wysokości niż na niej określona ze względu na zmianę kursów walut, również w przypadku wydłużenia okresu spłaty leasingu i zwiększenia ilości rat, nie wywiera skutków w zakresie podatku od towarów i usług. Nie zmieni się zatem wysokość podatku VAT należnego, w związku z czym brak jest podstawy do dokonania korekty faktury z tego tytułu. W konsekwencji wnioskodawczyni nie może odliczyć podatku naliczonego z tak wystawionej faktury korygującej - stosownie do przepisu art. 88 ust. 3a ustawy o PTU Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: - art. 187 § 1 i 2 w zw. z art. 120 O.p. poprzez nie rozpatrzenie w sprawie przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnienia wielokrotnie wskazywanej okoliczności, że wynagrodzenie za wykonanie Umowy ustalone było w złotych (PLN), faktura wystawiona była w złotych oraz wynagrodzenie płacone było w złotych; - art. 187 § 1 i 2 w zw. z art. 120 O.p. poprzez nie rozpatrzenie w sprawie przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnienia wielokrotnie wskazywanej okoliczności, że wynagrodzenie za wykonanie Umowy ustalono w złotych a jedynie jego wysokość wyliczano w oparciu o franki szwajcarskie (CHF), a co za tym idzie każda z rat ustalona w oparciu o kurs franka szwajcarskiego była w istocie składową częścią wynagrodzenia - a nie różnicami kursowymi jak przyjął organ; - art. 31a ustawy o PTU poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że faktura nie została wystawiona w walucie obcej; - art. 88 ust 3a pkt 2 ustawy o PTU poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że kwoty wynikające z Faktury korygującej nie były różnicami kursowymi (i tym samym nie wywierały skutków w zakresie VAT), a w istocie stanowiły kwotę podwyższenia wynagrodzenia za Umowę leasingu, które wywierały skutek w zakresie VAT; - art. 29a ust 1 ustawy o PTU poprzez stwierdzenie, że przewidziane w Umowie podwyższenie wynagrodzenia powstałe na skutek zmiany kursu waluty obcej nie stanowi podstawy opodatkowania; - art. 106j ust 1 pkt 5 ustawy o PTU poprzez jego niezastosowanie, w szczególności poprzez brak uznania, że kwota ceny płacona w ratach w złotych, a ustalana w oparciu o kurs franka szwajcarskiego (CFH) stanowiła podwyższenia ceny ujętej w fakturze pierwotnej, co z kolei uprawniało kontrahenta do wystawienia Faktury korygującej, a skarżącą do jego rozliczenia; - art. 86 ust 1 ustawy o PTU poprzez brak stwierdzenia, że skarżącej przysługuje prawo do rozliczenia (obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego) kwoty podatku VAT ujętej w fakturze korygującej. W argumentacji skargi skarżąca w szczególności zarzuciła, że organ w wydanej interpretacji błędnie uznał, iż kwoty zapłacone przez skarżącą ponad wysokość wskazaną w Fakturze pierwotnej to w istocie różnice kursowe, a nie element zwiększający wynagrodzenie, który winien być objęty fakturą korygującą. Zdaniem skarżącej, skutkiem powyższych uchybień było wadliwe zrekonstruowanie przez organ stanu faktycznego, a w konsekwencji zastosowanie błędnych przepisów. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest wydana przez Ministra Finansów interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego wyrażono stanowisko, zgodnie z którym, zapłata faktury wyrażonej w walucie obcej, w innej wysokości niż na niej określona ze względu na zmianę kursów walut, również w przypadku wydłużenia okresu spłaty leasingu i zwiększenia ilości rat, nie wywiera skutków w zakresie podatku od towarów i usług. Nie zmieni się zatem wysokość podatku VAT należnego, w związku z czym brak jest podstawy do dokonania korekty faktury z tego tytułu na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU. Według przeciwnego poglądu skarżącej, celem wystawienia faktury korygującej jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości, czyli udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Zdaniem skarżącej, podwyższenie wynagrodzenia jest nową okolicznością, niemożliwą do przewidzenia w chwili wystawienia faktury pierwotnej. W takim przypadku, zdaniem wnioskodawczyni, korekta faktury pierwotnej powinna zostać ujęta w