I OW 171/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie NSA Bożena Popowska (spr.) del. WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty G. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą G. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J. K. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór postanawia: wskazać Starostę G. jako organ właściwy w sprawie. W dniu 24 lipca 2015 r. Starosta G. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy Starostą G. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w sprawie rozpoznania wniosku J. K. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór. Starosta wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. J. K. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu [...] nr rej. [...] i wynagrodzenia za dozór. Przedmiotowy pojazd został usunięty na prowadzony przez nią parking w dniu [...] maja 2008 r. Następnie, w dniu [...] stycznia 2009 r. pojazd został odebrany z parkingu przez osobę upoważnioną przez Naczelnika US w G. Pojazd ten został przejęty przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Naczelnika US w G. z dnia [...] grudnia 2008 r. Naczelnik pokrył koszty przechowywania pojazdu w okresie od [...] listopada 2008 r. (tj. od dnia wpływu dokumentów pojazdu do Urzędu) do dnia odebrania pojazdu, tj. [...] stycznia 2009 r. J. K. wniosła o zwrot wydatków i przyznanie wynagrodzenia za pozostały okres przechowywania pojazdu na parkingu, tj. od [...] maja 2008 r. do [...] listopada 2008 r. Naczelnik US w G., w oparciu o art. 65 § 1 K.p.a., przekazał przedmiotowy wniosek Staroście G. do załatwienia zgodnie z właściwością. Organ wnioskujący podniósł, że przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) nakładające na starostów nowe obowiązki w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz ich przejmowania na własność powiatów zostały wprowadzone ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018). W ustawie nowelizującej zawarte zostały również przepisy przejściowe regulujące kwestię ponoszenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów, które jednak nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Także obecnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewidują kompetencji starostów do orzekania o kosztach przechowywania pojazdów przejętych przez Skarb Państwa zgodnie z uprzednio obowiązującymi przepisami. Wnioskujący zauważył, że jedynie w sytuacji orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu, starosta może wydać decyzję obciążającą kosztami przechowywania właściciela pojazdu (w trybie art. 130a ust. 10h) lub Skarb Państwa – o ile zachodzi sytuacja określona w art. 13 ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r., który dotyczy kosztów przechowania pojazdu w czasie, którego niniejsza sprawa nie obejmuje. W związku z tym, w ocenie Starosty, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z art. 102 § 2 wyżej powołanej ustawy i § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia, starosta jest właściwy w sprawach z zakresu pojazdów przejętych na rzecz powiatu, zaś w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 w pozostałych sprawach właściwy jest naczelnik urzędu skarbowego. W odpowiedzi na wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego poprzez wskazanie Starosty G. jako właściwego do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony w dniu [...] marca 2015 r., zatem postępowanie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokonanej ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010 r. i po dodaniu do niego ust. 10h, który wskazuje starostę jako organ właściwy w sprawie kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporu o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporu kompetencyjnego między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą G. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. o rozpoznanie żądania J. K. z [...] marca 2015 r. o wypłatę wynagrodzenia z tytułu poniesionych kosztów oraz wykonania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi publicznej. Stosownie do treści art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powoływanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (zdanie drugie powyższego przepisu). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I OW 46/15, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12, który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta G. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór został złożony [...] marca 2015 r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i dodania do niego ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.