II SA/Rz 1347/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeklasyfikowania użytków rolnych na las I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego W. I. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej także: WINGiK) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] orzekającą o przeklasyfikowaniu użytków rolnych na las części działek nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2 położonych w obrębie G. gm. [...]. W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 520). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) Starosta [...] zmienił dotychczasowe ustalenia klasyfikacyjne w działkach nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2 zgodnie z mapą uzupełniającą z wykazem zmian gruntowych (KERG [...]). Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez W. I. WINGiK decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcia te były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 620/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. ([...]) orzekł o wprowadzeniu zmiany w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w stosunku do działki nr 1533/14 i umorzył postępowanie w zakresie działek nr 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2. Również i od tej decyzji odwołanie złożył W. I. a WINGiK decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje były przedmiotem kontroli WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 903/11 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. Sąd zalecił by w ponownie prowadzonym postępowaniu ustalić i określić "obszar gruntu objętego postępowaniem w sprawie oceny udatności upraw leśnych, o których mowa w art. 14 ust. 7 ustawy o lasach posiłkując się w tym zakresie między innymi planem zalesienia, uproszczonym planem urządzania lasu lub innymi dowodami, które zostały sporządzone dla określenia powierzchni gruntu wyłączonego z produkcji rolnej, a przeznaczonego do zalesienia." Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. ([...]) orzekł o przeklasyfikowaniu części użytków rolnych na las w działkach nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2 położonych w G., gmina [...]. Na skutek złożonego odwołania sprawę rozpatrywał WINGiK, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] orzekł o przeklasyfikowaniu z użytku rolnego na las części działek w sposób szczegółowo opisany w treści decyzji. Od tej decyzji odwołanie złożył W. I. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił naruszenie art. 1, art. 6-10, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie stanowiska odwołującego, nie odniesienie się do podnoszonych przez niego zarzutów oraz niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów. Odwołujący zarzucił także naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do zaleceń zawartych w wydanych w przedmiotowej sprawie wyrokach Sądu. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało z urzędu na podstawie art. 14 ust 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45 poz. 435 ze zm. – zwanej dalej "ustawą o lasach", uwaga Sądu na dzień orzekania obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1153). Wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy W. I. uzyskał zgodę na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia w ramach 5 Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2004 - 2006 "Zalesienia gruntów rolnych". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Starosta [...] wyraził zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego będącego częścią gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 4,50 ha. Natomiast decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Starosta wyraził zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego będącego częścią gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 5,20 ha. Powyższe decyzje zostały wydane m.in. na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764). Zgodnie z wyrażonymi zgodami o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w decyzjach z dnia [...] lutego 2002 r. i z dnia [...] lutego 2003 r. sporządzone zostały plany zalesień oddzielnie dla działek nr 1533/14, 1593/1, 1621/1 i 1621/2 oraz oddzielnie dla działek nr 1596, 1621/1 i 1533/14. WINGiK wskazał, że na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia przeprowadzono kontrolę wykonania zalesienia na działkach. Z czynności tych spisano protokół (z dnia [...] sierpnia 2002 r. i z [...] sierpnia 2003 r.). Organ wyjaśnił także, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 1533/14, 1593/1, 1621/1 i 1621/2 o łącznej pow. 4,50 ha; a decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi 1533/14, 1596 i 1621/2 o łącznej pow. 5,20 ha. WINGiK podał, że zgodnie z przepisami ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w kolejnych latach przeprowadzono z udziałem wnioskodawcy kontrole w celu dokonania oceny udatności upraw leśnych (protokoły z dnia [...] lipca 2005 r., [...] sierpnia 2008 r., [...] sierpnia 2004 r. i [...] czerwca 2007 r.). Przeprowadzone kontrole wykazały prowadzenie upraw leśnych w każdym przypadku na poziomie przynajmniej 90%. Nadto na zlecenie Starosty [...] Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w [...] sporządziło operat pomiarowy z aktualizacji klas i użytków działek nr 1533/14, 1593/3, 1621/1, 1621/2 i 1596/2, który włączono do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w B. w dniu [...] grudnia 2007 r. pod nr [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, że wykonując zalecenia WSA w Rzeszowie zawarte w wyroku z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 620/08, dotyczące przeprowadzenia postępowania w zakresie zmian klasyfikacji gruntów z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. Nr 19, poz. 97 z 1956r. ze zm.), Starosta [...] pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. zawiadomił W. I. o wyłożeniu do wglądu dokumentacji geodezyjnej z aktualizacji klas i użytków działek nr 1533/14, 1593/3, 1621/1, 1621/2 i 1596/2. Dokumentacja ta została wyłożona do wglądu w budynku Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od [...] stycznia 2011 r. do [...] lutego 2011 r. Natomiast uwzględniając zalecenia zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt SA/Rz 903/11 Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. orzekł o przeklasyfikowaniu z użytku rolnego na las części działek nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2 położonych w G. gmina [....]. Organ wskazał, że ww. dokumentacja rozliczyła użytki gruntowe w konturach klasyfikacyjnych, dlatego zlecono opracowanie nowej dokumentacji, która to na podstawie danych z operatu KERG [...] określa jakie powierzchnie poszczególnych użytków gruntowych zostały przeklasyfikowane na lasy. Przeprowadzono również szczegółową analizę zalesień pod kątem ich zgodności z udzielonymi zgodami na zalesienie porównując powierzchnię i kontury terenów przeznaczonych do zalesienia, a dokonanych zalesień. Podkreślono, że zgodnie z wydanymi decyzjami do zalesienia przeznaczono ogólną pow. 9,70 ha, a zalesiono łącznie 10,18 ha, czyli około 5% powierzchni więcej niż przeznaczonej do zalesienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji informował zainteresowanego o podjętych działaniach, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomił o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Odnośnie zaś kwestii braku odniesienia się przez organ do zarzutów odwołującego WINGiK podkreślił, że od momentu wyrażenia zgody na przeznaczenia do zalesienia gruntu rolnego na las do czasu sporządzenia operatu pomiarowego z aktualizacji klas i użytków (podpisany protokół z dnia [...] listopada 2007 r.) i wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r. W. I. nie zgłaszał zastrzeżeń. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył W. I. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i nakazanie organowi I instancji umorzenie postępowania w sprawie przeklasyfikowania użytków rolnych na las i "wyjaśnienia jej w ramach sprawy dotyczącej opracowania aktualnego operatu geodezyjno-kartograficznego". Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 i art. 136 K.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do podniesionych przez niego zarzutów, brak wyjaśnienia przyczyn dla których organ II instancji przeprowadził dodatkowe, uzupełniające postępowanie, brak wyjaśnienia ustaleń poczynionych przez organ. W. I. podał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyłącznie zreferowanie przebiegu postępowania administracyjnego, nie odnosi się w żadnym zakresie do zarzutów przez niego podniesionych, w tym wyjaśnienia w jakich okolicznościach i w jakim celu powstał operat techniczny z dnia [...] października 2012 r. KERG [...]. Skarżący wskazał, że kwestionuje treść ww. operatu, dlatego nieodniesienie się do tej kwestii przez organ odwoławczy powoduje, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. W. I. podtrzymał zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organy do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Podał, że organ I instancji winien podjąć konkretne czynności zmierzające do wyjaśnienia powierzchni działek objętych zalesieniem np. poprzez wykonanie oględzin celem aktualizacji danych charakteryzujących powierzchnię zalesienia oraz celem uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego. Orzekające organy oparły się tymczasem na dokumentacji zalegającej w aktach sprawy oraz na nieodpowiadającemu stanowi faktycznemu operacie technicznym z dnia [...] października 2012 r. Powyższe zdaniem skarżącego powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyżej opisane zarzuty, raz jeszcze podkreślając, że wydana decyzja nie odnosi się do podniesionych przez niego zarzutów, utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, która jest niejasna, niepełna i zawiera szereg sprzeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 445/13 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że rozpoznawana sprawa była już dwukrotnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrolując zaś zaskarżoną decyzję stwierdził, że orzekające w sprawie organa wykonały wytyczne wskazane zarówno wyrokiem WSA z dnia 22 grudnia 2009 r. oraz wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. Określiły bowiem zaskarżoną decyzją obszar gruntu objętego postępowaniem w sprawie udatności upraw leśnych posiłkując się w tym zakresie nową dokumentacją sporządzoną w oparciu o dane operatu KERG [...] konfrontując te dane ze zgodą wydaną na zalesienie. Sąd nie uwzględnił zarzutu w przedmiocie naruszenia art. 153 P.p.s.a., gdyż w prawomocnych zapadłych wyrokach wyraźnie wskazano na odrębność postępowania w przedmiocie przekwalifikowania z urzędu gruntów rolnych na leśny. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie przekwalifikowania z urzędu gruntu rolnego na leśny na podstawie art. 14 ust. 7 ustawy o lasach nie zostały naruszone przepisy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada w niezbędnym zakresie wymogom określonym art 107 § 1 i § 3 K.p.a. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez W. I. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2487/13 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z 16 lipca 2013 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. NSA za uzasadniony uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zakresie odnoszącym się do oceny ustaleń faktycznych, zakwestionowanych w skardze kasacyjnej, jako naruszającej art. 77 § 1 i art. 124 § 2 K.p.a. Wyjaśnił, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem Sąd I instancji zajął stanowisko w zakresie spornego między stronami stanu faktycznego, oceniając, że został on oceniony przez organy prawidłowo, zgodnie ze stanowiskiem Sądu zawartym w wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r. Jednocześnie nie wyjaśnił przyczyn zajęcia takiego - a nie innego - stanowiska, nie wykazał dostatecznie, dlaczego podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie zostały uznane za zasadne. NSA wskazał, że Sąd I instancji powinien przeanalizować wszystkie zdarzenia i okoliczności oraz wszechstronnie i wyczerpująco odnieść się do wszystkich zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyższego przepisu wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracji publicznej (tu decyzja), jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przedmiotem kontroli jest decyzja z dnia [...] marca 2013 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o przeklasyfikowaniu użytków rolnych na las części działek nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2, położonych w obrębie G. gm. [...]. Przedmiotowa sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2487/13, wydanym na skutek skargi kasacyjnej W. I. od wyroku z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 445/13. Stąd też znajduje w sprawie zastosowanie art. 190 P.p.s.a., w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przewidziane w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego, zaś możliwość odstąpienia od niej istnieje tylko wówczas, gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmienił się stan prawny (zob. J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, W – wa 2006 r., s. 191). W sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z wymienionych wyżej przesłanek pozwalających na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 17 lipca 2015 r., w konsekwencji więc dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko wyrażone przez Sąd wyższej instancji. Sąd I instancji ponownie zatem rozpoznając sprawę niniejszą uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Przypomnieć należy, że zanim zapadła zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2013 r., wcześniej już organy administracji obu instancji wydały kilka decyzji (z dnia [...] maja 2008 r., z dnia [...] lipca 2008 r., z dnia [...] lutego 2011 r., z dnia [...] lipca 2011 r., z dnia [...] czerwca 2012 r. i z dnia [...] sierpnia 2012 r.), które były kontrolowane przez WSA w Rzeszowie (II SA/Rz 620/08, II SA/Rz 903/11). Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 620/08 przesądzone zostało, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) nie są sprzeczne z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i dlatego wg tych właśnie przepisów należy przeprowadzić klasyfikację gruntów, ponownie rozpatrując sprawę. Z kolei w wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 903/11 Sąd wskazał na konieczność ustalenia w ponownie prowadzonym postępowaniu obszaru gruntu objętego postepowaniem w sprawie oceny udatności upraw leśnych, o których mowa w art. 14 ust. 7 ustawy o lasach, posiłkując się w tym zakresie m.in. planem zalesienia, uproszczonym planem urządzenia lasu lub innymi dowodami, które zostały sporządzone dla określenia powierzchni gruntu wyłączonego z produkcji rolnej, a przeznaczonego do zalesienia (zauważając wcześniej brak w aktach administracyjnych planów zalesienia, uproszczonego planu urządzenia lasu lub inwentaryzacji stanu lasu). Zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o lasach starosta właściwy ze względu na położenie gruntu objętego zalesieniem dokonuje oceny udatności upraw w czwartym lub piątym roku od zalesienia gruntu rolnego oraz przekwalifikuje z urzędu grunt rolny na leśny, jeżeli zalesienia gruntu dokonano na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przepis ten określa organ właściwy do przeprowadzenia postępowania oraz określa zasady prowadzenia postępowania, a mianowicie: postępowanie jest prowadzone z urzędu; wyznacza termin, w jakim ma być przeprowadzone badanie udatności upraw leśnych; badanie udatności dotyczy gruntu rolnego objętego zalesieniem dokonanym na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków SGEFOiG lub z udziałem EFR. Ponownie rozpoznając sprawę (po wyroku II SA/Rz 903/11), zgodnie z cyt. wyżej przepisem i również uzupełnieniu zebranego materiału dowodowego m.in. o plany zalesienia przedmiotowych działek skarżącego, Starosta [...] wydaną w dniu [...] listopada 2012 r. decyzją z urzędu orzekł o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na leśny części działek ewidencyjnych nr 1533/14, 1593/3, 1596/2, 1621/1 i 1621/2 (szczegółowo opisanych), wspierając się operatem pomiarowym sporządzonym przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w [...] i przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr KERG [...]