IV SA/Wa 2343/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. L. kwotę 200 (dwieście) złotych zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 – dalej "kpa") oraz art. 9a i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm. – dalej "u.g.n."), po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. znak: [...] ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność A. L., położonej w [...] w gminie [...], poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości przewodów, urządzeń służących do przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej przez inwestora [...] sp. z o.o. w celu realizacji inwestycji celu publicznego pn. "budowa odcinka sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych oraz stanie prawnym: Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości [...], [...], [...] w gminie [...] oraz w miejscowości [...] w gminie [...], której inwestorem jest [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Planowana inwestycja polega na budowie linii elektroenergetycznej 30 kV wraz ze światłowodem. [...] sp. z o.o. wystąpiła wnioskiem z dnia [...] października 2014r. do Starosty [...], w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości – działki nr [...], położonej w obrębie [...] w gminie [...], stanowiącej własność A. L. Starosta [...] po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lutego 2015r. znak: [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części w/w nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr ew. [...] stanowiącej własność A. L. poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów, urządzeń służących do przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej przez inwestora [...] sp. z o.o. w celu realizacji inwestycji celu publicznego pn. "budowa odcinka sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną". W decyzji określono, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na zezwoleniu na: -założeniu i przeprowadzeniu wieloobwodowej, trójfazowej podziemnej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 30 KV wraz z siecią optoteletechniczną oraz z wszelkimi innymi podziemnymi, naziemnymi lub nadziemnymi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do korzystania z ww. przewodu. -obszar zajętości wynosić będzie 530 m2- jest to cześć działki nr ew. [...] na całej jej szerokości ok. 67m i na głębokości 1,4 m (dokładny obszar zajętości określony został w załączniku mapowym do decyzji). - okres ograniczenia korzystania z nieruchomości został określony na 1 miesiąc liczony od daty uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W decyzji organ zobowiązał także, inwestora: [...] Sp. z o.o. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu realizacji inwestycji, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania właścicielowi nieruchomości. Od wskazanej wyżej decyzji odwołanie wniósł A. L. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, 10, 36, 61 § 4, 89 § 2, 91 § 1,3, 94 § 2 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 123 ust. 1, 124 ust. 1b i ust. 3 u.g.n. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na nie udzielenie zgody przez właścicieli nieruchomości na wejście na przedmiotowy teren przez [...] sp. z o.o. w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego, Starosta [...] zasadnie przyjął, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., zezwalającej na przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV). Oceniając postępowanie prowadzone w pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez Starostę [...] pozwala na utrzymanie decyzji I instancji w mocy. Organ w uzasadnieniu ustosunkował się również szczegółowo do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Niezgadzając się z w/w decyzją Wojewody [...] A. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, iż skarżona decyzja: - utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, która została wydana bez stosownego uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, czym narusza art. 124 ust. 1b u.g.n. Skarżący wskazał również, że powyższa wada w postaci braku uzgodnienia stanowi wadę dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. - została wydana w okolicznościach błędnie ustalonego stanu faktycznego, w tym błędnym ustaleniem, że odbyły się w sprawie rokowania, konieczne do skutecznego wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, gdy tymczasem nie zostały one przeprowadzone. Powyższe zdaniem skarżącego narusza przepis art. 7 k.p.a.; - nie zawiera rozpatrzenia przez organ wszystkich zarzutów wniesionych i uzasadnionych w odwołaniu skarżącego od decyzji organu I instancji, - zawiera w uzasadnieniu błędne ustalenie jakoby wydana wcześniej decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nr [...] była prawomocną, mimo iż wobec skarżącego nie może ona wywołać skutków prawnych, gdyż skarżący nie został poinformowany na piśmie o jej wydaniu (zgodnie z art. 53 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. z 2015r., poz. 199 z późn. zm.) oraz nie została mu ona doręczona. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący dodatkowo podniósł, że podane okoliczności dotyczące sytuacji życiowej skarżącego, w pełni uzasadniały odroczenie rozprawy administracyjnej przez Starostę – na podstawie art. 94 § 2 k.p.a. Nadto organ nie dopełnił wobec skarżącego obowiązku zapewnienia czynnego uczestniczenia w postępowaniu I-szo instancyjnym, w tym prawa do złożenia w sprawie końcowego stanowiska przed wydaniem decyzji czym w sposób oczywisty naruszyło art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. pismem z dnia 13 listopada 2015r. wniosła o oddalenie skargi w całości. W treści pisma uczestnik szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze oraz wskazał, że w ocenie uczestnika, żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie zasługuje na uwzględnienie bowiem organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wnikliwy rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. A zatem skoro Wojewoda [...] nie dopatrzył się uchybień organu I instancji to słusznie utrzymał w mocy orzeczenie tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania skażonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadniczymi przesłankami wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości są zatem: realizacja celu publicznego wynikającego z planu miejscowego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości na takie ograniczenie. Oceniając spełnienie tych przesłanek w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie wykazuje aby spełnione zostały obydwie przesłanki pozwalające na zastosowanie instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że planowana inwestycja pn. budowa odcinaka sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną – niewątpliwie jest urządzeniem wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o której jest mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. W przepisie tym m. in. wskazano, że celami publicznymi są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wskazać należy również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej budowę odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości [...], [...], [...] w gminie [...] oraz w miejscowości [...] w gminie [...]. Przy tym planowana inwestycja ma polegać na budowie linii elektroenergetycznej 30 kV wraz ze światłowodem. Jak wynika z w/w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego (str. 3 tiret drugi) planowana inwestycja ma przebiegać również przez działkę nr ew. [...] położoną w obrębie [...], gmina [...], która stanowi własność A. L. (skarżącego). Nadto z załącznika graficznego do decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrza Gminy i Miasta [...] wynika, że przebieg przedmiotowej linii przedstawiony na załączniku graficznym nr 1 do decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r., jest zgodny z przyjętym w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny, wskazać należy, iż ustalenia decyzji o inwestycji celu publicznego mają w postępowaniu z art. 124 u.g.n. zasadnicze znaczenie, gdy dla terenu brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem decyzja taka po pierwsze warunkuje w ogóle wydanie zezwolenia na ograniczenie korzystania z nieruchomości, co wskazano już wyżej, a po drugie zezwolenie to może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z zapisami w decyzji o lokalizacji celu publicznego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. Marian Wolanin (w:) J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 oraz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 664/08). Sąd w tym zakresie stwierdza, iż zapisy odnoszące się do zajętości powierzchni zawarte w pkt 1 lit. c) decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. nie są precyzyjne i budzą wątpliwości. W decyzji wskazano bowiem jedynie powierzchnie zajętości bez dokładnego podania parametrów pasa, który będzie podlegał zajęciu. Tymczasem z wniosku Inwestora wynika, że planowany teren zajętości to pas o długości 68,5 m (na takie długości planowane jest położenie kabla na działce skarżącego – str. 3 pierwszy akapit) oraz szerokość 6 m. (szerokość pasa technologicznego, co wynika z pisma uczestnika z dnia 18 listopada 2014r. – str. 5 pkt III -gdzie wskazano, że pas technologiczny stanowi minimalny zakres, jaki umożliwiłby wybudowanie i korzystanie bez zakłóceń z wybudowanej linii). Takie dane wskazywałyby, że powierzchnia zajętości winna wynosić 411 m2. Tymczasem w decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r., utrzymanej w mocy skarżoną decyzją wskazano, że powierzchnia zajętości działki nr ew. [...] to 530m2, przy czym obszar zajętości w tej decyzji określono na ok. 67 mb na głębokości 1,4 m bez wskazania szerokości tego pasa. Taką długość działki potwierdza też mapa załączona do pisma uczestnika z dnia 2 grudnia 2014r., na której wskazana została skala 1:1000. Przy czym zauważyć w tym miejscu wypada, że sam załącznik graficzny, który winien być pomocny przy określaniu powierzchni zajętości i do którego odsyła część tekstowa decyzji, nie zawiera skali, co uniemożliwia dokonanie jednoznacznych ustaleń w zakresie faktycznej powierzchni, która będzie podlegać ograniczeniu w oparciu o ten załącznik. Tym samym, podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące braku precyzyjnego określenia powierzchni ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości Sąd uznał za uzasadnione. Drugą przesłanką wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest brak zgody na korzystanie z nieruchomości jej właściciela lub wieczystego użytkownika. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem (użytkownikiem wieczystym), które przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Ich przedmiotem jest udzielenie przez właściciela zgody na wykonanie prac związanych z realizacją na jego gruncie inwestycji infrastrukturalnej. Podkreślenia wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań ani ich formy. Pojęcie to występuje również w prawie cywilnym (choć obecnie zastąpione terminem "negocjacje"), gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. W orzecznictwie wypracowany też został pogląd, zgodnie z którym niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy w ogóle nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt ISA/Wa 1657/11). Zauważyć przy tym wypada, że art. 124 ust. 3 u.g.n. wymaga udokumentowania rokowań. Sąd ustalił, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor prowadził rokowania ze skarżącym, jednakże na potrzeby innego zgoła postępowania dot. ustalenia służebności na nieruchomości skarżącego. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentów, które wskazywałyby, że takie rokowania zostały podjęte przed wystąpieniem do organu o ograniczenie korzystania z części nieruchomości. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie zasługują w ocenie Sądu na uwzględnienie. Za chybione wręcz należy uznać stanowisko skarżącego o naruszeniu przez Starostę [...] art. 124 ust.1b u.g.n., poprzez brak dokonania uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Powołany przepis stanowi, iż "W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana". Sąd zwraca uwagę, że przedmiotowa inwestycja obejmuje jedynie budowę linii elektroenergetycznej 30 kV wraz ze światłowodem, które nie mają nic wspólnego z urządzeniami łączności publicznej. Światłowód ma na celu połączenie poszczególnych elektrowni wiatrowych z centrum zarządzania a zatem jest on urządzeniem służącym do transmisji danych technicznych obrazujących przebieg procesów technicznych przebiegających w samym kablu energetycznym. Jest to zatem rola służebna w stosunku do głównej inwestycji i nie będzie możliwości podłączenia się do niej przez podmioty zewnętrzne. Tym samym nie ma możliwości za jej pomocą świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Z tego też względu światłowód nie może być uznany za urządzenie łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014r. Poz. 243 z późn. zm.). W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty dot. naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem jak wynika z akt sprawy o każdej czynności w sprawie strona była informowana przez organy, w szczególności przez organ I instancji (v. pismo z dnia 7 listopada 2014r.skierowane do inwestora wzywające do przedłożenia uzupełniającej dokumentacji, wezwanie na rozprawę z dnia 19 grudnia 2014r., zawiadomienie z dnia 16 stycznia 2015r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wezwanie z dnia 2 lutego 2015r. do złożenia wyjaśnień w charakterze strony uzasadniających żądanie wyznaczenia nowego terminu rozprawy dopiero na dzień 25 kwietnia 2015r z jednoczesnym ponownym powiadomieniem o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie). Powyżej wymienione dokumenty świadczą zatem, iż strona była informowana na każdym etapie postępowania o podejmowanych działaniach, zgodnie z art. 10 kpa. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego w sprawie prawomocności decyzji lokalizacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., albowiem znajduje się na niej odręczna adnotacja o prawomocności decyzji, dokonana przez osobę uprawnioną do stwierdzenia prawomocności decyzji, wraz z jej podpisem. O ile zatem skarżący kwestionuje fakt otrzymania powyższej decyzji, może wystąpić ze stosownym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną i tam wykazać zasadność podniesionego zarzutu. Natomiast w niniejszym postępowaniu organy, podobnie jak i Sąd, opierają swoje rozstrzygnięcia na aktualnym stanie faktycznym, ustalonym w sprawie na podstawie dowodów zgromadzonych w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu. Takim dowodem jest również ostateczna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Zatem organ orzekający o zajęciu nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji oraz organ odwoławczy jest związany ustaleniami ostatecznej decyzji lokalizacyjnej pozostającej w obrocie prawnym. Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego o wyznaczeniu rozprawy we wskazanym przez organ dniu w przedmiotowej sprawie jako nie mający uzasadnienia, bowiem to organ wyznacza termin, który uznaje za dogodny. Strona może oczywiście wystąpić z uzasadnionym wnioskiem o jego zmianę. Jednakże skarżący nie uzasadnił swojego stanowiska odnośnie wyznaczenia rozprawy na konkretnie przez niego wskazany dzień, odległy o kilka miesięcy, zatem Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Strony zostały powiadomione o rozprawie z odpowiednim wyprzedzeniem. Nie naruszono zatem zasady zawartej w art. 94 kpa. Natomiast skarżący wystąpił z wnioskiem o wyznaczenie odległego terminu bez ważnego uzasadnienia, co wskazuje na celowe przedłużanie procedury administracyjnej. Nadto należy w tym miejscu wskazać, iż istnieje również możliwość działania strony przez pełnomocnika, o ile sama nie może brać udziału w postępowaniu. Z takiej możliwości skarżący również nie skorzystał. Reasumując Sąd stwierdza że w niniejszej sprawie, skarżona decyzja wydana została przynajmniej przedwcześnie, bowiem w aktach sprawy brak jest dowodów wykazujących, że w wyniku przeprowadzonych rokowań strony nie doszły do porozumienia. Nadto w decyzji w sposób nieprecyzyjny i budzący wątpliwości organ dokonał ustalenia powierzchni, która miałaby podlegać ograniczonemu sposobowi korzystania. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.