II SA/Ol 816/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015r. sprawy ze skargi I. K. i J. Z. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]"r., nr "[...]" w przedmiocie odszkodowania za grunty oddala skargę. Decyzją z dnia 25 lutego 2015r. Starosta [...] ustalił na rzecz I. K. i J. K., dla każdego oddzielnie, odszkodowanie w wysokości po 222.168,33 zł za udział w części 21330/61200 w gruncie położonym na terenie obrębu [...] gmina [...], oznaczonym numerem geodezyjnym [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia 27 października 2000r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku I. K. i J. Z. K., zatwierdził projekt podziału działki nr [...], położonej w obrębie [...] pod warunkiem ustanowienia m.in. na działce nr [...] służebności w postaci przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej. W 2006r. dokonano zmiany granic ewidencyjnych i zgodnie z decyzją Starosty [...] z 29 listopada 2006r. przedmiotowa działka otrzymała nr ewidencyjny [...]. Wskazano, że w decyzji podziałowej wskazano na zgodność z podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr XX/102/96 z dnia 25 października 1996 r. (Dz.Urz.Woj.Suw. nr 79, poz. 247 ze zm.). W tekście planu teren ten oznaczono jako drogi dojazdowe. Wskazano, że skoro gmina na planie wyznaczyła linie rozgraniczające drogi wewnętrzne niepubliczne, do czego nie była uprawniona, to należało przyjąć że przedmiotowe działki wyznaczono jako drogi publiczne, których własność winna przejść na gminę. Wskazano, że w związku z tym działka przeszła na własność gminy i nie ma znaczenia okoliczność, że gmina [...] nie wystąpiła o ujawnienie prawa własności w księgach wieczystych. Pomiędzy gminą [...] a I. K. i J. K. nie doszło do uzgodnienia wysokości odszkodowania za grunty, w związku z czym wystąpili oni z wnioskiem o wypłatę odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podniesiono, że chybiona jest argumentacja gminy [...], iż przedmiotowa działka nie przeszła na własność gminy. Znajduje to potwierdzenie w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce z dnia 6 listopada 2007r. – skarga 22531/05, w którym Trybunał stanął na stanowisku, że dla oceny prawnej danej nieruchomości podstawowe znaczenie ma nie jej administracyjna kwalifikacja, ale zasady faktycznego korzystania z niej oraz nieograniczona odstępność. Drogi połączone z siecią dróg publicznych, które służą zarówno mieszkańcom domów jak i ogółowi użytkowników, są drogami publicznymi. Otwarty dostęp do dróg oraz możliwość korzystania z dróg przez nieograniczoną ilość użytkowników przesądza o tym, że drogi te faktycznie pełnią funkcje drogi publicznej niezależnie od tego jak zostały zakwalifikowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli podział został uznany za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to niedopuszczalna jest odmowa wypłaty odszkodowania za działki wydzielone pod drogi. Organ I instancji na podstawie analizy map oraz stanu faktycznego podczas oględzin dokonanych w terenie w dniu 16 maja 2014r. stwierdził, że działka [...] wraz z innymi działkami i drogami tworzy sieć dróg, połączonych z drogą powiatową [...] – [...]. Drogi te są ogólnodostępne i służą zarówno właścicielom nieruchomości położonych w osiedlu [...], jak i ogółowi użytkowników oraz Gminie [...]. W związku z tym w ocenie organu działka nr [...] stanowi faktycznie drogę o charakterze publicznym, a wnioskodawcom przysługuje należne odszkodowanie. Podniesiono, że wysokość odszkodowania została ustalona na postawie operatu szacunkowego z dnia 15 grudnia 2014r., sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego T. L., w którym wartość nieruchomości została określona na kwotę [ ]zł. W ocenie organu operat ten został zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W związku z tym wydano decyzję ustalającą odszkodowanie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Wójt Gminy [...], zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwym operacie szacunkowym, nie wskazującym zasadności zastosowania wyceny metodą porównywani parami; naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego poprzez ustalenie odszkodowania w wysokości przekraczającej wartość rynkową nieruchomości; naruszenie przepisów kodeksu cywilnego poprzez ustalenie odszkodowania pomimo przedawnienia. Wskazano, że od wydania decyzji podziałowej minęło 10 lat, a w zawiązku z tym roszczenie o wypłatę odszkodowania uległo przedawnieniu, gdyż zdaniem odwołującego się ma ono charakter cywilnoprawny. Powołano się na orzecznictwo sądów i doktrynę prawa