VII SA/Wa 660/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., po rozpatrzeniu odwołań [...] S. A. z siedzibą w W., [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o stwierdzeniu u L. W. choroby zawodowej pylice płuc – pylica spawaczy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania, a następnie wskazał, że [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. w dniu [...] października 2014 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu u L. W. choroby zawodowej pylice płuc – pylica spawaczy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pismem z dnia 24 października 2014 r. zawiadomił strony postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i pouczył, że przed wydaniem decyzji mogą wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi [...] sp. z o.o. pismem z dnia 3 listopada 2014 r. wniosła o pominięcie zakładu z postępowania, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę podejrzenia choroby zawodowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pismem z dnia 12 listopada 2014 r. poinformował tę spółkę, iż nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku o pominięcie jako strony prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej, gdyż L. W., pracując w okresie 1999-2001 na stanowisku głównego spawalnika w [...] sp. z o.o., był narażony na działanie pyłów i dymów spawalniczych i wiedza ta była znana jednostce orzeczniczej. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada.2014 r. o stwierdzeniu u L. W. choroby zawodowej pylice płuc – pylica spawaczy. Od powyższej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołania wniosły: 1) [...] sp. z o.o., stwierdzając, że L. W. był zatrudniony na stanowisku Głównego Spawalnika w niepełnym wymiarze zatrudnienia (1/2 etatu) oraz bardzo znikomym czasie narażenia (50% praca na produkcji) na czynniki środowiska pracy. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2014 r., L. W. miał zmiany guzkowe w płucach od 2000 r., co według spółki oznacza, że zatrudnienie w [...] sp. z o.o. nie miało wpływu na powstanie choroby zawodowej; 2) [...] S.A., wskazując, iż narażenie na czynniki szkodliwe środowiska pracy, które występowały podczas wykonywania czynności zawodowych w firmie [...] S.A. oddział w S. było bardzo małe, wręcz minimalne. Charakter pracy był w większości związany z pracą biurową z bardzo krótkimi okresami narażenia na pyły i dymy spawalnicze. Ponadto czynności instruktora spawalnika na kursach dla uczniów były wykonywane tylko przez 2-3 godziny jeden dzień w tygodniu; 3) [...] sp. z o.o., podkreślając niewielkie narażenie, jakie występowało w spółce, które mogłoby się przyczynić do powstania choroby zawodowej u L. W. W uzasadnieniu wskazała, że był on w różnych okresach zatrudniony na 1/4 oraz na 1/2 etatu. Podczas pracy na stanowisku technologa procesu spawania wykonywał nadzór produkcyjny nad spawaczami i produkcją, instruował i szkolił spawaczy i przepalaczy, egzaminował spawaczy, opracowywał dokumentacje spawalniczą. Na hali produkcyjnej przebywał podczas: egzaminów (około 4 godz. 2-3 razy w roku), uruchamiania trudnych technologii (2-3 razy w roku, czas przebywania na hali od 1/2 godz. do 2 godz.), sytuacji awaryjnych, kłopotliwych (jednorazowo do 2 godz.). Spółka podkreśliła, że L. W. pełnił głównie funkcję konsultanta. Ponadto [...] Sp. z o.o. i [...] S.A. podkreśliły, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie uwzględnia w ogóle długotrwałego nałogowego palenia przez L. W. papierosów, co według spółek mogło w większym stopniu przyczynić się do powstania zmian chorobowych niż minimalne narażenie na czynniki środowiska pracy spawacza. Organ odwoławczy odniósł się do treści art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm., dalej: Kodeks pracy), zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione dwie przesłanki: choroba jest wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych oraz lekarze orzecznicy po zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego potwierdzą, że ma ona związek z wykonywaną pracą. W przypadku L. W. oba warunki zostały spełnione. Organ podkreślił, że rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do orzekania w zakresie chorób zawodowych jednostek orzeczniczych. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 256/08, w którym wskazano, że państwowy inspektor sanitarny, podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.. Zdaniem organu, sam fakt rozpoznania przez lekarza orzecznika u pacjenta jednostki chorobowej wymienionej w poz. 3 pp. 4 wykazu chorób zawodowych nie jest warunkiem wystarczającym do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Konieczne jest otrzymanie orzeczenia lekarskiego, w którym jednostka orzecznicza potwierdzi, że rozpoznana u pracownika choroba: pylica spawaczy ma związek z wykonywaną pracą. Taka sytuacja miała miejsce w analizowanym przypadku Organ powołał się na wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonująco uzasadniona. Gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Wskazał także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest również powszechnie pogląd o związaniu organów Inspekcji Sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w orzeczeniu lekarskim wieloletniego palenia tytoniu oraz poddania w wątpliwość, czy lekarze orzecznicy posiadali wiedzę o paleniu papierosów przez L. W. organ wyjaśnił, że na stronie 7 "Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" jest