rozliczeniu za okres, w którym powstała przyczyna korekty, gdyż faktura pierwotna została wystawiona poprawnie, tzn. nie była wynikiem błędu, czy pomyłki ze strony wystawiającego fakturę. W ocenie skarżącej, jeżeli finalnie wzrosła ostateczna wartość (cena) wskazana w fakturze pierwotnej, to w takiej sytuacji, na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU, istnieje możliwość skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej. W ocenie Sądu stanowisko Ministra Finansów jest prawidłowe, a przeciwna argumentacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu dotyczy zasadności stosowania w przedstawionych okolicznościach faktycznych art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, 2) udzielono upustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą. Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy okazało się prawidłowe odczytanie stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą, uzasadniającego zastosowanie wymienionego przepisu, tj. czy doszło do podwyższenia ceny. Konsekwencje zmiany ceny ustalonej w fakturze pierwotnej, w kontekście uprawnienia do wystawienia faktury korygującej, zależą z kolei od tego, czy cena wyrażona była w walucie polskiej czy w walucie obcej (CHF). Podkreślić bowiem należy, że – co do zasady – różnice kursowe nie mają żadnego wpływu na podatek od towarów i usług. Jeżeli cena wyrażona jest w walucie obcej, a płatna jest w walucie polskiej, to późniejsza wyższa lub niższa zapłata w walucie polskiej (spowodowana zmianą kursu waluty obcej) nie powoduje konieczności zmiany podstawy opodatkowania oraz korygowania podatku VAT ustalonego na podstawie faktury. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że poprzez zmianę kursu dochodzi do zmiany cen transakcji, a tym samym i podstawy opodatkowania (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., I FSK 628/12, LEX nr 1336013). Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze oraz podczas rozprawy, z przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych nie wynika szczególna konstrukcja umowy leasingu, która określała cenę w złotych, ale z przyczyn leżących po stronie leasingodawcy, wysokość rat określona była w ten sposób, że kwoty wskazane w harmonogramie (kapitałowe i odsetkowe), określone zostały we frankach szwajcarskich i przeliczane były w każdym miesiącu na złote w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego. Skarżąca w ogóle nie odniosła się do treści faktury pierwotnej oraz do ceny i waluty, w której została określona. Skarżąca odwołała się do rat leasingowych i należnych odsetek (we frankach szwajcarskich), harmonogramu i not obciążających. W uzupełnieniu wniosku, skarżąca z własnej inicjatywy przedstawiła szerszą argumentację dotyczącą gospodarczych przyczyn zawarcia aneksu do umowy leasingu (adaptacja wieloletniej umowy do ewolucji rzeczywistości rynkowej strony). Ta okoliczność nie ma jednak istotnego znaczenia przy cenie określonej w walucie obcej, albowiem wpływ zmiany kursu waluty na ostateczną wartość przedmiotu leasingu (wyrażoną w złotych), także w wyniku wydłużenia okresu związania umową i w konsekwencji wydłużenia okresu spłaty, nie ma - jako wskazano wyżej - wpływu na określenie podstawy opodatkowania. W takiej sytuacji nie dochodzi do podwyższenia ceny w rozumieniu art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU, a zatem brak jest ustawowej przesłanki do wystawieniu faktury korygującej. A zatem stanowisko Ministra Finansów, w tak przedstawionych okolicznościach faktycznych wniosku jest prawidłowe. Tym samym za niezasadne uznać należy pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w skardze. Brak ustawowych podstaw do wystawienia faktury korygującej, czyni bezprzedmiotowym dalsze rozważania dotyczące okresu rozliczenia faktury korygującej i kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd nie podziela oceny prawnej Ministra Finansów przedstawionej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] maja 2015 r. ([...]), na którą powołała się skarżąca w toku postępowania sądowego. W ocenie Sądu uprawnienia do wystawienia