cywilnego. Odnosząc się do operatu szacunkowego odwołujący się wskazał, że organ I instancji bez jakiejkolwiek analizy zaakceptował złożony przez rzeczoznawcę operat, w którym biegły nie wykazał dlaczego zastosował metodę porównywania prawami, a nie korygowania ceny średniej, pomimo że obie metody mogłyby mieć zastosowanie przy wykorzystaniu rynku lokalnego. Podniesiono również zarzut, że nieruchomości przyjęte do porównania nie zostały wykazane jako nieruchomości podobne w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji odwołali się także I. K. i J. K.. Zarzucili naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że odszkodowanie zostało wypłacone także za działki o nr [...] i nr [...], podczas gdy w ocenie odwołujących się takie odszkodowanie nie zostało wypłacone. Decyzją z dnia 11 czerwca 2015r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz I.K. i J. K. za udział w części 21330/61200 w gruncie oznaczonym jako działka nr [...] obręb [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z ust. 3 art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami prawo do uzyskania odszkodowania dotyczy wyłącznie działek wydzielonych pod drogi publiczne. Wydzielenie to może nastąpić, gdy obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przejście prawa dokonuje się nie z mocy decyzji podziałowej, tylko z mocy prawa. Podkreślono, że o charakterze działek gruntu wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, ponieważ to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje ich dotychczasowym właścicielom odszkodowanie. Wskazano, że z decyzji podziałowej z dnia 27 października 2000r. wynika, że na działce nr [...] ustanowiono służebność drogową w postaci przechodu i przejazdu dla każdoczesnych właścicieli i użytkowników nowo wydzielonych działek z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej. Podniesiono, że I. K. i J. K. nie kwestionowali decyzji podziałowej i nie składali odwołania co do przyjętego w decyzji podziałowej charakteru wydzielonej działki gruntu jako drogi dojazdowej. W takiej sytuacji powstała droga nie posiada charakteru drogi publicznej, stąd nie można przyjąć, że za działkę nr [...] przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ własność przedmiotowej nieruchomości nie przeszła na rzecz Gminy [...]. Natomiast odnosząc się do odwołania wniesionego przez I. K. i J. K. wyjaśniono, że działki nr [...] i [...] nie są przedmiotem niniejszego postępowania i dlatego zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego pozostawiono bez rozpoznania. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wnieśli I. K. i J. K. zarzucili: - naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, wyrażające się w pominięciu faktu, iż według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] została określona jako droga publiczna klasy D (oznaczenie 06 D 1/2) i zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowi to spełnienie przesłanki przewidzianej w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nawet jeżeli decyzja podziałowa nie określa przedmiotowej drogi jako publicznej, - przeprowadzenie oceny w sposób dowolny, a nie swobodny, polegający na uznaniu, że droga, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została określona jako droga publiczna, nie posiada charakteru drogi publicznej, podczas gdy zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wyrażonym w wyroku z dnia 6 listopada 2007r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce, o kwalifikacji drogi jako publicznej lub wewnętrznej przesądza sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana, - wyrażenie stanowiska odmiennego niż w poprzednich decyzjach Starosty E., pomimo braku zmiany stanu prawnego i faktycznego, - nienależyte wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ drugiej instancji przy ustaleniu, że droga znajdująca się na działce nr [...] nie pełni funkcji drogi publicznej, - niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - niedokonanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz nieuwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, - zaniechanie zgromadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych, w tym przesłuchania strony, - naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych, - naruszenie art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który wyznacza granice ingerencji państw w prawo własności poprzez odmówienie ustalenia odszkodowania na rzecz skarżących, mimo faktu, że droga oznaczona działką nr [...] nie ma na celu obsługi komunikacyjnej wyłącznie działek właścicieli