zamieszczona informacja o paleniu papierosów, w związku z czym lekarze orzecznicy dysponowali wiedzą na ten temat. Organ podkreślił przy tym, że lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, posiadającym kwalifikacje i kompetencje do oceny wpływu czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy na organizm ludzki, znana jest specyfika czynności zawodowych na stanowiskach pracy zajmowanych przez L. W. Posiadają wiedzę i kompetencje do oceny wpływu czynników środowiska pracy na zaburzenie funkcji układu oddechowego co skutkować może powstaniem stwierdzonej choroby zawodowej. Organ wskazał, że orzeczenie lekarskie zostało wydane zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, który stanowi, iż lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim jak i jego uzasadnieniu nie budzi wątpliwości co do dokonanego rozstrzygnięcia. Organ podniósł, że w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia 17 października 2014 r. stwierdzono cyt. "W przeprowadzonym w tutejszej Poradni Chorób Zawodowych procesie diagnostyczno-orzeczniczym wraz z oceną badań obrazowych i konsultacją pulmonologiczną, z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (pismo z dnia 21.07.2014r.) rozpoznano z przeważającym prawdopodobieństwem zawodową etiologię pylicy spawaczy". Jak wynika z całości akt sprawy, informacje odnośnie przebiegu zatrudnienia, jak i oceny narażenia zawodowego L. W. zostały w toku prowadzonego postępowania administracyjnego należycie zebrane przez organ pierwszej instancji. Postępowanie prowadzone było w oparciu o całość dokumentacji dotyczącej narażenia zawodowego, w tym m.in. informacje o wynikach pomiarów z dnia [...] maja 1997 r., przeprowadzone w [...] sp. z o.o. w spawalni, gdzie obliczona średnia geometryczna wartość stężenia wagowego pyłu, wyrażona w mg/m3 na dwóch stanowiskach wynosiła: 4,3 mg/m3 i 4,9 mg/m3 czyli powyżej Najwyższego Dopuszczalnego Stężenia (NDS), a na pozostałych mierzonych tego dnia stanowiskach wynosiła: 3,9 mg/m3; 3,7 mg/m3 i 3,9 mg/m3, czyli zbliżała się do wartości NDS (4,0 mg/m3). Również pomiary środowiska pracy ww. zakładzie z dnia 20 listopada 2012 r. na stanowisku spawalniczym Nr 3 wskazują na przekroczenia NDS pyłu całkowitego i respirabilnego przy jednocześnie wysokiej wartości Łącznej Wielkości Ekspozycji (ŁWE) na działanie dymów spawalniczych wynoszącej (ŁWE = 0,91) w odniesieniu do dopuszczalnej wartości (ŁWE <1). Powyższe pomiary środowiska pracy nie odnoszą się bezpośrednio do stanowiska zajmowanego przez L. W., świadczą jedynie o narażeniu na pyły i dymy spawalnicze występujące w spawalni szczególnie, gdy, jak podano w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] czerwca 2014 r., na hali zlokalizowanych było ok. 20 stanowisk spawalniczych, a L. W. przebywał na hali ok. 50% czasu pracy, nie wykonywał prac spawalniczych, jedynie nadzorował efekty pracy spawaczy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego poziomu narażenia organ wyjaśnił, iż analizując przebieg pracy zawodowej L. W. podzielił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., dotyczące narażenia zawodowego na stanowiskach pracy, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej. Organy sanitarne rozpatrują sytuację związaną z narażeniem na powstanie choroby zawodowej, nie są zatem zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Nie ustalają więc odpowiedzialności pracodawcy za ewentualne skutki szkodliwych warunków pracy. W tej materii właściwy jest sąd powszechny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie: art. 6 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności; art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej; art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania; art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, polegające na pominięciu przez organ faktu zatrudnienia Longina Wasilewskiego u skarżącego przez zaledwie w wymiarze 1/2 etatu, przy czym tylko przez około 50% czasu pracy przy nadzorze efektów prac spawalniczych oraz niewykonywania przez L. W. prac spawalniczych; art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że podczas zatrudnienia u skarżącego L. W. wykonywał pracę w warunkach ekspozycji na czynniki szkodliwe oraz przyjęciu do oceny narażenia zawodowego L. W. u skarżącego wartości pomiarów czynników szkodliwych poczynionych na stanowiskach spawalniczych, a nie stanowisku zajmowanym przez L. W. Zdaniem skarżącej, organy niezasadnie utożsamiły pracę Głównego Spawalnika z pracą spawacza, przypisując obu stanowiskom jednakową ekspozycję na czynniki szkodliwe. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 2351 Kodeksu pracy przez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na istnieniu co najmniej wysokiego prawdopodobieństwa istnienia związku przyczynowego pomiędzy czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w miejscu pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do skarżącego. W ocenie skarżącej, obie decyzje wydane przez organy Inspekcji Sanitarnej zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia posiadają rozbudowane części poświęcone ustaleniom faktycznym, nie zawierają jednak wskazania dowodów, na podstawie których organy opierały się przy ocenie faktycznych okoliczności sprawy, co pozbawia strony możliwości zweryfikowania podstawy faktycznej wydanej w sprawie decyzji Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację i oceniając zarzuty skargi jako niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż nie narusza ona prawa. Materialno-prawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy – za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r w sprawie chorób zawodowych - podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia. W zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej u L. W. wskazano, iż dotyczy ono choroby opisanej w pozycji 3 pp.4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - pylice płuc- pylica spawaczy. L. W. został przebadany w [...] Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w P. Oddział w W., który w orzeczeniu lekarskim nr [...], wydanym przez dwóch lekarzy, stwierdził rozpoznanie z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii pylicy spawaczy. W orzeczeniu tym powołano się na karty oceny narażenia zawodowego z których wynika, że L. W. od 1969 roku był narażony na działanie pyłów i dymów spawalniczych pracując kolejno w [...] S.A. w latach 1969-1970 i 1972-1974 na stanowiskach monter konstrukcji stalowych, monter rurociągów energetycznych, w [...] S.A. w S. w latach 1974-2013 na stanowiskach: mistrz, specjalista technolog, spawacz, konstruktor, główny spawalnik, starszy specjalista ds. spawalnictwa, w okresie 1999- 2001 dodatkowo zatrudniony był jako główny spawalnik w [...] Sp. z o.o. oraz w latach 1998-2013 jako technolog procesu spawania w [...] Sp.z o.o. w S. Lekarze orzecznicy przeanalizowali przedstawioną dokumentację medyczną z której wynikało, że w lutym 2014r L. W. był hospitalizowany w Oddziale Chorób Płuc Szpitala w R. w celu dalszej diagnostyki zmian guzkowych w płucach obserwowanych w badaniach radiologicznych klatki piersiowej od 2000r. W oparciu o wykonane wówczas badania radiologiczne: rtg oraz tomografię klatki piersiowej wysunięto podejrzenie pylicy spawaczy. W przeprowadzonym przez lekarzy orzeczników procesie diagnostyczny wraz z oceną badań obrazowych i konsultacją pulmonologiczną z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego rozpoznano z przeważającym prawdopodobieństwem zawodową etiologię pylicy spawaczy. W karcie oceny narażenia zawodowego na stronie 7 znajduje się informacja o paleniu papierosów przez L. W. co oznacza, że lekarzom orzecznikom fakt ten był znany podobnie jak specyfika czynności zawodowych na stanowiskach pracy zajmowanych przez L. W. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, podjęte przez uprawnionego lekarza jednostki orzeczniczej ma charakter szczególnej opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest takim orzeczeniem, co do zasady, związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Zarzut skarżącej spółki, że organ swobodnie ocenił dowody i błędnie ustalił, że w czasie zatrudnienia L. W. u skarżącej był on poddany ekspozycji na warunki szkodliwe jest chybiony. Orzeczenie lekarskie zostało wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r w sprawie chorób zawodowych. Organy trafnie oceniły orzeczenie lekarskie jako spójne i nie zawierające sprzeczności ani rozbieżności oraz sporządzone przez osoby posiadające uprawnienia do jego wydania. Organ nie miał podstaw do zakwestionowania orzeczenia gdyż nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania oceny dokumentacji lekarskiej. Z oceny narażenia zawodowego dokonanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. wynika, że L. W. pracując w skarżącej spółce [...] jako główny spawalnik narażony był na pyły i dymy spawalnicze. Pomimo, że nie wykonywał prac spawalniczych, a jedynie nadzorował efekty pracy spawaczy to około 50% czasu pracy przebywał na hali produkcyjnej na której znajdowało się ok.20 stanowisk spawalniczych. Wyniki pomiarów środowiska pracy załączone do dokumentacji, w tym stwierdzone przekroczenia normatywów higienicznych w zakresie stężenia pyłów, przy zagęszczeniu stanowisk spawalniczych ( ok. 20 stanowisk ) mimo stosowania wentylacji potwierdzają prawdopodobieństwo występowania narażenia na czynniki szkodliwe osób przebywających na hali, w tym również L. W. Z zeznań L. W. zawartych w protokole z dnia [...] czerwca 2014r wynika, że wykonywał nadzór produkcyjny nad spawaczami i produkcją, instruował szkolił i egzaminował spawaczy, (...) przeważnie praca na hali produkcyjnej, przechodzenie od jednego stanowiska do drugiego, często musiałem stać bezpośrednio przy pracowniku zwłaszcza, że praca odbywała się na dwie zmiany". Wbrew zarzutom skarżącej spółki organy inspekcji sanitarnej trafnie wskazały, iż L. W. narażony był na czynniki szkodliwe które występowały nie tylko pod postacią dymów i gazów spawalniczych ale i pyłów. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę lecz wystarczy wystąpienie czynnika szkodliwego dla pracownika z uwagi na jego osobniczą wrażliwość ( por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994r, I SA 1640/93, wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998r, I SA 1862/97 ). W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego – organ zgromadził przed wydaniem decyzji obszerny materiał dowodowy, przeprowadził postępowanie zgodnie z wytycznymi zawartymi we wskazanych wyżej przepisach oraz z poszanowaniem zasad wynikających z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), a w szczególności oparł swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu lekarskim mającym charakter opinii biegłego. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.