II OZ 196/16

Dnia 25 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2708/15 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi G. J. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. J. na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, powołując się na treść art. 52 §§ 1 i 4, art. 53 §§ 1 i 2 oraz art. 54 § 1, a także art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że odpowiedź Sejmiku Województwa [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca otrzymała w dniu 6 lipca 2015 r. Zatem bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się od dnia następnego po dacie doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. od 7 lipca 2015 r., a jego upływ nastąpił w dniu 5 sierpnia 2015 r. Tymczasem skarżąca wniosła skargę w dniu 6 sierpnia 2015 r., co wynika z prezentaty organu widniejącej na skardze, czyli po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Za datę wniesienia skargi nie można było uznać dnia 5 sierpnia 2015 r., czyli dnia, w którym nadano skargę drogą e-mailową, gdyż takiego trybu wniesienia skargi jeszcze nie dopuszcza ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła G. J., podnosząc, że skargę wniosła w terminie, tj. w dniu 5 sierpnia 2015 r., wysyłając ją do organu e-mail’em. Wskazała, że organ opatrzył tak wniesioną skargę dwoma pieczęciami wskazującymi wpływ skargi, jedna z datą 6 sierpnia 2015 r., druga – 7 sierpnia 2015 r. Powołała się na treść art. 63 § 1 K.p.a., podnosząc, że do wniesienia skargi do sądu administracyjnego ten przepis można zastosować. Ponadto nie była pouczona przez organ o trybie zaskarżenia oraz zakwestionowała prawidłowość przywołania w okolicznościach tej sprawy orzecznictwa. W jej ocenie wniesienie pisma faksem to nie to samo co wniesienie pocztą elektroniczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że na gruncie obowiązującego prawa wniosek nadany drogą elektroniczną (e-mail’em) należy uznać za wniesiony w dacie określonej przez upoważnionego pracownika sądowego, w adnotacji o wpływie tego pisma do sądu. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie i w doktrynie prawa, w wypadku nadania pisma za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej – pismo zostało wniesione w dacie prezentaty, czyli adnotacji o wpływie pisma uczynionej przez upoważnionego pracownika (por. także postanowienia NSA z 29 października 2015 r., I OZ 1392/15; z 23 czerwca 2015 r., I GZ 355/15; z 10 lutego 2011 r., II OZ 62/11; oraz M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, komentarz do art. 83 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 455). Chodzi tu bowiem o posłużenie się przez stronę urządzeniem elektronicznym do przesyłania informacji. Niezależnie od rodzaju użytych urządzeń nie będą decydowały czynności podejmowane za ich pomocą przez stronę postępowania, lecz decydujące jest opieczętowanie wpływu pisma przez upoważnionego pracownika organu. Skoro zatem skarga skarżącej została opatrzona prezentatą z najwcześniejszą datą 6 sierpnia 2015 r., to tym samym skarga została złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Nie można wymagać od pracowników organu aby ich czynności wykraczały poza czas ich urzędowania. Jeżeli skarżąca wysłała e-mail’a o godzinie 23:54 w dniu 5 sierpnia 2015 r. (tj. poza godzinami urzędowania organu), to nie może wymagać aby taki e-mail został wydrukowany i opieczętowany w innym terminie niż w najbliższych godzinach urzędowania organu, w okolicznościach niniejszej sprawy w dniu 6 sierpnia 2015 r. W takich okolicznościach sprawy, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie do dnia 5 sierpnia 2015 r. skarżącej przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym taką skargę wnosi w trybie przewidzianym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; nie mają tu zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 63 § 1 K.p.a. Ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaś możliwości wniesienia skargi w inny sposób niż za pomocą operatora pocztowego lub w polskim urzędzie konsularnym lub u "kierownictwa" jednostki wojskowej, aresztu śledczego oraz kapitana statku (art. 83 § 3 i 4 p.p.s.a). Niezależnie od powyższego wywodu, w tej sprawie skarżąca nie przedstawiła dowodu w postaci nadania skargi u operatora pocztowego w dniu 5 sierpnia 2015 r., co mogłoby stanowić jednoznaczny dowód na terminowe wniesienie skargi. Okoliczność, że skarga nadesłana e-mail’em została opatrzona dwoma różnymi datami obrazuje wyłącznie urzędowy obieg tej skargi, która w dniu 6 sierpnia wpłynęła do Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego, zaś w dniu 7 sierpnia – do Kancelarii Sejmiku. Nie świadczy to o jakimkolwiek błędzie ze strony pracowników organu. Ponadto na ocenę samego faktu nieterminowego wniesienia skargi nie ma znaczenia, że organ nie pouczył skarżącej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa o trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Taki brak pouczenia może stanowić ewentualnie podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.