II SA/Wa 416/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Adam Lipiński Danuta Kania (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w części dotyczącej terminu zwolnienia z zajmowanego stanowiska z dniem [...] grudnia 2014 r. oraz przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. z dniem [...] grudnia 2014 r. i określił termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] grudnia 2014 r. i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji z dniem [...] grudnia 2014 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r, na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2014 r. delegował T. W. - [...] Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji - do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Powyższy rozkaz doręczono policjantowi w dniu 11 kwietnia 2014 r. Następnie, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r., działając na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o Policji, przedłużył czas delegacji T. W. do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. - do 12 miesięcy. Powyższy rozkaz doręczono wymienionemu w dniu 14 października 2014 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, z dniem [...] grudnia 2014 r. odwołał T. W. - [...] Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. i zwolnił z zajmowanego stanowiska służbowego, zaś z dniem [...] grudnia 2014 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego T. W. zarzucił naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 107 § 3 i art. 108 § 1 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości oraz umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał między innymi, iż w jego ocenie cel, dla którego został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., nie został zrealizowany, czego dowodem ma być wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie powierzenia z dniem [...] grudnia 2014 r. pełnienia obowiązków na stanowisku specjalisty Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. Wskazał również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechano wskazania konkretnych faktów, które organ uznał za istotne dla jej wydania oraz dla których zasadnym było przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Odwołujący się podniósł także brak szczegółowego określenia parametrów stanowiska służbowego po przeniesieniu do dalszego pełnienia służby we wskazanej Komendzie Wojewódzkiej Policji. Ponadto funkcjonariusz zarzucił, iż organ błędnie nadał przedmiotowemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, iż służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest - wynikająca z art. 25 ustawy o Policji - dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, jakiej każdy policjant winien się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach - uwzględniając potrzeby służby - decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji i podległych jednostkach organizacyjnych. Minister zauważył, że materialnoprawną podstawą dla przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej jest art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że przepis ten ma charakter uznaniowy i nie określa wprost warunków i przesłanek przeniesienia. Zaznaczył, że ww. przepis może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, kiedy przeniesienie dotyczy stanowiska co najmniej równorzędnego względem stanowiska ostatnio zajmowanego przez policjanta. Równorzędność ta odnosi się zarówno do parametrów płacowych, jak i stanowiska służbowego i stopnia etatowego tego stanowiska. Minister wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji powołał się na zasadność realizacji wniosku personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., w którym wskazano, iż T. W. jest funkcjonariuszem z długoletnim stażem służby w pionie operacyjnym, a Komendant Miejski Policji w P. wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. zwrócił się o przeniesienie policjanta do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Przeniesienie to ma na celu wzmocnienie etatowe Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. oraz zapewnienie prawidłowej i terminowej realizacji zadań służbowych. Minister wskazał, że nie jest władny do oceny działań Komendanta Głównego Policji, który dobiera podwładnych pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Posiada on autonomiczne prawo w zakresie doboru kadr, bez wykazywania braku stosownych kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy dokonywania ocen. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny), polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek Policji, przeważać będzie nad indywidualnym interesem policjanta. Odnosząc się zaś do kwestii zapewnienia realizacji wymogu równorzędności stanowisk - dotychczasowego i nowego, organ stwierdził, że rozkazem personalnym Komendy Wojewódzkiej Policji w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. policjant z dniem [...] grudnia 2014 r. został mianowany na stanowisko [...] Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego [...] Wydziału do Walki z [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. z takimi samymi parametrami uposażeniowymi, jakie posiadał przed przeniesieniem do Komendy Wojewódzkiej Policji w P., z różnicą polegającą wyłącznie na braku dodatku specjalnego. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. powierzył ww. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku [...] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. z dniem [...] grudnia 2014 r. Zdaniem Ministra, w celu dokonania analizy i oceny równorzędności stanowisk - dotychczasowego i nowego - należy przeprowadzić weryfikację danych zawartych w załączniku nr 2: "Tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych" do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z pkt 85 ww. Tabeli, do stanowiska specjalisty zarówno w Komendzie Głównej Policji, jak i wszystkich komendach wojewódzkich Policji, przyporządkowany został stopień etatowy nadkomisarza i 6 grupa zaszeregowania W ocenie Ministra oznacza to, że przeniesienie T. W. do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. nie skutkuje zmniejszeniem uprzywilejowania zajmowanego przez niego stanowiska w jakimkolwiek zakresie, w szczególności w kontekście możliwości awansowych z nim związanych oraz uposażenia. Nowe stanowisko zajmowane przez policjanta jest dokładnie takie samo pod względem stopnia etatowego i parametrów uposażenia zasadniczego. Odnosząc się do faktu, iż na nowym stanowisku policjant nie posiada dodatku specjalnego, Minister zaznaczył, iż dodatek ten był związany z konkretnym stanowiskiem, zajmowanym w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji (§ 15 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia), jednakże element ten nie ma znaczenia przy ocenie równorzędności stanowisk. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister wskazał, iż wcześniejsze delegowanie strony do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., czy późniejsze powierzenie jej obowiązków w Komisariacie Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. pozostają bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Niezasadny jest również zarzut, iż w zaskarżonej decyzji nie wskazano stanowiska, na jakie strona ma zostać przeniesiona, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej. Natomiast kwestia mianowania na konkretne stanowisko jest dokonywana przez nowego przełożonego osobowego policjanta, w następstwie przeniesienia w trybie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z faktem, iż rozkaz personalny o mianowaniu T. W. został już wydany, Minister Spraw Wewnętrznych może w oparciu o fakty dokonać analizy i ocenić, czy mianowanie nastąpiło na stanowisko równorzędne z dotychczasowym. Minister uznał, że Komendant Główny Policji nie naruszył przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, zaś zaskarżona decyzja mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego. Odnośnie wniosku strony w kwestii zapoznania z aktami, organ stwierdził, iż jest on bezprzedmiotowy. Strona odniosła się do wszelkich aspektów sprawy w rozpatrzonym odwołaniu. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem już chociażby składając w ustawowym terminie odwołanie, funkcjonariusz skorzystał z przysługującego mu prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zainteresowany mógł odnieść się do stanowiska organu I instancji, przedstawić swoje stanowisko w sprawie, zaś organ odwoławczy miał obowiązek odnieść się do tych zarzutów. Wykorzystując to uprawnienie, strona nie przedstawiła żadnych nowych dowodów lub okoliczności, które mogłyby rzutować na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził także, że Komendant Główny Policji zasadnie nadał zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności uwzględniając tym samym ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby przejawiający się koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki organizacyjnej Policji. Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, iż biorąc pod uwagę treść art. 110 k.p.a. oraz fakt, iż zaskarżony rozkaz personalny został doręczony stronie w dniu 19 grudnia 2014 r., a przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, należało orzec jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. T. W. zarzucił naruszenie: - art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu, przekroczenie zasady uznania administracyjnego i w konsekwencji wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie odwołania z pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji, gdy tymczasem załączony do niniejszego odwołania materiał dowodowy w postaci dokumentów o randze urzędowej świadczy, że potrzeba taka w ogóle nie istniała, z delegowania, zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego oraz przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., - art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie powołania w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego konkretnych faktów, które organ uznał za istotne dla wydania zaskarżonego rozkazu, z powodu których zasadnym było przeniesienie policjanta do służby na innym stanowisku i w innej miejscowości, a także lakonicznym uzasadnieniu zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddawane wykładni ścisłej, a nadto nadanie tego rygoru może nastąpić, jeżeli jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. - art. 10 § 1 w zw. z art. 75 § 1 oraz w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie przez organy Policji I i II instancji prawa do czynnego udziału w postępowaniu na jakimkolwiek etapie tego postępowania, które to uchybienie w sposób oczywisty spowodowało całkowite pozbawienie skarżącego możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym, w szczególności dokumentami pochodzącymi od jego przełożonych, mającymi co do zasady doprowadzić do całkowitej zmiany jego pozycji prawnej i służbowej; nie mógł on złożyć dodatkowych wniosków dowodowych, czy choćby wypowiedzieć się co do tych dokumentów, które miały istotne znaczenie w procesie decyzyjnym. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, ustalenie, że zaskarżona decyzja i rozkaz personalny nie podlegają wykonaniu w całości, - zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej i wytycznych, którymi powinien kierować się organ podczas jej ponownego załatwienia, a które to będą go wiązać, - zobowiązanie organu do przekazania do Sądu całości akt postępowania. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż przeniesienie go z urzędu do pełnienia służby z Komendy Głównej Policji w W. do Komendy Wojewódzkiej Policji w P., a w późniejszym czasie delegowanie go do pełnienia służby w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji P. - Komendy Miejskiej Policji w P. nie zostało w sposób przekonujący uzasadnione. Takie zmiany kadrowe, pomimo podległości służbowej i podporządkowania, powinny być wykonywane wyłącznie w wypadkach, gdy przemawia za tym zarówno uzasadniony słuszny interes Policji, jak i słuszny interes policjanta. Skarżący w 2012 r. został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji do Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych zważywszy na jego wysokie kwalifikacje zawodowe i doświadczenie. Mianowanie na takie stanowisko w strukturach KGP w W. było zatem uhonorowaniem jego kariery zawodowej, a celem ulokowania go w siatce elitarnej grupy BSW było wzmocnienie jej o funkcjonariusza, który posiadając tak duże doświadczenie i kwalifikacje przyczyni się do osiągnięcia jeszcze większych wyników w zakresie wykrywania przestępstw o charakterze [...] w środowisku policyjnym. Z treści uzasadnienia wydanego wobec skarżącego rozkazu nie sposób jest zrozumieć dlaczego nagle Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji pozbywa się tak doświadczonego funkcjonariusza na rzecz delegowania go do pełnienia służby w Wydziale Kryminalnym Komisariatu Policji P. - Komendy Miejskiej Policji w P., bez wskazania jakichkolwiek zadań służbowych. Zdaniem skarżącego, wydane wobec niego poszczególne rozkazy personalne miały na celu jedynie odsunięcie go od wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku, na którym doszło do nieformalnych "ataków" na jego osobę, w postaci szeregu anonimów skierowanych do Komendanta Głównego Policji w W. oraz innych instytucji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2015 r. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że zaskarżona decyzja została podjęta w przedmiocie przeniesienia T. W. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji), zatem podnoszone przez skarżącego w toku postępowania okoliczności związane z wcześniejszym delegowaniem skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., czy też dotyczące późniejszego powierzenia mu obowiązków w Komisariacie Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P., wykraczają poza zakres przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną możliwość kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza jednak całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji regulujących kwestie przeniesienia służbowego prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji. Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10, publ.: LEX nr 951934). Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 ww. ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko. W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja w przedmiocie odwołania z delegowania i zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska - [...] Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji i przeniesienia go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Decyzja ta uzasadniona była realizacją wniosku personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., w którym wskazano, iż wymieniony jest funkcjonariuszem z długoletnim stażem służby w pionie operacyjnym oraz, że Komendant Miejski Policji w P. wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. zwrócił się o przeniesienie policjanta do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. Przeniesienie to ma na celu wzmocnienie etatowe Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji P. Komendy Miejskiej Policji w P. oraz zapewnienie prawidłowej i terminowej realizacji zadań służbowych. Podkreślono, iż wystąpienie z ww. wnioskiem podyktowane było zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania pionu operacyjno-rozpoznawczego w ww. jednostce Policji oraz posiadane przez policjanta kwalifikacje i doświadczenie zawodowe. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, przedmiotowa w sprawie decyzja nie narusza prawa materialnego. Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni – Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji. Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem skarżący zajmował stanowisko [...] Wydziału w P. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji. W uzasadnieniu podjętego przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego powołano się na ww. wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., wskazano również na realną potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wymienionej jednostki organizacyjnej, a także na wykorzystanie doświadczenia oraz poziomu kwalifikacji zawodowych skarżącego. