II OZ 766/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 495/15 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania M. P. i G. P. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 495/15 odrzucono skargę kasacyjną S. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 495/15 o odrzuceniu skargi S. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 298/09 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 20 kwietnia 2009 r., nr ..., w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania M. P. i G. P. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 495/15 odrzucił skargę S. P., zw. dalej skarżącym, o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 298/09. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2015 r., a jego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w dniu 11 stycznia 2016 r. Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem S. P., w piśmie z dnia 15 lipca 2015 r. zatytułowanym "zażalenie", wniósł o jego uchylenie w całości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 22 lipca 2015 r. pismo procesowe skarżącego z dnia 15 lipca 2015 r. zostało uznane za skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2015 r. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2016 r. WSA w Łodzi odrzucając skargę kasacyjną wywiódł, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i § 3 (art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zw. dalej p.p.s.a.). Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. (art. 175 § 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna może być sporządzona przez: doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; rzecznika patentowego ‒ w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżącego, który nie jest adwokatem, radcą prawnym, jak również nie spełnia wymogów określonych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Stąd Sąd uznał, że środek odwoławczy wniesiony przez skarżącego, jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 178 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej skarżącego z dnia 15 lipca 2015 r. pomimo braku uprzedniego wezwania skarżącego do usunięcia jej braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sporządzanie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt FSK 3/04). Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia objętym tzw. przymusem adwokacko-radcowskim. Oznacza to, że brak sporządzenia jej przez jedną z osób opisanych w art. 175 p.p.s.a. wyklucza możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia. Jest ona w takiej sytuacji niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 178 p.p.s.a. Obowiązek ustanowiony w art. 175 § 1 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej. Oznacza to również, że brak ten nie podlega konwalidacji w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 2 października 2012 r., II OZ 832/12, z dnia 20 marca 2012 r., I OZ 169/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA). W przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd pierwszej instancji, osobiście sporządził skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie, w ocenie Sądu, jest on pozbawiony zdolności postulacyjnej do dokonania tej czynności procesowej. Jak już wskazano powyżej brak sporządzenia skargi kasacyjnej przez jedną z osób opisanych w art. 175 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, jest brakiem, który nie podlega usunięciu w trybie powołanego w zażaleniu art. 177a p.p.s.a. Na marginesie wskazać również należy, że gdyby nawet pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną, to pozostawałoby to bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1