faktury korygującej nie można wywodzić tylko z samej istoty faktur korygujących, ani z ich celu, którym niewątpliwie jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Jest to pogląd zbyt daleko idący i odnosi się do pozaustawowych przesłanek uzasadniających wystawienie faktury korygującej, nie znajdujących uzasadnienia w treści art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o PTU. W ocenie Sądu szczególnego podkreślenia wymaga kwestia związania organu interpretacyjnego przedstawionym we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji stanem faktycznym. W tym kontekście wyjaśnić należy, że w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego organ interpretacyjny udziela interpretacji w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę we wniosku interpretacyjnym. Organ interpretacyjny nie ma uprawnień ani też środków prawnych do tego, by stan faktyczny wydawanej interpretacji, poza przedstawionym przez zainteresowanego, ustalać, albo też go zmieniać lub weryfikować. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Zaznaczyć jednocześnie należy, że jeżeli jednak, po wydaniu interpretacji, w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ustali stan faktyczny odmienny od tego, w którym została wydana interpretacja, interpretacja ta - w zakresie uzasadnionym tą różnicą - nie będzie wywoływała dla zainteresowanego podatnika przewidzianych prawem skutków ochronnych. Interpretacyjny organ podatkowy, dla wydania mogącej powodować ochronne skutki prawne indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, ocenia możliwości zastosowania tego prawa, przeprowadzając, w razie potrzeby, jego wykładnię, wyłącznie w kontekście i obszarze stanu faktycznego przedstawionego przez zainteresowanego. Jeżeli zmiana (w wyniku ustaleń i ocen postępowania podatkowego) stanu faktycznego wywierać będzie wpływ na jego ocenę prawną, wydana (uprzednio) interpretacja nie będzie mogła stanowić dla podatnika podstawy do zastosowania ochrony prawnej przewidzianej w art. 14k - 14 m Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., II FSK 2232/11, LEX nr 1372111). Mając powyższe na uwadze stwierdzić także należy, że w toku sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji indywidulanej nie można już wyjaśniać ewentualnych wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych, przez prowadzenie dowodów (wniosek skarżącej z punktu II lit. f) petitum skargi), przy uwzględnieniu także ograniczeń co do zakresu takiego postępowania wynikających z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Co do zasady nie mogły zostać uwzględnione wnioski z punktu II, lit. b),c), d),e) petitum skargi, ponieważ art. 146 § 2 P.p.s.a. nie dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które dotyczą jednej z podstawowych reguł podatkowego postępowania dowodowego, o której mowa w art. 187 § 1 i 2 O.p. Sąd zwraca uwagę, że organ interpretacyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia podstawy faktycznej uzasadniającej stosowanie określonych przepisów prawa podatkowego. Jak wskazano wyżej, podstawę faktyczną przedstawia wnioskodawca, która wiąże organ interpretacyjny. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 O.p.). Podkreślić należy, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy O.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy. To, że przedstawiony stan faktyczny może odnosić się do przyszłości i zdarzeń przyszłych powoduje, że każdorazowo jest stanem hipotetycznym. Podatnik zadaje pytanie, jakie konsekwencje podatkowe miałoby jego działanie, gdyby takowego się podjął. W związku z powyższym organy podatkowe w istocie nie stosują przepisów prawa podatkowego, których wyjaśnienia treści domaga się wnioskodawca, a jedynie wskazują, czy dany przepis znajduje lub nie zastosowanie w opisanych we wniosku okolicznościach (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 657/13, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów zarzut naruszenia art. 187 § 1 i 2 O.p. w związku z art. 120 O.p. uznać należy za bezzasadny. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.