. Zawiera on rozliczenie użytków gruntowych w konturach klasyfikacyjnych i jego dane stanowiły podstawę do określenia wielkości powierzchni poszczególnych użytków gruntowych przeklasyfikowanych na lasy. Wyniki tych zabiegów, jak i analizy zalesień w aspekcie ich zgodności z udzielonymi zgodami na zalesienie przedstawione zostały w uzasadnieniu decyzji (znajdując potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej przez GiF – usługi geodezyjne mgr inż. P. F. w K.). Nadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że plany zalesień sporządzone zostały oddzielnie dla działek nr 1533/14, 1593/1, 1621/1 i 1621/2 i dla działek nr 1596, 1621/1 oraz 1533/14, z kontroli sprawdzenia wykonania zalesień gruntów sporządzone zostały protokoły w dniu [...] sierpnia 2002 r. i [...] sierpnia 2002 r. W obecności skarżącego przeprowadzone zostały kontrole celem dokonania oceny udatności upraw leśnych, opisane w protokole z dnia [...] sierpnia 2004 r. i [...] czerwca 2007 r., [...] lipca 2005 r. i [...] sierpnia 2008 r., wykazując prowadzenie upraw leśnych na poziomie przynajmniej 90%. Nie budzi więc żadnych wątpliwości, że zalesiono łącznie 10,18 ha, czyli ok. 5% większą powierzchnię od przeznaczonej do zalesienia decyzjami Starosty z dnia [...] kwietnia 2002 r. (łącznie 4,50 ha) i z dnia [...] lutego 2003 r. (łącznie 5,20 ha). Zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2013 r., utrzymująca w mocy zakwestionowaną w odwołaniu W. I. opisaną decyzję Starosty [...], nie odpowiada jednakże prawu. Istota postępowania odwoławczego polega na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ niższego stopnia, w jej całokształcie. Z wyrażonej bowiem w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności wynika, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, co oznacza, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zatem organ II instancji przystępując do rozpatrzenia odwołania dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego i rozpatrzonego przez organ I instancji oraz zbadania ustaleń poczynionych przez ten organ. Gdy materiał dowodowy został w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w pierwszej instancji zebrany w sposób wyczerpujący, organ odwoławczy ma obowiązek dokonać ponownej jego oceny i wydać orzeczenie co do istoty sprawy. Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ odwoławczy winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej spełniającym wymogi określone w art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu poza składnikami expressis verbis wymienionymi w art. 107 § 3 K.p.a. organ odwoławczy winien nadto szczegółowo odnieść się do argumentów podnoszonych w odwołaniu i pamiętając również, że wskazania faktów, które uznaje za udowodnione nie może zastąpić opisem postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Prawidłowe zatem uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów odwołania (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 czerwca 2014 r., II SA/Go 365/14). W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość powyższym zasadom. Uzasadnienie to nie zawiera w ogóle własnych ustaleń ani też własnych rozważań, poprzestaje na ustaleniach i rozważaniach organu I instancji. Jednocześnie nie zawiera szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a ponowienie ich w znacznej mierze w skardze nie daje sądowi możliwości ich oceny, w szczególności ewentualnego wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie. Trzeba podkreślić, że skwitowanie oceny zarzutów odwołania stwierdzeniem, iż "od momentu wyrażenia zgody na przeznaczenie do zalesienia gruntu rolnego na las do czasu sporządzenia operatu pomiarowego z aktualizacji klas i użytków (podpisany protokół z dnia [...] listopada 2007 r.) i wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Pan W. I. nie zgłaszał zastrzeżeń" nie jest wystarczające, a przeciwnie – poczytane być musi jako zaniedbanie obowiązków proceduralnych. Odniesienie się w istocie do zarzutów odwołania dopiero w odpowiedzi na skargę – kwestionowanego obszaru zalesienia jakoby nie odpowiadającego rzeczywistości, w tym pow. 0,45 ha działki nr 1593/3 nie została zalesiona – nie jest, co oczywiste, prawidłowe i w żaden sposób nie czyni wadliwego uzasadnienia prawidłowym. Uchybienia organu naruszają przepisy art. 15 oraz art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wskazania odnośnie dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań Sądu.