nieruchomości powstałych w wyniku dokonanego podziału nieruchomości wnioskodawców, ale jest drogą powszechnie dostępną, - naruszenie Konstytucji RP poprzez zaakceptowanie faktu pozbawienia skarżących prawa do swobodnego dysponowania swoją własnością, bez przyznania im stosownego odszkodowania, - naruszenie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie i odmówienie ustalenia odszkodowania na rzecz skarżących, mimo spełnienia przesłanek wynikających z powołanych przepisów z uwagi na przyjęcie, że w przypadku, gdy w decyzji z dnia 27 października 2000r. został zawarty zapis o ustanowieniu służebności drogowej w postaci przechodu i przejazdu dla każdoczesnych właścicieli i użytkowników nowo wydzielonych działek, droga ta nie ma charakteru drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015 poz. 1774 j.t., dalej jako: u.g.n.) w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji podziałowej (27 październik 2000r.) stanowił, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Stosownie zaś do art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości Zatem podstawą do przyznania odszkodowania jest ustalenie, że nastąpiło przejście z mocy prawa wydzielonych działek na rzecz wyżej wskazanych podmiotów (w tym gminy) z przeznaczeniem pod drogę publiczną. W toku postępowania dotyczącego odszkodowania organ musi w związku z tym ustalić czy w stanie faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy nastąpił skutek, o którym mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., tzn. czy konkretne działki - wobec zatwierdzonego podziału - zostały wydzielone pod drogi publiczne i tym samym przeszły na własność danej jednostki samorządu terytorialnego z mocy tego przepisu. Dopiero w przypadku, gdy przyznanie odszkodowania staje się bezsporne, organ zleca wykonanie operatu szacunkowego, w oparciu o który ustala wartość odszkodowania. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, iż działka nr [...] nie przeszła z mocy prawa na własność Gminy [...], gdyż nie została wydzielona pod drogę publiczną. W ocenie Sądu takie stanowisko jest uzasadnione. Podnieść należy, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Gminy [...] Nr XX/102/96 z dnia 25 października 1996r. (Dz.Urz.Woj.Suw. Nr 79 poz. 247 ze zm.) - przedmiotowa działka oznaczona została jako droga dojazdowa oznaczona literą D. Takie oznaczenie nieruchomości nie przesądza jednak, że droga ta ma charakter publiczny. Bezzasadne jest przy tym powoływanie się przez skarżących na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Przepisy tego rozporządzenia nie obowiązywały bowiem w dacie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego (25 październik 1996r.), a zatem użytych w tym planie oznaczeń nie można odnosić do oznaczeń określonych w rozporządzeniu. Istotna jest natomiast analiza treści decyzji podziałowej, a więc decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 27 października 2000r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. W decyzji tej ustalono, że warunkiem podziału jest ustanowienie na przedmiotowej działce służebności drogowej w postaci przechodu i przejazdu dla każdoczesnych właścicieli i użytkowników nowo wydzielonych działek z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej. Jak wskazano zaś w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. (sygn. I OSK 986/11) podstawowe znaczenie ma treść decyzji podziałowej, bowiem to na podstawie tej decyzji dochodzi do wydzielenia działki gruntu z przeznaczeniem na drogi publiczne, które stosownie do art. 98 ust. 1 u.g.n. przechodzą na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. W związku z tym to z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę, jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. Decyzja podziałowa z 2000r. nie wskazywała w podstawie prawnej art. 98 ust. 1 u.g.n. Także w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono jedynie konieczność ustanowienia służebności przechodu i przejazdu, a nie wydzielenia drogi. Skarżący nie kwestionowali zapisu w decyzji i nie odwoływali się do niej. W związku z tym nieskuteczne jest ich twierdzenie, że w wyniku tej decyzji została wyodrębniona droga publiczna. Podnieść przy tym należy, że kategoria może zostać nadana drodze publicznej dopiero po jej wybudowaniu, jako obiektu budowlanego, i po uzyskaniu przez nią warunków techniczno-użytkowych określonych w przepisach jako odpowiednie dla danej kategorii drogi. Nadanie kategorii drodze następuje zatem po planistycznym przeznaczeniu gruntu pod drogę publiczną, po ewidencyjnym i prawnym wydzieleniu