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie skarżącego stało się celowe i uzasadnione. W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji i podwyższaniu swych kwalifikacji, musiał ustąpić potrzebie zapewnienia dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w innej jednostce organizacyjnej Policji. W sprawie nie doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja jest uzasadniona, bowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego. Odnośnie powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r. o sygn. akt I OSK 1509/08 Sąd zauważa, że w wyroku tym NSA, na tle odmiennych okoliczności faktycznych wskazał, iż niedopuszczalne jest nadawanie pojęciu "potrzeby służby", o którym mowa w § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2007 r. w sprawie oddelegowania policjantów do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą (Dz. U. z 2007 r. Nr 58, poz. 396), różnej treści w zależności od rodzaju podejmowanego rozstrzygnięcia. "A tak właśnie uczyniono w rozpoznawanej sprawie, w której "potrzeby Policji" najpierw miały uzasadniać decyzję o odwołaniu funkcjonariusza ze służby, później te same potrzeby uzasadniały decyzję o przywróceniu policjanta do pełnienia zadań służbowych". W niniejszej sprawie natomiast organy I i II instancji jednoznacznie uznały, iż zważywszy na kwalifikacje zawodowe i doświadczenie skarżącego, w interesie służby - pojmowanym w kategoriach zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań formacji, w tym ochrony ładu i porządku publicznego - leży wzmocnienie kadrowe wskazanej jednostki organizacyjnej Policji i w konsekwencji skorzystanie z uprawnienia przewidzianego art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Podkreślić należy, że z chwilą przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P., przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był jedynie do podjęcia decyzji co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. był Komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o mianowaniu na stanowisko służbowe (por. powołany powyżej wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10). Na marginesie zauważyć należy, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydany w przedmiocie mianowania T. W. na stanowisko [...] Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego [...] Wydziału do Walki z [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P. został poddany kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który (nieprawomocnym) wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 480/15, oddalił skargę T. W. na ww. rozkaz personalny. Skarżący podniósł w skardze zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 108 § 1 k.p.a., jednak w ocenie Sądu brak jest przesłanek, by uznać że organ bezpodstawnie zastosował rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego w sprawie przeniesienia policjanta z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołanie do pojęcia "niezbędności" może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji, nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez wskazaną jednostkę organizacyjną Policji. Podkreślić należy, że specyfika formacji jaką jest Policja, służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania porządku publicznego wymaga, aby istotne decyzje kadrowe były realizowane niezwłocznie. Przeciwne w tym względzie stanowisko mogłoby negatywnie wpłynąć na sposób funkcjonowania całej formacji, a w rezultacie na stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe, a nadto wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania. Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest również zarzut dotyczący naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 oraz art. 81 k.p.a. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organy I i II instancji wzywały stronę do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednak w ocenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik. Z akt sprawy wynika, że skarżący skorzystał z uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia od rozkazu personalnego wydanego w I instancji, w którym mógł wypowiedzieć się co do stanowiska przyjętego przez organ, zatem sprawa zakończona ww. rozkazem personalnym była przedmiotem postępowania odwoławczego, które nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, włącznie z obowiązkiem ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów i wniosków strony przedstawionych w odwołaniu. Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek dopiero wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, np. złożenie wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publ.: ONSA i WSA 2006/6/157 oraz wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego zaś skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, w szczególności ani w odwołaniu od rozkazu personalnego I instancji, ani w skardze do Sądu nie złożył konkretnych żądań dotyczących przeprowadzenia dowodu na okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zwrócił się natomiast w skardze o przekazanie do Sądu całości akt postępowania, co zostało przez organ uczynione. Nieuzasadniony jest również, podniesiony na rozprawie, zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a., w sytuacji gdy sprawa przeniesienia skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ I oraz II instancji. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania skarżącego od rozkazu personalnego organu I instancji, organ odwoławczy ponownie poddał pełnej analizie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wydając zaskarżoną decyzję należycie uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, ustosunkowując się również do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.