tych gruntów i po wybudowaniu drogi, jako budowli o określonych parametrach techniczno-użytkowych. Ustawodawca w art. 98 ust. 1 u.g.n. wymienił określone kategorie dróg, o których mowa w ustawie o drogach publicznych (gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe). W tej sytuacji należy przyjąć, że wskazanie tych kategorii w omawianym przepisie ma związek raczej z tym, który podmiot publiczny ma się stać właścicielem działek wydzielonych pod drogi, a nie z nadawaniem kategorii drogom, które jeszcze nie zostały wybudowane. Dlatego powszechnie uważa się, że przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że na podstawie ustalonej w planie miejscowym (lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) funkcji danej drogi ustala się, jaka powinna docelowo być kategoria danej drogi i kto ma w związku z tym zostać właścicielem wydzielonych pod drogę działek gruntu. Należy ponadto zauważyć, że ze względu na dokonane przez ustawodawcę rozróżnienie dróg publicznych i pozostałych (dróg wewnętrznych) nie powinno ulegać wątpliwości, że reżimem prawnym art. 98 ust. 1 u.g.n. zostały objęte wyłącznie drogi publiczne (por. G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj, E. Mzyk Ustawa o gospodarce nieruchomościami Komentarz, wyd. IV LexisNexis, W-wa 2010). Nie ma także znaczenia podniesiony przez skarżących fakt podjęcia w dniu 25 października 1996r. przez Radę Gminy [...] uchwały o nadaniu nazwy ulicy, obejmującej przedmiotową działkę. Przede wszystkim uchwała ta została podjęta w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, a nie w oparciu o art. 7 ustawy o z dnia 21 marca 1985r. drogach publicznych. Ponadto – jak stwierdzono w wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2011r. (sygn. akt II OSK 633/11, dostępne w Internecie) nazwa ulicy jest elementem realizacji praw i obowiązków publicznych, a takie prawa i obowiązki muszą mieć podstawę normatywną powszechnie obowiązującą. Warunkiem koniecznym realizacji kompetencji nadawania nazw ulicom jest ich status drogi publicznej (w przypadku dróg niepublicznych wymagana jest dodatkowo zgoda właścicieli terenów). Musi to być droga istniejąca a nie droga, która jeszcze nie została zbudowana i której status jest niejasny. Uchwała z dnia 25 października 1996r. została podjęta w dacie, kiedy podział działek nie został jeszcze dokonany. Ponadto wymóg zgody właścicieli na nadanie nazwy drodze wewnętrznej został wprowadzony ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 172 poz. 1441), a zatem przepis ten nie obowiązywał w dacie podjęcia przedmiotowej uchwały. W związku z tym przedmiotowa uchwała nie ma wpływu na ocenę, że działka nr 9 nie ma charakteru drogi publicznej. Natomiast istotne znaczenie ma fakt, że skarżący wystąpili z wnioskiem o wypłatę odszkodowania dopiero po sprzedaży części udziałów w przedmiotowej działce na rzecz osób trzecich. Wypłata odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n. może nastąpić jedynie w przypadku przejęcia działki - a nie udziału w działce - na rzecz gminy. Zatem w przypadku współwłasności z wnioskiem o odszkodowanie mogą wystąpić jedynie wszyscy współwłaściciele łącznie. W niniejszej sprawie jednak taki wniosek nie jest możliwy, gdyż odszkodowanie nie przysługuje osobom, które nie były właścicielami działki w dacie wydania decyzji podziałowej. Ponadto zgodnie z przepisami o ustawy o drogach publicznych droga gminna nie może być przedmiotem współwłasności gminy z innymi osobami, a w tej sytuacji niedopuszczalne byłoby wypłacenie odszkodowania za działkę, która także z tego względu nie mogłaby stanowić drogi publicznej . Odnosząc się natomiast do podnoszonego przez skarżących wyroku ETPC z 6 listopada 2007r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce (sprawa 22531/05, Lexis.pl nr 1667987) wskazać należy, że wprawdzie stwierdzono w nim, że drogi połączone z siecią dróg publicznych, które służą zarówno mieszkańcom domów wybudowanych przez dewelopera, jak i ogółowi użytkowników, są drogami publicznymi, a dla oceny statusu prawnego danej nieruchomości kluczowe znaczenie mają zasady jej użytkowania i dostępność, a nie jej administracyjna kwalifikacja. Jednakże Trybunał nie wypowiedział się na temat trybu dochodzenia odszkodowania przez właścicieli działek wydzielonych pod ogólnodostępne drogi wewnętrzne. W ocenie Sądu ustalenie odszkodowania w trybie administracyjnym może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa art. 98 u.g.n., co w niniejszej sprawie – z wyżej wskazanych względów - nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.